Nie mam ochoty na życie, na nic...

[jmama]

Nic mnie nie cieszy, nic mi się nie chce ale za to jestem ciągle
smutna, zła i ogólnie nieszczęśliwa. Dlaczego? Bo jestem uwięziona w
domu. Od przyszłego tygodnia zaczynam wychowawczy- 2 lata a ja już
mam dosyć, chcę do ludzi. Całymi dniami siedzę sama z synkiem, mąż
wychodzi rano, wraca w nocy, w pobliżu nie mam żadnych koleżanek.
Nie mam nawet jak posprzątać domu bo mały zaczyna płakać jak tylko
zniknę mu z oczu. Jedyne moje wyjście z domu to do przedszkola po
córkę, zakupy od czasu do czasu i fitness jak dam radę- chodzę sama
a tam zawsze ktoś przychodzi z kimś. Ale i tak coraz częściej nie
mam ochoty nigdzie iść. Wbrew temu, że mam dosyć siedzenia w domu
coraz częściej nie mam ochoty nikogo widzieć, wyjść gdzieś,
najchętniej zamknęłabym się gdzieś sama z jakąś książką i żeby mi
nikt nie przeszkadzał. Kocham moje dzieci ale coraz częściej mnie
denerwują, staję się coraz bardziej obojętna. Nie wiem co mam
zrobić. Chciałam wrócić do pracy na pół etatu i pracować 2xpo 8
godz. i raz 4 bo tylko tak mam z kim zostawić synka, ale nie
zgodzili się. Na żłobek nie ma szans, opiekunka to cała moja wypłata
a min. 80%, zresztą moja mama która miałaby zostać z małym jak ja
bym poszła do pracy wcale się do tego zbytnio nie pali a ja nie
jestem z tych co zmuszają kogoś do czegoś czego nie chce. Nie wiem
tylko jak przetrwam te 2 lata...mam już różne głupie mysli ale
zawsze przypominam sobie, że mam dzieci...ale po co im taka matka?

skąd jestes?

[najeeli]

[jmama]

mieszkam niedaleko Katowic

[1alfa1]

pędem do specjalisty bo to wygląda na depresję i sama możesz sobie z
tym nie poradzić. Wszystkie mamy chwile zwątpienia ale u Ciebie to
nie wygląda na chwilę. Uszy do góry - to uleczalne, ale musisz
szukać pomocy.

Starszy -17 lat, Średni -4 lata, Młodszy -2 lata, Małolata -1 rok
<script type="text/javascript"
src="http://fotoforum.gazeta.pl/zajawka.xjs?
id=3177613579&a=1alfa1&tag=&showTitle=1&count=1&defaultStyles=1">
</script>

[marzeka1]

Może jednak odwiedź lekarza, bo to na stan z lekka depresyjny wygląda. A musisz
być te 2 lata na wychowawczym przy takim podejściu??? Nie żyli już ani moi
rodzice, ani teściowie gdy miałam dzieci, a po macierzyńskim wracałam do pracy,
bo zwyczajnie nie wyobrażałam sobie siebie jako kobiety domowej. Może też tak
masz? Są przecież kobiety, które świetnie czują się, będąc z dzieckiem w domu,
ale są i takie, które nie chcą tylko takiej roli dla siebie.

jmama

[cleo1976]

Hej, wysłałam do Ciebie maila, odpisz proszę.

[majan2]

Wydaje mi sie, ze za surowo sie traktujesz, na pewno jestes swietna matka, a
KAZDA z nas ma chwile kryzysu i zmeczenia, szczegolnie po długim pobycie z
dzieckiem w domu. Moze zamiast pracy jakiś kurs, ktory ci sie przyda jak wrocisz
do pracy? I czy na pewno masz byc jeszcze 2 lata na wychowawczym?

