karierowiczko po co ci dziecko?

[blum5]

drogie mamy sprawa dotyczy moejej dobrej kolezanki, ktora pnie sie po
szczeblach kariery i.. narzeka ze nie ma czasu dla dziecka. wyszla za maz ,
zaraz urodzila dzieko, po 4 mies. urlopu wrocila do pracy, bo czekal na nie
awans(z ktorego mogla zrezygnowac)w pracy siedziala od 7 rano do 7 wieczorem
plus wyjazdy sluzbowe w polsce i za granice, duzo pracy, nerwy, stres, i..w
konsekwencji brak czasu dla dziecka. owszem twierdzi ze za ddzeickeim bardzo
teskni, ale po prostu nie ma innego wyboru, musi pracowac, zeby im sie dobrze
zylo, a po za tym ona to wszystko robi dla dziecka. ha! i tu zaczynam nie
rozumiec, bo ona naprawde ma dobra sytuacje finansowa tzn maz dobrze zarabia,
ona moglaby mniej pracowac na nizszym stanowisku za mniejsze pieniadze, ale
wybrala inaczej i.. narzeka. teraz dostala nastepny awans, ichce nastepne
dzieko, bo , jak twierdzi, poki mozna to wykorzysta mame do wychowania dzieci
a ona wtym czasie bedzie robic duzo kase, i nie wiedziec dzieci po calych
dniach. wszytsko byloby ok gdyby nie narzekala ze malo czasu poswieca dziecku
i ma wyrzuty sumienia. ja naprawde nie wiem co ma jej wtedy poradzic. rzuc
robote! to jej sprawa i zycie, ale tak sie zastanawiam kiedy my matki robimy
wiecej dla dzieci jak siedzimy z nimi w domu czy jak zostawiamy je na caly
dzien pod opieka innych i robimy swoje. chyba juz koncze te opowiesc.
pozdrawiam

[kalafior_tez_kwiat]

Wszystko zależy od kobiety, ale ja mimo posiadania dziecka nigdy nie zrezygnuję
z własnego JA i życia i NIGDY bezgranicznie nie oddam się dziecku czy to ktoś
potępi czy nie. A zresztą w nosie mam cudze opinie na ten temat i tobie też
radzę zająć się swoimi sprawami a nie analizować życie swojej koleżanki i
zaglądać jej do portfela !

[josik11]

trudno na to pytanie odpowiedzieciec
ja tez wracam do pracy po macierzysnkim i miesiecznym urlopie wypoczynkowym...
nie mam innego wyjscia, maz studiuje , mamy w planach kupno wiekszego
mieszkania (mamy kawalerke) z jednej penji byloby ciezko ale mozeby sie dalo
przezyc ale w koncu skoro mam mozliwoesc powrotu do pracy a z corka zostanie
zmama to skorzystam z tego.
Dziecko podrosnie i tak wtredy pojdzie do przedszkola a ja bym byla bez pracy
tak wiec nie wiem czy lepiej byc z dzieckiem i narzekac na stan konta (wiele
moich znajomych na wychowawczych tak ma, ciagle narzekania, nerwowka w domu a
dziecko to widzi i po co to?)
co innego jak sie twojej kolezance dobrze powodzi tylko w tym wypadku jesli
przyzwyczaila sie do zycia na wys. poziomie to jednak brak jej pensji moglby to
zmienic a ona tego nie chce?
moja tesciowa zrezygnowala z pracy i wychowala 4 dzieci bo tesc bdb zarabial,
no ale teraz wsyztsko sie zmienilo, tesc na zasilku tesciowa bez prawa do
emerytury... zaluje ze nie wrocila do pracy bo z dziecmi mial kto byc
moze twoja koelzanka tez tak mysli...
ja nie odpowiem na to pytanie bo kazdy robi tak jak mu pasuje i nie sadze ze to
sie odbywa kosztem dzieci (moja mama tez wrocila do pracy po macierzysnkim a ja
bylam z babcia i wcale nie uwazam ze jestem gorsza od dzieci ktorych mamy nie
pracowaly) tylko mnie wkurza ze ktos robi tak a nazreka ze moglby zrobic
inaczej ale tego nie robi...
ale namotalam
hihih

[mamania]

a ja podziwiam te dziewczyne i wiem ile ja to kosztuje
otoz sprawa nie jest taka prosta ze jest sie albo dobra tzn niepracujaca matka
albo zwyrodniala karierowiczka bez instynktu
jesli jest tak dobra ze osiaga kolejne szczeble awansu i zarabia duzo pieniedzy
czy ma sie zadowolic jak piszesz nizszym stanowiskiem i miejsza kasa tylko
dlatego ze ma male dziecko?
zastanawiam sie gdzie sie zaczyna dyskryminacja
i widze, że nie od prezesow w garniturach tylko jednak od takich blum ktorym
nie miesci sie w glowie ze mozna byc doskonalym pracownikiem i wspaniala matka
a ze czasem ponarzeka? jest zwyczajnie przemęczona
a kilka wątków niżej jest wątek dziewczyny, któa wcześniej bardzo aktywna
zawodowo nie może sie odnaleźć siedzac li i jedynie z małym dzieckiem w domu
co jej poradzisz? zadasz jej takie pytanie jak w tytule?

do mamania

[kalafior_tez_kwiat]

Całkowicie się zgadzam z przedmówczynią. Może należałoby podziwiać tą kobietę
za jej zaradnosć a nie potępiać i krytykować! Nie potrafię zrozumić takiej
głupiej zawiści ! I nic mnie tak nie dołuje jak to, że nie jedna blum tak
właśnie myśli...

