Zanim zgodzisz się na pobyt w szpitalu...

[julnick]

Wyszłam za mąż i urodziłam dziecko dosyć wcześnie. Miałam 22 lata, kiedy na świat przyszła moja starsza córka. Co prawda spokojnie zdążyłam zrobić maturę i nawet trochę popracować zanim się rozmnożyłam, ale studia dzienne (to ważne, że dzienne) rozpoczęłam, kiedy córka skończyła 3 lata i mogłam ją "sprzedać" do przedszkola. Miałam dodatkowo epizod zdrowotny w wieku nastu lat i rok szkolny w plecy i suma sumarum studia rozpoczęłam mając lat 25. Pozostali studenci jakoś nie wnikali w mój wiek, za to bardzo byli zainteresowani wiekiem mojego dziecka - pewnie wynikało to z faktu, że byłam jedyną dzieciatą na roku. Wszyscy założyli, że jestem patologia, co się rozmnożyła mając lat c.a. 16. Przez pierwszy rok studiów byłam jak trędowata.Dla reszty studentów było oczywiste, że na studia dzienne idzie się tuż po maturze, więc naturalnie musiałam mieć lat co najwyżej 19 i trzylatkę na stanie. Oczywiście wiedziałam, że jestem ucieleśnieniem patologii wszelakiej, ale skupianie się na tym co ludzie powiedzą nigdy mnie nie interesowało. Kwestia mojego wieku wyszła na jaw dopiero na drugim roku studiów, kiedy zaprzyjaźniłam się z jedną dziewczyną. Stwierdziła ona, że z jej obserwacji wynika, że jestem bardzo dojrzała jak na swój wiek, więc jej powiedziałam, że mam 26 lat, męża, dziecko, dom z ogrodem, własne mieszkanie, które wynajmuję i naprawdę bawi mnie cała ta sytuacja z przypisywaniem mi : picia, ćpania, przemocy domowej, braku dachu nad głową, braku środków do życia i oczywiście z całą pewnością, naturalnie, ponad wszelką wątpliwość zaniedbywania dziecka, które to powinno znaleźć lepsze życie w domu dziecka lub rodzinie zastępczej.
Dziś mam dwie córki, mąż ten sam od 14 lat, wiedzie nam się nieźle. W każdym razie nikt nam dzieci nie chce odbierać.

[julnick]

Przepraszam, nie wiem jak, ale wlazło nie w ten wątek, co trzeba.