harcerstwo.. :)))))))

[merlott]

tak sobie siedze, popijam winko, slucham milej muzyki i wzielo mnie na
wspominki.
czy ktoraj z Was byla zapalona harcerka? Ja strasznie... te obozy, rajdy,
wedrowki po gorach (ech, gory!!), wieczorne ogniska, gitara, spiewy... no i
ludzie.. ogrom wspanialych, cieplych, serdecznych ludzi... te znajomosci
zamieniajace sie tak latwo w bliskie przyjaznie, ta bliskosc dusz, filozofii,
te nocne rozmowy czy to przy ognisku czy to gdzies w stodole, na sianie (hi,
hi, jak to brzmi - a przeciez wszystko bylo tak niewinne )
te stopy obolale po calym dniu dlugiej wedrowki z ciezkim plecakiem na
grzbiecie, te zmokniete ubrania suszace sie gdzies na piecu, przy ogniu,
pachnace na drugi dzien dymem, ta radosc mimo wszystko, to szczescie..

ech, jak ja to uwielbialam!!

[gagunia]

a gdzie tam ja sie zapisalam w 1 klasie liceum, ale jak sie okazalo, ze nia
ma fajnych chlopakow to po miesiacu zrezygnowalam ))

[melmire]

Ja, karmiona Kaminskim i Czarnymi Stopami zapisalam sie w podstawowce - okazalo
sie ze mamy tanczyc w koleczko spiewajac "my jestesmy biedroneczki".Jedna
wielka chala, nie chce miec nic wiecej wspolnego z ta organizacja bioraca
dzieci za gleboko uposledzonych debili.
Aha, zaliczylam jeszcze jakis "zlot", bylo nawet ognisko i wysokolotne skecze z
papierem toaletowym w roli glownej

[hratli]

witam!
harcerstwo to dla mnie ponad 10 lat wspanialej przygody i szkoly zycia.
niesamowite wspomnienia - wiele doswiadczen. uwazam, ze po czesci harcerstwu
zawdzieczam to, jaka teraz jestem.

[madalenka25]

tak to jest to co zostaje w nas na całe zycie
uwielbiałam to
przeszłam wszystkie etapy od zucha na instruktorze skończywszy
fakt przyjaźnie pozostały do tej pory, to sa ludzie na których mogę zawsze
liczyć i bardzo bym chciała by moja córka też posmakowała tej szkoły życia
czasem za tym tęsknie, wychowałam swoich następców ale czas idzie na przód i
trzeba było zwolnić miejsce młodszym ale miło gdy pamiętają i zapraszają na
wieczornice czy przysyłaja kartki z okazji Dnia Myśli Braterskiej

ale się rozmarzyłam

[mama_szefusia]

Mnie się w harcerstwie nie udało, bo nasza drużyna wyglądała podobnie do
niektórych tu opisanych (bez polotu, bez pomysłu, bez podejścia) ale podobną
przygodę mego zycia przeżyłam przy koniach.

Jeździłam w klubie z tradycjami - w Paszkowie. Mieliśmy wachty co tydzień na
opiekę nad końmi - nocowało sie w stajni, na sianie, karmilismy konie,
robilismy podstawowe zabiegi weterynaryjne, wywozilismy końskie gówienka....ach
te czasy.

Ale najlepsze były obozy. W środku puszczy, bez prądu i wody, tylko my i konie
i ten magiczny las. Mieliśmy swoje klubowe piosenki o koniach (niektóre bardzo
piękne), śpiewalismy pieśni ułańskie i inne przy ogniskach. Musielismy wszystko
robic sami, gotować sprzatać, doglądać koni. Na zakupy raz w tygodniu jechał
kierownik samochodem. Piękna szkoła życia i magiczne miejsce w sercu.

Też się rozmarzyłam...

[martap9]

Sama niestety króto byłam w harcerstwie, tylko do końca pierwszej klasy LO.
Zato mój mąż, dziś już 30-to letni w zeszłym roku powiedział, że ostatni raz
założył mundur. To była dobra okazja, pełnił wartę pod Grobem Nieznanego
Żołanierza podczas uroczystości Arsenałowych. Często wspomina różne akcje, ma
wiele wspaniałych anegdot do opowiedzenia. Harcerstwo go kształtowało i
wychowywało. JAk słucham jego opowiadań to żałuję, że moja przygoda jako
harcerki tak wcześnie się skończyła.
Na szczeście w góry można iść nie tylko będąc harcerzem I wspaniałych ludzi
tez mozna spotkac w wielu innych sytuacjach. Ale tych ognisk żal. Teraz jako
jego żona uczestniczę w różnych imprezach harcerskich, na które nadal jest
zapraszany, lub które pomaga organizować i chociaż na "stare lata" moge poczuć
tego ducha.

[kasza75]

Dla mnie harcerstwo to również kilkanaście wspaniałych lat, pełnych rajdów,
obozów i biwaków, które wspominamy do dziś. Na jednym z takich wyjazdów
poznałam mojego obecnego męża (też harcerza) . Przyjaźnie z tamtego okresu
trwają do dziś, mimo że przeprowadziliśmy się do innego miasta. Inne, te szkolne
czy podwórkowe zniknęły, a te trwają nadal. Czasem spotykamy się całą grupą,
śpiewamy przy gitarce, wspminamy, obok bawią się nasze dzieci. Harcertwo to coś
co zostaje na całe życie. