do serafina i nie tylko

[bykira]

Witam , potrzebny jest mi wyrok a właściwie jego treść SN z dnia 07.03.SNIII
RN 29/02 orazuchwała SN z dnia 14.05.1996 sygn.aktIIICZP 37/96 z
uzasadnieniem .Dzieki jesli ktos może pomóc

[serafin666]

1996.05.14 uchwała SN III CZP 37/96 OSNC 1996/9/116
glosa krytyczna: Sługiewicz W. Rejent 1997/2/84
glosa częściowo aprobująca: Bieranowski A. Rejent 1997/5/198
Ustanowienie odrębnej własności lokalu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy
budynek jest posadowiony na dwóch nieruchomościach, stanowiących własność
gminy, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste.
2003.03.07 wyrok SN III RN 29/02 Prz.Podat. 2003/7/62
1. Definiując pojęcie prawne "samodzielnego lokalu mieszkalnego", ustawodawca
czyni wyraźne rozróżnienie pomiędzy pojęciem "pomieszczenia pomocniczego" (art.
2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali), tj. pomieszczeniem,
które wraz z "izbą lub zespołem izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi"
bezpośrednio "służy zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych", oraz
pojęciem "pomieszczenia przynależnego", które w sensie prawnym stanowi
wprawdzie część składową lokalu mieszkalnego, jednakże w sensie funkcjonalnym
nie jest "przestrzenią" przeznaczoną dla bezpośredniego
zaspokajania "mieszkaniowych" potrzeb ludzi, natomiast służy
zaspokajaniu "innych potrzeb" tych osób, które korzystają z "samodzielnego
lokalu mieszkalnego" (art. 2 ust. 4 ustawy o własności lokali). Garaże, choć
stanowią część składową lokalu mieszkalnego, nie należą do pomieszczeń
pomocniczych, lecz przynależnych do tego lokalu. Stąd, ich sprzedaż jest objęta
22% stawką VAT.
2. Ustalona w § 68 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z 21 grudnia
1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz
o podatku akcyzowym stawka podatku "0%" mogła być stosowana w podatku od
towarów i usług wyłącznie w stosunku do będących przedmiotem obrotu
(sprzedaży) "samodzielnych lokali mieszkalnych" w rozumieniu art. 2 ust. 2
ustawy o własności lokali.

[bykira]

dzieki a moze uzasadnienie ,albo podaj link skad to bierzesz

[serafin666]

nie mam uzasadnień ; dodaje jeden wyrok :
Powierzchnia użytkowa budynku (podstawa określenia ułamku)
Powierzchnię użytkową budynku stanowi suma powierzchni wszystkich lokali
mieszkalnych i użytkowych znajdujących się w tym budynku W ten sposób należy
ustalać powierzchnię, która stanowi mianownik przy obliczaniu udziałów
poszczególnych właścicieli, licznikiem jest oczywiście powierzchnia danego
lokalu . Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 1996 r. / sygnatura : III
CZP 199/95 /

[123qwe5]

1996.05.14 uchwała SN III CZP 37/96 OSNC 1996/9/116
glosa krytyczna: Sługiewicz W. Rejent 1997/2/84 
glosa częściowo aprobująca: Bieranowski A. Rejent 1997/5/198 

Ustanowienie odrębnej własności lokalu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy
budynek jest posadowiony na dwóch nieruchomościach, stanowiących własność
gminy, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste.

25066
Dz.U.01.124.1361: art.24
Dz.U.00.80.903: art.3; art.7



Przewodniczący: sędzia SN G. Bieniek.
Sędziowie SN: H. Ciepła (sprawozdawca), T. Ereciński.