[blum5]

mamania napisała:

> a ja podziwiam te dziewczyne i wiem ile ja to kosztuje
> otoz sprawa nie jest taka prosta ze jest sie albo dobra tzn niepracujaca matka
> albo zwyrodniala karierowiczka bez instynktu
> jesli jest tak dobra ze osiaga kolejne szczeble awansu i zarabia duzo
pieniedzy
>
> czy ma sie zadowolic jak piszesz nizszym stanowiskiem i miejsza kasa tylko
> dlatego ze ma male dziecko?
> zastanawiam sie gdzie sie zaczyna dyskryminacja
> i widze, że nie od prezesow w garniturach tylko jednak od takich blum ktorym
> nie miesci sie w glowie ze mozna byc doskonalym pracownikiem i wspaniala matka
> a ze czasem ponarzeka? jest zwyczajnie przemęczona


nie wierze w to ze mozna byc idealna matka i dobrym pracownikiem . niestety.
> a kilka wątków niżej jest wątek dziewczyny, któa wcześniej bardzo aktywna
> zawodowo nie może sie odnaleźć siedzac li i jedynie z małym dzieckiem w domu
> co jej poradzisz? zadasz jej takie pytanie jak w tytule?

[mamania]

blum5 napisała:

>> nie wierze w to ze mozna byc idealna matka i dobrym pracownikiem . niestety.

ja w ogole nie wierze ze mozna byc idealna matka
etat nie ma nic do tego

[emma]

Można. ja taka jestem) Tym bardziej, ze szefuje małej firmie. Tyle, ze mam
męża który jednocześnie jest ojcem mojego dziecka i pamieta o tym.

blum5 napisała:

> mamania napisała:
>
> > a ja podziwiam te dziewczyne i wiem ile ja to kosztuje
> > otoz sprawa nie jest taka prosta ze jest sie albo dobra tzn niepracujaca
> matka
> > albo zwyrodniala karierowiczka bez instynktu
> > jesli jest tak dobra ze osiaga kolejne szczeble awansu i zarabia duzo
> pieniedzy
> >
> > czy ma sie zadowolic jak piszesz nizszym stanowiskiem i miejsza kasa tylk
> o
> > dlatego ze ma male dziecko?
> > zastanawiam sie gdzie sie zaczyna dyskryminacja
> > i widze, że nie od prezesow w garniturach tylko jednak od takich blum kto
> rym
> > nie miesci sie w glowie ze mozna byc doskonalym pracownikiem i wspaniala
> matka
> > a ze czasem ponarzeka? jest zwyczajnie przemęczona
>
>
> nie wierze w to ze mozna byc idealna matka i dobrym pracownikiem . niestety.
> > a kilka wątków niżej jest wątek dziewczyny, któa wcześniej bardzo aktywna
>
> > zawodowo nie może sie odnaleźć siedzac li i jedynie z małym dzieckiem w d
> omu
> > co jej poradzisz? zadasz jej takie pytanie jak w tytule?
>

[judytak]

blum5 napisała:


> nie wierze w to ze mozna byc idealna matka i dobrym pracownikiem . niestety.

to nie jest kwestia wiary
życie pokazuje milionami przykładów, że można być dobrą matką i dobrym
pracownikiem

a idealna matka, tak, jak idealny pracownik, nie występuje w przyrodzie :o)

pozdrawiam
Judyta

[matania]

blum5 napisała:

> nie wierze w to ze mozna byc idealna matka i dobrym pracownikiem . niestety.

większość pracodawców w to nie wierzy i dlatego po info o zajściu w ciążę
kobieta ceniona dotąd w pracy zaczyna być persona non grata a po powrocie z
urlopu macierzyńskiego często gęsto się dowiaduje, że się niepotrzebnie
fatygowała. tymczasem kobieta ma prawo pracować i dbać o swoją karierę ORAZ
mieć rodzinę tak samo jak mężczyzna. widzisz w tym coś złego?

[dyrgosia]

Jako pracodawca nie dyskryminuję ciężarnych ani matek , jednak są takie, które
nadużywają swoich PRZYWILEJÓW.

