Spanie z mamą !?

[manami]

~`
Mój synek ma 13 miesięcy,własciwie od 10 miesiąca śpi razem z nami.Po
wieczornym usypianiu ( ja i on na dużym łożku ,przenosiłam go do swojego
łożeczka), tak spał do 23, budził się na picie i rytuał usypiania powtarzał
się, jednak nijak nie dał się ponownie przełożyć do swojego łózeczka.
Więc w końcu zostawał z nami.Odkąd chodzi potrafi zejść z dużego łóżka, budzi
się i wychodzi z sypialni, więc mój wolny czas wieczorem przerywany jest
nadejściem synka i ponownym położeniem sie z nim w dużym łożku!!
Jesteśmy tą sytuacją już bardzo zmęczeni !!
Mamy ogromną potrzebę bardziej higienicznego snu, odpoczynku.
Wczoraj wieczorem postanowiłam umieścić synka jednak w swoim łóżeczku!
Przesunęłam łózeczko tak aby stało na wyciągnięcie mojej ręki abym mogła
synka pogłaskać! Jego protesty trwały z 3 godziny. Płacz przeogromny!
Nie wiem szczerze mówiąć co robić! Czy da się taką sytacje rozwiązać z
korzyścią dla nas wszystkich
Może któraś z was ma podobne doświadczenia?
Pozdrawiam.

[wana]

Witaj!
Temat nie jest nowy, poszukaj w archiwum - bardzo dużo odpowiedzi znajdziesz.
Ja powiem tylko tyle: Spaliśmy z naszą córka prawie trzy lata, potem sama
przeniosła się do dorosłego łóżka. Teraz śpimy z synkiem - dziewiąty miesiąc i
nie będziemy tego na razie zmieniać (chociaż ostatnią w pełni przespaną noc
miałam chyba rok temu ). Ciesz się maleńkim ciałkiem, potem będzie Ci tego
brakować. Dla nas nie ma nic wspanialszego od wspólnego spania (starsza też
czasem się do nas melduje). Ja uwielbiam te małę łapki gładzące mnie przez sen
po twarzy, albo budzące mnie w środku nocy na zabawę (!).
Ale rozumiem też tych, którzy z dzieckiem spać nie chcą - poprostu, kto co
lubi. Myślę, że nadejdzie dzień, że dziecko samo zrezygnuje (tak było u nas).
Pozdrawiam
wana i Julenio

[lusia8]

Wielu psychologów uważa,że z dzieckiem trzeba spać jak najdłużej bo dziecko ma
wtedy poczucie bezpieczeństwa i bardzo korzystnie wpływa to na jego rozwój. Ale
rozumiem,że masz już dosyć. Wypłakiwanie się dziecka i pozostawianie go samego
sobie na nic się nie zda. Może spróbuj przygotować z dzieckiem nową kolorową
pościel do łóżeczka. Spróbuj delikatnie ale stanowczo przygotowywać go do
spania w łóżeczku. Nic na siłę, bo go tylko zniechęcisz.

[cubus1]

Moj 2,5 latek też śpi z nami.Dla mnie to było urocze i mi nie przeszkadzało,
mężowi mniej się to podobało bo lubi pospać śpioch do 10 i kompletnie nie
podoba mu się noga wbita w żebra...

Wpierw zmieniliśmy mu łózko na takie duże jak my mamy ale nie wiele to pomogło
A miesiąc temu kupiliśmy mu łózko-samochód.
Już widzę poprawę bo spi z nami tak pół na pół.Jest bardzo dumny ze swojego
łóżka.
My nic nie robimy na siłę, widocznie maluch ma taką potrzebę bycia z nami.
Wiem,że kiedyś z tego wyrośnie i wtedy dopiero będzie mi smutno.

Dodam jeszcze że zawsze jedno z nas usypia wieczorem malucha.Jest bajeczka,
gładzenie po włoskach i przytulaski.

[poleczka2]

Podziwiam rodziców śpiących ze swoimi dziećmi z własnego wyboru ale też uważam
to za pewnego rodzaju dziwactwo. Są wg mnie pewne granice zachowań i spanie
osobno do nich należy. Nasz syn od 1 tygodnia życia śpi sam. Razem
przechodziliśmy noce gdy byliśmy na wyjazdach i każde z nas cieszyło się kiedy
ten układ się kończył i każdy wracał do swojego łóżka.
Uważam, że sytuacja którą opisujesz jest do zmienienia z konsekwencją. Tu w
Anglii jest taka praktykowana szkoła, że należy dzicko położyć spać w swoim
łóżeczku i zostawić, jak płacze przychodzić co jakiś czas, stanąć przy łóżku,
odezwać się uspakajająco ale nie podnosić dziecka i tak wydłużać konsekwentnie
czas między kolejnymi wizytami. Płacz będzie bo dla dziecka nowa sytuacja ale
po kilku takich nocach powinno się przyzwyczaić. Jest to metoda praktykowana
przez panią w bardzo modnej książce o wychowaniu dzieci i wg wielu rodziców
sprawdza się.
Mam nadzieję, że już niedługo wyśpicie się wreszcie porządnie. Pozdrawiam.

[mw35]

dziwactwo???? no ale skoro w modnej książce zostało napisane.......

[cubus1]

W końcu my to tylko Polska i nie mamy takiej fachowej literatury...

[wana]

Nie dziwactwo, tyko model "gniazda", propagowany m.in. w "Dziecku". Moim
zdaniem angielska metoda to barbażyństwo - karać dziecko za chęć przytulenia
się do mamy? Ciekawe, czy dla tego tak wielu Anglików i Amerykanów ma problemy
i chodzi do psychoanalityków....
Co kto lubi. Nie widzę jednak powodu, aby krytykować.
Pozdrawiam
wana

[aitee]

Co za dziwne maniery są wśród niektórych mam na tym forum. Autorka wątku
WYRAŹNIE pisze, że NIE CHCE spać z dzieckiem w łóżku i prosi o poradę jak
przekonać dziecko do spania oddzielnie. To zaraz pojawia się 15 osób, które
porady nie mają, bo śpią z dziećmi i sobie to chwalą. I super! Chwalcie to
sobie, ale na Boga traktujcie ludzi jak dorosłych a nie jak jakieś niedouczone
nastolatki. Skoro autorka nie śpi z dzieckiem i spać nie chce to uszanujcie jej
decyzję i nie piszcie o cieplutkim ciałku i jak to wam to pasuje. Przecież
autorka podjęła taką a nie inną decyzję widać tak jej pasuje. Nie macie żadnej
porady to nie odpisujcie! To niesamowite jak niektórzy MUSZĄ za wszelką cenę
się wypowiedzieć. Jedyna osoba, która odpowiedziała w tym wątku sensownie
została przez koleżeństwo wykpiona. Przecież to jakaś paranoja!

[wana]

A Ty, masz jakąś radę, czy tylko chcesz pogadać?
wana

[poleczka2]

Cóż widzę, że muszę się tłumaczyć. To, że uważam spanie w dzieckiem za
dziwactwo to moja osobista opinia którą mam chyba prawo tu wyrazić. Nikogo nie
obrażam, ani nie kpię z autorki postu ani z moich przedmówczyń. W książce którą
opisałam nie propaguje się spania z dzieckiem, jest to metoda wg której dziecko
ma się nauczyć samo zasypiać we własnym łóżku czyli jest to odpowiedź na
pytanie autorki która pyta jak zmienić obecną sytuację kiedy dziecko śpi razem
z nią.

[aitee]

Poleczka, mam nadzieję, że nie odebrałaś moich słów jako krytyki twojego postu
i twojej osoby. Wg mnie to ty właśnie jesteś jedyną piszącą na temat...
Również nie popieram spania z dzieckiem, jednak nie mogę nic poradzić autorce,
bo nasze dziecko od samego początku śpi samo i chyba tak woli (córeczka ma
prawie 5 miesięcy). A i my jesteśmy zadowoleni

[poleczka2]

Wiem aitee, dzięki. To było do dwóch Twoich poprzedniczek.

aitee napisała:

> Poleczka, mam nadzieję, że nie odebrałaś moich słów jako krytyki twojego
postu
> i twojej osoby. Wg mnie to ty właśnie jesteś jedyną piszącą na temat...
> Również nie popieram spania z dzieckiem, jednak nie mogę nic poradzić
autorce,
> bo nasze dziecko od samego początku śpi samo i chyba tak woli (córeczka ma
> prawie 5 miesięcy). A i my jesteśmy zadowoleni

[manami]

Hej!
Coż nie chciałam wywołać aż takiej polemiki w moim wątku!
Oczywiście spanie razem z moim dzieciątkiem jest bardzo przyjemne,
jednak jak napisałam mój sen podporzadkowany był dziecku a odpoczynek wieczorny
w tym moja praca przerywany raz po raz wybudzaniem się mojego maleństwa, które
szukało mamusi w łóżku( i przychodziło po mnie!).Sytuacja jednak zdecydowanie
zmęczyła mnie i mojego męża. Przebywam z dzieckiem praktycznie non stop, daję
mu móstwo ciepła i poświecam swoją uwagę cały dzień! Chciałam aby wieczory w
tym również sen należały do mnie. I myślę ,że konsekwencją to osiągnę! Powoli
przyzwyczajając go do nowej sytuacji. Od trzech dni kładę go do jego łóżeczka,
chyba już zrozumiał trochę ,że nie ma wyjścia i zasypia/jestem obok niego aż
nie uśnie. Łóżeczko mam na wyciągnięcie reki. I pisząc ten post czuję ,ze moja
pociecha nie zawoła mnie prędko!! Miłej nocy. Pozdrawiam

[wana]

Nie przejmuj się! Ja też kiedyś próbowałam różnych sposobów - zasypianie u nas,
potem przekłądanie, trzymanie za rączkę, itp - nic nie działąło. Nie miałąm
tyle siły, aby zostawić płaczące dziecko - dla mnie to barbażyństwo.
Odpuściłąm. Ula na trzycie urodziny dostała "dorosłe" łóżko -bardzo z niego
dumna przeniosła się tam oświadczając, że już nie jest dzieckiem. Teraz mam 8-
miesięczniaka i nie walczę z nim, a rozkoszuję się jego obecnością. W
odpowiednim czasie zastosuję ten sam manewr.
Pozdrawiam
wana i Julenio

[cubus1]

No to się wypowiem jak o mnie mowa.

