STRATA DZIECKA, POWAŻNIE CHORE DZIECKO

[agablues]

Czy do forum zaglądają mamy po stracie dziecka lub mamy dzieci poważnie
chorych - dystrofie mięśniowe, mukowiscydoza, wady genetyczne, choroby
nowotworowe ? Czy same przeżywają swój ból bojąc się poruszyć tak trudny
temat ? A może wyjdźmy z ukrycia i wpierajmy się wzajemnie po tak ciężkich
przeżyciach. Poza tym mamy chorych dzieci, które nadal żyją mogą być
wspaniałym źródłem życiowych rad dnia codziennego dotyczących pielęgnacji
chrego dziecka . Czekam na smutne mamy - Aga

[anfido]

Czemu zaraz smutne mamy !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mam dwóch synków. Obaj są wspaniali i codziennie dają powody do tego, żeby być
wesołym , uśmiechnietym,a chwil kiedy nie myśli się o chorobie jest mnustwo.
Mój młodszy synek, który ma teraz 3 m-ce urodził sie z wrodzoną wadą serduszka.
Owszem czeka go ciężka operacja na otwartym sercu, ale staramy się wszyscy żyć
normalnie. Oczywiście na początku cała rodzina była chora z przerażenia, ale
powoli oswoiliśmy się z tą chorobą i robimy wszystko, aby Adaś był w dobrej
kondycji, co pozwoli mu lepiej znieść operację, która tak na prawdę może go
czekać w każdej chwili lub dopiero za kilka-, kilkanaście lat. Czas pokaże z
czym będziemy musieli się zmagać, ale nie jest to wcale powód do tego, żeby być
smutnym , żeby załamywać ręce i nic nie robić.
Pozdrawiam, Anfido (mama Filipka 11.02.2002 i Adasia 15.11.2003)

[agablues]

W 27 tyg ciąży stwierdzono, że moje dzieciątko ma wadę serca. Wiedziałam, że w
obecnych czasach wady takie można korygować. Jednak po urodzeniu okazało się,
że oprócz wady serca jest jeszcze wada natury genetycznej - niestety dla nas
wszystkich kończąca się śmiercią dziecka. Cudu nie będzie, nie ma na to żadnych
szans. Dlatego smutne mamy - bo Twoja historia najprawdopodobniej skończy się
szczęśliwie, a moja nie. Dlatego czekam na mamy, które nie mają już nadziei,
albo na takie, które mają już tylko wspomnienia A.

[kubusb1]

Strata dziecka jest najgorszym ciosem i niewazne w jakim wieku umiera. Ja swoje
malenstwo stracilam w 25tyg ciazy. I choc ja mojego malenstwa nigdy
niewidzialam, nigdy nie przytulilam to i tak bardzo za nim tesknie. W tej
chwili Adam mialby 7lat, szedlby do 1 klasy, caly czas sie zastanawiam jaki by
byl.I chodz mam juz drugie dziecko to i tak nigdy niezapomne o moim malenstwie
a moj syn kiedys sie dowie ze mial brata. I nieprawda ze czas leczy rany on je
tylko tlumi. Mojej kolezanki dziecko zmarlo z powodu wady serca majac
7miesiecy. Ona przezywala to rownie mocno jak ja, nikt ze znajomych niemogl
zrozumiec dlaczego sama chciala go ubrac i polozyc do trumienki a ona chciala
sie w ten sposob z nim pozegnac i pogodzic sie z jego smiercia. Pogodzic sie a
nie zapomniec bo tego nieda sie zapomniec nigdy. Musisz pogodzic sie ze twoje
dziecko odejdzie w tedy bedziesz mogla jaknajlepiej wykorzystac czas jaki wam
zostal, okazuj mu jak najwiecej milosci i postaraj sie spedzac z nim jak
najwiecej czasu ja niemialam takiej mozliwosci. Poz Iwona

[kasia_kp]

Witam Serdecznie !!!
Takie watki jak ten sprowadzaja na ziemie........ trudno jest szczęśliwemu
rodzicowi cos napisac.A jednak chcę Pani powiedzieć ze bardzo wzruszył mnie
pani list i łącze się z pania w jej smutku.
Wydaje mi sie ze glupio by wypadlo pocieszanie Panie lub wmawianie ze bedzie
wszystko dobrze (zreszta pewnie nie tego pani oczekuje) jedynie rodzice którzy
byli lub sa własnie w takich sytuacjach moga dac wsparcie
Serdecznie polecam zalozenie oddzielnego forum tematycznego walasnie dla takich
rodzicow )bo zapewne takich osob jest znacznie wiecej.
Pozdrawiam i zycze duzo sil oraz pogody ducha
Kasia

[agablues]

dzięki za odzew
Ty przeżyłaś to 7 lat temu i choć nidgy tego nie zapomnisz masz to już za sobą.
To wbrew naturze, że kobieta musi pochować swoje dziecko. Może kiedyś było
łatwiej kiedy rodziło się kilkanaścioro i tylko kilka umierało, teraz jest o
wiele trudniej się z tym pogodzić ( choć jestem przekonana, że za każdym
dzieckiem matka płacze). Ty wiesz jaki to ból i jak bardzo potrzebne jest
wsparcie, że nie tylko mnie to spotkało. Dlatego chciałabym , aby powstało
miejsce na forum dla mam, które teraz cierpią i potrzebują pomocy, aby nie były
same ze swoim nieszczęściem. Najwięcej takich mam znalazło się narazie na forum
o ciąży i porodzie. Ale nie wierzę w to, ze nie ma takich i tutaj. boję się
tylko, że nie mają odwagi.
Ja już część swojego smutku przeżyłam. Pamiętam swój ogromny bunt wobec Boga i
świata. Byłam w kościele, bo myślałam, że to ukoi mój ból i akurat ksiądz
opowiadał o swoim bólu po stracie brata. Też powiedział, że czas wcale nie
leczy ran. Miałam ochotę podejść do niego i krzyczeć, że on miał brata przez
kilkadziesiąt lat ( co najmniej 40 ), a co mają powiedzieć kobiety, które nigdy
nie przytulą swojego dziecka, albo mają je tak krótko?!
Chciałabym by powstało forum dla mam, którym jednego dnia ziemia osuwa się spod
stóp. Które dowiadują się, że ich dziecko jest poważnie chore lub że będzie
inne.Dla których nie ma informacji na temat choroby ich dziecka , którym
lekarze tylko współczują ale nie mogą pomóc, o których dzieci się już nie
walczy

[kubusb1]

Ja tez jestem za zalozeniem takiego watku.Bedziemy mogly sie pozalic, wyplakac,
i porozmawiac.Chetnie zalozylabym taki watek ale niemam pojecia jak sie to robi.

