nie wierze

[er_0]

ze Wy jestescie szczesliwe w macierzynstwie.moze niewielki
procent.wiem na swoim przykladzie.nigdy nie bede miec 2ego
dzidziusia.tylko,ze po fakcie jakos tak wstyd sie przyznac.nie
wierze.mysle,ze wiekszosc mam gdyby mogla cofnac czas to....

[marzeka1]

Jestem szczęśliwa, że mam 2 dzieci, bo one niczego mi nie zabrały.
Pierwsze urodziło się 5 lat po ślubie, nie byłam już taką młodziutką
dziewczyną, która ma poczucie, że dziecko jest zabiera młodość-
zdążyłam się już wyszaleć. Na pewno ważne było to, że nie byłam z
dzieckiem sama, od początku dziećmi zajmowaliśmy się wspólnie.
Takie jest moje odczucie.

[er_0]

i co z tego,ze urodzilam w wieku prawie 32 lat?? 2 i pol roku po
slubie. moglam poczekac jeszcze a najlepiej sie w to nie pchac..

[czar_bajry]

moglam poczekac jeszcze a najlepiej sie w to nie pchac..

To trzeba było się nie pchać...

[z_lasu]

Jakby człowiek wiedział, że się przewróci, to by sobie wcześniej
usiadł.

[deodyma]

marzeka1 napisała:

> Jestem szczęśliwa, że mam 2 dzieci, bo one niczego mi nie zabrały.
> Pierwsze urodziło się 5 lat po ślubie, nie byłam już taką
młodziutką




o wlasnie
syn urodzil sie na 2 msc przed moimi 33 urodzinami, wiec tez nie mam
tego uczucia, ze dziecko zabralo mi mlodosc

[deodyma]

zapomnialam dodac, ze syn urodzil sie ponad 2 lata po slubie.

[reltorasta]

marzeka1 napisała:

> Jestem szczęśliwa, że mam 2 dzieci, bo one niczego mi nie zabrały.
> Pierwsze urodziło się 5 lat po ślubie, nie byłam już taką
młodziutką
> dziewczyną, która ma poczucie, że dziecko jest zabiera młodość-
> zdążyłam się już wyszaleć.

To trzeba mieć 20 laty, żeby nie musieec szalec ja szleje i szaleje i szaleje. Dziewczyno, 2 przed 30 daruuujjjjjjjjj

[karro80]

No ja mam problemy, ale chyba z zupełnie innej bajki niz Ty. A
dzeciaków bym mogła mieć bylby mi ktoś gwarancję dał na nie.

[iwles]

mi twoja wiara do szczęscia nie jest potrzebna, ale jak tobie moja wiara jest
potrzebna to proszę: ja wierzę, że ematki są szcześliwe w macierzyństwie.

[cherry.coke]

Nieszczesliwe tu nie pisza, a jesli pisza, to sie nie przyznaja. Przeciez nie
mozna byc nieszczesliwa w macierzynstwie.
/sarkazm

[er_0]

a czy Ty jestes szczesliwa,szczerze?a moze:gdyby mozna bylo cofnac
czas to zrobilabys inaczej w tej kwestii?

[echtom]

Ja bym nic nie zmieniła. 25 lat inwestowałam w siebie, 25 w rodzinę, kolejne 25 zamierzam inwestować w resztę świata.

[iuscogens]

Ja mam zamiar być szczęśliwa w swoim małżeństwie, mój 5-letni jest szczęśliwy,
aczkolwiek burzliwy, bo czasami wychodzi ze mnie wredna zołza
Zawsze rozczulają mnie małżeństwa kochających się staruszków, którzy chodzą za
rączkę i nawet po 40 latach sobie okazują czułość. Mam takie małżeństwo na
naukach przedślubnych, tzn. nie jako kursanci, tylko prowadzający. Innych
długich szczesliwych związków nie znam niestety zbyt duzo. Mam nadzieję, ze uda
nam się zawyżyć srednią

[iwles]

cherry.coke napisała:

> Nieszczesliwe tu nie pisza, a jesli pisza, to sie nie przyznaja. Przeciez nie
> mozna byc nieszczesliwa w macierzynstwie.


naprawdę nie piszą? to skąd na forum tak dużo wątków pt: nie mogę już wytrzymać,
mam dość macierzyństwa, nie cieszy mnie moje dziecko, czy to depresja... itd...
itp.... średnio kilka takich wątków w miesiącu.

[cherry.coke]

> naprawdę nie piszą? to skąd na forum tak dużo wątków pt: nie mogę już wytrzymać

To zobacz, ile sie tu zamelduje trwale nieszczesliwych Onstawiam zero. Do
depresji, dola czy wqrwu kazdy ma prawo, ale do trwalego unieszczesliwienia sie
dziecmi juz sie nikt nie przyzna. Jest bodajze jedna foremka, ktora cos tam
czasem pisnie.