Sąd Najwyższy w sprawie z wniosku Gminy Miasta G. oraz E.U. (...) - Spółki z
o.o. w G. o wpis w księgach wieczystych, po rozpoznaniu na posiedzeniu jawnym
dnia 25 kwietnia 1996 r. zagadnienia prawnego przedstawionego przez Sąd
Wojewódzki w Gdańsku, postanowieniem z dnia 29 lutego 1996 r. sygn. akt (...),
do rozstrzygnięcia w trybie art. 391 k.p.c.:
"Czy dopuszczalne jest ustanowienie odrębnej własności lokalu w drodze umowy
między nabywcą a dotychczasowym właścicielem, nieruchomości w budynku stojącym
na kilku nieruchomościach, dla których prowadzone są oddzielne księgi
wieczyste, a ich połączenie nie jest możliwe z uwagi na to, że nie stanowią
przedmiotu własności tych samych osób?"
p o d j ą ł następującą uchwałę:
Ustanowienie odrębnej własności lokalu jest dopuszczalne w sytuacji, gdy
budynek jest posadowiony na dwóch nieruchomościach, stanowiących własność
gminy, dla których prowadzone są oddzielne księgi wieczyste.

Notarialną umową z dnia 26 kwietnia 1995 r., zawartą pomiędzy Gminą Miasta G. i
E.U. (...) Spółką z o.o., ustanowiono odrębną własność lokalu użytkowego
znajdującego się w budynku posadowionym na dwóch nieruchomościach oznaczonych:
nr 19 o powierzchni 216 m2, objętej księgą wieczystą Kw nr 42666, prowadzoną w
Sądzie Rejonowym w Gdańsku i nr 18 o powierzchni 222 m2, objętej księgą
wieczystą Kw nr 25089 w tymże sądzie. Związany z własnością tego lokalu udział
w użytkowaniu wieczystym działki gruntu został określony na 10/100 części
działki nr 19 i 5/100 działki nr 18 oraz takie same udziały we współwłasności
wspólnych części budynku. Tak wyodrębniony lokal Gmina Miasta G. sprzedała
wymienionej Spółce z o.o. i oddała jej w użytkowanie wieczyste określone części
gruntu.
Powołując się na tę umowę strony wniosły o wydzielenie z wymienionych ksiąg
wieczystych opisanego lokalu użytkowego do oddzielnej księgi wieczystej i
wpisanie prawa własności na rzecz Spółki z jednoczesnym wpisaniem jej w
księgach wieczystych Kw nr 42666 i Kw nr 25089 jako współużytkownika
wieczystego gruntu i współwłaściciela części wspólnych budynku w wielkości
określonych w umowie udziałów.
Sąd Rejonowy w Gdańsku odmówił dokonania wpisu, uznając, że ustanowienie
odrębnej własności lokalu w budynku posadowionym na dwóch nieruchomościach nie
jest dopuszczalne.
Przy rozpoznawaniu sprawy na skutek rewizji Gminy Miasta G. od tego
postanowienia powstało przytoczone w sentencji zagadnienie prawne budzące
poważne wątpliwości, które Sąd Wojewódzki w Gdańsku przedstawił do
rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.