[icek11]

w niektorych zawodach pracuje sie na full albo wogole i nie ma mozliwosci
robienia tego na pol gwizdka. natomiast pozostanie z dzieckiem w domu i
rezygnacja z pracy wogole oznacza czesto wypadniecie z zawodu i brak
samodzielnosci finansowej. nie wszystkie malzenstwa przeciez sa wieczne.

[blum5]

czekalam na te gromy z jasnego nieba, ale nie zgadzam sie z tym ze dyskryminuje
kogos, bo nie dyskryminuje zadaje normalne pytanie jako matka ktora woli mniej
pracowac a wiecej siedziec z dzieckiem, a po drugie nie zagladam nikomu do
portfela, bo to nie w moim styli jak sie tu niektorym wydaje. jesli ktos ma
ochote rzucac jeszzcze jakies obelgi pod moim adresem to niech sie chwile
zastanowi, bo po prostu mnie nie zna.

[kalafior_tez_kwiat]

Blum to nie jest obelga. W taki właśnie sposób odebrałam Twój post. Ja nie mam
zamiaru nikogo tutaj obrażać, bo to nie w moim stylu

[donatta]

Problem polega na tym, że niestety nie ma idealnego rozwiązania. To znaczy są
dwa:
1. Rodzę dzieci i siedzę z nimi w domu, osiągając z tego powodu pełną
satysfakcję, do pracy mnie nie ciągnie, mąż zarabia tyle, że jest nam dobrze.
2. Chcę robić karierę, pracować, awansować, wyjeżdżać. W moim życiu nie ma
miejsca na dziecko.
Tylko, że są to przypadki skrajne. Większość z nas plasuje się gdzieś po
środku, a czy bliżej pierwszego, czy drugiego punktu, to już kwestia
indywidualna. W każdym razie pogodzenie pracy i macierzyństwa jest trudne i
zawsze będzie rodzić wątpliwości.
Ja na przykład fizycznie siedzę w domu z dziećmi. Czyli zgodnie z powszechną
opinią, mam full czasu i zajmuję się moją trójka non stop. Guzik prawda. Jestem
karierowiczką i pracoholikiem Biorę udział w jednym projekcie za drugim, a
jak nic nie ma to sobie wymyślam sama i piszę książki I też mam wyrzuty
sumienia. Widzę dzieci cały boży dzień, a one widzą mnie, rozmawiamy,
komunikujemy się, ale pożytku ze mnie czynnego przez cały czas nie mają. Bo
siedzę przy kompie i pracuję. Bo nie mam nikogo do pomocy, a Matka Polka ze
mnie kiepska. Potrzebuję tej pracy jak kania dżdżu. Zresztą za parę lat
wszystkie dzieci będą w szkole, a ja co? Seriale brazylijskie?

[poleczka2]

Ja też jestem z tych którzy lubią pracować. Bardzo wahałam się czy iść na pół
etatu do pracy którą bardzo lubiłam po urodzeniu dziecka. W końcu zdecydowałam
się za także ze względu na męża. Do pracy na cały etat chcę wrócić jak
najszybciej.
Rozumiem tę dziewczynę. Żeby żyć komfortowo trzeba na to zapracować, w
dzisiejszych czasach też długie godziny.
Jeżeli byłabym w sytuacji tej dziewczyny to nie ocbchodziłoby mnie co inni na
ten temat myślą tylko nadal robiła swoje.

[blum5]

drogie mamy, widze ze niektore z was tez sa zestresowane, wnioskuje po tym ze
zostalam nazwana osoba zawistna, dyskryminuje czy zagladam do portfela. nic z
tych rzeczy, chcialam grzecznie zadac nurtujace mnie pytanie, jakie tez
zadalam, i czekalam na odpowiedzi. faktycznie na tym forum ostatnio strach sie
o cos zapytac zeby nie zostac zlinczowanym. dla wyjesnienia dodam ze nikomu nie
zazdroszcze takiej sytaucji (zwlaszccza mojej dobrej kolezance), bo sama nie
mam w zyciu na co narzekac. mieszkam w usa, mam prace na pol etatu, meza bdb
zarabiajacago i tzw komfort w zyciu. tez mam owszem na co ponarzekac (jak
wszyscy, ale staram sie tego nie robic), tez nie zrezygnowalam z pracy
doszczetnie z tego powodu ze mam dziecko, ale nie narzekam!!!!! a moja
kolezanka robi kariere, narzeka i che miec jeszcze jedno dziecko. o to mi
chodzilo w moim poscie. dziekuje za sensowne odpowiedzi.kropka

[blum5]

za duzo narzekac...a niehc tam..