Wg mnie wypowiedziałam się na temat gdyż sądzę że na siłę nie ma sensu nic
robić.
Jak dziecko dorośnie to samo przeprowadzi się do swojego łóżka.
A doprowadzać dziecko do płaczu i histerii to jest z kolei dla mnie bezsensu.

A na temat mądrych książek: dwadzieścia lat temu pisali w tych mądrych
ksiązkach że nie należy karmić dziecka na żądanie i należy robić przerwy
nocne...

[werbena11]

A ja nie sadze, ze nauczenie dziecka nowej umiejetnosci - samodzielnego
zasypiania- jest barbarzynstwem. Dla mnie to kolejne usamodzielnianie dziecka,
nowa nauka jak mycie zebow (tez moze byc nieprzyjemne).

Nasza corka do 6 mies nie miala uregulowanego trybu zycia, probowalam cos
ustalic, ale nic na sile. Jednak pobudki w nocy, potem codziennie 3 godziny
zabawy w naszym lozku - postanowilam cos z tym zrobic. Po pierwsze budzila sie
na mleko w nocy, wiec zwiekszylam i tak duze posilki w ciagu dnia, ustalilam
regularny program dnia z 2 drzemkami, krore skracalam gdy dalej miala za duzo
energii w nocy. Na koniec wprowadzilam to, o czym mowi moja przedmowczyni -
nauke zasypiania, w tym dniu przeprowadzila sie do oddzielnego pokoju. Pierwsza
noc - walczyla 40 min, druga 10, trzecia 0. Wspieral mnie maz, jesli rodzice
nie sa zgodni to ciezko przeprowadzic te operacje. wazna jest rutyna, kapiel,
przebieranie, czytanie, calowanie psow, kota, lalek, zabawek, to koi do snu.
Umie teraz sama zasypiac, jest o wiele bardziej wyspana w osobnym pokoju,
przedtem nasze odglosy ja budzily. I codziennie sie utwierdzam w tym, ze dobrze
zrobilismy, nie ma co wieczor dramatow, usypiania, dziecko ma poczucie
stabilizacji, wie czego sie trzymac.

Uwazam, ze warto byc konsekwentnym, bo wyspany rodzic moze lepiej sie bawic z
dzieckiem w ciagu dnia ). Ale przede wszystkim nasza 16-mies. corka jest
radosnym, otwartym, niczego nie bojacym sie dzieckiem. Troche sie rozpisalam...

[aggrazza]

co prawda tego nie wyprobowalam ale slyszalam o takiej metodzie pick up/put
down. polozyc dziecko do lozeczka ale nie zostawiac samego placzacego tylko
podniesc jak tylko zacznie marudzic. uspokoic i polozyc ponownie. powtarzac
tyle razy ile trzeba pamietajac przy tym ze dziecko musi zasnac same w
lozeczku. oczywiscie jak sie zbudzi w nocy nalezy caly proces powtorzyc. wedlug
ekspertow dziecko powinno sie nauczyc zasypisc w ciagu 3-4 dni. tylko kto ma na
to wystarczajaco cierpliwosci?

[iwona-mama-majki]

Ja też obecnie przechodze okres uczenia córki spania w łóżeczku. Próbowałam
sposobu z postu agrazz; przenoszenia Majki z naszego łóżka; tego,opisywanego
wyżej - o wychodzeniu i zostawianiu dziecka samego( Majka potrafiła płakać
około 3 godzin zanim zasnęła prawie na stojąco kurczowo trzymając mnie za
szyję). Muszę jednak powiedzieć, że żaden z nich sie nie sprawdził, mało tego
był czas , że Majka na widok łóżeczka zaczynała krzyczeć.Tak więc i ona i ja
strasznie to przeżywałyśmy. Wyjściem okazało się przesunięcie łóżeczka tak, że
teraz sięgam ręką jak tylko mała zaczyna się kręcić. Wyjęłam szczebelki, tak,
że czasami wkładam nawet głowę do łóżeczka żeby np.dać buziaka. Majka w dzień
zasypia sama w łóżeczku - ja siedzę obok i do znudzenia czasami powtarzam, żeby
przytuliła się do poduszeczki. Wieczorami najczęściej zasypia przytulona do
mnie na dużym łóżku ale jak się w nocy obudzi (co na szczęście zdarza się coraz
żadziej) wystarczy, że ją pogłaszczę coś do niej powiem i zasypia bez problemu
dalej.
I tak to po prawie 14 miesiącach wreszcie się wysypiamy. Myślę, że u nas
wreszcie przyszedł czas na to , że Majka nie boi się już spać sama. Trochę mi
szkoda, bo naprawde lubiłam jak się do mnie przytulała w nocy ale myślę, że
poprzytulać mogę się do niej i w dzień