Podejmując uchwałę Sąd Najwyższy miał na uwadze, co następuje:
Przedstawione zagadnienie wykracza poza stan faktyczny sprawy. Sąd Wojewódzki
wyszedł bowiem z błędnego założenia, że nieruchomości objętych wymienionymi
księgami wieczystymi nie można połączyć w jedną nieruchomość, gdyż nie stanowią
przedmiotu własności tych samych osób. Uznał mianowicie, że "nieruchomość
budynkowa stanowi współwłasność, a nieruchomość gruntowa przedmiot
współużytkowania różnych osób". Stwierdzić trzeba, że okoliczność ta pozostaje
bez wpływu na możliwość połączenia obu nieruchomości. Nie zmienia ona bowiem
faktu, że nieruchomości te są nadal własnością gminy, a o dopuszczalności
omawianego połączenia decyduje własność gruntu. Nie ma więc przeszkody w
rozumieniu art. 21 i 24 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i
hipotece (Dz. U. Nr 19, poz. 147 ze zm.) do ich połączenia w jedną
nieruchomość. Przeszkoda taka zachodziłaby wówczas, gdyby nieruchomości te
stanowiły własność różnych osób. Wówczas też nie byłoby dopuszczalne
ustanowienie odrębnej własności lokali.
Tak ujęte zagadnienie nie czyni go jednak bezprzedmiotowym, gdyż kwestia
dopuszczalności ustanowienia odrębnej własności lokali w stanie faktycznym
sprawy rzeczywiście występuje. Dlatego Sąd Najwyższy rozstrzygnięcie
zagadnienia dostosował do sytuacji występującej w sprawie.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. Nr
85, poz. 388), w razie wyodrębnienia własności lokali, grunt oraz wszelkie
części budynku i inne urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku
właścicieli lokali lub dotychczasowego właściciela nieruchomości ze względu na
należące do niego nie wyodrębnione lokale, stanowią ich współwłasność w
częściach ułamkowych, odpowiadających stosunkowi powierzchni użytkowej lokalu
do powierzchni użytkowej budynku. Przepis ten, w odróżnieniu od dotychczas
obowiązującego art. 137 § 2 k.c., wprowadza ustawowe kryterium określenia
udziałów we współwłasności nieruchomości gruntowej.
Według ust. 3 art. 3 ustawy o własności lokali, jeżeli w skład nieruchomości
wchodzi kilka budynków, udział właściciela lokalu we współwłasności
nieruchomości wspólnej wyznacza stosunek powierzchni użytkowej lokalu do
łącznej powierzchni użytkowej tych budynków, liczonej w obu wypadkach wraz z
powierzchnią pomieszczeń przynależnych.
Z brzmienia ust. 1 art. 3 tej ustawy wynika, że ustawodawca, konstruując
odrębną własność lokali, przyjął tradycyjną konstrukcję, tak jak poprzednio w
art. 136 k.c. i art. 21 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami
i wywłaszczaniu nieruchomości (jedn. tekst: Dz. U. z 1991 r. Nr 30, poz. 127),
że budynek, w którym ustanawia się tę własność, jest częścią składową gruntu,
na którym został wzniesiony. Konsekwencją przyjęcia takiej konstrukcji prawnej
jest to, że związany z własnością lokalu udział w użytkowaniu wieczystym
działki gruntu musi być taki sam, jak we współwłasności wspólnych części
budynku.
Ustęp 3 art. 3 ustawy o własności lokali w sposób wyraźny reguluje sytuację,
gdy na nieruchomości gruntowej, w ramach której ma dojść do wyodrębnienia
własności lokalu, jest usytuowanych kilka budynków. Ustawa nie zawiera
przepisu, który by wprost zezwalał na wyodrębnienie własności lokalu w
sytuacji, gdy budynek jest posadowiony, jak w niniejszej sprawie, na dwóch
nieruchomościach, stanowiących własność tej samej osoby, lecz mających
urządzone oddzielne księgi wieczyste. Powstaje w związku z tym kwestia, czy
oznacza to niedopuszczalność ustanowienia odrębnej własności lokalu. Odpowiedź
nie wynika wprost z treści tego przepisu.
Konieczne jest więc dokonanie - w niezbędnym zakresie - analizy wykładni art. 3
cyt. ustawy w powiązaniu z całokształtem przepisów normujących odrębną własność
lokali oraz § 13 i 30 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 marca
1992 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o księgach wieczystych i hipotece
(Dz. U. Nr 29, poz. 128 ze zm.).
Przytoczony art. 3 ust. 1 ustawy o własności lokali jest przepisem bezwzględnie
obowiązującym i jego zastosowanie nie może być wolą stron ani wyłączone, ani
ograniczone. Odpowiadające mu określenie wielkości udziałów jest konieczne
m.in. z tego względu, że udziały w nieruchomości wspólnej przypadają także
dotychczasowemu właścicielowi nieruchomości podstawowej, z uwagi na należące do
niego nie wyodrębnione lokale. Ponadto wielkość udziałów decyduje nie tylko o
stosunkach wewnętrznych pomiędzy właścicielami lokali, np. co do
współkorzystania z nieruchomości wspólnej (art. 12 cyt. ustawy), ale także na
zewnątrz, np. o zakresie odpowiedzialności za zobowiązania wspólnoty
mieszkaniowej (art. 17 cyt. ustawy). Już chociażby te względy wskazują na
konieczność stanow

[bykira]

dzieki , skąd wy to bierzecie?