A temat mnie interesuje, bo sama znalam i znam pare takich przypadkow.

[joanekjoanek]

cherry.coke napisała:

> do trwalego unieszczesliwienia sie
> dziecmi juz sie nikt nie przyzna.

eee tam.
ja na przykład jestem z tego gatunku.
kocham moje dzieci, nawet je lubię i to bardzo. Wiele mi dały. Ale
uważam, że byłabym szczęśliwsza jako bezdzietna. Może za 20 lat
powiem inaczej, może wręcz przeciwnie. Póki co, macierzyństwo uważam
za przereklamowane i nie odnajduję się w nim, gdyż albowiem się do
niego nie nadaję. I cóż w tym dziwnego? Jeden lubi czekoladę, a
drugiemu się nogi pocą, jako mawiał mój dziadek. A złych decyzji
podejmuje się w życiu pełno, mnie się akurat taka przytrafiła, no i o
co aj waj. Ot, życie.

[kropkacom]

> Przeciez nie
> mozna byc nieszczesliwa w macierzynstwie.

Zawsze można być nieszczęśliwą.

Macierzyństwo jest o tyle "dziwnym" stanem, że wymaga od człowieka masy energii,
czasu i cierpliwości. Niektórych to wykańcza. Czasami trudno tu wykrzesać z
siebie na przykład uśmiech itd. Jednak wystarczy, że dziecko się do ciebie
przytuli, zrobi czy powie coś na pozór zwykłego i już mija. No chyba, że nie ...

[zebra12]

Gorzej, jak Ci nastolata powie: wal się!

[ewag12]

tez zauważyłam taki trend na tym forum ...
Ja się przyznałam, że jestem ostatnio nieszczęśliwa w małżeństwie...

[jowita771]

Nie wiem, jak reszta pań, ale gdybym ja miała coś zmieniać w swoim życiu, to
dziecko byłoby na końcu do zmiany. Nie miałam wcale instynktu macierzyńskiego i
gdybym nie wpadła, to bym dziecka nie miała, a jestem w sumie matką-kwoką,
uwielbiam moją córkę.

[pu-fa]

no to sie mylisz bo dla mnie moj Syn jest najwazniejszy nie ma
nikogo wazniejszego .cofnelabym czas ,ale tak zeby sie urodzil za
rok,ale jest i jestem mega szczesliwa ze Go mam, UwierzYSZ czy nie
rybka mnie to.

[mniemanologia]

Wiesz, ja ogólnie jestem tak szczęśliwą osobą, że jakieśtam moje dwa
berbecie nie są w stanie zaburzyć mojego poczucia szczęścia

[imasumak]

Pozostaje tylko współczuć, że Ty jesteś nieszczęśliwa.

[figrut]

wiem na swoim przykladzie.nigdy nie bede miec 2ego
> dzidziusia.
Myślisz, że Twój przykład jest miarodajny choćby dla 20% matek, bo Ty
wiesz na swoim przykładzie ?
Miewam swoje chwile kiedy mam wszystkiego dość, kiedy jestem zmęczona i
hałas głowę chce rozsadzić, ale za nic w świecie nie cofnęłabym czasu,
bo jestem szczęśliwa w swoim potrójnym macierzyństwie.

ja powiem wiecej

[ciociacesia]

mam troche pogmatwana i niezbyt komfortowa sytuacje, ale gdybym mogla cofnac
czas zrobilabym wszystko tak samo, bo tylko to dałoby mi gwarancje ze moja corka
sie urodzi i bedzie soba. chociaz czesto mam ochote posłac ja na ksiezyc

[szyszunia11]

ja odbieram macierzyństwo jako trudne, pierwszy rok był z przewagą trudności nad
radością i cały czas miałam poczucie, że nie dojrzałam do tego. Ale jest
zdecydowanie coraz lepiej, mimo kryzysów. Decyzji bym nie zmieniła. Być może
nasze małżeństwo mogłoby jeszcze z rok sobie pobyć bez dziecka, ale z drugiej
strony chciałam ze względu na wiek i podjęłam rozsądkową decyzję. Nie żałuję. Na
pewno jestem życiowa szczęściarą, która ma nieładny zwyczaj użalania się nad
sobą. Pracuję nad tym.

[czar_bajry]

To nie wierz nie ma przymusu
Pierwsze dziecko urodziłam bardzo młodo ale cóż stało się i nie było co płakać
nad rozlanym mlekiem, jednak z pomocą rodziców i męża skończyłam szkołę poszłam
na studia, tak więc nic mnie nie ominęło, ani dyskoteki ani spotkania ze
znajomymi ani podróże tak więc ja nie mam czego żałować a wręcz przeciwnie
uważam że mam super udane dzieci- troje, męża oraz pracę którą bardzo lubię.
Wszystkie moje dzieci jako niemowlaki były super ja nie wiem co to kolki i
nieprzespane noce.
Teraz najstarsza córka jest już dorosła, młodsza idzie do szkoły średniej a syn
do zerówki i za żadne skarby świata nie zamieniła bym tego tak więc ja niczego
nie żałuję i nie zastanawiam się co by było gdyby

[er_0]

ja naprawde Wam zazdroszcze tego szczescia i nie wyszydzam
macierzynstwa tylko...czasami mtsle jak tu sie ewakuowac na tamten
swiat..tak,tak wlasnie zrujnowalam sobie zycie.i co z tego,ze mam 32
lata..?

[verdana]

Idż jak najszybciej do psycchiatry lub psychologa, leczyć depresję.
Albo sie rozwiedź i zostaw dziecko ojcu.
Rozumiem zmęczenie, rozumiem wsciekłość z powodu pewnych ograniczeń,
ale to, co piszesz nie jest jednak do końca normą. Zrób cos, zanim
unieszczęśliwisz dziecko.
I zastanow się - ucieszysz się, jak zachoruje i umrze, poczujesz sie
wreszcie wolna?

[szyszunia11]

a ile ma Twoje dziecko? umiesz jakos nazwać ten problem? tzn. co konkrtenie jest
takie okropne w posiadaniu dziecka?

[er_0]

dziecko zabralo mi wolnosc,mozliwosc decydowania o sobie,po
macierzynskim stracilam prace..a ma kilka miesiecy.

[imasumak]

Utrata pracy to jeszcze nie koniec świata. Idź do lekarza, szukaj pomocy czym
prędzej!

[makurokurosek]

Nie zabrało ci możliwości decydowania o sobie, po prostu narzuciło ci myślenie
rowniez o nim. Oczywiście jest to ograniczenie, ale tak naprawdę takie samo jak
przy małżeństwie. wiążąc się z kimś rownież tracisz wolność i niezależność,
również musisz iść na kompromis. Praca nie ta to będzie inna, to akurat jest
zmienne.
Może wymień kilka rzeczy które macierzyństwo ciebie nauczyło, jeżeli w ogóle
jest coś takiego

[er_0]

z tym wiecznym lekiem o dziecko?? ja mu dalam zycie i to przeze mnie
bedzie cierpialo w zyciu!! nie macie POCZUCIA WINY? ani troche??? bo
kiedys mnie nie bedzie a dziecko zostanie i bedzie nie raz w zyciu
plakac,nie raz zalic sie po co zyje itd. Jak mozna byc tak
egoistycznym i myslec:bo ja chce dziecko!!zupelnie jak moj maz.

[szyszunia11]

er_0 napisała:

> z tym wiecznym lekiem o dziecko?? ja mu dalam zycie i to przeze mnie
> bedzie cierpialo w zyciu!! nie macie POCZUCIA WINY? ani troche??? bo
> kiedys mnie nie bedzie a dziecko zostanie i bedzie nie raz w zyciu
> plakac,nie raz zalic sie po co zyje itd.


a widzisz - akurat tego nie miałam wcale. Ja miałam egoistycznego doła
związanego tylko i wyłącznie z ograniczeniami które mnie dotyczyły. uczucia o
których piszesz zdają się przemawiać na korzyść tezy o depresji poporodowej,
wiem, że jej towarzyszy właśnie lęk o dziecko. Ja nie miałam tego leku, co
więcej, wiedziałam, że sobie poradzę, tylko jakim kosztem pogadaj ze
specjalistą, pomoże Ci. powodzenia, uwierz, że będziesz wkrótce szczęśliwą mamą.

[karro80]

Wytłumacz proszę, bo ja nic z tego nie rozumiem - no jak np Cibie by
zabrakło to logiczne, że dziecko i mąż będa płakać, jakby Tobie ich
zabrakło też w tą samą strone działa. Tak patrząc to małżeństwo też
egoistyczne jest, bo jak dobre to zawsze któreś pierwsze i tak musi
umrzeć i jest przykro drugiej stronie...

[szyszunia11]

karro80 napisała:

> Wytłumacz proszę, bo ja nic z tego nie rozumiem -

to nie jest racjonalne, ale skoro dziewczyna tak czuje, to moim zdaniem terapia
się kłania bo wychodzi z niej samej zagubione, przerażone życiem dziecko, którym
należałoby się wreszcie zaopiekować! W sumie dobrze, że wreszcie znalazło sobie
jakąś szczelinę i wylazło, bo jest szansa na naprawę tej sytuacji z pomocą
specjalisty i rodziny.

[karro80]

Myślałam, że jak rozwinie to dowiemy się czegos więcej, czasem
pomaga wywalenie z siebie,skad ten lęk, dlaczego myśli, że to
egozityczne, może tet "egoistyczne"w jej kontekscie, jest tylko
usprawiedliwieniam(a nie chodzi o to by sie usprawiedliiwać na siłę
tylko zobaczyć co jest grane) -to nie po to żeby szpilę wsadzić
było.

[szyszunia11]

karro80 napisała:


> tylko zobaczyć co jest grane) -to nie po to żeby szpilę wsadzić
> było.

Karro ja wiem! tylko nawiązałam do Twojej wypowiedzi bo mi się skojarzyło
po prostu myslę, że problem w niej jest niezalezienie od macierzyństwa, które
chyba było katalizatorem. Teraz powinna zajać się dwójka dzieci - niemowlakiem i
tym biedaczkiem co w niej samej głosno krzyczy by poświęcic mu chwilę uwagi,
przytulić i powiedzieć, że wszystko będzie dobrze, bo być może nikt nigdy tego
nie mówił w sposób przekonujący... Może dlatego to dziecko nie dorosło jeszcze,
moze jej własnym dzieciństwie zabrakło poczucia bezpieczeństwa.
Teraz juz tylko od niej zależy, czy zdecyduje sie powalczyc o spokój ducha.

[makurokurosek]

Poczucie winy? raczej nazwałabym to lękiem przed ewentualnymi błędnymi
decyzjami, ale to właśnie każda moja decyzja kształtuje zarówno mnie jak i
dziecko, niezależnie od tego czy na pierwszy rzut oka jest dobra czy zła i to że
podjęta decyzja była błędna wcale nie oznacza że w ogólnym rozliczeniu taka będzie
Płacz również jest potrzebny, to właśnie smutek sprawia że rozważmy rożne opcje,
że uczymy się korzystać ze zdobytego doświadczenia, ze zauważamy nasze błędy.
śmierć jest natomiast nierozłącznym elementem każdego życia

[z_lasu]

> ja mu dalam zycie i to przeze mnie
> bedzie cierpialo w zyciu!!

A to akurat klasyczny objaw depresji. Dopiero był tu wątek. Polecam
opisy objawów podane przez forumowiczki. Mnie czytanie własnych
myśli napisanych przez kogoś innego bardzo pomogło w uświadomieniu
sobie choroby.

forum.gazeta.pl/forum/w,567,112771025,112830371,Re_Kol_3.html

[marghot]

Ty masz chyba jakiegoś doła, depresję skoro nachodzą Ci takie myśli

Czy masz pretensje do swoich Rodziców, ze jesteś na świecie??

[szyszunia11]

er_0 napisała:

> dziecko zabralo mi wolnosc,mozliwosc decydowania o sobie,po
> macierzynskim stracilam prace..a ma kilka miesiecy.

ja wprawdzie pracy nei starciłam, bo wówczas nei pracowałam, ale miałam podobne odczucia do Twoich. Myślę, że to jest normalne, wiele osób to przezywa, co nie znaczy, że nie należy działać. Na Twoim miejscu zasiegnęłabym porady psychologa, bo tu nie chodzi tylko o tabletki szczęscia (które wypisze psychiatra jak będzie trzeba) ale o coś więcej, o przepracowanie czegos w sobie byc może. Myslę, że w dzisiejszych czasach, kiedy panuje wręcz kult niezależności, samostanowienia, w dodatku osiagnięć i sukcesów cały czas i na każdym polu - trudno się odnaleźć w macierzyństwie wielu kobietom. Sama tak miałam. Tylko duż da zdanie sobie sprawy, jak wielkie w sumie jest danie zycia i wychowywanie szczęśliwego małego człowieka. A nasze chciejstwa i ambicje i tak zawsze coś ograniczy. W tym przypadku to ograniczenie jest bardzo konstruktywne i jest tez ogromna szansą rozwoju/. Poza tym - koniecznie potrzebna Ci pomoc rodziny. A z dzieckiem tez można wyjść w wiele ciekawych miejsc.

[joana.com]

To dziecko to jest cząstka Ciebie.
Ono nic Ci nie zabrało, musisz sobie wszystko jakoś poukładac, masz dla kogo.
Pamiętaj że to jedyna osoba na świecie, która kocha Cię bezwarunkowo.
Dopadła Cię depresja, koniecznie zawczasu idż do psychologa, to żaden wstyd,
chocbyś miała się leczyc farmakologicznie to zawsze lepsze niż taki marazm.

[makurokurosek]

Proszę cię, to sa jakis kościelne po pierdółki. Każda zmiana polega na utracie
jednego i zyskaniu czegoś innego. Macierzyństwo narzuca myślenie za dwie osoby,
czyli wbrew twoim opinią zabiera wolność w pojęciu niezależności myślenia. Każda
decyzja matki uwzględnia dobro dziecko,więc przestań bredzić że dziecko niczego
nie zabiera, może ktoś kto nigdy nie podejmował samodzielnych decyzji nie czuje
tej różnicy.

