Lekarze

[marzeka1]

Mam wrażenie, że byłam na planie jakiegoś medycznego serialu: mąż jest po operacji (12 godzin!- kto kiedyś czekał tyle na ważną wiadomość, wie, jaka jest waga takiego czekania) , termin został przyspieszony, rokowania dobre (a mnie w końcu "puścił" kamień w sercu)- ale to, co mnie zdumiewa do podejście lekarzy z kliniki, w której leży mój mąż . Są nie tylko profesjonalistami, ale zobaczyłam lekarzy z powołania- miłych i zajmujących się pacjentami (obserwuję codziennie), tłumaczących, żartujących, po prostu dobrych ludzi.Po 12-godzinnej operacji lekarz spokojnie udzielał mi info przez telefon, rozumiejąc moje emocje.
Nie ma żadnych znajomości, wszystko było na NFZ, my nawet nie jesteśmy z Białegostoku- a od diagnozy do operacji- to było 10 dni "bo to młody człowiek i trzeba było termin znaleźć"- ot całe tłumaczenie.
Po prostu nie mogę wyjść z podziwu- i jak patrzę na nich, to widzę, jak piękny i trudny to może być zawód. Naprawdę to + wsparcie, jakie otrzymałam od różnych ludzi- bardzo przywraca wiarę w to, jak wiele osób potrafi być dobrymi ludźmi.

[pulcino3]

brawo, to nie standard.

[peonka]

Marzeko, wszystkiego najlepszego dla męża. Fajnie, że trafiliście na ludzkich lekarzy. Trzymajcie się oboje!

[marzeka1]

Ale wiesz, zrozumiałabym, gdybym trafiła na jednego, ale ja miałam tam już do czynienia z 5 z tej kliniki- widać, że różne charaktery i osobowości, ale podejście- takie właśnie: z sercem i troską. Tłumaczą wszystko dokładnie, bo "nie ma dla państwa głupich pytań, bo dla was to nowa sytuacja, proszę pytać"- to właśnie mnie zdumiewa.

[peonka]

Tym bardziej super czyli to nie wyjątki i mozna mieć nadzieję na NORMALNOŚĆ!

[marychna31]

fajnie, trzymamy kciuki, żeby wszystko skończyło się pozytywnie

[pruszynkaaa]

Baardzo się cieszę, że w moim rodzinnym mieście tak się pozmieniało - kiedyś niestety... tak to nie wyglądało (ok. 10 lat temu, jak się wyprowadziłam). Miałam babcię na onkologii - ech, szkoda gadać.

[marzeka1]

Mój mąż nie leży na onkologii, radioterapia będzie później i wcale może nie być tak "serialowo", łatwo i ładnie- ja piszę o Klinice Chirurgii Twarzowo- Szczękowej, tam jest tak właśnie- jak w serialu.

[vilez]

Mój ojciec miał naświetlane gardło, a konkretnie nasadę języka. Zniósł dobrze. Gorzej było później, bo wysuszyło mu ślinianki. Ale to już zależy od mocy naświetlań,to jest indywidualne.

[vilez]

Cieszę się bardzo, Marzeko, że się operacja powiodła
My mamy też bardzo dobre doświadczenia ze szpitala. Moja mama na IOMIE, lekarz okazał nam i jej dużo serca. prosił, byśmy byli przy niej, dzwonił do nas na prywatny numer, gdy stan mamy się pogorszył. Wielki takt, gdy mama umarła, dobra rozmowa z nami. Też w państwowym szpitalu.
Trzymam kciuki za Was

[vilez]

Ps. w poprzednich szpitalach też się mamą dobrze zajmowali. Dużo się zmieniło w ostatnich latach, mam wrażenie. Na lepsze, oczywiście.

[yeerba]

Miło to słyszeć - naprawdę.

Ja mam w sumie dobre doświadczenia z lekarzami w sensie uprzejmości i zaangażowania, niestety w ślad za tym nie szły kompetencje... X gabinetów państwowych, x prywatnych, x specjalistów, 3 pobyty w szpitalach - większość lekarzy b. miła, serdeczna. U córki nie znaleźli nic, nie postawili diagnozy przez 1,5 roku, choć mam cały segregator badań (więc starali się). Dziecko zdiagnozowałam i wyleczyłam sama. Miałyśmy już miejsce w CZD, które odwołałam (wprawiając w ciężki szok lekarkę, która powiedziała że jak zmienię zdanie to mam bez kozery dzwonić i miejsce będzie )
Nic poważnego, ale objawy dokuczliwe, uniemożliwiające normalne funkcjonowanie.
Niestety nie ufam już służbie zdrowia.