[melka_x]

Ja też jestem za. Moja córeczka żyła dwa miesiące. Mogę się domyślać co teraz
czujesz, my też znaliśmy rokowania. Jeśli masz ochotę napisz do mnie:
[e-mail]

[gruchotka]

agablues napisała:

> Chciałabym by powstało forum dla mam, którym jednego dnia ziemia osuwa się
> spod stóp. Które dowiadują się, że ich dziecko jest poważnie chore lub że
> będzie inne.

Witam!
To jest bardzo dobry pomysł, aby powstało forum wsparcia dla mam ciężko chorych
dzieci. Sama jestem mamą poważnie chorego synka i wiem jak trudno się z tym
pogodzić. Myślę, że warto wyjść z ukrycia, bo w tym wątku okazało się, ile mam
boryka się z problemami, a dzielenie się problemami powoduje, że życie staje
się choć troszeczke łatwiejsze.

p.s. Moim zdaniem RADOŚĆ PRZEZ ŁZY, to bardzo trafna nazwa.

Pozdrawiam
mama MM

[madaszew]

Mam Anulkę, która urodziła sie z poważną wadą. Za 3 tygodnie czeka ją ciężka
operacja. Zaraz po porodzie, w najtrudniejszych chwilach najbardziej pomogła mi
wiara i słowa mojego męża, że najważniejsze jest to, że nasze dziecko otrzymało
życie wieczne(została ochrzczona przed pierwszą operacją w dniu porodu).Wiara w
to, że wszyscy będziemy żyć wiecznie i że tu na ziemii to tylko krótka chwila
bardzo mi pomogła.Życzę radości z tego co jest dobre teraz i nadziei na
przyszłość.

[honoratakm]

Ja też urodziłam swojego pierworodnego synka w 25 tygodniu ciąży. Miłoszek
walczył o życie przez 17 dni. Widziałam go codziennie, ważył 840 gram i miał 33
cm. On walczyl, my razem z nim. Właśnie wczoraj Miłoszek skończyłby 5 miesięcy.
Nie mam go przy sobie , ale jest on ze mną w każdej chwili, cały czas do tej
pory nie przestaję o nim myśleć, cały czas tęsknię i wyobrażam sobie ile
miłości chciałam mu dać. Musimy jednak żyć dalej, nie poddawać się , nasze
aniołki napewno są z nami i czuwają.

[ewamonika1]

Trzy miesiące temu urodziłam synka z wrodzoną wadą dłoni - synek nie ma w ogóle
paluszków. Jest to lewa rączka i tym się troszkę pocieszam, chociaż "mądra"
pediatra - dzień po porodzie - stwierdziła, że synek może być leworęczny i
wtedy zaczną się schody.
Stale przypominam sobie poród - ogromną radość i szok. Smutek, bunt, błaganie o
to, aby to był sen.
Synek jest śliczny, rozwija się wspaniale, ale przeżywam w każdej sekundzie
dnia i nocy tę stratę. Nie wiem, jak sobie da radę w życiu. Czy w czasach, gdy
każdy musi być piękny i odnosić sukcesy, dla mojego Synka znajdzie się miejsce
na w miarę normalne życie. Czy będzie szczęśliwy, czy założy rodzinę?
Zaznałam dużo pocieszenia od znajomych - tych, którym chciałam powiedzieć o
naszym Synku. Ale dla każdego to są słowa. Często słyszę zdanie, że medycyna
tak idzie naprzód, że można czynić cuda itp. Ale dla mamy to jest zawsze
związane z fizycznym bólem dziecka po operacji i jego cierpieniem.
Wiem, że Mamy które straciły swoje Dzieci, cierpią po stokroć bardziej. Ale
proszę przyjmijcie mnie do swego grona, gdyż do tej pory nie znalazłam dla
siebie miejsca na forum.
Nie wiedząc, że jestem w ciąży, zażyłam silny lek na przeziębienie. Tuż po
zrobieniu testu przerażona zwierzyłam się lekarce. Ta stwierdziła, że "najwyżej
zarodek obumrze". Ale nie obumarł. Mój Synek żyje, ale nie może złapać jedną z
rączek grzechotki, nie będzie mógł zawiązać bucików, ani budować z klocków.
Tylu rzeczy nie będzie umiał robić. Czemu tak jest? Nie wiem i nikt mi nie umie
tego wyjaśnić.
Dajcie proszę znać, jeśli to smutne forum powstanie. Myślę, że jest bardzo
potrzebne.
Przytulam Was ciepło - Ewa

[agablues]

Ewo, ja oczywiście w żaden sposób nie potrafię pomóc, ale może znajdą się inne
mamy w podobnej sytuacji. Jestem w stanie zrozumieć Twoje pytania i obawy.
Pamiętaj nie jesteś jedna w takiej sytuacji. Ja też pytałam siebie dlaczego?
czemu to ma służyć? jaki jest sens cierpienia? My dorośli to my, ale dlaczego
cierpią dzieci? Przecież to nie może być sobie tak bez żadnej przyczyny. no i
to poczucie winy , prawda? Nie znam odpowiedzi na te pytania i nie wiem czy
ktokolwiek zna, ale Ewo, tak się już stało. Widocznie tak musiało być i nie
zadręczaj się, że to Twoja wina. Pomyśl o tych wszystkich nieodpowiedzialnych
matkach, które podczas ciąży paliły, piły i brały narkotyki, a mimo to urodziły
zdrowe dzieci.
Jestem pewna, że mimo dużej troski Twój synek przyniesie tobie i Twojej
rodzinie dużo radości. Ja kiedy dowiedziałam się o chorobie mojego dziecka
myślałam i powtarzałam sobie - to co sprawia największy ból, sprawia też
największą radość. Czasami jest to radość przez łzy, ale jednak.
Kiedy urodził się Twój synek ? Moja Córeczka w listopadzie A.

[ewamonika1]

To piękne, że nieznajome sobie osoby poświęcają czas, aby napisać słowa otuchy -
same będąc w trudnej sytuacji. Dziękuję .....
Mój Piotruś urodził się 08 listopada 2003 r.
Dodam jeszcze, że jest to nasze trzecie dziecko - najstarsza jest Kasia (8,5
roku), a nasz starszy synek ma 7 lat i ma na imię Michaś.
Myślę sobie, że tak musiało być, że Piotruś urodził się jako trzecie dziecko -
ma kochającą siostrę i brata - oni całują jego "misiową łapkę" (tak ją
nazwaliśmy) i traktują go jak najwspanialszego małego braciszka. Wierzę (muszę
wierzyć), że dzięki ich akceptacji i miłości (+dzięki uczuciu rodziców)
wyrośnie na fajnego faceta.
Pozdr. Ewa

[agablues]

Moja Mała 8 dni póżniej...)