[utalia]

A co tu do podziwiania??? I jak mozna byc WSPANIALA MATKA ok. 20 wieczorem?
Pewnie mozna.. zwlaszcza, ze dziecko spi kiedy sie wraca a jeszcze spi gdy sie
wychodzi. Ideal! Ale jakby co to jak stuknie jej czterdziestka nie bedzie
zalowala, ze nie skorzystala z mozliwosci bycia matka a byc moze nawet
dwukrotnie. A dlaczego nie, skoro wychowywanie dzuiecka jest taaakie proste.
Nie ma co podziwiac, poniewaz to nie jest kwestia RADZENIA SOBIE. Tego typu
kobiety sobie radza jedynie z praca zawodowa, prowadzeniem domu i wychowaniem
dzieci zajmuje sie ktos inny wiec coz w tym nadzwyczajnego? Ot wybor. Utalia

tego typu kobiety?

[mamania]

utalia napisała:

> A co tu do podziwiania??? I jak mozna byc WSPANIALA MATKA ok. 20 wieczorem?
> Pewnie mozna.. zwlaszcza, ze dziecko spi kiedy sie wraca a jeszcze spi gdy
sie
> wychodzi. Ideal!

az takich szczegolow nam blum nie nakreslila, to chyba za daleko idace wnioski
zreszta skoro mozna byc matka o 11 to mozna tez o 20. skad to oburzenie?

Ale jakby co to jak stuknie jej czterdziestka nie bedzie
> zalowala, ze nie skorzystala z mozliwosci bycia matka a byc moze nawet
> dwukrotnie.

moze bedzie moze nie bedzie, to jest jej wybor na ten czas najlepszy dla niej

>A dlaczego nie, skoro wychowywanie dzuiecka jest taaakie proste.

nie jest, ale duuuuuuzo trudniejsze pogodzenie jest wychowywania dziecka i
pracy zawodowej jednoczesnie

> Nie ma co podziwiac, poniewaz to nie jest kwestia RADZENIA SOBIE. Tego typu
> kobiety sobie radza jedynie z praca zawodowa, prowadzeniem domu i wychowaniem
> dzieci zajmuje sie ktos inny wiec coz w tym nadzwyczajnego?

a powiedz mi prosze kto? kto obsluguje cala bytowa stone zycia TEGO TYPU KOBIET
i do tego wychowuje im dzieci, zeby one mogly sobie spokojnie z glowa wolna od
problemow z pieknie zrobionymi pazurkami pachniec przed komputerem? bo ja kurde
nie wiem,
warto spytac te dziewczyne czy odkad poszla do pracy znacznie jej tych
obowiazkow ubylo, ciekawe co odpowie,

>Ot wybor. Utalia

[mama_oli_i_tomka]

Ja rozumiem Twoje spojrzenie na sprawę blum.
Nie chodzi o wybór drogi życiowej, jakiego dokonała Twoja koleżanka. Chodzi o
to, że narzeka iż podjęła taką a nie inną decyzję.
Skoro dziewczyna zdecydowała, że chce pracować i to dużo pracować to niech nie
narzeka, że ma mało czasu dla dziecka. Bo taką decyzję podjęła - śmiem
przypuszczać - całkiem świadomie.
A i jeszcze jedno - jeśli usłyszałabym od kogokolwiek, że zrobi sobie drugie
dziecko bo "jak twierdzi, poki mozna to wykorzysta mame do wychowania dzieci
> a ona wtym czasie bedzie robic duzo kase..." to by mnie szlag trafił. Mamę to
można uprzejmie poprosić o pomoc i mama to może się zgodzic lub nie. Ale żeby
wychodzić z założeni - pochodzę w ciąży, urodzę a resztą zajmie się mama...
sorry dziewczyny ale to już przesada.
I myslę, że taki był kontekst postu blum.
Pozdrawiam

[agacz2905]

Osobiście uważam, że albo rybki albo akwarium niestety. Jestem mamą i trochę
pracująca (no, jeszcze przede mną 2 m-ce wychowawczego) i wychowującą dzieci,
zwł to młodsze, bo Szymka tewraz w wielkim stopniu kształtuje żłobek, na
szczęście dobrze wybrany. Każda mama ma wybór, oczywiście wybór w zakresie
możliwości, jakie są przed nią, prawda? Ja zdawałam sobie sprawę z tego, że i
tak wyżyn w zawodzie nie osiągnę i postawiłam na rodzinę. Zwłaszcza, że bardzo
tej rodziny pragnęłam. Po ślubie bez większych dylematów (bo mniejsze były)
zrezygnowałam z pozaetatowej aplikacji prokuratorskiej, która cóż...chyba nic
by mi nie dała, oprócz stresu, papierka w szufladzie...Dzięki tej rezygnacji
wskoczyłam za to na cały etat w urzędzie i tego się trzymam) Najchętniej bym
siedziała w domu z dziećmi, wolę to sto razy niż stukanie decyzji
administracyjnych i tonę urzędowych papierów. Mąż ma ciekawszą pracę i on
zdecydowanie lubi to co robi - choć karierowiczem cięzko go nazwać. Ale mimo,
że nie robimy karier - jakoś te nasze dzieciaki wychowamy, może one postawią
kiedyś na kariery? To będzie ich wolny wybór, pozdrawiam
Agnieszka

[libra.alicja]