[er_0]

i wlasnie to jest przerazajace:ze bedzie kochac mnie bezwarunkowo! a
ja nie chce zadnej milosci od niego bo nie zasluguje i nie chce byc
matka dla tego dziecka.

[makurokurosek]

Nie, nie będzie cię kochać bezwarunkowo. Owszem przez kilka pierwszych lat
dostajesz bonus na miłość ale później musisz na nia ciężko pracować

[gabi683]

er_0 napisała:

> i wlasnie to jest przerazajace:ze bedzie kochac mnie bezwarunkowo! a
> ja nie chce zadnej milosci od niego bo nie zasluguje i nie chce byc
> matka dla tego dziecka.\


Przerażasz mnie mówisz tak jak byś coś chciała zrobić,wydaje mi się że masz
depresje .Powinnaś się z tym zgłosić do lekarza puki nie będzie za późno.

[malila]

Czy Twoje dziecko, kiedy straci matkę, będzie szczęśliwsze?

[szyszunia11]

er_0 napisała:

> dziecko zabralo mi wolnosc,mozliwosc decydowania o sobie

że się jeszcze odniose do tych słów - naprawdę jak najbardziej normalna reakcja,
zwłaszcza w pierwszych miesiacach. W pewnym sensie to przecież prawda. Ale tylko
w pewnym sensie i masz teraz czas, żeby to odkryć.

[z_lasu]

> er_0 napisała:
>
> > dziecko zabralo mi wolnosc,mozliwosc decydowania o sobie

To zależy, co autorka miała na myśli pisząc te słowa. Przez pierwsze
pół roku (er_0 ma półroczne dziecko) najbardziej brakowało
mi "normalności". I jak sobie próbowałam sprecyzować co to jest dla
mnie ta "normalność" to mi wyszło, że to pojęcie oscyluje wyłącznie
wokół mojej fizjologii. Normalność to była dla mnie możliwość
zaspokojenia potrzeb fizjologicznych! Jeśli er_0 ma podobnie to się
nie dziwię, że po pół roku doszła do takiego stanu.

[szyszunia11]

z_lasu napisała:

> > er_0 napisała:
> >
> > > dziecko zabralo mi wolnosc,mozliwosc decydowania o sobie
>
> To zależy, co autorka miała na myśli pisząc te słowa.

ale własnie dla każdego znaczy to co innego. U mni eto było dużo więcej niż
fizjologia, odczuwałam ograniczenie na każdym polu prawie. Może wyolbrzymiałam,
ale tak to czułam. A że ogrniczenia są - to oczywiste, pewnei każdego uwieraja
nieco inaczej, nie wierzę, że wcale. Ale rozwój dokonuje się przez starty - tak
trzeba na to spojrzeć

[z_lasu]

> Ale rozwój dokonuje się przez starty

No, to jednak zależy od wielkości strat. I o ile straty na polu
wolności podlegają jakiejś subiektywnej ocenie, o tyle straty na
polu fizjologii są poza oceną, one po prostu są, mniejsze lub
większe w zależności od wytrzymałości organizmu. Przy większych
szwankuje wszystko: ciało, psychika, wola...

[kunegunda32]

Wiesz, jak poczytałam Twoje wypowiedzi to się ździebko wkurzyłam. Bo masz męża
który najprawdopodobniej Cię kocha, masz dziecko, jesteś zdrowa fizycznie. A są
osoby które nie mają na to szans, myślałaś o tym w ten sposób? Jeśli dziecko
tyle Ci zabrało, jeśli jest dla Ciebie aż takim ciężarem, to może oddaj je do
adopcji? Albo dziadkom je na wychowanie oddaj? Jest mnóstwo małżeństw które mimo
starań, leczenia i wielu wyrzeczeń nie mogą mieć dzieci i chętnie zdejmą Ci z
pleców ten straszny ciężar. Mam znajomych, którzy mają wszystko, kasę, super
związek tylko nie mogą mieć dzieci a wiara nie pozwala im na in vitro, czekają
już 4 lata na adopcję. Ja sama przeszłam bardzo długą i trudną drogę do tego co
mam teraz. A mam wreszcie kochającego i kochanego partnera, wspaniałą córeczkę i
z perspektywy swoich doświadczeń potrafię to docenić. Jednym z nich była torbiel
skórzasta na jajniku, przy której nie wiedziałam czy usuną mi cały jajnik i czy
nie jest przypadkiem złośliwa. Kiedy okazało się że jest w porządku, że jednak
będę mogła mieć dzieci nie chciałam już więcej ryzykować i czekać.
A tak po za tym mimo, że mój mały Yoda jest moim centrum wszechświata, to jak
każda matka mam gorsze dni, kiedy mam ochotę pizgnąć wszystkim i wyjść. Ale
wtedy Młoda się uśmiecha i jest O.K. Z tym, że ja czasem pozwalam sobie na
odrobinę egoizmu i czasu dla siebie, na wyjście z domu z koleżanką, do fryzjera
czy na zakupy. Zastanów się nad tym, może właśnie potrzeba Ci chwili
wytchnienia, egoizmu zrobienia czegoś tylko i wyłącznie dla siebie, może wtedy
inaczej spojrzysz na macierzyństwo.

