niegrzeczny przedszkolak

[malpa513]

Moja córka jako 3-latka poszła do przedszkola, na poczatku była
wesoła, uśmiechnięta, po 2 miesiacach zaczęła sie wydurniać i
zachowywać głupkowato, zapewne jest to normalny etap rozwoju, a teraz
zrobiła się bardzo niegrzeczna, krnabrna i uparta, jest niemiła dla
Pań, pozatym ma problem z siusianiem, ma 3,5 roku i srednio raz albo
2 razy potrafi sie zsiusiac w przedszkolu, nie wiem z czego to wynika
bo jeszcze kilka miesiecy wczesniej potrafila przez caly tydzien ani
razu sie nie posiusiac a teraz moze raz w tygodniu ma suche majteczki
po powrocie do domu, 4 miesiace temu urodzil sie jej braciszek wiec
czesc problemów moze z tego wynikac, ale czy wszystkie przedszkolaki
przechodzą taki etap że staja sie wredne i niemile? zastanawiam sie
nad zmianą przedszkola?

[semi-dolce]

Dopatrywałabym się problemu raczej w narodzinach brata niz w przedszkolu.

[szachula30]

To, że teraz jest "niegrzeczna, krnabrna i uparta" moim zdaniem wynika
raczej z faktu silnych emocji związanych z narodzinami brata a nie z
przedszkolem. Co do przedszkola - moja też zaczęła się wygłupiać i
zachowywać głupkowato w zetknięciu z dziećmi w przedszkolu, pewnie to
taki wiek, ale mnie cieszy, że moja córka jest "kreatywna", chociaż w
taki durnowaty sposób.

[memphis90]

Zastanawiam się co musiałaby zrobić moja córka, żebym przypięła jej etykietkę
"krnąbrna, niegrzeczna, niemiła"? Nie dość, że dziecko przeżywa teraz całą
lawinę różnych odczuć, z którymi najpewniej nie potrafi sobie poradzić, to
jeszcze w odpowiedzi słyszy takie epitety... Na pewno jej nie ułatwiasz
przystosowania się do nowej dla niej sytuacji. Polecam książkę "Rodzeństwo bez
rywalizacji", może znajdziesz tam porady, które będziesz mogła wykorzystać, żeby
lepiej dogadać się z córką i pomóc jej i sobie.

[alika77]

> Zastanawiam się co musiałaby zrobić moja córka, żebym przypięła
jej etykietkę
> "krnąbrna, niegrzeczna, niemiła"? Nie dość, że dziecko przeżywa
teraz całą
> lawinę różnych odczuć, z którymi najpewniej nie potrafi sobie
poradzić, to
> jeszcze w odpowiedzi słyszy takie epitety... Na pewno jej nie
ułatwiasz
> przystosowania się do nowej dla niej sytuacji. Polecam książkę
"Rodzeństwo bez
> rywalizacji", może znajdziesz tam porady, które będziesz mogła
wykorzystać, żeb
> y
> lepiej dogadać się z córką i pomóc jej i sobie.

ja bym mogla podac Ci cala liste rzeczy, ktore robi moja corka,
przez ktore czasami mysle sobie, ze jest "krnabrna, niegrzeczna,
niemila". co zlego w tym, ze tak sie pomysli o swoim dziecku? moze
jestes Matka Polka z nieskonczonymi pokladami cierpliwosci, ale moja
corka wlasnie takim glupkowtym zachowaniem przyniesionym z
przedszkola potrafi do bialej goraczki mnie doprowadzic. Oczywiscie
nie mowie jej, ze jest krnabrna czy niegrzeczna, ale nieraz tak
pomyslalam, pomimo calej mojej milosci do niej. Autorka watku tez
nie napisala, ze tak do corki mowi, wiec nie wysuwaj pochopnych
wnioskow. Mozna kochac dziecko i jednoczesnie nie myslec o nim w
samych superlatywach.
do autorki: pewnie wiele zachowan Twojej corki wynika z faktu ze
zostala starsza siostra, ale wierz mi, dzieci bez rodzenstwa tez
przechodza etap glupkowatego zachowania, niestety.

[memphis90]

>co zlego w tym, ze tak sie pomysli o swoim dziecku?
A chciałabyś, żeby ktoś tak mówił czy choćby myślał o Tobie? Ktoś bardzo Ci
bliski, na którego aprobacie Ci bardzo zależy? Wiesz, jestem zdania, że nic
dobrego nie wynika z czynienia dziecku zarzutów "jesteś takie lub inne". W
niczym to nie pomaga, ani dziecku, ani rodzicowi.