[serafin666]

z urzędoweych zbiorów orzeczniczych , z programów prawniczych typu LEX ,
LEWGALIS , itd ... ; mnie nie stać na zakup takiego programu ( kilka tysięcy )
i chodzę "na żebry" do znajomych ; na stronie SN są co miesiąc bublikowane
biuletyny - to świetne źródło ( to samo na stronie TK ); orzecznictwo jest
również na stronie KRN ( prawo-nieruchomości.krn.pl )

[wankro]

WARTO WIEDZIEĆ
Stawka podatku VAT za garaż Elżbieta Suchodolska
[e-mail]
08.02.2002

W ostatnim czasie otrzymałam od naszego Czytelnika pytanie dot. stawki vat od
sprzedaży miejsca garażowego przez dewelopera. Ponieważ odpowiedź może
zaciekawić szerszą grupę osób postanowiłam odpowiedź na to pytanie umieścić w
serwisie.

Odpowiedź na wyżej postawione pytanie należy rozpocząć od tego, że przepisy nie
określają w tych przypadkach wprost stawka podatku VAT.
Inaczej mówiąc: ilekroć pytałam o tą kwestię w różnych urzędach skarbowych -
zawsze uzyskiwałam różne odpowiedzi. W ostatnich dniach grudnia ub. roku w
fachowych periodykach z zakresu prawa oraz podatków ukazała się informacja, że
garaż jest częścią lokalu mieszkalnego (Monitor Prawniczy Wydawnictwo C.H. Beck
Nr 24/2001 oraz Monitor Podatkowy tego samego wydawnictwa Nr 12/2001). Tak
orzekł Naczelny Sąd Administracyjny.

Co oznacza to stwierdzenie?

NSA orzekł, że Minister Finansów w wydanym rozporządzeniu z dnia 15.12.1997
roku w sprawie wykonywania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i
usług oraz o podatku akcyzowym, definiując pojęcie lokal mieszkalny przekroczył
swoje kompetencje. Ustalona przez Ministra definicja nie może być brana pod
uwagę przy ustalaniu stawki VAT.

Sprawa dotyczyła spółki, która dokonywała sprzedaży lokali mieszkalnych wraz z
miejscami garażowymi opodatkowując je zerową stawką VAT.

Taki stan rzeczy zakwestionował urząd skarbowy. Stwierdził, że par. 67 ust. 1
pkt 5 w związku z par. 1 pkt 12 cytowanego wcześniej rozporządzenia pozwala na
zastosowanie zerowej stawki VAT tylko w stosunku do mieszkań, wyłączając
garaże, które należy opodatkować 22% stawką.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska urzędu skarbowego - wyrok
NSA z 19.11.2001 FSA3/01. Stwierdził, że brak jest w przepisach podatkowych
definicji pojęcia lokal mieszkalny. W tej sytuacji należy więc sięgnąć do
ustawy o własności lokali.

Art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 (Dz. U. z 2000r. Nr 80, poz.903)
zawiera przykładowe wyliczenie pomieszczeń przynależnych do lokali - choćby
nawet bezpośrednio do niego nie przylegały lub były położone w granicach
nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal. Wśród
tych pomieszczeń oprócz piwnicy, strychu i komórki wymieniono też garaż.
W tej więc sytuacji uznać należy, że garaż z mocy prawa jest pomieszczeniem
przynależnym do lokalu, a więc należało w przypadku garaży zastosować zerową
stawkę podatku VAT.

[powerslim600]

> NSA z 19.11.2001 FSA3/01. Stwierdził, że brak jest w przepisach podatkowych
> definicji pojęcia lokal mieszkalny. W tej sytuacji należy więc sięgnąć do
> ustawy o własności lokali.



Widać stąd jaka jest jakość prawa polskiego, jeżeli nie ma definicji lokalu
mieszkalnego.

Jak pracują urzędy i jak orzekają sądy nie mając takich podstawowych definicji?