Wesoło o UE

[Gość: Paweł]

Wnuczek mówi do dziadka:
- Dziadku Turcja popiera starania Polski o wejście do Unii Europejskiej?
Na to dziadek:
- Mszczą się za odsiecz wiedeńską.


Czy to prawda, że Polska ekipa rządowa rozpoczeła ewangelizacje Europy?
TAAAK to prawda, niemal cały czas klęczą w skupieniu podczas pobytu w
Brukseli.


W Unii Europejskiej przychodzi baba do lekarza.
Lekarz ją bada i następnie pyta:
- Czy boli panią w gwieździe?
Baba pyta:
- A gdzie to jest?
Na to lekarz cicho:
- W krzyżu, ale u nas w uni jest neutralność światopoglądowa i nie można w
publicznych miejscach mówić tego słowa.


Po ostatniej wpadce z dopłatami do rolnictwa Rząd postanowił zbadać
inteligencję naszych negocjatorów.
Zamknięto więc w osobnych celach Plewę, Hubner i Truszczyńskiego, i każedej
osobie dano po dwie stalowe kulki, aby wykazali się inwencją i coś z nich
zrobili.
Po tygodniu otwierają celę, w której był zamknięty Plewa i pytają się:
-Co Pan zrobił z kulkami?
Na to minister:
-Z jakimi kulkami?
Następnie poszli do pani Hubner. A tam pani minister siedzi biedna nad
kulkami i nic, bo bez instrukcji ani rusz.
Idą do ostatniej celi, a tam Truszczyński jedną kulkę zgubił, a drugą zepsuł.


Jak Unia obiecuje, że zabierze to zabierze.
Jak obiecuje, że da to obiecuje.


Pani Premierowa pyta się mężą:
-Leszku, po co bierzesz te ochraniacze na kolana?
-Jadę do Brukseli.
-No i...?
-Wiesz kobieto jakie tam mają twarde podłogi?!


-Czy to prawda, że po wejściu do UE Polska zyska 10 mld. w przeciągu dwóch
lat?

-W zasdzie tak, ale nie w ciągu dwóch lat, a roku. Nie 10 ale 20 mld. I nie
zyska tylko straci.

Reszta się zgadza.


Rozmowa filozofa niemieckiego z polskim.
Temat konferencji "Co to jest prawda w UE".
Filozof niemiecki:
-Przestańmy mówić o prawdzie a mówmy o miłości.
Na to odpowiada filozof polski:
-Miłość bez prawdy to ja mam w burdelu!!!


Nauczycielka pyta dzieci w klasie, co zamierzają robić w przyszłości.
Zgłasza się Jurek:
-Ja chcę być urzędnikiem Unii Europejskiej. Będę zarabiał 10 tys. euro na
miesiąc.
Jasiu z kolei mówi:
-Ja chcę być lekarzem w Unii, będę się specjalizował w eutanazji.
Jurek się śmieje:
-Ha ha ha! Czarna robota i będziesz miał mniej kasy od urzędnika.
Na to Jasiu pokazuje język i mówi:
-Zobaczymy jeszcze, kto zgarnie na lewo więcej kasy.


Agitator wyjaśnia na zebraniu wiejskim zasady dopłat dla rolników. Na koniec
stwierdza, że do kieszeni rolników popłynie strumień unijnych pieniędzy.
Jeden z dociekliwych gospodarzy stawia pytanie:
- Jak wielkie to będą pieniądze?
- No, będzie to rzeka pieniędzy. - Odpowiada agitator.
- Aha. A jak wielka to będzie ta rzeka?
Agitator, aby przekonać rolników mówi:
- Będzie to rzeka pieniędzy, szeroka jak horyzont!
- No, to jak te pieniądze mają być jak ten horyzont, to ja nigdzie nie idę.


Trumna dla Rzeczpospolitej
Stalin z Hitlerem to pierwsza deska,
Za drugą deską jest gruba kreska,
"Wybierzmy przyszłoć", to trzecia deska,
a czwartą deską, Unia niebieska.