>moze
> jestes Matka Polka z nieskonczonymi pokladami cierpliwosci,
Nie, jestem rozhuśtaną hormonalnie, zmęczoną ciężarówką, która czasami ma dość
wszystkiego. Ale staram się (nie zawsze mi wychodzi, popełniam mnóstwo błędów,
ale staram się) nie przenosić tego na dziecko. Nie etykietować, a już na pewno
nie złymi epitetami. Nigdy nie pomyślałam, że mam złe dziecko, dziecko złośliwe,
histeryczne itd- choć pewne jej zachowania mogłyby być tak interpretowane przez
osoby postronne. Staram się dostrzec dlaczego się zachowuje tak, a nie inaczej i
dlaczego mnie to złości czy irytuje. Mimo, że jest jeszcze mała- próbuję nazywać
jej zachowania "widzę, że jesteś rozżalona, bo...; wiem, że chciałabyś...; to
strasznie frustrujące, kiedy nie udaje się...". Wychowywano mnie inaczej, zawsze
słyszałam piętnujące opinie wystawiane na podstawie jednego potknięcia, błędu- i
nie mam zamiaru tego powtarzać.

Mozna kochac dziecko i jednoczesnie nie myslec o nim w
> samych superlatywach.
Można, ale nie uważam, żeby było to dobre. Wypowiedziane czy nie- nasze opinie
pojawiają się w naszym postępowaniu, odnoszeniu się do dziecka. Dzieci słyszą
je, kiedy rozmawiamy o nich z innymi osobami.

dzieci bez rodzenstwa tez
> przechodza etap glupkowatego zachowania, niestety.
A na czym właściwie polega owo głupkowate zachowanie, którego tak nie akceptujecie?

[alika77]

> >co zlego w tym, ze tak sie pomysli o swoim dziecku?
> A chciałabyś, żeby ktoś tak mówił czy choćby myślał o Tobie? Ktoś
bardzo Ci
> bliski, na którego aprobacie Ci bardzo zależy? Wiesz, jestem
zdania, że nic
> dobrego nie wynika z czynienia dziecku zarzutów "jesteś takie lub
inne". W
> niczym to nie pomaga, ani dziecku, ani rodzicowi.

nie bardzo rozumiem, dlaczego stawiasz znak rownosci pomiedzy
mysleniem a mowieniem. nikt tu nie mowil
o mowieniu dziecku, ze jest niedobre, krnabrne, zle itd. uwazam
takie rzeczy za niedopuszczalne, chociaz niestety mam okazje
obserwowac u swojej corki w przedszkolu. nikt tu nie pisal o
"czynieniu dziecku zarzutow", ze jest takie a nie inne, autorka
pisala, ze jej dziecko zachowuje sie paskudnie - to takie straszne,
nazwac rzecz po imieniu? ja doskonale zdaje sobie sprawe z tego, ze
np. moi rodzice uwazaja moje niektore zachowania za glupie, ze nie
zawsze podoba im sie to co robie. czy uwazaja mnie tym samym za
glupia czy zla? nie. czy kochaja mnie przez to mniej? nie. czy ja
czuje sie odrzucona czy mniej kochana? nie.

> Nie, jestem rozhuśtaną hormonalnie, zmęczoną ciężarówką, która
czasami ma dość
> wszystkiego. Ale staram się (nie zawsze mi wychodzi, popełniam
mnóstwo błędów,
> ale staram się) nie przenosić tego na dziecko. Nie etykietować, a
już na pewno
> nie złymi epitetami. Nigdy nie pomyślałam, że mam złe dziecko,
dziecko złośliwe
> ,
> histeryczne itd- choć pewne jej zachowania mogłyby być tak
interpretowane przez
> osoby postronne.

powtorze sie: czym innym jest nazywanie zachowania, a czym innym
etykietowanie dziecka. to dwie kompletnie rozne sprawy. czy
pomyslalam o swojej corce kiedys ze jest zla? nie. czy pomyslalam,
ze zle sie zachowala? tak. kiedy jest to konieczne mowie, ze zle sie
zachowala, natomiast nigdy nie przyszloby mi do glowy powiedziec
jej, ze jest zla. lapiesz roznice?

> Mozna kochac dziecko i jednoczesnie nie myslec o nim w
> > samych superlatywach.
> Można, ale nie uważam, żeby było to dobre. Wypowiedziane czy nie-
nasze opinie
> pojawiają się w naszym postępowaniu, odnoszeniu się do dziecka.
Dzieci słyszą
> je, kiedy rozmawiamy o nich z innymi osobami.

sprobuje jasniej: mozna kochac dziecko i nie myslec o
nim w samych superlatywach. to nie oznacza tego, ze mowi sie o nim
zle. nigdy w zyciu nie powiedzialam o swojej corce zle, a juz na
pewno nie powiedzialabym przy niej i krew mnie zalewa jak jestem
swiadkiem sytuacji jak mamusia wali do swojego dziecka tekst:
popatrz, ta dziewczynka taka mala i jak pieknie jezdzi na rowerze, a
ty nawet pedalowac nie umiesz - zawsze mam wtedy ochote powiedziec
"kobieto, zastanow sie co mowisz". ale mam swiadomosc
"niedoskonalosci" zachowan mojej corki - to takie dziwne, straszne,
zle...?

