Dlaczego mam dzieci

[zonka77]

Wielokrotnie zastanawiałam się jak wytłumaczyć, jak odpowiedzieć na pytanie
dlaczego mam dzieci. Odpowiedzi jest dużo ale jest jedna najważniejsza która
objawia mi się raz po raz.

Nie mam dzieci bo mnie będą kochać, bo chcę mieć zabezpieczenie na starość, bo
uważam że tak trzeba etc.

Mam dzieci bo chcę je mieć. Ponieważ je kocham tak bardzo że tego nie da się
wytłumaczyć. Kiedy patrzę na nie jak śpią w swoich łóżeczkach mam ochotę je
przytulać bez końca. Uczucie bezgranicznej miłości jakie mnie wypełnia jest
nie do wyrażenia. Oddałabym za nie życie, wszystko co mam - co tylko bym mogła
i to powoduje że jestem szczęśliwa. I nie mam odpieluszkowego zapalenia mózgu
- mam co prawda roczną córeczkę ale tez 8 letnią i uczucie do niej jest równie
silne co do młodszej, równie silne jak było 8 lat temu kiedy się starsza
urodziła. KOCHAM moje dzieci i niesamowicie się cieszę że mogę je mieć i
wychować. Nikt kto tego nie doznał nie może zrozumieć dlaczego to może dawać
tyle szczęścia i co w tym jest takiego cudownego. To tajemnica życia (ahhhh
górnolotnie wiem - ale złapałam na noc nastrój wzruszenia bo po raz nie wiem
który poszłam poprzykrywać dzieci kołderkami i po raz nie wiem który ogarnęło
mnie obezwładniające uczucie szczęścia że istnieją)
Dla złośliwych: pracuję mam swoje pasje, nie żyję tylko posiadaniem dzieci
Po prostu strasznie strasznie się cieszę że są i chciałam się tym podzielić

[echtom]

Bo dzieci po prostu się ma

[zonka77]

no tak naprawdę tak. Ma się je i kocha i chociaż czasem denerwują bardzo i są
męczące to jednak nie oddałoby się ich za żadne skarby świata. Tak, ja dzieci po
prostu MAM. I cholernie się z tego cieszę

[kali_pso]

Mam dzieci bo chcę je mieć. Ponieważ je kocham tak bardzo że tego
nie da się
wytłumaczyć

Sorry, ale to totalna bzdura. Masz dzieci bo je chciałaś mieć, ale
kochałas je juz za nim o nich pomyślałaś, poczełaś i urodziłaś?P

[lampka_witoszowska]

allle się czepiasz
ma je nadal, prawda?

na urodzeniu i chceniu ich tylko wtedy się nei skończyło

[kali_pso]

Bo tak w(y)padło

[zonka77]

No cóż, wg moich odczuć i przekonania mam dzieci od chwili kiedy dowiedziałam
się że jestem w ciąży. Wg świata dzisiejszego mogłam je usunąć ale nie chciałam
bo to uczucie miłości totalnej pojawiało mi się od początku (przy pierwszym)
Przy drugim wiedziałam że będę tak samo kochać (chociaż aż tak silne uczucie
przyszło w około 2-3 dobie po urodzeniu) Na dzień dzisiejszy myślę że mimo że
niby nie chcę już więcej dzieci ale jeśli się jeszcze pojawi/pojawią będę
szczęśliwa bo będę je kochała tym samym absolutnym uczuciem którym kocham te
dwie baby które już są na świecie.
Może i bzdura ale ja tak czuję. Mam bo chciałam je urodzić i kochałam od dnia
kiedy dowiedziałam się że zaistniały w moim brzuchu.

może powinnam dac inny tytuł

[zonka77]

"dlaczego się cieszę że mam dzieci"
Ale chodziło mi po prawdzie o to dlaczego chciałam mieć dzieci (gdzieś tam
czułam że to będzie TAKA miłość) dlaczego np nie usunęłam obu nieplanowanych
ciąż a może o odpowiedź co mnie tak niezwykle cieszy w tym że istnieją. Chciałam
dać kontrargument dla tych którzy uważają że dzieci to tylko kupa problemów i
wyśmiewają ich posiadanie mówiąc że rodzice mają nadzieję na pomoc na starośc itp.
Ja nie myślę i nie myślałam o tym że chcę mieć zabezpieczenie na storość. Ja
moje dzieci po prostu bardzo kocham. I jeśli będę miała ich więcej to każde będę
kochać. Tyle. Koniec. Nie wiem jakie będą i nie wiem czy mi się to opłaca.
Kocham i już. Przeogromnie. To mi wystarcza/wynagradza/daje szczęście
niewymowne/sprawia że nie mogłabym żałować ani minuty że są.

[kali_pso]

Ale napisałaś- "mam dzieci bo je kocham"- gdzie tutaj sens?
Kochasz, bo masz. Jakbys nie miała to zdaje się byś nie kochała, nie?

[zonka77]

No tak - masz rację. Poczytałam dzisiaj artykuł o aborcji, przypomniałam sobie
uczucia kiedy się dowiedziałam że mam małe coś w brzuchu, dodałam do tego
uczucia które mnie zalały wieczorem i się wymieszało
Może dlatego tak napisałam że wbrew zdrowemu rozsądkowi i wszelkim moim
wcześniejszym życzeniom zaczęłam właśnie marzyć o kolejnym dziecku właśnie z
powodu tego niesamowitego uczucia miłości jakie mnie ogarnia od czasu do czasu
na widok moich dzieci

[lampka_witoszowska]

a ja jestem całkowicie świadoma faktu, że kochałam moje dziecko
długo zanim się pojawiła w moim brzuchu
nie wiem, skąd to, ale bylam całkowicie pewna swojego uczucia,
zawsze wiedziałam, że urodzę córkę, do tego przez cc i zawsze
wiedziałam, że moja córka będzie dla mnie ósmym cuden świata, choć
zawsze powtarzałam, że dzieci nei lubię

i nie ma dla mnie w tym nic dziwnego, to dla mnie najzwyklejszy fakt

ps. podobnie jak to uczucie, które czasem ogarnia na widok własnego
dziecka

[zonka77]

Ja też nie lubię wszystkich dzieci - są takie które ciężko znoszę.

Wiem że dla ludzi którzy to czują to nic dziwnego. Tylko ja się zastanowiłam
dzisiaj i stwierdziłam że jedynym argumentem nie do odparcia na pytania dlaczego
cieszę się i chcę mieć te dzieci jest to że ja je kocham niewymownie. Z każdym
innym można dyskutować. Ale z bezinteresowną i bezwarunkową miłością jaką mam -
nie można. Ona jest i koniec.

[bogoosia]

dobrze Cię rozumiem i cieszę się z Tobą... ale uważaj, nie tak
dawno autorka wątku o podobnej tematyce i zabarwieniu emocjonalnym
zerbała cięgi... taka karma

hehe

[zonka77]

ew. cięgi mam w nosie
Cieszę się ze też tak czujesz. Uważam że to uczucie jest jednym z
najpiękniejszych i najbardziej niepowtarzalnych w życiu. Nie tra non-stop ale
kiedy się pojawi daje absolutne szczęście. A pojawia się po prostu - np jak u
mnie dzisiaj kiedy przykrywałam moje córki kołderkami i patrzyłam jak spały.
Rozpierało mnie szczęście i duma.
Bardzo się cieszę że mogę je wychować

[kali_pso]

Nie tra non-stop ale
kiedy się pojawi daje absolutne szczęście.


Znowu nie rozumiem- z czasem przestaje się kochac dzieci, czy kocha
sie mniej, bo sa pyskate i mają swoje zdanie i kołderką się nie
pozwalają nakrywac, tylko wrzeszczą- mama daj spokój, to obciach?P

[zonka77]

Ok tłumaczę: nie jestem na takim miłosnym haju non stop - obie moje córki dają
czasem popalić i bywam na nie zła. Oczywiście że nie przestaję ich kochać ale
nie czuję tego uniesienia kiedy jestem wściekła. Tak jak z mężem - kocham go
bardzo ale bywa że mnie zrani i chwilowo nie potrafię się zachwycać jego
istnieniem.
Ale generalnie nawet w chwilach złości gdyby coś im zagrażało dałabym się
pokroić za nie a od czasu do czasu nawiedza mnie szczególne uczucie, w błahych
chwilach, tak jak dzisiaj że to szczęście że są rozpiera mnie totalnie. Dzisiaj
starsza była nieposłuszna a młodsza marudziła bardzo pod wieczór. Jestem
przeziębiona a mąż w delegacji, byłam zmęczona i miałam chwilowo dosyć (nie
wspominając o wydatkach z zeszłego tygodnia - młodsza ma urodziny - prezenty
plus przyjęcie, a starszej musiałam dużo opłacić w szkole). Gdyby ktoś nie
rozumiejący posiadania dzieci mnie zobaczył pomyślałby - oto argument przeciw
posiadaniu dzieci. Trzeba się "poświęcić" czy się chce czy nie. Tyle że te
problemy, zmęczenie, wydatki, są niczym przy tym co do nich czuję. Mogę być
zmęczona, chora, zniechęcona. Ale ta miłość "wynagradza" mi wszystko. I to jest
we mnie, nie myślę czy one mnie tak kochają, nie wiem co będzie jak dorosną.
Cieszę się po prostu że JA mogę to czuć, że mnie to jest dane. Mam nadzieję że
to jakoś wytłumaczyłam...

[czar_bajry]

Lubię dzieci i zawsze chciałam je mieć.
Nie ma to nic wspólnego z opieką na starość itp. po prostu tak jestem
skonstruowana i tyle. Nie znaczy to wcale że uważam iż każdy powinien myśleć
tak jak ja, są kobiety które wcale nie czują potrzeby macierzyństwa i dobrze nie
każdy musi sprawdzać się w roli rodziców.

[blekitny.zamek]

Dla mnie, myśl o tym,że będę miała dzieci,była tak naturalna,jak to ,że oddychamy.
Nie zastanawiałam się nigdy,nad sensem posiadania dzieci,po prostu nie
wyobrażałam sobie,że mogłoby ich nie być.
Dopóki nie zaczęłam czytać forum,nawet do głowy mi nie przyszło,że można powołać
na świat dziecko,żeby,mieć zapewnioną opiekę na starość.

P.S. To nie oznacza oczywiście,że nie mam czasami ochoty posłac dzieci w kosmos

[echtom]

> Dla mnie, myśl o tym,że będę miała dzieci,była tak naturalna,jak to ,że oddychamy.

Dokładnie takie samo porównanie przyszło mi do głowy, gdy przeczytałam temat wątku Ludzie się spotykają, kochają, pobierają, mają dzieci - tak po prostu. Do dziś przyjmuję z nieodmiennym zdziwieniem, że można kombinować inaczej.

[suazi1]

Cieszę się, że Ty się cieszysz! I cieszę się, że są jeszcze normalne
kobiety na tym forum, posiadające zdolność cieszenia się z tak
prostych rzeczy!