[szyszunia11]

kunegunda32 napisała:

> Wiesz, jak poczytałam Twoje wypowiedzi to się ździebko wkurzyłam.

etam. Nie ma o co. A juz zwłaszcza o czyjeś uczucia, zresztą trudne. każdy ma
swoją beczkę soli do zjedzenia w życiu, nie ma się co licytować kto cierpi
bardziej i czy "słusznie" - jak by to miało jakies znaczenie.
Chyba, ze to miał byc taki pocieszający kubeł zimnej wody - to rozumiem. Ja w
najgorszych chwilach myślałam o rodzicach dzieci chorych lub własnie o ludziach
bezpłodnych, którzy wiele by oddali by móc miec moje problemy. Pomagało.

[kunegunda32]

Tak, to miał być trochę taki kubeł zimnej wody, takie uświadomienie że mogą się
przydarzyć gorsze tragedie niż posiadanie dziecka. Głównie przypomniały mi się
dziewczyny po poronieniach z którym leżałam na ginekologii, jedna poroniła w 23
tygodniu po raz trzeci. Przypomniał mi się chrzestny mojej Młodej, jak kiedy
sobie popił mówił do mojego chłopa ze łzami w oczach jaki z niego szczęściarz,
że ma nas, a on mimo że ma kasy jak lodu nie ma na kogo jej wydawać, a w
perspektywie ma wózek inwalidzki, moja przyjaciółka która ma SM jest sama,
jedyną ciążę straciła, na następną raczej szans nie ma i na przyszłość po
kolejnym rzucie takie same perspektywy jak on, mogłabym tak dłuugo wymieniać. No
i siebie samą kiedy poszłam na USG trochę w strachu, a trochę w nadziei, że
jestem w ciąży, a usłyszałam " Proszę pani, to torbiel, ale proszę szybko iść do
ginekologa po skierowanie do szpitala bo to może być nowotwór".

[cherry.coke]

Ale jezeli ktos ma prawdziwa depresje, to twoje kubly zimnej wody i inne dobre
rady cioci Ady sa mu dokladnie na plaster. Pomoze tylko lekarz i/lub terapeuta.

[iuscogens]

cherry.coke napisała:

> Ale jezeli ktos ma prawdziwa depresje, to twoje kubly zimnej wody i inne dobre
> rady cioci Ady sa mu dokladnie na plaster. Pomoze tylko lekarz i/lub terapeuta.

Dokladnie, tak samo jak rady "rozwiedz się i zostaw męzowi dziecko". Mnie
denerwuje, ze wszyscy mają byc jak roboty, a jak pojawia się problem to tylko
weź się w graść, jak można mieć depresję, przecież inni mają gorzej.Bardzo
pobieszajace.
Miałam bardzo trudny okres w swoim zyciu i takie rady działaly na mnie jak
plachta na byka, bo mialam wrazenie, że taka osoba g.... wie o tym jak naprawdę
moja sytacja, za to madrzy się.

[kunegunda32]

Nie, no bo tylko Ty jedna jedyna miałaś w życiu trudny okres i wiesz jak to jest
jak jest ciężko i źle. Monopol masz czy jak?
Chodzi o to żeby nie stać nad taką osobą i nie głaskać jej po główce i nie
płakać nad nią jaka to ona jest faktycznie biedna, nieszczęśliwa i jak
faktycznie ma źle i przekichane jak bolka trampki bo to jest jeszcze gorzej. Co
jej to da, że będzie siedzieć i rozmyślać jak jej jest strasznie źle i
niedobrze? Chyba tylko jeszcze gorszą depresję. Jeśli ma depresję to czas
najwyższy poszukać pomocy, nie koniecznie od razu u psychologa ale u
najbliższych. Siedzenie i płakanie nad sobą jeszcze nigdy nikomu nie pomogło.

[cherry.coke]

Typowa rada na poziomie "masz depresje, wez sie w garsc".