[aadonaj]

Ewa, opowiem Ci jedną historię.
W siódmym miesiącu ciąży trafiłam na patologię z powikłaniami. Miałam niewielki
brzuszek i ogromne poczucie nieszczęścia w sercu. Nie chciało mi się leżeć,
spać na niewygodnym łóżku, pocić się w wymiętej pościeli szpitalnej. Nie
chciało mi się też z nikim rozmawiać, nie miałam nawet ochoty myśleć o moim
Maluchu. Krótko mówiąc czułam się najnieszczęśliwsza na świecie. I wtedy na
moją salę trafiła niezwykła kobieta. Miała prawie pięćdziesiąt lat i za miesiąc
spodziewała się przyjścia na świat córeczki. To było jej siódme dziecko, szóste
straciła z powodu jakiejś tajemniczej choroby. Z ciąży cieszyła się jak
szalona. Że taka późna a zdrowa, że taka mała a tak kopie... Jako jedyna na
sali wciąż mówiła do swojego nienarodzonego maleństwa, głaskała brzuch,
opowiadała śmieszne historie. Zagadywała do nas - młodych kóz, pocieszała,
czasami karciła za mazgajstwo i łzy pod poduszką. Wiesz, to była raczej prosta
kobieta, ze wsi, bez specjalnego wykształcenia. Jej siłą była inteligencja
emocjonalna, ciepło, serce i niezwykła energia. Patrzyłam na nią i było mi
wstyd za samą siebie.

Opowiadam Ci to wszystko, bo ta kobieta około dwudziestego roku życia straciła
rękę od łokcia w dół.
Może to zabrzmi idiotycznie, ale zauważyłam to dopiero w drugim dniu obcowania
z nią: wszystko robiła jedną dłonią i łokciem drugiej ręki poniżej ktorego
była...pustka. Niesamowite było jak sprawnie wykonywała wszystkie czynności,
nic nie stanowiło dla niej problemu. Jak powiedziała mi później, już bez ręki
wyszła za mąż i urodziła wszystkie dzieci. Twierdziła, że wychowuje je
praktycznie sama, ponieważ mąż zarabia na chleb gdzieś za granicą.

Wiesz co, zazdrościłam tej kobiecie optymizmu i siły. To one sprawiły, że nikt
nie zwracał uwagi na jej kalectwo a wręcz wszyscy szukali jej towarzystwa.

Życzę Ci dużo wiary. Twój Synek może być fantastycznym, bardzo szczęśliwym
facetem.
a.

[ewamonika1]

Nawet nie wiesz, jak takie opowieści podbudowują mnie i mojego męża. Właśnie
najgorsza jest niewiedza, jak się takim ludziom żyje, bo ja nigdy nie poznałam
bliżej osoby bez ręki, czy bez palców. A taki przykład jaki podałaś daje
nadzieję, że nasz Synek będzie mógł być szczęśliwy - a o to przecież każdej
mamie chodzi. Dziękuję i pozdrawiam bardzo ciepło - Ewa - mama Kasi, Michałka i
Piotrusia

Do ewymoniki

[galia29]

Kochana Ewa
Osiem lat temu moja siostra urodziła bliźnięta-chłopców.Jeden z nich urodził
się beż lewej rączki, ścięgno łożyska amputowało ją tuż za łokciem w trakcie
ciąży.Lekarze nie dostrzegli tego na usg a pomóc mogła zwykła laparoskopia.Ale
stało się jak się stało.Przeżyliśmy wszyscy te same dylematy i tragedię co Ty
teraz ale ja mogę Cię pocieszyć i nie będą to tylko słowa bo to są nasze
najprawdziwsze przeżycia-Krzyś ma teraz 8 lat , chodzi do szkoły i jest
cudownym dzieckiem.Jest oficjalnie kaleką a mimo to nie jest ani trochę
niepełnosprawny.Jeździ na rowerze, gra w ping-ponga i ..wiąże sobie butki na
kokardki!!!!!Jest niesamowicie silny i sprawny i w niczym nie ustępuje bratu
bliżniakowi, choć jest mniejszy bo jest potwornym niejadkiem.Nie wiem jak ułoży
sobie życie ale dzieci zaakceptowały go bez problemu.W pierwszy dzień
przedszkola któreś zapytało go:ty, gdzieś się tak urządził!!I to wszystko.Ciesz
się swoim bąbelkiem, tutaj nie jest miejsce dla Ciebie, bo Ty w przeciwieństwie
do tych biednych wspaniałych kobiet masz prawie zupełnie zdrowe
maleństwo.Proszę uwierz mi że wszystko będzie wspaniale,ja to wiem na 100
procent widzę ten cud każdego dnia.A przecież Twemu synkowi brak tylko
paluszków a nie całej rączki będzie bardzo sprawny.Przysięgam.Tylko bądź taką
mądrą mamą jak moja siostra-nie rozpieszczaj go,nie dawaj forów.Każ się samemu
ubierać,kupuj klocki i jajka niespodzianki ,które Krzyś układał tą jedną łapką
z uporem maniaka ,nie pozwalając sobie pomóc.Traktuj go jak zupełnie zdrowe
dziecko bo to go zmusi do rozwijania sprytu i uodporni na ewentualne przykrości
związane z niepełnosprawnością.Gdybyś chciała o coś zapytać pisz na
[e-mail] jeszcze co do leworęczności to wygląda,że rzeczywiście
Krzyś byłby leworęczny-i co? pisze trochę brzydko-i to są te całe schody!!!Do
bani z taką głupią lekarką!Trzymaj się cieplutko i wychowaj dzielnego
chłopaka.Jeszcze jedno(ale ze mnie gaduła) dobrze ze to chłopak, jest
silniejszy no i u facetów mądrość jest ważniejsza niż idealna uroda.Nic się nie
martw.Całuję też ewa

[mamamonika]

Hej

Wiem, że teraz to dla Ciebie szok, ale... mam kolegę, który urodził sie bez
połowy jednej ręki. Ma gdzieś pół kości przedramieniowej, z której wyrasta cos
w rodzaju 3 smętnych, nieużytecznych i pokrzywionych palców. Jest fantastycznym
człowiekiem, zwiedził pół świata, nawet strzela z łuku (nie wiem sama, jakim
cudem). Zawodowo i w kwestiach uczuciowych też radzi sobie więcej niż nieźle.
Nie każdy musi byc idealny, żeby był wartościowy i kochany. Życzę odwagi i
miłości, masz wspaniałego synka.