Cieszę się, że dobrze trafiliście. Trzymam kciuki.

[andaba]

Serce rośnie jak się czyta, dobrze, że sa tacy lekarze jeszcze.

Cieszę się, ze rokowania są dobre, zdrowia dla męża życze i sił dla Ciebie.

[verdana]

Cieszę się, zę już po - czekanie jest najgorsze- i ze wszystko sie udało.
Syn leżał pięć lat temu też na oddziale chirurgii twarzy i szyi w Warszawskim Centrum Onkologii (na szczęście okazało sie, że zmiana była łagodna) i mimo komplikacji pooperacyjnych - dobrze ten oddział wspomina. Fajni lekarze, życzliwe pielęgniarki.
Jedna tylko pielęgniarka była niesympatyczna, ale ta za to wykazała sie ogromną kompetencją i dzięki niej komplikacje znikły w ciągu jednego dnia, a lekarz męczył sie miesiąc

[joasia33]

Są, są. We Wrocławiu też. Cudowni absolutnie wybitni specjaliści z kliniki anestezjologii i intensywnej terapii, ginekologii na Chałubińskiego oraz nefrologii na Borowskiej.
Ludzie, którzy ratują życie w zdawałoby się beznadziejnej sytuacji i mają wielkie serca.
Bardzo, bardzo podziwiam i czuję wdzięczność.

[marzeka1]

"Bardzo, bardzo podziwiam i czuję wdzięczność."

- czuję to samo , a po głowie kołacze mi fragment wiersza Brodskiego "z ust moich nigdy nie zejdzie dziękczynienie" - wiem, że przed nami trudne jeszcze chwile, radioterapia itp.- ale zawsze będę wdzięczna, że pewnych ludzi spotkałam.

[joasia33]

Dokładnie tak.

[ida771]

Wchodzi nowe młode pokolenie lekarzy którzy oprócz umiejętności i wiedzy potrafią jeszcze rozmawiac z pacjentem, zrozumiec ze pacjent czy rodzina boją się, są w stresie. Super. My też właśnie po operacji i też podobne wrażenia mamy Zdrowia!

[gato.domestico]

moze mi sie wydaje ale najwiekszy lekarski chlam (choc nie mozna uogolniac) jest w malych powiatowych szpitalach- tam czuja sie jak królowie zycia i smierci. w duzych specjalistycznych szpitalach sprawy wygladaja nieco inaczej....

[agang]

>moze mi sie wydaje ale najwiekszy lekarski chlam (choc nie mozna uogolniac) jest w malych >powiatowych szpitalach- tam czuja sie jak królowie zycia i smierci. w duzych >specjalistycznych szpitalach sprawy wygladaja nieco inaczej....

dokładnie tak

[iuscogens]

Niestety nie zawsze. Fajnie, że macie tyle pozytywnych doświadczeń, ja ostatnie moje (w właściwie mojej rodziny) spotkanie ze Szpitalem Bielańskim w Warszawie było okropne

[inguszetia_2006]

Witam,
Cieszę się, że idzie w dobrą stronę;-D A co do lekarzy to ... zdumiałaś się, że nie zieje do ich siarką?;-P
Pzdr.
Ing

[laquinta]

Ciesze sie, ze sie cieszyc i zycze szybkiego powrotu do zdrowia.

Jakze inaczej odczytuje polska rzeczywistosc, az mi sie serce scisnelo. Opisalas normalnosc jaka powinna byc, ale te slowa "a od diagnozy do operacji- to było 10 dni "bo to młody człowiek i trzeba było termin znaleźć"- ot całe tłumaczenie" mnie zdolowaly, bo znaczy, ze to miejsce kosztem starszej osoby. Stad ten scisk serca.

[marzeka1]

Ale wg pani doktor "młody człowiek" to 48-latek , a serio już tak na siebie nie patrzymy.

[laquinta]

Ale 48-latek, to nie 70-latek lub nie daj Boze 80-latek.
Rownie dobrze p. dr. mogla powiedziec- to chrzescijanin, miesce musi sie znalezc, albo-to bialy czlowiek, miesce musi sie znalezc. itd.