Nauczyciel pyta ucznia:
- Jaka będzie Polska po wstąpieniu do UE?
- Ludowa.
- Jeszcze jaka?
- Totalitarna.
- I jeszcze jaka?
- Socjalistyczna.
- A teraz jaka jest?
- Niepodległa.


Sondaż:
- Jaki jest pani ulubiony kolor?
- Niebieski.
- A jaki jest kolor którego pani nie lubi?
- Niebieski z gwiazdeczkami.


Jaka będzie tematyka sensacji XXI wieku prowadzonych przez Wołoszańskiego
juniora?
"Jak udało się zrealizować spisek przeciwko czterdziestomilionowemu
narodowi".


W Zjednoczonej Europie eurourzędnik pyta Kowalskiego :
- Jesteście Niemcem?
- Nie, jestem POLAKIEM
- Ale przecież urodziliście się na terenie Unii Europejskiej
Na to Kowalski:
- A czy jak kura urodzi się w chlewie to jest świnią?


W siedzibie Komisji Europejskiej w Brukseli o posadę stara się warszawska
babcia klozetowa.
Na rozmowie pokazują jej napis "WC" i pytają:

- Co ten skrót znaczy?
- Water Closet - wyjaśnia babcia.

Następnie pytają ją o znaczenie skrótu "EC".

- "European Commission" - odpowiada bez zająknienia po angielsku babcia.

Po wyjściu koleżanka pyta jej, jakie miała pytania.

- "Tylko dwa i to dość łatwe - jedno zawodowe, jedno z europeistyki".


-Mamo, co dziś na obiad!?!
-Zupa z brukselki syneczku
-Czy to to samo co kiedyś pierogi ruskie?


-Panocku cy Wy nie wieta co stało się znasym dumnym białym orłem w złotej
koronie szybującym w obłokach?
-Wim euroentuzjaści zaczarowali go w kurę grzebiącą w śmietnisku, a gdy nic
nie znajdzie posyłają ją do Brukseli po gruszki na wierzbie!


"Wyznanie wiary dziecięcia unioeuropejskiego"

-Kto ty jesteś? -Europejczyk!
-Jaki znak Twój? -Gwiazdek wieńczyk!
-Czym twa ziemia? -Kontynentem!
-Czym zdobyta? -Nie pamiętam!
-Czy ją kochasz? -Sam już nie wiem...
-A w co wierzysz? -W nic nie wierze!!!

----

[Gość: snajper]

Wszechświat rozpiera energia. Ale to dosłownie. Astrofizycy właśnie to
potwierdzili - jakaś energia wypełniająca całą przestrzeń kosmiczną - zwana
ciemną, bo nieznanej wciąż natury - jest źródłem siły, która na przekór
grawitacji coraz mocniej i szybciej odpycha galaktyki od siebie

Wyniki zespołu dr. Ryana Scrantona z Uniwersytetu Pittsburgha (opublikowane w
pośpiechu na razie tylko w internecie) stawiają kropkę nad i. - Wielu fizyków
przybrało postawę wyczekującą wobec dotychczasowych doniesień o tajemniczej
energii w kosmosie. Ten rezultat jest dowodem, który może ostatecznie zamknąć
drzwi - powiedział dla "New York Times" dr Robert Nichols, astrofizyk z
Carnegie Mellon.

Bóg nacisnął na pedał gazu

Pierwsze sygnały o istnieniu pewnej ciemnej energii pojawiły się już pięć lat
temu. Tylko w ten sposób astrofizycy mogli wyjaśnić wyniki obserwacji eksplozji
pewnych wypalonych gwiazd, tzw. supernowych typu Ia, które zdarzają się średnio
raz na sto lat w każdej galaktyce. Każda taka eksplozja następuje z grubsza z
taką samą energią. A widać je nawet z bardzo daleka, gdyż ich blask jest
chwilowo miliardy razy silniejszy niż Słońca.

Dzięki temu, że dokładnie wiemy, jak silne są te wybuchy, możemy określić ich
odległość od Ziemi. Np. jeśli są słabo widoczne z naszej planety, to znaczy, że
wybuch nastąpił w bardzo dalekiej galaktyce. Astrofizycy nauczyli się określać
odległość tych supernowych z dokładnością do kilku procent. Kilka lat temu ze
zdziwieniem odkryli, że supernowe obserwowane w odległych galaktykach są
ciemniejsze, a tym samym bardziej odległe, niż być powinny. A dlaczego to takie
dziwne?

Wiadomo, że nasz Wszechświat od kilkunastu miliardów lat się rozszerza.
Początkowo, nie widzieć zresztą czemu, był niewiarygodnie rozgrzany i
ściśnięty. Nagle "tamy puściły" i od momentu zwanego Wielkim Wybuchem materia i
energia zaczęły się rozprężać jak powietrze uchodzące z balonu. Temu
rozszerzaniu przeszkadza jednak siła grawitacji, która - przeciwnie do impetu
Wielkiego Wybuchu - działa na rzecz zbliżenia do siebie wszelkiej materii.
Zdawało się więc, że Wszechświat powinien rozszerzać się coraz wolniej, gdyż
grawitacja jest jego hamulcowym. Zastanawiano się oczywiście, czy materii i jej
siły ciążenia starczy, by w końcu całkowicie zatrzymać ekspansję. Ale co do
tego, że "hamowanie" następuje, nie było wątpliwości.

Tymczasem mierzone wybuchami supernowych kosmiczne odległości nie tylko nie
maleją, ale wprost przeciwnie - rosną, i to coraz szybciej. Dwa zespoły
astrofizyków niezależnie analizujące jasność supernowych potwierdziły w 1998
r., że od mniej więcej 7 mld lat Wszechświat "nacisnął pedał gazu" - tj.
przyspieszył rozszerzanie. Z tego wypłynął szokujący wniosek - wbrew
przyciągającej sile grawitacji musi działać jakaś nieznana siła odpychająca.
Jest zbyt mała, by w zauważalnym stopniu wpływała na orbity planet w Układzie
Słonecznym ani ruchy gwiazd w galaktykach. Jest jednak w stanie zmienić kształt
Wszechświata w ogromnych skalach odległości - gromad i supergromad galaktyk.

Oczywiście zaraz pojawiły się głosy sceptyczne. Podkreślano, że za słaby blask
supernowych mogą być odpowiedzialne jakieś ciemne mgławice, które wypełniają
przestrzeń międzygalaktyczną i jak półprzezroczysta woalka zasłaniają Ziemianom
widok kosmosu. Spekulowano również, że w odległych epokach, z których dochodzi
do nas światło eksplozji supernowych, gwiazdy mogły mieć innych skład, a więc
wybuchały z inną siłą i blaskiem.

Dowód ze skóry pantery

Dlatego tak cenne jest obecne potwierdzenie istnienia ciemnej energii, które
przyszło z całkiem innego źródła. W pracy, która właśnie ukazała się w
internecie (http://xxx.lanl.gov/abs/astro-ph/0307335), 23 wybitnych
astrofizyków pod wodzą Ryana Scrantona z Uniwersytetu Pittsburgha w Pensylwanii
znalazło „odcisk palca” tajemniczej siły w mikrofalowym promieniowaniu tła
zmierzonym przez sondę WMAP.

To promieniowanie, które dobiega Ziemi z wszystkich stron nieba, jest echem
bardzo gorącej epoki z okresu 400 tys. lat po Wielkim Wybuchu. Mapa temperatury
tego promieniowania przypomina skórę pantery - nakrapiana jest ciemniejszymi
cętkami, czyli obszarami, gdzie przed kilkunastu miliardami lat było cieplej.
Zespół Scrantona porównał ją z rozkładem 25 mln znanych galaktyk, które
wypełniają kosmos (opisanych w katalogu Sloan Digital Sky Survey). Okazało się,
że promieniowanie tła, które nadbiega z tych miejsc, gdzie dziś na niebie
świecą galaktyki, maluje nieco gorętsze cętki na tej mapie.