[czarna_molinezja]

Ja mieszkam za granicą, przyjechałam z mężem, tu urodziłam dziecko, tu
ułożyliśmy sobie życie ale.. sytuację mam podobną do Ciebie. Nie mam nikogo poza
mężem w swoim otoczeniu, rodzina daleko a ''przyjaźnie'' to proces długi i
pracochłonny bo związany z nie za dobrą znajomością języka (ale uczę się sama,
jest coraz lepiej). Też nei ma mi kto pomóc, w domu dostaję już świra.. i mimo
ciężkich chwil, jakoś wychodzę z dołka. A takie chwile niestety zdarzają się
często. Mimo to jednak Twój przypadek może i faktycznie nadaje się chyba tak jak
poradziła koleżanka. To nie jest wstyd iść do psychologa, porozmawiać z kimś,
kto zna się na rzeczy. Gdybym znała lepiej język, zapewne też bym poszła,
ponieważ czasem nawet bliscy nie potrafią Cię zrozumieć w pełni tak, jak Ty byś
tego chciała..

[czarna_molinezja]

Poza tym każdy matka ma moment, kiedy myśli ''jestem złą matką''. Ale na jakiej
podstawie wysuwasz zaraz tak surowe oskarżenie?

[jmama]

czuję się złą matką bo mimo iż zajmuję się dziećmi to najchętniej
gdzieś bym od nich uciekła żeby mieć wreszcie trochę ciszy i
spokoju. NA samą myśl, że córka znowu będzie chora- straszliwie
kaszle itp. mam ochotę ją zbić - za to właśnie że kaszle. Pociesza
mnie myśl, że to tylko w mojej głowie sa takie mysli a nie zamieniam
ich na czyny. Najbardziej jednak źle się czuję jak córka mówi mi
mamo kocham cię , dlaczego jesteś smutna, zła? a ja nie wiem co jej
odpowiedzieć.

[mamazuzika]

czarna-molinezjo skad jestes?

[ahhna]

Chciałam wrócić do pracy na pół etatu i pracować 2xpo 8
> godz. i raz 4 bo tylko tak mam z kim zostawić synka, ale nie
> zgodzili się.

Nie mogą się nie zgodzić. Muszą cie przyjąć na zawnioskowaną przez
ciebie częśc etatu w ramach urlopu wychowawczego. Ty nie prosisz o
to, tylko dajesz stosowny wniosek na biurko. Inna sprawa, czy warto
stawiać sprawę na ostrzu noża i wracać w niemiłej atmosferze z tego
powodu. ale w twoim przypadku chyba warto nawet za taką cenę, a
niemiła atmosfera może się szybko rozwieje...

[bazylea1]

w takiej sytuacji wróciłabym do pracy nawet gdybym miała oddawać
większosc pensji opiekunce. a swoją drogą masz prawo do obniżonego
etatu, pracodawca nie może się nie zgodzić.

[inguszetia_2006]

Witam,
Masz deprechę,bankowo.
Idź do doktora i nie wychodź bez recepty na psychotropy.
Pzdr.
Inguszetia

[andziolka1]

wiesz, ja też mam czasem takie czarne myśli, jak Ty... niestety.. Też mam dwoje
dzieci - dwie cudowne córeczki, i też jestem właśnie na wychowawczym..czasem mam
wszystkiego dość, najchętniej uciekłabym choćby na pół dnia od tych wszystkich
obowiązków, od garów, prania i marudzenia dzieci. nawet mąż mnie czasem dobija,
najczęściej głupim gadaniem "syf jak cholera a ty siedzisz w domu i NIC nie
robisz! weź się w końcu za sprzątanie! "...a chodzi mu najczęściej o kilka
zabawek które leżą na podłodze (co jest rzeczą normalną przecież przy
dzieciach), lub kurzu na lodówce. bo wszystko inne jest zrobione, choć czasem
sama zastanawiam się skąd wzięłam na to czas... ale on tego nie zauważa, widzi
tylko to na co brakło mi już sił, czasu i ochoty.
wtedy najchętniej wróciłabym do okresu kiedy nikogo jeszcze nie było, ani jego
ani dzieci, i włóczyłabym się godzinami po parku... szkoda że czasu nie da się
cofnąć. ale z drugiej strony córeczki i mąż to najwspanialsze co mogło mi się
przytrafić, przecież są też i dobre chwile, prawda? nawet dużo więcej niż tych
złych, ale jak się ma doła to wcale ich się nie zauważa...
życzę Ci więc (i sobie jak najwięcej tych wspaniałych chwil, żeby przyćmiły
te złe..