Gość: Anna
IP: 195.116.43.*
03.01.04, 18:12
To zaczeło się w październiku, w piątek, na Rynku. Mój mąż
krzyknął do mnie "co znaczy ten ch...", "kto tego ch.. tu
postawił". Krzyczał jakbym to ja była winna. Zrobiło się
zbiegowisko. W poniedziałek w domu dostałam w twarz. Pierwszy
raz. Czternaście lat małżeństawa. Nic nie zrobiłam. Powiedziałam
tylo, że rzeźba to zwyczajny kawałek żelaza. Dwa tygodnie
później pobił mnie. Niespodziewanie odepchnął, a kiedy wstałam
uderzył mnie w piersi i kopnał w udo. Zrozumiałam, że 3 miesięcy
Mitoraja nie da się przeczekać.
Od czterech tygodni jesteśmy pod opieką psychologa. Mój mąż
mówi, że nienawidzi kobiet, że lepiej by było gdybym miała w
kroku Gorgonę bo to co mam jest znacznie gorsze. Mówi, że jest
homoseksualny i że Mitoraj mu to pokazał. Że musi spróbować z
mężczyzną. W tym roku mielibyśmy 15 rocznicę ślubu. Mamy 12
letniego syna.
Mnie wszystko jedno czy Mitoraj to sztuka czy nie. Ja tylko chcę
mieć męża, chcę żeby było jak przedtem. Nie chcę żeby pił, żeby
pijany wsiadał do auta w środku nocy i jechał Bóg wie gdzie. Nie
chcę w strachu rano szukać w gazetach czy w nocy na ulicach
Krakowa nie zamordowano kobiety. Dlaczego? Na Boga dlaczego?
Moze Pan Prezydent PR, Pani Prezydentowa, Pan Prokurator i
Panowie Profesorowie wiedzą co jest sztuką a co nie, ale ja nie
wiem. I nie muszę! Kto wam dał prawo, żeby robić na nas
doświadczenia jak na królikach? JEŚLI NAUCE NIE WOLNO ROBIĆ
EKSPERYMENTÓW NA LUDZIACH TO DLACZEGO SZTUCE WOLNO? Czy my nie
mamy prawa żyć BEZ waszej sztuki?
Anna
Kraków 3 stycznia 2004
P.S. Poprosiłam przyjaciół aby umieścili mój list w internecie.
Może są kobiety, które przeżywaja to co ja. Może mój list im
pomoże.