Emamy, jak widac w tym watku, nawet nie zauwazaja, a wrecz ciesza sie takim postawieniem sprawy. Zobaczymy, czy beda takie radosne, kiedy im, w starszym wieku, przyjdzie czekac na swoja kolej w nieskonczonosc, bo zawsze znadzie sie ktos mlodszy, kogo wg p. doktor bardziej warto ratowac.

[nil.la]

Marzeko, będzie dobrze. najważniejsze, że mąż już po operacji, z taką opieką szybciej wydobrzeje.

[guderianka]

p.s. no nic innego nie przechodzi mi przez usta, tak się cieszę!

[ledzeppelin3]

Marzeka, nawet nie wiesz jak się cieszę, ze przyspieszyli termin, bo to było jedyne, co mnie martwiło- że jeszcze 3 tygodnie chodzicie z tym rakiem. Operacja długo trwała, bo pewnie śródoperacyjne badanie histpat linii cięcia i węzłów było. Super, że tak długo- znaczy wywalili wszystko.
Teraz będzie tylko lepiej.

[marzeka1]

Mnie też to martwiło: a tu w sumie zamiast operacja 22, obyła się już 8- podobno to naprawdę szybkie tempo. Badali w wycinki w czasie operacji- podobno ok., wywalili węzły chłonne, przeszczepili język z ręki- zdumiewa mnie tak w ogóle poziom medycyny.
A dzisiaj powiedzieli , ze mam się nie martwić radioterapią, oni w tamtą kliniką współpracują i uzgodnią terminy.

[krolowa_online]

milo czytac takie watki. To jak juz pojedziecie do tej Chorwacji, to po drodze rzut beretem do Medjugorie, pamietaj

[asia_i_p]

Patrząc na to, jak się zajmowano moją teściową i ciotką, mam wrażenie, że lekarze z przychodni i szpitali onkologicznych, pomimo dużo trudniejszej pracy, są zdecydowanie milsi, bardziej otwarci i przystępni niż standardowy lekarze pierwszego kontaktu w przychodni.

Marzeka,

[rosapulchra-0]

jak się czujesz?
Jak się czuje twój mąż po operacji? Jakie rokowania? Napisz, proszę.

[marzeka1]

Rodzinny zapisał mi jakieś tabletki, które nie otumaniają, a wyciszyły ten wewnętrzny dygot, jakie miałam, gdy to wszystko się zaczęło.

[rosapulchra-0]

Trzymaj się, dziewczyno. Bardzo wam współczuję, przesyłam przyjazne fluidy i będę się modlić za was.

[memphis90]

Super, że tak dobrze trafiliście. A my właśnie czekamy tydzień na operację i odbędzie się dopiero po długim weekendzie Mąż kisi się w szpitalu, ja jestem sama z dzieciakami, i wciąż czekamy... A nie wiadomo jeszcze co będzie po operacji Może i miło jest, ale organizacyjnie wszystko leży i kwiczy... Nikt mi nie wmówi, że nie można zorganizować tego tak, żeby przyjść do szpitala jednego dnia, zrobić potrzebne badania i operację kolejnego. Ech, zawiedziona jestem

[bei]

Cieszę się, zapewne to i zasluga męża i Twoja-( grzeczność medykow ) przecież trudno być niemilym w stosunku do kulturalnego zachowania

Zdrowka życzę!

[babcia.stefa]

Mam dokładnie takie same wrażenia, z dwóch pobytów w szpitalu własnych i jednego pobytu mojej matki.

Wszyscy są mili, uprzejmi, kompetentni, dostępni, biegli z pomocą, jak było trzeba, tłumaczyli, wyjaśniali, troszczyli się. Od pielęgniarki po ordynatora.

Byłam w szoku, naprawdę, bo spodziewałam się horroru.