[zawszemagda]

Dziecko ci nic nie zabrało, bo na świat się nie prosiło. Powołałaś go do życia
więc teraz nie piernicz za przeproszeniem. Nigdy nie jest lekko w
macierzyństwie, ale takie gadanie mamuś, co to myślały, że po urodzeniu dziecka
to nic się nie zmieni, będą żyć jak dawniej, a dziecko się samo nakarmi,
przewinie, utuli i zajmie się sobą...? Litości. Myśli się przed, to po pierwsze,
a po drugie, to myślenie jak na 32-latkę masz bardzo dziecinne. Wiesz, nie każdy
musi być matką/ojcem, bo po prostu się nie nadaje. Ale tego typu przemyślenia
powinny pojawić się w myślącej głowie przed zajściem w ciążę. Co dziecko winne
że ty miałaś kaprys rozłożyć nogi, a teraz narzekasz, że ci życie zrujnowało i
odebrało wolność? Żenujące, naprawdę żenujące myślenie (a właściwie jego brak)na
poziomie średnio rozgarniętej gimnazjalistki. I uprzedzam ewentualny atak - nie
jestem jedną z forumowych "supermatek" - daleko mi do niej, żyję, pracuję,
wychowuję świadomie powołane do życia dziecko, jest czasem baaaardzo ciężko,
sielanki nie ma, jest za to nieraz złość i zmęczenie. Ale to mogłam przewidzieć
przed narodzinami dziecka i nie jestem z tego powodu zdziwiona, tak wygląda
rodzicielstwo.

[czar_bajry]

że kobieta 32 letnia może takie bzdury pisać...

[imasumak]

czar_bajry napisała:

> że kobieta 32 letnia może takie bzdury pisać...

Jeśli cierpi na depresje, to może
Mam nadzieję, zę jest obok niej ktoś przytomny, kto potrafi jej pomóc

[czar_bajry]

ale ona najpierw chyba sama musi dojść do tego że potrzebuje pomocy.

[makurokurosek]

A czy tylko nastolatka może być niegotowa na macierzyństwo? Nie każdy sobie
radzi ze zmianami jakie wprowadza dziecko, nie każdy jest na nie gotowy

[cherry.coke]

czar_bajry napisała:

> że kobieta 32 letnia może takie bzdury pisać...

I co, ulzylo ci, ze jej plunelas? To sa powazne sprawy. Albo ma dziewczyna
depresje, albo jeszcze gorszy problem. Naprawde sa ludzie, ktorzy nie powinni
miec dzieci, tylko to niestety okazuje sie po fakcie. Bo decydowanie sie na
dziecko bez odczuwania potrzeby rodzicielskiej, ot tak na podstawie
ciumciajacych watkow z forum i opinii ludowej "jak urodzi, to pokocha", to jest
czysta loteria. Jeden trafi, drugi nie.

[z_lasu]

No, to ja Ci napiszę, że najgorsze prawdopodobnie masz za sobą. Dla
mnie pierwsze pół roku to było piekło. To był koszmar jakiego w
najczarniejszych snach nie byłam w stanie sobie wyobrazić, a jestem
rasowym czarnowidzem. I nie miałam depresji poporodowej. Potem przez
następny rok było ciut ciut lepiej, tzn. nadal żałowałam, że
zdecydowałam się na dziecko, ale męczyłam się odrobinę mniej (i
spałam odrobinę więcej niż te 2-4h na dobę w pięciu kawałkach).
Teraz Mały ma 2 lata i 3 mies. i już nawet da się żyć (zwłaszcza jak
się nie spędza z dzieckiem 24h na dobę). Jeszcze się nie cieszę
macierzyństwem, ale już chyba nie żałuję. I wierzę, naprawdę głęboko
wierzę, że z każdym miesiącem będzie coraz lepiej i że pewnego dnia
skonstatuję, że to była najlepsza decyzja w moim życiu.

Tego, że masz dziecko już nie zmienisz. Ale bardzo wiele rzeczy
możesz zmienić. Skoro już jesteś matką i musisz nią pozostać, to
zrób wszystko żebyście Ty i dziecko męczyli się jak najmniej.
Zacznij od rzeczy najprostszych. A najlepiej od odpoczynku.

[tylna.szyba]

Hej, masz email?

[makurokurosek]

Tak, jestem szczęśliwa i jak któraś z mam wyżej napisała ja również przed
urodzeniem małej nie miałam instynktu macierzyńskiego. Oczywiście tęsknie za tym
co straciłam, ale w rozliczeniu to co zyskałam jest o wiele cenniejsze i nie
chodzi mi tylko o dziecko ale cechy które się urodziły razem z nim, cechy
których mój rodzice bezskutecznie usiłowali we mnie wskrzesić.
Są chwilę kiedy po kłótni z Marcinem,żałuję. dlaczego, dlatego że bycie matką
nie pozwala mi zachować się jak obrażona szczeniara, spakować walizki i trzasnąć
drzwiami, a czasami mam na to wielką ochotę, tak samo jak na powrót do
niezależności. Łatwiej jest być osobą bez zobowiązań, która podejmuje decyzje
tylko z perspektywy ja ale czy lepiej.

