siostry zakonne...

[vi_san]

Po pierwsze: nie uważam księży, za zepsutych/sfrustrowanych. Owszem, bywają i tacy, ale bywają też frustraci i psychopaci wśród nauczycieli, policjantów i lekarzy. Większość księży, których znam [a znam sporo] to wspaniali ludzie, chętni do pomocy i życzliwi.
Po drugie: większość sióstr zakonnych, których też co najmniej kilka znam, to radosne, serdeczne i ciepłe kobiety.
Po trzecie wreszcie: z moich doświadczeń wynika, że najbardziej "wali na dekiel" [jak się wyraziłaś] świeckim katechetom i katechetkom. Też znam co najmniej kilkoro, ale ani jednego normalnego...

[jowita771]

Myślę, że często problemem jest to, że dziećmi osobami starszymi czy niepełnosprawnymi opiekują się siostry, które wcale tego nie chcą, nie mają powołania czy kwalifikacji. Często jest tak, że przełożona zakonu nie zastanawia się nad dobrem podopiecznych tylko kieruje swoim widzimisię, tzn. uważa, że jakąś siostrę należy nauczyć pokory i wysyła ją do pracy z niepełnosprawnymi, jeśli zakon akurat taki prowadzi. Ta oddelegowana nie ma cierpliwości i nie lubi tego, ale to nie ma znaczenia, a cierpią podopieczni.

[mamma_2012]

Kiedys pracowałam dla domu opieki w którym pracowali świeccy i siostry zakonne. Podopieczni twierdzili, ze takich upokorzeń, wrogości i złego traktowania jak od sióstr nie doświadczają od żadnej ze świeckich opiekunek.
Mam nadzieje, ze to tylko specyfika tego miejsca.
Inne zakonnice, ktore jakos tam pamietam były dość zwyczajne, ani szczególnie sympatyczne ani bardzo wredne.

[0ldjoanna]

Moim zdaniem ani księża, ani zakonnice nie są w zdecydowanej większości zepsutymi ani sfrustrowanymi osobami.

Pytam zupełnie serio - czy są wg was równi
> e zepsutymi/sfrustrowanymi osobami jak księża?

[slonecznik1981]

Przy najbliższe okazji opowiem swojej cioci zakonnicy o przeczytanych tu domorosłych psychoanalizach osób trafiających do zakonów.

Albo lepiej prześlę jej linka. Pośmiejemy się z forumowych teoretyczek, czystego serca ,dobrych z natury i z wyzwolonym umysłem

[jowita771]

Nawet jeśli Twoja ciocia zakonnica jest miłym i dobrym człowiekiem, również dla obcych i podopiecznych, to nie jest jedyną zakonnicą na świecie.

[nangaparbat3]

Nie znam zadnej osobiscie, ale mam bardzo wierzacą przyjaciołke, ktora dostała ataku nerwowego na wieść, że corka chce iść do zakonu. Tłumaczyła mi, ze to straszne życie, całkowite podporządkowanie sie przelożonej, często nieludzkiej. Przyjaciołka ma w rodzinie zakonnice, i jest bardzo zwiazana z KK, więc myslę, ze mozna ufac temu, co w tej sprawi mowi.

[ga-ti]

Znam zakonnice z dwóch zakonów, oba są dość otwarte, zajmują się działalnością wśród dzieci i młodzieży. Fajne babki. Te, które znam bliżej są mniej więcej w moim wieku. Mają różna charaktery, jedna wesołe, otwarte, energiczne, lekko szalone inne bardziej zrównoważone, inne skromne, wstydliwe, normalnie przekrój różnych charakterów. Jednak nie mogę im zarzucić zepsucia, frustracji, czy jakiegoś walnięcia na dekiel
Droga przed ślubami wieczystymi w tych zakonach jest długa, składa się z kilku różnych etapów, na których można się wycofać, dziewczyny na prawdę przechodzą, że tak powiem selekcję, mają kilka lat na podjęcie ostatecznej decyzji. Te, które znam wydaje się, że podjęły dobrą decyzję.

Mam też w dalszej rodzinie dziewczynę, która śluby wieczyste złożyła w zeszłym roku, po kilku latach w zakonie, po wcześniejszym dość długim zmaganiu się z przyjęciem tego 'głosu wewnętrznego' (powołania), po roku życia w odosobnieniu, w modlitwie, w trudnych warunkach, by miała czas i możliwość zdecydować, że na prawdę chce. Świetna dziewczyna, mająca za sobą normalne życie nastolatki i młodej dziewczyny. I teraz też jest bardzo szczęśliwa.

Myślę, że każdy ma swoje powołanie. Jedne by być żoną, inne by żyć jako singielki, inne by wstąpić do zakonu (o różnej specyfice). Jedne realizują się jako matki wielodzietne, inne deklarują chęć 'posiadania' jedynaka, jedne są kurami domowymi i dobrze im w tym, inne realizują się zawodowo w różnych profesjach itd. itp. Najważniejsze, by dobrze się czuć w tym swoim życiu, by dokonać trafnych wyborów.
Amen

[antyk-acap]

A powołanie do bycia katem? Czy może raczej można tu mówić o braku powołania. Tylko dlaczego wciąż zajmowały się dziećmi? Ave Satan.

[nangaparbat3]

że każdy ma swoje powołanie. Jedne by być żoną, inne by żyć jako singielki, inne by wstąpić do zakonu (o różnej specyfice). Jedne realizują się jako matki wielodzietne, inne deklarują chęć 'posiadania' jedynaka, jedne są kurami domowymi i dobrze im w tym, inne realizują się zawodowo w różnych profesjach itd. itp. Najważniejsze, by dobrze się czuć w tym swoim życiu, by dokonać trafnych wyborów.
Dokładnie to samo mowiłam przyjaciołce, o ktorej piszę wyżej - nic nie pomoglo.
Myślę, ze może byc bardzo roznie - połącznie wladzy z przeświadczeniem, że Bog stoi za mną i wszystko co robie, jest zgodne z jego wolą, daje potworne efekty. Nie zawsze, moze nie zazwyczaj, ale daje.