Czy uśpić psa?

[magor_ek]

Mój 16-letni czarek od tygodnia nic nie je, ledwo pije. Nie
przyjmuje doustnie zaleconych leków. Dostaje tylko dwa razy dziennie
kroplówkę - płyn wieloelektrolitowy i glukozę. Jest bardzo słaby.
Leży w chłodnych i zacienionych miejscach, trzeba go przenosić bo
nie ma już siły chodzić. Większość czasu śpi.
Wet. stwierdził iż jego układ krażenia jest już za słaby, od tego
zniszczyła mu się wątroba, teraz ma też żółtaczkę. Dostawał
antybiotyki i inne leki, ale pomagały na krótką metę.
Wet. "rozłożył ręce". Wiem że czarek umrze. Ale nie umiem zdecydować
czy pozwolić mu tak konać w spokoju czy mu w tym pomóc i go uśpić.
Co jest lepsze dla mojego psiaka?

[czarodziejka.0]

Sama musisz decydowac...
Nie liczy sie dlugosc zycia tylko jego jakosc,panmietaj o tym...
Konsultowalas psa u innego lekarza?

[magor_ek]

Nie. Nie konsultowałam. Ten wet zajmuje się czarkiem od początku.
Wiele razy mu pomógł. Ufam mu. Zresztą uchodzi za najlepszego
specjalistę w moim mieście.
Wiem, że ważna jest jakość życia, ale z drugiej strony nie widzę by
czarek cierpiał, by go coś bolało i zastanawiam się czy bardziej go
skrzywdzę przyspieszając śmierć, czy raczej ją odwlekając -
bezradnie czekając na "naturalny koniec".:/
Wiem, że sama muszę zdecydować, ale chciałam isę dowiedzieć jak wy
postąpilibyście na moim miejscu?

[tenshii]

Jest szansa na wydrowienie? Nie ma.
A jak nie ma to nie ma też powodu do tego, aby pies czekał na śmierć.... Może go boli, a jeśli umrze z głodu?
Ja osobiście uważam, że w takich przypadkach nie należy trzymać zwierzęcia przy życiu na siłe.
Ja bym uśpiła.
Uśpiłam już królika, psa, myszki.... też swoje przeżyłam, ale nie żałuję żadnej z tych decyzji.
Mocno Cię tulę.

[magor_ek]

Dzięki Tenshii. Chyba potrzebowałam usłyszeć te słowa od kogoś...

[tenshii]

Jestem z Tobą. Przytulaśki
<tuli>

[semi-dolce]

Jeśli pies nie je, nie pije, ledwo chodzi i czeka na śmierć, a lekarze nie sa
już w stanie mu pomóc to ja bym uspiła. Wiem, że to trudne, ale uważam, że jesli
nie jestesmy w stanie zapewnić im godnego zycia naszym obowiazkiem jest dac im
godna smierć. Trzymaj się.

[rezurekcja]

Ja sie tez przychylam.

Sciskam mocno.

[magor_ek]

Dzięki wam za słowa wsparcia. Rodzina jest trochę przeciw - uważają
że ma sobie "skonać bez pomocy", ale zdecydowałam. Jutro dzwonię do
weterynarza, żeby przyjechał i dał mu odejść. Choć potwornie ciężko
się z tym pogodzić.

[madziaw84]

Wiem, że to ciężka decyzja - sama taką podjęłam 21.05.br. U mojej suni
zdiagnozowali nowotwór płuc. Pomagałam Jej (leki, kroplówki) dopóki była w miarę
"w formie". Kiedy zaczęła się męczyć poprosiłam wet o zastrzyk. Płaczę po Mikusi
do tej pory, brakuje mi Jej. Ale nie żałuję decyzji. Jej oczy same o to prosiły.
Teraz mam drugą sunię. Uratowaną ze schroniska.
Trzymaj się, ściskam Cię mocno!

[magda79pn]

a ja nie mogę uśpić :( i utrzymuję sunię przy życiu jakoś od grudnia chyba...
wiem że przyjdzie ten moment że trzeba będzie podjąć decyzję...
patrzę na nią a ona mnie nie widzi, patrzę jej w oczy ale nie widzę w nich bólu,
są dni że cały dzień śpi i wynosimy ją na dwór żeby załatwiła swoje potrzeby i
kładziemy z powrotem spać... ma 13 lat jest jamniczką, ma cukrzycę, dostaje
insulinę.
Od ok miesiąca wiemy (dotarło do nas) że nie będzie już lepiej, widzimy że jest
trochę gorzej, chodzi i obija się o meble, nie trafia w drzwi, czasem sika w
domu (ale rzadko), nogi jej się trzęsą i uginają, szczeka w kuchni bo nie widzi
misek... żal patrzeć ale jeszcze większy żal podjąć tak okrutną decyzję, bo
potem przychodzi dzień lub moment że na dzwonek do drzwi idzie w ich kierunku i
cieszy się że ktoś przyszedł...
Szczerze mówiąc nasz pies to roślina :( ale na tą chwilę nasza decyzja jest taka
że dopóki pies chodzi, je i pije to nich żyje ale jak przyjdzie moment że położy
się i nie będzie mogła wstać lub będziemy wiedzieli że coś ją boli to wtedy
będziemy zmuszeni ją uśpić.
Było dużo rozmów na ten temat w gronie rodzinnym i zdania są podzielone, jedni
twierdzą że dopóki je i pije i chodzi to nie jest źle, a drudzy twierdzą że by
uśpili bo ona nie zasłużyła na to żeby umierać w cierpieniu, nie zasłużyła na to
żeby tego cierpienia doczekać... tylko kiedy będzie ta odpowiednia chwila? dla
nas pewnie nigdy, wiadomo...
pewnie niewiele ci pomogłam, ale chociaż napisałam co mi na sercu leży, bo moje
zdanie na ten temat zmienia się tak często jak samopoczucie mojego psa :(