[18_lipcowa1]

bo to fajne jest

[karra-mia]

mam, bo chciałam, bo chcę
mam, bo nie wyobrażam sobie inaczej

[syla27]

u mnie tak samo, tuliłabym je i głaskała bez końca, życie i wszelkie
dobra bym za nie oddała

[franczii]

mam dzieci bo czulam silne pragnienie macierzynstwa. Nie wiedzialam jeszcze, co
to milosc do dziecka ani jak cudownie jest miec dzieci, raczej mialam obawy
przed tym, ze trzeba bedzie cos poswiecic, z czegos zrezygnowac i liczyc sie z
kims poza soba sama ale pragnienie bylo silniejsze niz obawy. Potem zalalo mnie
uczucie do niczego innego nieporownywalne, nie ma dnia zebym nie pomyslala jak
wielka jestem szczesciara, ze tak cudowne istoty pojawily sie w moim zyciu

[deodyma]

mam, bo chcialam.
to teraz trzeba sie z tego tlumaczyc?;D

[szyszunia11]

u mnie nigdy nie było az takich uniesien w tym temacie, decyzje o dziecku podjełam bardziej rozumowo niz emocjonalnie, gdy sie dowiedziałam ze faktycznie jestem w ciazy - miałam sporą fazę buntu i łez. Potem pomału zaczęłam spoglądać na małego lokatora łaskwaszym okiem. Wraz z trudami ciąży rodziła się wielka nadzieja. BYł taki fajny okres, razem chodzilismy na zajęcia z rysunku i pomału zaprzyjaźnialiśmy się po urodzeniu bywało róznie, ogólnie chyb amiałam epizod depresji poporodowej, a w dalszym ciągu miewam trudne chwile i macierzyństwo nie rpzychodzi mi łatwo. PO prostu dla mnie takie małe dziecko jest urocze, ale nudne, myślę, że gdy przyjdzie czas na mówienie, czytanie, pokazwyanie świata i prawdziwą zabawę zamiast machania grzechotką - będzie mi łatwiej. Zonka, na początku pomyślałam, że Ci zazdroszczę, ale po chwili, że to nie ma sensu - każdy jest inny, mam inną konstrukcję psychiczną i każde macierzyństwo jest inne, jedyne i niepowtarzalne, choć nie każde od poczatku równie łatwe.

[bri]

Zdecydowałam się na dziecko, bo lubię nowe doświadczenia. A teraz to
już po prostu je mam i kocham, jak się kocha swoje dzieci.

[mamamonika]

Bo szkoda takiego dobrego DNA nie powielić

[gabi683]

Bo taki był plan)))

[zlosliwe_malpisko]

To może wiersz napisz o tych córeczkach i kolderkach, o tym jak
bardzo je KOCHASZ.
Niech cały świat się dowie, a nie tylko forum.

[feniks_z_popiolu]

Kto ma dzieci ten nie leci...
tylko wysyła dziecko

[lola211]

Prawo natury.
Kobieta w wieku rozrodczym najczesciej po prostu odczuwa chec
posiadania dziecka.Gatunek musi sie rozmnazac, wiec tak jestesmy
zaprogramowane.Stad chęć, więzi, miłosc.Biorac pod uwage wysilek
jaki trzeba wlozyc w macierzynstwo inaczej nikt o zdrowych zmyslach
nie utrudnialby sobie zycia.

[aandzia43]

Wpadłam sromotnie. I w chwili, gdy stała się jasność, czyli nastąpiło
uświadomienie sobie stanu odmiennego, dopadła mnie Wielka Miłość. Taki właściwie
potężny imperatyw wewnętrzny wymiatający wszystko inne i ustawiający od nowa
priorytety. Przedtem nie myślałam o sobie jako przyszłej matce. Ciąże, dzieci,
małżeństwa - to były jakieś dziwaczne i niezrozumiałe fakty z życia innych.
Ciąża to był stan, który przytrafia się ludziom, ale na Boga, nie mnie! Kosmos i
obcy żywioł jednym słowem. W żywioł weszłam, przeżyłam, zwyciężyłam. Myślę, że
pomogła mi w tym żywiołowa miłość od pierwszego... pierwszej informacji o
istnieniu potomka.
Tak więc mam dziecko bo po pierwsze wpadłam, a po drugie zaakceptowałam swój
stan, po trzecie odnalazłam się w roli matki.