Pozdrawiam Was serdecznie, przytul ode mnie swojego Skarba

Monika

[ewamonika1]

Jest mi ciepło na sercu, że parę osób zareagowało na mój post. Jestem bardzo
wdzięczna - Ewa - mama Kasi, Michałka i Piotrusia (3 miesięcznego).

[kalpa]

Ewa, ja mogę Cię tez nieco pocieszyć. W liceum do mojej klasy chodziła
dziewczyna, która miała zupełnie zniekształconą dłoń - raczej nienaturalnie
malutką dłoń, niesprawną praktycznie. na dodatek prawą. Był to wynik
toksycznego leku z czsów ciąży. Nie wiem, jak traktowano ją w szkole
podstawowej, ale u nas nikt z marzeny się nie smial, bo wogóle chyba nikomu nie
przyszłoby to do głowy. Była jedną z lepszych uczennic, ładna, zadbana, bez
widocznych kompleksów. Miała adoratorów , przyjaciółki, była częścią klasowej
wspólnoty. Pisała lewą ręka, wszystko robiła sprawnie, choć służyła jej tylko
jedna dłoń. Z tego co wiem, to wyszła za mąż, ma dwójkę dzieci i prowadzi
dobrze prosperujący sklep, albo hurtownię, nie jestem pewna. Stąd myślę, że
reakcje społeczne na taką inność nie będą toksyczne, bo w końcu pod względem
tolerancji i nowoczesnych pomocy wiele wad już nie jest wielkim ograniczeniem.
A często atutem.
Pozdrawiam serdecznie
Kalpa

[mamamonika]

Hej

A ja jeszcze z innej beczki - właśnie czekam na trzecie maleństwo - będzie
chłopczyk Napisz, jak sobie radzisz, czy jest jakaś diametralna różnica
między opieką nad dwójeczką i trójeczką (z tego, co sie zorientowałam, tez nie
ma u Was zbyt duzej różnicy wieku - u mnie synek ma prawie 4 latka, córa
właśnie zkończyła rok, mały niespodziewanie się nam zapowiedział na początek
lipca)
Pracujesz zawodowo, czy się "tylko" opiekujesz" bąblami?

Cmoknij Pysia w "misiową" łapkę ode mnie. Jak chcesz, odpowiedz w innym wątku -
bo się powoli robi nie bardzo a propos do klimatu tego

Pozdrawiam Was serdecznie
Monika (a na drugie mam Ewa

[ewamonika1]

Cześć,
dzięki za odpowiedź. Może przeniesiemy się na "wychowanie". Już tam lecę ...
(jeśli wolałabyś inne forum daj znać - dostosuję się)- ewa

[madalena4]

Droga emamo. To z mojej strony niemal przestępstwo. Z twojego postu bije wielki
smutek. Przyznaje sie do tego, że nie wiem co czujesz. napiszę ci wiec
konkrety. Jestem osoba która dzięki złym decyzjom przy porodzie ma niesprawną
lewą rekę. Moja siostra też, właśnie w stopniu o jakim piszesz. Moze nie
dokładnie, porazenie splotu barkowego blokuje nerwy całej ręki. Obie jesteśmy
już mamami, i fakt w zyciu było nam trudno, ale miałyśmy wspoarcie tak samo jak
ma Twój synek w Tobie. Skonczyłyśmy szkoły, studia, pracujemy, mamy dzieci,
prowadzimy "bujne" życie. Nie wiem jak to jest, ale dzieci mają zdolnosć
potrzebe rozwoju i niesienia radosci. Chciałabym abyś przestała przezywać
smutek a przezywałaradosc że masz swojego synka. To wązne bo ty jestesosoba
która ma budowa cpoczyucie jego wartości, a jego zycie nie jest tragedią bo ma
Ciebie. Nie miej poczucia winy, dziewięć miesiecy to ługi czas, jak sie ma cos
stać to sie stanie. mamy zapisany taki los. Wiesz myśle że nic nie dzieje sie
na próżno. Że każde wydarzenie które moze wydaje sie tragedią ma jakiś sens
głebsz. Chciałabym abys mnie dobrze zrozumiała. Masz prawo do smutku, i powód
do niego, ale spójrz na to inaczej: co takie właśnie cierpienie (myśle że twój
synek nie zdaje sobie z tego sprawy, dla niego jest to normalka, uroda)
ptrzyniesie. Nie chcę moralizowac bo sama wariowałabym gdyby cos sie stało
mojej córce. Nie wiem czy wierzysz w Boga ale będe sie za Was modlić.
POzdrawiam
Ania

do ewymoniki1 i pozostałych mam

[edytahph]

Moja koleżanka poznała, a później poslubiła ok.4 lat temu chłopaka z
uszkodzonym przy porodzie stawem barkowym (ciąża przenoszona, błąd lekarzy).
Efektem uszkodzenia jest niesprawna ręka (mniejsza i niewładna). Wierzcie mi,
to nie palce czy brak ręki sprawia, ze jest sie osobą lubianą i akceptowaną.
To pogoda ducha, wiara w siebie i to ze można dobrze i godnie żyć. Ten mój
kolega ma znajomych, w głowie poukładane, żonę, 4 miesięcznego cudownego synka,
pracę, prawo jazdy.... To kwestia charakteru, wychowania, wiary we własne siły
i możliwości. To w rodzicach nadzieja, ze przygotują dziecko do wejscia w
dorosłe życie, dadzą dziecku poczucie bezpieczeństwa oraz to, że bedzie czuć,
że jest ważne i wartościowe. Takie dzieci rownież dobrze ucza sie, uprawiają
sporty, żyją jak inni. Ważne jest też, aby takie dziecko uczulić, ze ludzie
mogą się przyglądac, że dzieci w szkole moga dokuczac przez jakis czas, ale
niech dziecko zajmie się jakąs ciekawą dziedzina nauki, posiądzie wiedzę, którą
nie wszyscy mają, uprawia sport, będzie aktywne... i niech pokaże że brak
palca, czy niewładna ręka nie ujmują niczego mądrości i rozsądkowi.
Pamiętajcie - godnego i dobrego życia nie przekreśla brak możliwości zawiązania
buta....