Co to oznacza? Mikrofalowe echo Wielkiego Wybuchu po przejściu przez obszar
zajmowany przez galaktyki zyskało na energii, podniosło swą temperaturę. A to
jest możliwe właśnie wtedy, kiedy w kosmosie działa "odpychająca" energia.

Fizycy porównują przejście promieniowania tla przez galaktykę do stoczenia się
kulki w zagłębienie na płaskiej powierzchni. Kulka oczywiście wtedy
przyspieszy, z maksymalną prędkością pokona najniższe obniżenie, a potem
zacznie się wspinać po drugiej stronie pochyłości. Przy braku ciemnej energii
kulka wydobędzie się z dołka z tą samą energią, z jaką do niego wpadła. Jeśli
jednak Wszechświat rozpiera ta dziwna siła, to drugie zbocze dołka zdąży się
obniżyć, co sprawi, iż kulka wyleci z dołka z nieco większą prędkością, niż do
niego wpadła. Ten sam efekt - zdaniem fizyków - sprawia, że mikrofalowe
promieniowanie tła po przejściu przez galaktyczny "dołek" nabiera energii.

Prof. Max Tegmark z uniwersytetu stanowego Pensylwanii porównuje to do
wykorzystania limitu na karcie debetowej w czasie, kiedy szaleje inflacja.
Kwota, którą po pewnym czasie trzeba bankowi wrócić, będzie realnie mniejsza.

Einstein się nie pomylił

Naukowcy mają więc teraz długo oczekiwane potwierdzenie i stoją przed wielką
zagadką. Czym jest ciemna energia, źródło odpychającej siły działającej na
przekór powszechnemu ciążeniu materii? W jednym z ostatnich numerów "Science"
prof. Robert P. Kirshner pisał proroczo: "Wielka dziura zieje w naszym
rozumieniu fundamentalnych praw natury, a w szczególności grawitacji". Dlaczego
grawitacji? Bo możliwość istnienia kosmicznego "odpychania" przewidział Albert
Einstein, tworząc w 1916 r. ogólną teorię względności, czyli nowe prawa
grawitacji.

Einstein w swych równaniach obok siły ciążenia dopisał człon, zwany stałą
kosmologiczną, który grał właśnie rolę siły odpychającej. Wtedy bowiem wydawało
się, że kosmos jest niezmienny i wieczny. Tymczasem gdyby nie
było "odpychającej" stałej kosmologicznej, a tylko sama grawitacja, to kosmos
miałby tendencję do kurczenia się, a tego nikt nie brał wtedy poważnie pod
uwagę.

Einstein wkrótce potem wycofał się ze stałej kosmologicznej. Mówił wręcz, że
była największą pomyłką jego życia. "Odkąd wprowadziłem do równań ten człon,
miałem nieczyste sumienie Nie jestem w stanie uwierzyć, że tak okropna rzecz
może istnieć w przyrodzie" - pisał w 1947 r. do belgijskiego kosmologa Georgesa
Lemaitre. Faktem jest bowiem, że o ile grawitację potrafiono zrozumieć jako
pewną cechę przynależną materii i energii, o tyle stała kosmologiczna nie miała
żadnego tego typu fizycznego "umocowania".

Dziś również jest z tym kłopot. Niektórzy wierzą, że ciemna energia to
fundamentalna cecha samej próżni (choć nie udało się tego wyliczyć w żadnej
znanej teorii). Inni wolą zgodzić się z istnieniem niewykrytej dotąd substancji
wypełniającej przestrzeń Wszechświata o niespotykanych własnościach (m.in.
ujemnym ciśnieniu) - trochę na wzór mitycznego XIX-wiecznego eteru. Niektórzy
nawet ochrzcili ją mianem kwintesencji, która w filozofii Arystotelesa była
eterycznym tworzywem ciał niebieskich, piątym elementem obok czterech żywiołów
Ziemi: powietrza, ziemi, ognia i wody. Coraz wyraźniej widać, że ta zagadka
czeka na nowego Einsteina.