Niestety nie każdy ma możliwość pogodzenia wychowywania dzieci i pracy w
zawodzie.
Ja kiedyś pracowałam bardzo dużo, od rana do wieczora i musiałam zrezygnowac z
takiej stresującej i wymagającej pracy żeby wogóle móc się spokojnie leczyć i
zajść w ciążę.
Nie mam możliwości wykonywania tej pracy na pół etatu. Więc nie pracuję wcale,
tylko wychowuję dzieci. Mąż tez pracuje do wieczora, więc choć jedno z nas jest
w domu. Inaczej z dziecmi byłby ktoś obcy lub częściowo babcie.
Podobno kariera stała przede mną otworem, ale niestety wiem, że juz nie wrócę
do takiego stylu pracy. Będę szukać czegoś innego, tak by mieć choć trochę
czasu dla dzieci, gdy wrócą z przedszkola. I nie wiem, czy taka praca da mi
satysfakcję (o sensownych pieniądzach nie wspominając), ale to jest właśnie mój
wybór.

[verdana]

Ja też nie wiem, po co jej dziecko? Moze po to, zeby mieć już wszystko - i
pieniądze i karierę i dziecko i być przedmiotem ogólnego podziwu. Świetnie
rozumiem sytuację, gdy matka pracuje od rana do wieczora by dziecko utrzymać,
albo gdy jest to przejściowe. Uwazam jednak za absolutnie karygodne totalne
zaniedbywanie dziecka dla kariery. kariera fajna rzecz, ale nie kosztem
dziecka, którego przecież nikt nie każe mieć.

[pawlinka]

Tak jest!!!
Blum ujęła się wszelako za dzieckiem, które kiedyś też może zadać właśnie takie
pytanie.

[emma]

Może ona nie chce pracować na niższym stanowisku i mniej zarabiac i zeby ja mąż
utrzymywał (z drugiej strony jestem ciekawa dlaczego maznie zrezygnował dla
dziecka z dobrze płatnej posady.
Doskonale to rozumiem. ja też nie zamierzam całego zycia poświęcić dziecku. Z
nim jest ono bogatsze ale pojawienie się dziecka nie dla wszystkich oznacza
spełnianie się wyłącznie w jego wychowaniu, w imię jego dobra siedzenie w domu
etc. Pozandto do tych roli bardzo dobrzy są równiez tatusiowie wiec zcemuż to
kobieta ma ponośic wszelkie konsekwencje?

[emma]

Ale narobiłam literówek, sorki. Ale właśnie robię karierę i zestresowało mnie
ile mam jeszcze roboty. Za to jutro nie idę do pracy; nie chce mi się ))
Ponadto przeczytałam teraz wszystkie Wasze posty i wiecie co, jestem w szoku.
tylko w jednym (moim) pojawiła się kwestia, ze nie tylko matki muszą byc
obciążone ( w pewnym sensie oczywiście) wychowywaniem dzieci. Panowie nie sa
usprawiedliweni robieniem karier. To tak samo są ich dzieci!
No co Wy, dziewczyny? Potem się dziwicie, ze musicie dokonywać jakichś skrajnych
wyborów i padacie na twarze ze zmeczenia?
emma napisała:

> Może ona nie chce pracować na niższym stanowisku i mniej zarabiac i zeby ja mąż
> utrzymywał (z drugiej strony jestem ciekawa dlaczego maznie zrezygnował dla
> dziecka z dobrze płatnej posady.
> Doskonale to rozumiem. ja też nie zamierzam całego zycia poświęcić dziecku. Z
> nim jest ono bogatsze ale pojawienie się dziecka nie dla wszystkich oznacza
> spełnianie się wyłącznie w jego wychowaniu, w imię jego dobra siedzenie w domu
> etc. Pozandto do tych roli bardzo dobrzy są równiez tatusiowie wiec zcemuż to
> kobieta ma ponośic wszelkie konsekwencje?

[dyrgosia]

nie wiem czy jestem karierowiczką, ale zajmuję wysokie, odpowiedzialne
stanowisko i jestem mamą trzech synów, najmłodszy jeszcze nie może wyrazić
swojego zdania, ale starsi twierdzą, że mają super mamę.
Myślę,że można pogodzić karierę i bycie żoną i mamą , to zależy od dobrej
organizacji i miłości, można być złą mamą siedząc z dzieckiem 24 godz na dobę.
Kobieta sflustrowana siedzeniem w domu nie będzie dobra dla dziecka, ponieważ
podświadomie będzie go winić za swoją sytuację.

[wiklinka]

dyrgosia napisała:

> Myślę,że można pogodzić karierę i bycie żoną i mamą , to zależy od dobrej
> organizacji i miłości, można być złą mamą siedząc z dzieckiem 24 godz na dobę.
> Kobieta sflustrowana siedzeniem w domu nie będzie dobra dla dziecka, ponieważ
> podświadomie będzie go winić za swoją sytuację.