[dorota1974kr]

Gdy bylam w ciazy dowiedzialam sie, ze moj synek jest ciezko chory, za ma wade
serca. Lekarze dawali tylko 20%, ze sie w ogole urodzi. A jednak urodzil sie
gdy bylam w 6 miesiacu. Byl taki malutki i rozkoszny, wazyl niewiele wiecej niz
1 kilogram (jak kilo cukru), nie potrafil samodzielnie oddychac, nie potrafil
samodzielnie funkcjonowac, jedzenie ( scigalam mleko z piersi) podawalismy mu
przez nosek. Lekarze szykowali sie do operacji gdyz nie bylo polaczenia
pomiedzy sercem a plucami, trzeba bylo czekac az osiagnie 2 kg. Jego organizm
byl calkowicie bezbronny i David lapal jedna chorobe za druga (zoltaczka,
przeziebienia). gdy wazyl 1,6 kg lekarze odwazyli sie na operacje. Udala sie,
krew ruszyla z impetem, ale malutkie cialko mojego synka nie potrafilo tego
zniesc. Zbyt "normalne" cisnienie krwi spowodowalo wylew, potem drugi. David
zmarl po miesiacu zycia... Tylko raz mialam go na rekach i moglam przytulic,
drugi raz tulilam cialko w ktorym serduszko przestawalo bic. Nigdy tego nie
zapomne, nie umiem mowic ani pisac o tym bez placzu...Tak za nim tesknie,
mialby prawie 5 lat.

Teraz mam malutka szesciomiesieczna coreczke i kiedys opowiem jej ze miala
braciszka,ktory dzielnie przez miesiac czasu walczyl o swoje zycie, ale byl
zbyt slaby by wygrac...

Zdecydowanie jestem za takim watkiem
Czasami trzeba o tym komus powiedziec.
Dziekuje za wysluchanie

[agablues]

Kiedy moja malutka miała kilka dni zdarzył jej się bezdech. Natychmiast została
podłączona do respiratora i do innych urządzeń. Widok był żałosny - malutkie
ciałko - niewiele ponad 2 kg ( 2 torebki cukru - też tak przeliczałam)
uwięzione w rurkach - nosek, buźka - karmienie sondą, kabelkach - monitorowanie
serduszka, temperatury ciała, no i oczywiście kroplówki w rączkach, nóżkach.
Mogłam ją tylko głaskać. Tego nie da się opisać, każda matka myśli w takich
chwilach, że ona wzięłaby na siebie ten ból, by tylko ulżyć dziecku. Pamiętam
radość kiedy mogłam znowu ją przytulić. Czasami tak niewiele potrzeba by
uszczęśliwić choć na moment matkę.
Wiem o tym, że strata dziecka zawsze boli. Jeszcze kiedy byłam w ciąży, znajoma
opowiedziała mi swoją historię. Jej dziecko żyło 3 tygodnie. Miałoby teraz 10
lat. Kiedy mi o tym mówiła płakała. Nie ważne ile lat minęło. Ona nie ma
żadnego dziecka.
Pozdrawiam serdecznie i ucałowania dla córeczki

[gemma.v]

Aga, napisałam do Ciebie (i do Ani, której historia jest opisana na forum Ciąża) maila na
adres gazetowy. Odezwij się.
POzdrawiam serdecznie
gemma

[agniesz76]

Jak masz ochotę pogadać to napisz na adres [e-mail] lub na
gg 2014891. Mam chorego synka, który niedawno skończył roczek. Pozdrawiam i
życzę wytrwałości

[agniesz76]

o przepraszam adres [e-mail]

[driadea]

Sama urodziłam się z wadą serca, mam 24 lata a za sobą 3 operacje.
Dwa lata temu straciłam dziecko, w 15 tygodniu...Nie wiem dlaczego.
Życie nigdy nie było pełnią szczęścia, ale wtedy straciło sens!
Pytania w pustkę: dlaczego ja?!
Dobrze, że nie znam odpowiedzi...
Mogłaby mnie zabić.

Cztery miesiące temu urodziłam piękną, zdrową dziewczynkę!
Gloria nie była planowana, nie chciałam znowu przechodzić tego koszmaru.
Los zdecydował za nas, i to zdecydował najmądrzej, jak mógł!

Dziękuję Bogu, że to ja mam chore serce, nie moja córka.
Dziękuję, że dał mi kolejną szansę...
Bo przecież nie ma nic piękniejszego, niż być mamą!

Kocham moją Glorię postokroć mocniej, kocham ją za tamto dzieciątko, którego
nie mogłam nigdy przytulić...

Gloria jest największym szczęściem, jakie mogło mnie spotkać.
I może to okrutne, ale wiem, że warto było, nawet kosztem tamtego dzidziusia...
Widocznie tak miało być...

Życzę Wam, smutne mamy, aby do Was też się życie uśmiechnęło.
I dużo zdrowia każdemu dziecku.
A mamom siły...

[magda0]

Ludzi z chorymi dziecmi lub po stracie dzieci jest wokol nas duzo, tego nie
widac. Ja mialam siostre ktora zmarla majac 3 tygodnie, nigdy jej nie poznalam
znam tylko jej grobek z cmentarza i to co przezyla moja mam z jej opowiadan.
Moja siostra zmarla , ale ciagle byla wsrod nas ciagle obecna, mama zawsze o
niej pamieta mowi, Malgosia mialaby teraz 14 lat , czy Malgosia moialaby tera
mature, czy Malgopsia teraz mialaby36 lat, to trak dawno a dla mamy jest to
ciagle jakby dzis.