[memphis90]

> nie bardzo rozumiem, dlaczego stawiasz znak rownosci pomiedzy
> mysleniem a mowieniem.
Bo jestem zdania, że to, co o kimś myślimy, odnajduje odzwierciedlenie w tym, co
robimy. Jeśli ktoś Ciebie nie lubi, to nawet jeśli jest ujmująco grzeczny- wiesz
o tym, prawda?

autorka
> pisala, ze jej dziecko zachowuje sie paskudnie - to takie straszne,
> nazwac rzecz po imieniu?
W moim odczuciu jest różnica w nazywaniu zachowań, a nazywaniu dziecka. A
"niegrzeczna, krnąbrna, uparta" jest ewidentnie piętnowaniem dziecka, a nie jego
zachowań. I nie odbywa się tylko w myślach, ale też jak widać w rozmowach- np.
na tym forum, a sądzę, że autorka szuka pomocy nie tylko tu i prowadzi również
rozmowy z koleżankami, rodziną itd.

> powtorze sie: czym innym jest nazywanie zachowania, a czym innym
> etykietowanie dziecka. to dwie kompletnie rozne sprawy.
No właśnie...

> sprobuje jasniej: mozna kochac dziecko i nie myslec o
> nim w samych superlatywach.
Ja jednak pozostanę przy swoim zdaniu, że nawet w myślach nie powinno się
dziecka etykietować. Jeśli będziesz myśleć "mam niegrzeczne dziecko" to na 100%
będziesz mieć niegrzeczne dziecko- bo każde zachowanie będziesz tak interpretować.

> popatrz, ta dziewczynka taka mala i jak pieknie jezdzi na rowerze, a
> ty nawet pedalowac nie umiesz
Porównywanie dzieci to jedna z ulubionych rodzicielskich metod motywowania i
jedna z najmniej skutecznych w ocenie samych dzieci Każdy z nas chyba
pamięta, jak zgrzytał zębami na hasło "a córka kogoś tam robi cośtam", a jednak
ja łapię się na tym, że mojej córci trajkoczę to samo z naiwnym poczuciem dobrze
spełnionego obowiązku... Jakaś skaza charakteru chyba

[malpa513]

ależ ja w żaden sposób nie daje jej odczuć że jest krnabrna itd., ale
jej zachowanie czasami jest niedopuszczalne i po prostu nie potrafie
sobie z tym poradzic, nie jestem psychologiem i nie wiem czy dzieci w
tym wieku przechodzą jakis rodzaj buntu czy jej zachowanie jest
spowodowane tylko i wylacznie pojawieniem sie brata, ja rozumiem ze
jej swiat przewrocil sie do gory nogami i ze musimy jej pomóc w tej
sytuacji ale nie moge z usmiechem przyjmowac sytuacji gdy ona wyzywa
Panią w przedszkolu albo mnie kopie, nie chce tez na nią krzyczec bez
przerwy wiec chcialabym znalezc jakis sposób ktory pomoze jej sie
uspokoic i poprawic nasze relacje

[alika77]

malpa, powtorze: nie wiem, czy zle zachowanie u Twojej corki jest
wynikiem tylko i wylacznie pojawieniem sie brata, ale inne dzieci
tez tak maja. Moja jedynaczka jak poszla do przedszkola to miala
taki okres fatalnego zachowania (chociaz do pan to chyba zawsze
grzeczna byla, przynajmniej sie nie skarzyly), ale do mnie fatalnie,
doszlam do momentu, ze gdybym miala karac ja za kazde zle zachowanie
to karalabym od momentu odebrania z przedszkola do momentu pojscia
spac. zaczelam ignorowac wszystko, co mozna bylo zignorowac i
wylapywalam najmniejsze nawet przejawy dobrego zachowania i
chwalilam ja albo dawalam naklejke, a za 6 naklejek byla jakas mala
nagroda. spedzcie razem troche czasu, tylko we dwie, bez pospiechu,
to duzo daje.

[memphis90]

Ja przeczytałam dwie wspaniałe książki- "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały.
Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły" i "Rodzeństwo bez rywalizacji". Bardzo
dużo zmieniły w moim podejściu nie tylko do mojego dziecka, ale i innych osób.
Staram się wykorzystywać to, czego się nauczyłam w pracy (pracuję z dziećmi) i
widzę naprawdę wspaniałe efekty, choć nie jest łatwo, bo nas wychowywano
zupełnie inaczej. Koleżanka- mama przedszkolaka- była na warsztatach dla
rodziców opartych na tych poradnikach w swoim przedszkolu- może u Ciebie też
jest coś takiego organizowane, albo można zorganizować na życzenie rodziców?