Mam nadzieję, że i mnie się uda w ten sposób godzić obowiązki. Mam 29 lat i w
listopadzie rodzę pierwsze dziecko. Dotychczas pracowałam pełną parą (w czasie
ciąży także) i z dużą satysfakcją zresztą. Będzie nam o tyle łatwiej, że mężulo
większość czasu pracuje w domu. Nie wiem jeszcze jak wszystko sobie poukładamy
czasowo, życie pokaże, ale trudno mi wyobrazić sobie na dziś, żebym mogła
siedzieć w domku z dzieckiem non stop, całkowicie rezygnując z pracy (tym
bardziej, że odczulibysmy to bardzo w sensie finansowym). Nie uważam jednak,
żebym - podejmując decyzje powrotu do pracy - miała być z automatu gorsza mamą,
tzn. ufam, że tak nie będzie.
Pozdrawiam Was cieplutko

PS. Żeby było zabawniej, to moja teściówka uważa, że tylko poprzez maciezynstwo
kobieta może sie całkowicie zrealizowac i juz nawet swoje zycie zaczęła układać
pod katem narodzin wnuka (w sensie pomocy mi we wszystkim), ale my wolimy sami,
a mężulo na szczeście ma zdrową hierarchię i zdanie żonci wazniejsze, uf

[evee1]

Zglasza sie matka pracujaca i od czasu do czasu narzekajaca. Tak, narzekam,
bo nie jest latwo po nieprzespanej nocy wstawac co rano o wpol do siodmej
i nie ma zmiluj sie! I ja nie moge sobie przysnac w ciagu dnia jak dziecko
spi czy gulga w lozeczku.
A po co to robie? W moim zawodzie praktycznie nie ma ofert pracy na pol etatu.
Wiem, bo stale sie za taka rozgladam. A rezygnacja z pracy oznacza, ze za pare
lat bede musiala startowac praktycznie od samego poczatku, bo wszystko strasznie
szybko sie zmienia. Doczytywanie czy nauka w domu niestety nie zastapia
praktyki, a ta sie jedynie liczy przy szukaniu pracy. No, i nie jest tak latwo
zrezygnowac z tych kilku tysiecy miesiecznie ).
Ale matka chyba zla nie jestem, bo dzieci sa wesole, szczesliwe i mam z nimi
bardzo dobry kontakt. Z tym, ze ja odkad mam dzieci, to nigdzie nie wyjezdzam
i do domu staram sie wracac o rozsadnej porze.
Zreszta ciekawe, ze i ja i maz pracujemy dokladnie tyle samo, zarabiamy tez
dokladnie tyle samo, ale on nie ma wyrzutow sumienia, ze za malo czasu spedza
z dziecmi. I nie sadze, ze ktos sie dziwi, ze on pracuje i nie rezygnuje z
pracy, bo ma dzieci.

[paulajal]

Moja mama opiekowała się mną i moim bratem osobiście po 3 miesiące po naszych
narodzinach i wracała do pracy, my zostawaliśmy z nianią i to w czasach, gdy
większość kobiet pozostawała w domu ze 3 lata po porodzie.
Zajęła się karierą naukową i czesto nie było jej w domu, a tata wiele lat
pracował za granicą w clach zarobkowych. I nie mam do nich żalu, wręcz
przeciwnie, jestem dumna i imponuje mi stopien naukowy mojej mamy i stanowisko
pracy mojego taty. jakoś nie widzę, by nasze stosunki na tym ucierpiały, teraz
gdy jestem dorosła, rodzice "karierowicze" są dla mnie ciekawymi partnerami do
rozmowy, mają za sobą wiele doświadczeń zawodowych i chetnie z tego korzystam.
Także można być i rodzicem i osobą pracującą i rozwuijającą się zawodowo i
intelektualnie.

pozdr

Paula 34tc (jeszcze nie wiem kiedy w małym wymiarze godzin wrócę do pracy, ale
na pewno nie chcę z niej calkowicie rezygnować)

[wieczna-gosia]

Moim zdaniem dziewczyna w ogole nie dokonala wyboru- tzn plynie jak jej zycie
daje usilujac byc ta sama osoba co byla przedtem plus dziecko. Wiec pracuje jak
pracowala robi co robila plus dziecko. Z jednym dzieckiem tak sie podobna da

Ale brak podjetej decyzji ja meczy i dlatego narzeka.