[ma_juli]

Zbieg okolicznosci? A moze raczej potrzeba? Dokladnie dzisiaj zalozylam na
"Zdrowiu" grupe wsparcia dla rodzicow, ktorzy rehabilituja swoje dzieci z
powodu zaburzen miesniowych, neurologicznych. To nie to samo o czym mowicie, ale
mam nieodparte wrazenie, ze potrzeba wzajemnego wsparcia, wygadania sie jest
ogromna. Okazuje sie, ze nieszczescie, pech, jest blizej niz nam sie zdaje. Po
prostu pewnego dnia okazuje sie, ze TO NAS DOTYCZY, ze chodzi o NASZE DZIECKO i
ziemia osuwa sie spod nog...Boimy sie rozpoznan, daignoz, tak jakby niewiedza
miala uratowac nas przed najgorszym...
Dziekuje Wam za ten watek.
Pozdrawiam wszystkie Mamusie i Dzieciaczki

adaZ

[agablues]

Po pierwsze jest szansa na nasze własne forum.
Po drugie proponuję nazwać nasze forum RADOŚĆ PRZEZ ŁZY lub coś w tym stylu. Bo
mimo wszystko my też się uśmiechamy, prawda? jeśli nie teraz to i tak przyjdzie
taki dzień, w którym się uśmiechniemy. Macie jakieś propozycje na nazwę forum.
Po trzecie bardzo się cieszę, że piszecie drogie mamy, potrzeba wsparcia jest
ogromna. Ja ze swoją malutką jestem pod opieką Warszawskiego Hospicjum dla
Dzieci ( Spieszmy się kochać ludzi....) i tam są grupy wsparcia, ale dla
rodziców w żałobie. A ja jeszcze nie jestem w żałobie, więc czułabym się tam
trochę głupio. Ile jest matek w podobnej sytuacji...
Pozdrawiam gorąco wszystkie mamy, które tu zaglądają A.
Do ma_juli:
Czytałam o Twojej grupie wsparcia, ale nie wiedziałam czy byście chciały być z
nami. Cieszę się jeśli tak. A.

[aniamr]

Nie napisze nic mądrego, bo łzy mi na to nie pozwolą ani nie mam takich
doświadczeń jak Wy. Ale po prostu chciałam Wam coś napisać !!
DLA MNIE JESTEŚCIE WIELKIE, MĄDRE I SILNE!!!!!

[kasiakd]

Dobrze zrobiłaś, będzie się gdzie wymieniać doświadczeniami.
Właśnie adoptuję rodzeństwo, młodszy chłopczyk musi być intensywnie
rehabilitowany, właściwie to jeszcze nie wiadomo czy wszystko będzie dobrze,
ale ja w to wierzą i zrobię wszystko by był szczęśliwy, zdrowy i pogodny.

[aniao3]

Witajcie!
Przychodze do was z forum Ciaza i porod, bo podobnie jak wy - szukam miejsca
dla siebie. Coreczke stracilam w 29 tyg. miala tak powazne wady ze nie bylaby w
stanie zyc. A jednak zyla 27 godzin.
Nie wiem czy kiedykowiek pogodze sie z jej smiercia - to bylo zaledwie tydzien
temu. Dzis w USG wzielam jej akt urodzenia i zgodnu...
Mysle ze potrzebne sa dwa forum: jPornienie - wiem ze juz tu gdzies istnieje,
ale ni cholery nie widac go menu glownym i drugie, mysle zes Aga wymyslila
bardzo dobra nazwe. Radosc przez lzy jest piekna i daje sile. A fakeigo forum
bardzo, bardzo brak.
Kochane dziewczyny, ciesze sie ze jestescie.
Anka

[anita001]

Ja rowniez dzieki bogu nie mam takich doswiadczen, ale dziewczyny, trzymajcie
sie dzielnie, badzcie madrymi, dobrymi i kochajacymi matkami. Macie w niebie
swoje aniolki, ktore teraz nad wami czuwaja.
Przytulam Was cieplo i pozdrawiam
Anita i Szymon- ur 25.12.2001

[agablues]

Aniu co myślisz o tym co napisała gemma i czy dotarł do Ciebie mój list? A.

stworzenie forum

[aniao3]

Odpisalam Tobie i Gemmie na priv.
Mysle ze trzeba takie forum zalozyc i dac mozliwosc pogadania wszystkim
dziewczynom w trudnej sytuacji.
Jak forum powstanie to jestem pewna, ze dolacza do nas rozne inne mamy, takze i
te, ktore maja ciezko chore dzieci, ktore stracily starsze dziecki, ktore tak
jak my musza sie gdzies wyplakac.
Sciskam was mocno
Anka

[kalpa]

Ewa, mój post do Ciebie utknął pod Twoim postem "dziękuję". Napisałam o mojej
koleżance, ktora nie ma dłoni. Jak chcesz, to zajrzyj
Kalpa

[agablues]

Przyponmiałam sobie !!! przecież ja też znam jedną osobę bez dłoni! Jest to
kobieta teraz ma ok. 50 lat. Wychowała dwoje dzieci, teraz jest szczęśliwą
babcią i prowadzi sklep. Jest bardzo zadbaną kobietą i dopiero po jakimś czasie
zauważyłam, że coś z jej dłonią jest nie tak. Bądź dobrej myśli A.

[alusia2405]

Witam. Ja też chciałabym podzielić się z Wami moimi smutkami. W 1996 r.
urodziłam swoje pierwsze dziecko - upragniony synuś. Ciąża przebiegała prawie
normalnie. Prawie, bo miałam założony szew okrężny na szyjkę. Dobrze było do
siódmego miesiąca. Wtedy zaczęły się sączyć wody (mimo szwu!!!!). Po USG lekarz
powiedział, że wszystko ok. Po miesiącu dostałam bóle porodowe i nie było już
odwrotu. Na porodówce wyrwali mi szwy. Urodziłam dużego synka (2700g). I jak na
ósmy miesiąc to duży był. A rodziłam w dzień urodzin mojego męża, ojca dziecka!
Ale synek żył tylko 36 godzin. Niby zdrowy, a jednak nie. Każdy lekarz mówił
coś innego - a to wada serca, zapalenie płuc itd. A ja teraz wiem, że to
zaniedbanie lekarza prowadzącego i ten nieszczęsny szpital w Łodzi z klepsiellą
pn. (może słyszałyście w TV). Ze szpitala wyszłam na własne żądanie. Czułam się
tragicznie. Maleństwo w trumience - koszmar. Jeszcze teraz, gdy to piszę łzy
lecą mi do oczu. Bałam się kolejnej ciąży. Ile badań robiłam to trudno zliczyć.
W kolejnej ciąży byłam 6 razy w szpitalu - zapobiegawczo - a to echo serca
płodu, a to dodatkowe badania itd. W końcu urodziłam zdrowego i silnego synka w
terminie. Teraz mam 3 dzieci : dwóch synków i córeczkę. Ale nadal często bywamy
na cmentarzu. A starszy synek zawsze pamięta że miałby starszego brata, ale
jest u aniołków - tak mu wytłumaczyliśmy.
Niektórzy mówią - zapomnisz, ale ja nie mogę. Ból co prawda nieco się złagodził
ale i tak kłuje w sercu. Cieszę się,że dzieci mam zdrowe, ale znam ból
umierania.

Pozdrawiam serdecznie.