[magor_ek]

Rozumiem co czujesz. Sama wciąz się chyba jednak waham. Matka
przyznała mi rację, że trzeba mu pomóc umrzeć, siostrze to "zwisa",
ojciec cały czas podsyca nadzieję, że może stanie się cud i czarek
ozdrowieje...
Przykro mi z powodu twojego pieska, ale i popieram twoją decyzję.
Przynajmniej ja, tak jak ty, bym dała jeszcze psiakowi "chodzić po
świecie" - dopóty, dopóki wykazuje "wolę życia" czyli np.: choć
trochę je i pije. [Mój czarek już nawet nie chce być głaskany (gdy
zaczynam do głaskać, usiłuje wstać i przenieść się w bardziej
ustronne miejsce:/ ...) Wzieliśmy go ze schroniska gdy miał jeden
rok. Już miał imię. Choć w schronisku był podobno dość krótko, ślady
po nim pozostały - w większości - trwałe. Przez pierwsze kilka lat
nie chciał wychodzić na spacery, tym bardziej spuszczony ze smyczy,
bał się miotły i odkurzacza, tego, że go zostawimy, a paniczny lęk
przed innymi psami (również suczkami) pozostał w nim do dziś... Dla
mnie czarek to po prostu członek rodziny. Nie jestem w stanie - tak
na serio - przyjąć do wiadomości, że jutro, o tej porze, już go nie
będzie..]
Przytulki dla magdy od magdy

[tenshii]

Doskonale Was rozumiem, ale dla mnie utrzymywanie przy życiu zwierzęcia w tak ciężkim stanie to trochę egozimem podszyte.
Nie chcecie go uśpić też ze względu na swoje przywiązanie, na to, że to Wy nie chcecie o stracić, boicie się zostać sami. Ja też się bałam.
Ale nie chciałam przedłużać cierpienia i wlaśnie ze względu na miłość dokonałam eutanazji. Ja to tak widzę.
Wolałam cierpieć ja, niż patrzeć na ich cierpienie.
Buziaki

[agni69]

Ja uśpiłam swoją 15-letnią jamniczkę na początku kwietnia tego roku.
Miała zespół Cushinga. Leczyłam ją rok, specjalna karma i leki.
Niestety wątroba nie wytrzymała. W marcu robiliśmy kontrolne badania
krwi, niestety było bardzo źle - marskość wątroby. Suczka właściwie
miała dobry humor, apetyt wspaniały - ale to podobno tak jest w tej
chorobie; problemy z moczem - bardzo dużo piła i siusiała, leki
trzeba było odstawić - na jedno pomagały, na drugie szkodziły.
Leczyłam ją u kolegi-weterynarza. Uśpiłam też u niego. Miałam duże
wątpliwości, czy dobrze postępuję i wiecie, co mi powiedział? Że
przedłużyłam i tak jej życie o dobry rok i że trafiła do dobrych
ludzi-przyjaciół, którzy pozwolą jej odejść bez zbędnych cierpień.
Kiedy ją zaprowadziliśmy na uśpienie, jeszcze merdała ogonkiem. Więc
ja ze łzami w oczach, mówię do kolegi: ale zobacz ona merda
ogonkiem, on na to, że pies zawsze tak będzie reagował. No, trudno.
Figa odeszła. To był mój pierwszy własny pies, pierwszy raz
przeżyłam chorobę i śmierć zwierzaka. Była moją „drugą córeczką”.
Bardzo cierpiałam, ale wiem, że ulżyłam jej w cierpieniu.
Pochowaliśmy Figę na psim cmentarzu.
Są u mnie na osiedlu dwa pieski, którym już blisko do Tęczowego
Mostu. Jeden jamnik, z tak ogromnym guzem na brzuchu - wielkości
chyba ze dwóch pięści - którym szoruje po chodniku. Właściciele nic
sobie z tego nie robią - a mnie jest go szkoda. Nie wierzę, że
piesek nie cierpi. Czy oni tego nie widzą?
Drugi - stara, ślepa suczka - ledwo chodzi, trzeba ją właściwie
naprowadzać na dobrą drogę do domu. Jej „Pańcia” wie, że musi ją
uśpić ale jeszcze nie może się z nią rozstać. Według mnie to nie
jest humanitarne. Zwierzę się męczy i cierpi. Myślę, że lepszym
wyrazem naszej miłości do zwierząt będzie pozwolenie na odejście bez
zbędnego bólu i cierpienia. My i tak i tak będziemy płakać ale
możemy ulżyć w cierpieniu naszemu ulubieńcowi. Nie wiem czy dobrze
myślę, ale właśnie takie jest moje zdanie.
Pozdrawiam i trzymam kciuki