Moja mama wybrala kariere. Wychowala mnie babcia wraz z nianiami. Mame kocham
itd ale zbytnio zwiazana z nia nie jestem z babcia o wiele bardziej. Uwielbiam
jej poswiecac swoj czas- mamie lubie ale bez rozrzewnien. I teraz to moja mama
cierpi, i nawet sie staramy przewqlic ten nasz uklad. Ale ciezko to idzie. A
kariera tez wyszla taka raczej cienka )

[melka_x]

Mam przyjaciółkę, która wybrała podobny model życia do opisywanego, tyle że ona
nie narzeka. Raz tylko wyrwało jej się rozgoryczone pytanie jak to jest, że
gdy mężczyźni tyle pracują, to nikt im nie zarzuca, że są złymi ojcami,
przeciwnie uchodzą za odpowiedzialnych, którzy robią wszystko, żeby zapewnić
rodzinie utrzymanie na przyzwoitym poziomie. Sama bym takiego modelu nie
wybrała, ale jej rozgoryczenie rozumiem. Zresztą według mnie najgorszym
rozwiązaniem jest model wiekszości naszych matek (fakt, że wyboru raczej nie
miały), czyli udajemy że pracujemy, udajemy że zarabiamy i udajemy, że
wychowujemy dziecko.

I jeszcze jedno - nie lubię słowa karierowicz, karierowiczka, bo są to
niewątpliwie wartościujące określenia. Podobnie -jak z drugiej strony
barykady- nie lubię określenia kura domowa.

[mela007]

Zalezy czy lubisz ta kolezanke czy nie
Jesli nie, porzucaj w nia kamieniem jak panie powyzej.
Jesli tak, to jako przyjaciolka pomoz jej uswiadomic
ze nie mozna miec wszystkiego ale mozna dokonywac wyborow
zdajac sobie sprawe z konsekwencji i godzac sie na nie.
Chce pracowac i miec dzieci OK
ale musie sie pogodzic ze ktos inny bedzie mial wplyw na ich wychowanie
ze nie beda takie byc moze jak by chciala
ze nie beda do niej bardzo przywiazane (ale moze to lepiej dla nich jak
podrosna?)
Wszystko zadziala jesli tylko pojawi sie w jej miejsce ktos
kto da im milosc cieplo i uwage
to moze byc maz jesli ograniczy prace czy z niej zrezygnuje,
to moze byc babcia jesli ma sile i chec zeby to robic a nie jest przymuszona,
dla malych dzieci jest najlepsza niepracujaca mama ew tata.
Wtedy kiedy najwazniejszy jest czas i relacje w rodzinie
dla starszych rodzice sa rowniez odnosnikiem w zyciu spolecznym
sa dumne z rodzicow ktorzy cos osiagneli
Widze to u mojej 12 letniej corki ktorej kolezanki w klasie wstydza sie
niepracujacych mam "stojacyc przy garach" jak jedna napisala do gazetki
szkolnej.

Moja mama pracowala. Czasami duzo. Jest znanym i cenionym lekarzem i swietna
kobieta. Nie mialam z nia moze symbiotycznego kontaktu. Ale jestem z niej
dumna, podziwiam jej aktywnosc, to ze w wieku 65 lat nauczyla sie uzywac
komputer, uczy sie jezykow, jest aktywana, nie zyje na sile naszym zyciem.
Inaczej wygladaja kobiety w jej wieku ktore "poswiecily sie" lub wybraly dom.

Ja tez pracuje. jestem zadowolona karierowiczka ktora prawie calkowicie
poswiecila sie swoim dziecion do ok drugiego roku ich zycia, karmila piersia,
zrezygnowala z innych aktywnosci (wylaczajac 7 godzin pracy dziennie kiedy
mlodsza skonczyla rok), a teraz z zadowoleniem i zaangzowaniem owa kakiere
probuje nadal robic )

Zlosliwie odposujac mozna by stwierdzic ze niektore z pan ktore powyzej ciskaja
kamieniami z oburzeniem w pracujace intensywnie matki (nigdy ojcow!) sa po
prostu za "cienkie bolki" zeby probowac robic jakakolwiek kariere. Stad "Matka
Polka" w natarciu. Ciekawe czemu nigdy nie ma odwrotnych atakow ?

[brucha]

z tymi cienkimi bolkami masz pewnie trochę racji, ale typowa epoka 'przy
garach' też chyba jest trochę w odwrocie. znam kilka matek polek z wyboru i nie
wydaje mi się że ich dzieci mają powód do wstydu - dziewczyny zadbane,
oczytane, mają czas na własne zainteresowania, a i żeby odwieźć dziecko na jego
ulubione zajęcia i poświęcić tymże zainteresowaniom trochę czasu. to potrafi
zbliżyć nawet do już wyrośniętych pociech. poza tym zawsze wiedzą co się na
świecie dzieje bo ja np. często w amoku dzieciato-pracowym nie mam czasu nawet
gazety przeczytać.

pracuję bo chcę i nie o karierę tu chodzi - interesuje mnie dobrze wykonana
praca za adekwatną płacę, ale bez oddawania duszy firmie. pracuję, bo
świadomość, że nie jestem niezależna chyba by mnie zabiła. ale świadomość, że
nie mam dla moich dzieci tyle czasu ile bym chciała też boli.

może moje ego mnie zaślepiło ale mimo wszystko wydaje mi się że jestem i dobrą
matką i nie najgorszym pracownikiem.