[przeciwcialo]

Cieszę sie że na prostą wychodzicie.
na pocieszenie marudom napisze że takich lekarzy i szpitali jest naprawdę sporo. Nie każdy lekarz ma pieniadze w oczach

Onkologia jest inna

[capa_negra]

i ludzie na onkologii sa inni.
Marzeka trzymam kciuki.
A ty wspieraj męża bo bardzo tego potrzebuje.
Nie płacz przy nim, trzymaj formę.
Sama zwracaj uwagę na jego zachowanie bo on na pewno będzie grał przed tobą.
Ja tez tak robiłam .... mam onkologiczne doświadczenia.
Mój rak też został zoperowany bardzo szybko.
Wcześniej 10 dni na spędzone na diagnostyce i przygotowaniu do operacji, kolejne 3 tygodnie to operacja i "wydobrzenie po" i 3 miesiące kuracji skojarzonej ( chemia + radioterapia)
Na własnej skórze przekonałam się, że traktowanie pacjenta na onkologii jest zupełnie inne, bardzo ludzkie.
Raz rozpłakałam się ( po opisie tomografii z którego wynikało że lokator jest "tylko" punktowo, że się nie rozsiało) lekarka, która mnie zauważyła od razu zareagowała.
Podobna reakcja była na każda dolegliwość czy dyskomfort.
Zwracaj baczna uwagę na zachowanie męża, bo w którymś momencie może pojawić się kryzys, wykończenie terapią, ból.
Wtedy potrzeba najwięcej wsparcia.
Bądź dobrej myśli.
Mój znajomy po operacji szczęki dolnej ( rak wykryty przy okazji zdjęcia zleconego przez stomatologa) ma się dobrze ponad 10 lat.
U mnie na wiosnę będzie 3 lata od operacji, co trzy miesiące mam kontrolę i ciągle dobra opinię o lekarzach i pielęgniarkach onkologicznych .

[nenia1]

Hej marzeka, no jest się trochę w szoku w konfrontacji z rzeczywistością
zwłaszcza jak się wcześniej człowiek forum naczyta.

Potwierdzasz w sumie to o czym ja pisałam w zeszłym roku, a co dotyczyło mnie
osobiście - apokaliptyczna wizja służby zdrowia zupełnie się na szczęście nie ziściła -
za to towarzyszyła mi szybkość leczenia, fachowość, uprzejmość, troska. Do tego piękny, nowoczesny budynek - przeszklenia, palmy, rybki w baseniku na radioterapii, żółwie w parku
obok kliniki, możliwość spotkań z psychoonkologiem, wykłady na temat pielęgnacji i żywienia
w trakcie chemii, praca rehabilitantów i bardzo przystojny pan doktor, który mi ostatnio powiedział, że "bardzo ładnie pani wygląda a krótkie włosy są po prostu urocze"
To był jeden z najmilszym komplementów.
Pozdrawiam Gliwice

[patik110]

No to ja dorzucę.
Córka w piątek miała wycinany migdał w Szpitalu Marynarki Wojennej w Gdańsku.
WSZYSCY lekarze ( anestezjolog, lekarz przyjmujący na oddział i lekarz wykonujący zabieg), pielęgniarki, salowe, pozostały personel (izba przyjęć) byli bardzo MILI i uprzejmi. A także kompetentni, uczynni, udzielali wszystkich informacji (w większości z własnej inicjatywy).

Lekarz wykonujący zabieg przed zabiegiem przyszedł na salę, gdzie już leżała córka, PRZEDSTAWIŁ SIĘ, poprosił mnie i córkę do gabinetu, gdzie na spokojnie ponownie zrobił badanie, przejrzał raz jeszcze dokumenty, zlecił dodatkowe badane słuchu, które robiła pielęgniarka, jak tylko badania się skończyły znowu mnie poprosił i omówił ze mną jak będzie wyglądał zabieg. Po zabiegu powiedział jak wszystko przebiegło, jak córka to zniosła, czego mam się spodziewać itp. Po paru godzinach zrobił badanie kontrolne, też na spokojnie, wszytko mi wytłumaczył.

Pielęgniarki po zabiegu przychodziły na każdy dzwonek, bez focha, z uśmiechem.
Salowa - uśmiechnięta, żartująca z dzieckiem.

Zabieg też na NFZ.

Można? Można.

[aandzia43]

Cieszę się i dalej trzymam kciuki

[pesteczka5]

Boże, co za wątek! Aż dziw bierze

Marzeko, życzę Tobie i Twojej rodzinie, aby wszystko dobrze się działo aż do powrotu do całkowitego zdrowia. Wierzę, że tak będzie, że dacie radę Ty i Twój mąż. Bardzo gorąco tego Wam życzę.

[ma_dre]

we Francji tak jest na codzien, tez z pocatku sie dziwilam, ale potem sie czlowiek przyzwyczaja
No musialam, po prostu musialam to napisac

Z dedykacja dla Gazeciarza i calej ekipy, ktora kryje sie za tym oblesnym nickiem.