Ala z Damianem (22.07.97), Kamilem (13.01.99) i Oleńką (14.09.02)

do Ewymoniki

[odalie]

Napisałam na priva, kolejna historia.

Trzymaj się!

[kalina34]

Ja tez nie wiedzac ze jestem w ciazy zazyłam leki (antybiotyki). Moja córeczka
urodziła sie ze złozonymi wadami obu dłoni i innymi wadami. Ale jest
najcudowniejszym najkochanszym małym cudem. Nie mysl o swoim synku ze czegos
nie osiagnie w zyciu bo nie ma paluszków w lewej łapce, mysl ze własnie przez
to osiagnie wiecej. Wychowaj go tak zeby on sam nie robił problemu z tego ze
nie ma paluszków a na 100 % inni tez nie beda robic z tego problemu. Olka na
pytanie co jej sie stało w paluszki odpowiada "Taka juz sie urodziłam" i
finito, dzieci bawia sie z nia tak samo chetnie jak ze swoimi pełnosprawnymi
rówiesnikami. Głowa do góry, mały ma dopiero 3 miesiace, wiem ze trudno sie wam
jeszcze z tym pogodzic, ale sama zobaczysz w trakcie jego rozwoju jak czesto
bedzie was zadziwiał swoimi umiejetnosciami w posługiwaniu sie paluszkami
prawej dłoni i misiakową dłonią.
Kalina & Olcia

[ewamonika1]

Wiem, że teraz dużo zależy od nas jako rodziców. Trochę się boję, że jestem za
wrażliwa i mogę nie dać sobie rady, ale będę się mocno starać. Pozdrawiam i
dzięki za dobre słowo - uściskaj swoją Córeczkę - ewa - mama Kasi, Michałka i
Piotrusia.

[ewamonika1]

odalie napisała:

> Napisałam na priva, kolejna historia.
>
> Trzymaj się!

Przepraszam, ale chyba jestem "ciemna", bo nie wiem, jak do tego priva dotrzeć.
Nie mam poczty w gazecie, na wszelki wypadek podaję mój adres mailowy:
[e-mail] - jeśli możesz, powtórz odpowiedź na ten adres. Z góry Ci bardzo
dziękuję, ewa

Forum i nie tylko

[aniao3]

Witajcie kochane mamy!
jak widze watek dryfuje w roznych kierunkach, ale to dobrze, to znaczy ze jest
potrzebny. Sa duze szanse ,ze juz neidlugo bedzie forum Wsparcie tutaj, na e-
dziecku w dziale forum prywatne, ale bedzie widzoczny w glowny menu. Myzle ze
to bedzie dobre miejsce by rozmawiac na rozne trudne tematy.
Do ewymoniki1 - a wiesz, ze ja pracowalam przez dwa lata z dziewczyna, ktora
nie miala palcow u ejdnej dloni, ale zorientowalam sie w tym dopiero pod koneic
naszej wspolnej rpacy? Wspaniala kobieta, cudownie tanyczla, faceci kochali sie
w niej na zaboj dzis ma wspanialego meza i dwoje dzieci. Wiec badzcie
madrymi rodizcami i nauczcie synka zyc, a jesli bedzie chcial - to moze byc
bardzo szczesliwym facetem.
Dziewczyny - ciesze sie ze jestescie i ze piszecie.
Do zobaczenia niebawem na forum Wparcia - Agablues i Gemma - dzieki wam za
dzialanie!
anka

[gruchotka]

aniao3 napisała:

> Witajcie kochane mamy!
> jak widze watek dryfuje w roznych kierunkach, ale to dobrze, to znaczy ze
jest
> potrzebny. Sa duze szanse ,ze juz neidlugo bedzie forum Wsparcie tutaj, na e-
> dziecku w dziale forum prywatne, ale bedzie widzoczny w glowny menu.

Bardzo się cieszę, że osoby kompetentne tak szybko zadziałały. Tylko moim
zdaniem sama nazwa Wsparcie w dzisiejszych czasach, kojarzy się bardziej ze
wspraciem materialnym niż duchowym i osoby które pierwszy raz zetkną się z tą
nazwą mogą odebrać ja opacznie.
To taka moja dygresyjka, ale może się mylę i moje skojarzenie jest błędne.

Pozdrawiam
mama MM

[mamaadama4]

Nie wiem, czy dobrym pomysłem jest łączenie w jednym forum rodziców, którzy
doświadczyli smierci dziecka z rodzicami, których dzieci są chore lub mają
nieoperacyjne wady (nie mogę znaleźć odpowiedniego słowa - sorry). To zupełnie
inne doswiadczenia. Niemniej pomysł stworzenia takiego forum jest znakomity.
danka

[agablues]

nie mamy mozliwosci zakładania kilku forów, dlatego jednak chcemy by było dla
wszystkich matek, które doswiadzcyły tragedii i nie maja gdzie sie wypłakac. Ja
zreszta nie widze problemu w tym połaczeniu - dotychczs te bolesne tematy -
poronienie lub strata dziecka pojawiały sie na forum ciaza i poród i inne mamy,
które nie miały takich problemów w wyrozumiałoscia przyjmowały te romowy. Poza
tym ja juz mam tego swiadomosc, ze nieszczescie nie wybiera - moze przytrafic
sie kazdemu i zawsze; o tym sie nie mysli - ja tez nie myslałam !- dopóki sie
nie zdarzy. mozna powiedziec, ze to co spotkało mnie i Anięo3 to rózne
doswiadczenia, ale nie masz pojecia jak my sie dobrze rozumiemy i jak duzym
wsparciem dla mnie jest to miejsce. Dotychczs przewijały sie tu rózne watki i
chyba było ok.jezeli kiedys zajdzie potrzeba rozdzielania - wtedy cos
pomyslimy. narazie tyle mozemy i ja sie z tego ciesze. A

forum

[aniao3]

Witajcie!
Agablues ma racje - skoro nie moga byc to rozne forum to niech bedzie jedno.
Ja wiem, ze nie da sie porownac poronienia w 5 tyg, straty dziecka w 29 i
urodzenia dziecka z nieoperacyjna wada, ale wszystko to sa doswiadczenia
trudne, czesto traumatyczne i w sumie moze nawet jak to sie bedzie przewijac
obok siebie, to bedzie mozna sie przekonac, ze tragedia neijedno ma imie, ale
ze w sumie z kazdej tragedii da sie podniesc i zyc dalej - trzeba tylko miec
dla kogo. I takie rozmowy wynikajace z roznych doswiadczen moga bardzo wiele
pomoc.
A jesli w rozwinieciu nazwy Wsparcie bedzie o czym to jest, to chyba nikt nie
bedzie oczekiwal pomocy materialnej
usciski dla was wszystkie mamy!
anka