[mela007]

Slowa "kariera' uzuwam trocje z zartu i przekory.
Wiem ze w polskich realiach glosno takiego slowa kobiecie wypowiadac nie
wypada.
Ja robie kariere z czystej kalkulacji i lenistwa
W mojej firmie mozna pracowac 8 godzin i jej nie robic.
Ale czesto gesto trzeba i tak zostawac wtedy po godzinach.
Mozna dodac jedna-dwie godziny wiecej i sprobowac "pokarierowac"
w przeciagu kilku. Jesli sie jest bardzo dobrym to wtedy juz mozna sobie tak
powoli ustawic prace, ze schodzac do 9 godzin i troche pracy w domu wieczorem
mozna zarabiac wielokrotnosc tego co maja "nierobiace kariery panie" liczac, ze
w wieku 40-45 lat bedzie mozna przejsc na zasluzona finansowa emeryture,
otowrzyc wlasna ksiegarnie i pracowac dla przyjemnosci.
Wedlug mnie lepsze to niz pracowania do 60 roku zycia bez zbytniego
zaangazowania i pomagania w tym czasie panom wspinajacym sie po moich plecach
zeby utrzymac niepracujace zony - to zart oczywiscie.

A dusza pozostaje czysta i niezmacona

Jestem dzieckiem karierowiczki.......

[kubusala]

Pracować od 7 -19 mając małe dziecko? Współczuje temu dziecku serdecznie.
A te które tak usilnie podziwiają pracująca mamusię odsyłam do wspomnień z
dzieciństwa, bo chyba Wam sie już zatarły. Przypomnijcie sobie ile Wasze
mamusie spędzały z Wami czasu i jak to dla Was było ważne. Gdy ja sięgam do
dzieciństwa to widzę:
Moją mamusię, która jakby mogła to urwałaby sie do pracy z własnego porodu.
Miałam super ciuszki, zabawki-dzieci mi zazdrościły. ale ja zazdrościłam im
duzo bardziej: miały przy sobie mamusię w piaskownicy, na szkolnych
teatrzykach, gdy dostały pierwszy okres,gdy sie zakochały... A ja byłam sama.
Czy na prawdę nie wiecie jak dziecko bardzo potrzebuje matki?? Wy Jej nie
miałyście? i jak to wspominacie?
Triss.. możesz swoje dziecko nawet oddac do adopcji, nic mnie to nie obchodzi,
ale nie uważaj się za super oryginalną, po prostu nie masz instynktu i tyle.
Jakoś z tym musisz żyć, Ty i Twoje dziecko. Jednak nie jest to powód do dumy
oddając trzymiesięczne dziecko do żłobka.

A co to w ogóle jest, ta kariera...

[adzia_a]

Wiecie co, w moim systemie wartości nie ma w ogóle takiego słowa.

Pracuję zawodowo. Od września idę do innej pracy - ciekawszej, ale raczej na
pewno bardziej wymagajacej. Robię to dlatego, bo praca, w której teraz jestem
zmusiłaby mnie za parę miesięcy do dłuzszych wyjazdów, a na to nie chcę i nie
mogę sobie pozwolić. Właśnie ze względu na rodzinę.

Jeśli trafią się nadgodziny, jeśli wieczorami będę przewalać tony dokumentacji -
będę musiała sobie przypominać, po co to robię.

Chciałabym bardzo być w domu z dziećmi, niestety kredyt, który wzięliśmy na dom
sam się nie spłaci

I tak się zastanawiam, czy i mnie ktoś nie ocenia, jako goniącą za karierą...

...

[gabbik]

No i wkurzyłam się na koniec tego tygodnia. Już za chwilke będę wychodzić z
pracy i na koniec jeszcze weszłam na chwilę na forum. To miało być miłe. I że
też musiałam przeczytać ten wątek. Powiem tak, że post blum jest dla mnie albo
pełen zazdrosci (może jakichś kompleksów), albo raczej jest dowodem na to że
blum nie jest przekonana o słuszności swoich własnych wyborów życiowych i
potępiając innych po cichu szuka akceptacji dla siebie. Wiem, że blum
zaprzeczała już takeij interpretacji, ale ja tak to odbieram. No i wcale nie
chce mi się wchodzić w kolejną dyskusję na temat wyższosci Świąt Bożego
Nardzodzenia nad Wilekanocą. Ale chcę powiedzieć, że mnie się ten post nie
spodobał i zezłościł mnie. No to się wyżaliłam. A teraz jak przystało na
wyrodną matkę, idę zrobić zakupy, zapłacić za przedszkole, odwiedzić rodziców.
No i gdzieś koło 19:00 pewnie dotrę do domu do mojej maluszki.

[gabbik]

Skończyła pisać poprzedniego posta i jeszcze raz spojrzałam na tytuł postu
blum. No i znowu mnie to zezłościlo więc Ci odpowiem blum:

"A co Ci do tego, ."

Miłego weekendu