[lolinka2]

ER
depresję poporodową się leczy
idź i zrób to. Da się. I naprawdę MOŻNA poczuć się inaczej.

mówi ci to bohaterka depresji poporodowej i psychozy poporodowej (po 2
porodach różnie...).

[ga-ti]

A ja mam 2 i jestem bardzo szczęśliwa i cieszę się z tego faktu
Mało tego, planuję mieć jeszcze trzecie, a może i czwarte.
Doła można mieć, brak siły, potrzebę zamknięcia wszystkich w szafie albo własnej ucieczki - normalka. Ale mogąc cofnąć czas nigdy nie zrezygnowałabym z dzieci, może tylko lepiej/inaczej podchodziłabym do ich wychowania? Moje miśki są super! Mam nadzieję, że będą szczęśliwe i nigdy nie będą żałować, że żyją.

[er_0]

prawda jest taka,ze ja uciekam od dziecka jak tylko moge a moje
malzenstwo powoli sie konczy a mija 3 lata od daty slubu.wlasnie i
co z tego,ze mam 32 lata skoro sa o wiele mlodsze i radza sobie o
wiele lepiej?a mi sie zycie wali.i to na wlasne zyczenie je
zniszczylam..Dzieki za rozmowe.

[makurokurosek]

Małżeństwo nigdy nie składa się z jednej osoby, warto przed całkowitym końcem
spróbować szczerze porozmawiać

[karra-mia]

gdybym mogła cofnąć czas, to... zmywarkę kupiłabym już jakieś 4 lata temu

ja jestem niespotykanie szczęśliwym człowiekiem.
Jak ty nie, to trzeba było się w to nie pchać i tyle.

No ja chciałam dzieci i się cieszę

[zebra12]

W sumie, co innego miałam ciekawego w życiu? Na imprezy nie
chodziłam, bo nie lubiłam. Hobby mam nadal to samo. Dzieci są
motywacją i celem moich starań. A niby dla kogo biagałbym codziennie
do pracy? Bez dzieci, to by mi się nawet z domu wyjśc nie chciało.
Kino, teatr, koncerty - wszystko z dziećmi. Choć coraz częściej z
jednym tylko, do dwie są nastolatkami. I tak czasem idę sobie przez
park i myślę, gdyby nie to najmłodsze, to byłabym już sama. A tak,
mam z kim iść, rozmawiać, coś wymyslać, cieszyć się i bawić. To jest
super!

[echtom]

> Dzieci są motywacją i celem moich starań.

Ja po 20 latach wychodzę powoli z etapu życia zorientowanego wokół
dzieci. Dojrzewam do tego, by wymiksować się z obowiązków rodzinnych
i pójść dalej - zająć się pracą społeczną, może zostać radną, a jak
mi całkiem odbije, zrobię doktorat Niemniej fazę aktywnego
macierzyństwa uważam w swoim życiu za bezcenną.

[aluc]

verdana dobrze prawi, potrzebujesz specjalistycznej pomocy, a nie
utwierdzenia się w przekonaniu, że wszystkie są nieszczęśliwe

a gdybym mogła cofnać czas, to zaczęłabym grać w tenisa 30 lat temu, a
nie dopiero teraz

[aurita]

nie musisz wierzyc, aby miec drugie dziecko wydalam kupe kasy, bralam mase
lekow, przytylam i niestety nie udalo sie, ale nie zaluje bo probowalam. Ale ja
natomiast rozumiem, ze nie kazdy musi miec jak ja

[mona_mayfair]

Nie kazdy musi byc szczesliwy z racji posiadania potomstwa i nikt nie mowil ze
to latwe i przyjemne Ja akurat nie chcialam dziecka do samego porodu, potem
wszystko sie zmienilo i moge powiedziec, ze syn daje mi ogrom szczescia i radosci.

[deodyma]

jestem szczesliwa.
ogolnie rzecz biorac jestem szczesliwa kobieta i nie chcialabym na
dzien dzisiejszy czegokolwiek w swoim zyciu zmieniac.

depresja

[aurita]

poczytalam cala dyskusje: kobieto masz depresje. Koniecznie udaj sie do
specjalisty. Dziecko podrzuc mezowi.

[shellerka]

a to ja trochę inaczej, gdybym wiedziała ile daje mi macierzyństwo i moje
dzieci, to postąpiłabym zupełnie inaczej podejmując pewne życiowe decyzje za
młodu. i miałabym dzieci znacznie wcześniej i znacznie więcej

[izabellaz1]

er_0 napisała:

> mysle,ze wiekszosc mam gdyby mogla cofnac czas to....

...to nie marnowałaby czasu na wejście w ten wątek

[imasumak]

izabellaz1 napisała:

...to nie marnowałaby czasu na wejście w ten wątek

Tak, to było miałkie