[mamaadama4]

"A jeśli w rozwinięciu nazwy Wsparcie będzie o czym to jest. to chyba nikt nie
będzie oczekiwał pomocy materialnej" (cytat) - chyba o tym w ogóle nie było
mowy.
Co do moich zastrzeżeń dotyczących forum. Moja córka zmarłsa po długiej
chorobie w wieku 5 lat, do tej pory, właściwie na codzień mam do czynienia z
podobnymi przypadkami, poza tym mam koleżankę, której 8-letnia córka ma wiele
wad fizycznych spowodowanych przepuklina mózgowo-rdzeniową i opóźnienie
umysłowe. Dlatego też takie tematy nie są mi obce. Stąd wynika mój sceptycyzm
co do mozliwości koegzystowania tak różnych wątków w jednym forum. Oczywiście
jestem jak najbardziej za jego utworzeniem.
danka

[agablues]

Bardzo Ci współczuje z powodu córeczki.
ale dlaczegouwazasz,ze to sa tak rozne watki? i dlaczego nie moga koegzystowac?

[mamaadama4]

agablues - z doświadczenia wiem (choćby na przykładzie moim i mojej koleżanki)
wiem, że doświadczenia te są zupełnie inne. Właściwie nie mają punktów
wspólnych. Jedno i drugie jest doświadczeniem traumatycznym, ale jak śmierć
dziecka odbiera nadziję tak choroba - nawet najcięższa tej nadzieji nie
pozbawia. (To tak zupełnie w skrócie). Tych dwóch doświadczeń nie mozna
porównać. I absolutnie nie warościuję ich.
Mogą koegzystować, ale równolegle - nie przenikając się wzajemnie.
Jeszcze raz podkreslam - jestem za. Bo brakuje na edziecku takiego miejsca.
danka

[agablues]

Mamoadama
moje dziecko jest chore i nie ma nadziei, że kiedykolwiek będzie zdrowe. Ja
cieszę się każdym dniem, ale nadziei nie mam.
Kiedy pierwszy raz weszłam na forum zobaczyłam, że mimo, że to jest pod
patronatem Dziecka, nie ma miejsca dla mam ciężko chorych dzieci. i wtedy
pomyślałam sobie, że powinno być miejsce dla takich mam, aby mogły się
wzajemnie wspierać, nawet sobie radzić. A potem zajrzałam na forum ciąża i
poród i tam okazało się, że nie ma miejsca dla dziewczyn po poronieniach. O
kobietach, które straciły dzieci w ogóle nie było słychu - te tematy tylko się
przewijały, ale to głównie poronienia. Oczywiście może się mylę, bo jestem na
forum od niedawna, ale takie odnosiłam wrażenie.
Myślę, że nikomu z nas nie będzie przeszkadzało, że kilka wątków będzie obok
siebie. Ważne, aby żadna cierpiąca kobieta czy mama nie była ze swoim problemem
sama. Lada moment będzie to nowe forum
Pozdrawiam - Aga

[agablues]

już jest
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556

[s-y-l-l-a]

ale dlaczego to forum znajduje się pod EDUKACJĄ???? ciężko tam będzie trafić....
dobrze by było gdyby było utworzone tutaj, na e-dziecku.... - tak myślę...

forum waparcie

[agablues]

obiecano nam,że będzie podpiete pod dziecko, w forach prywatnych, tam gdzie
imiona, ksiazki. czekamy

[rispetto]

Chociaż list jest do mam, ale "tatowie" też tu zaglądają i na przekór
stereotypom ich łzy też płyną ciurkiem, gdy patrzy się na krzywdę i ból
dziecka. Część osób kojarzy może akcję z listopada, gdy paru naszych znajomych
zorganizowało akcję zbiórki pieniędzy dla naszej ukochanej Haneczki, którą Bóg,
czy jak Go tam nazwać, siłą chce nam zabrać. Hanusia cierpi na rdzeniowy zanik
mięśni i już dwa razy wyrwaliśmy z "tamtego" świata. Jako matki wiecie
doskonale, co to za uczucie, gdy Wasze dzicko ujrzy światło i macie możliwość
trzymania go po raz pierwszy na swoich rękach. Nie wiem, jak to odnieść do
swoich odczuć, ale powiem banalnie: dzień jej urodzin, był początkiem nowego
życia dla mnie. Hanusia właśnie skończyła 9 miesięcy i od trzech jest w
szpitalu, gdzie przygotowujemy ją do korzystania z domowego respiratora. Co by
się nie działo, to chwile, gdy odłączam ją od kabli i rurek i tańczymy po
pokoju są jak ... jak jej ponowne narodziny. Oboje śmiejemy się do siebie,
tylko że ja - przez łzy szczęścia. Jej życie jest takie cudowne, ale takie
kruche ... Cały czas mam wrażenie, że balansujemy na krawędzi, a ja tak
chciałbym pokazać jej z bliska śnieg, powozić ją na sankach. Wczoraj czytałem,
że dziecko w jej wieku zaczyna samodzielnie stawać przy szafkach, a nasza
Hanusia ... Powoli zaczyna brakować łez.
Te pobyty w szpitalach nie oswoiły mnie jednak z dziecięcym bólem i
cierpieniem. Wasze dzieci, te cierpiące i te, które dołączyły już do grona
aniołków miały i mają jedno wielkie szczęście: były i są kochane, nie cierpią
samotnie, jest ktoś, kto obetrze ich łzy, poprawi uwierającą poduszkę,
porozmawia, uśmiechnie się, pomasuje plecki i brzuszek, ucałuje na dobranoc,
jest przy nich, gdy się budzą.
Nie każde dziecko ma takie doświadczenia. "Sąsiad" Hanusi, który z powodzeniem
mógłby iść do domu i ma olbrzymią szansę na normalne życie pomimo dystrofii
mięśniowej (która cofa się u niego) płacze w samotności. Długo by o tym
opowiadać ...

[agablues]

Na ten list odpowiem na naszym forum
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=16556

forum wsparcie

[agablues]

juz jestesmy tam gdzie trzeba - w forach prywatnych, w dziecku

[koszelka]

Tak mi przykro gdy czytam Wasze listy.................
Ja mam zdrowego synka ale wiem co czuje matka i ojciec gdy dzieje się dziecku
krzywda.Trzymajcie się Kochani ,pomodlę się za Wszystkie Wasze malutkie
dzieciątka.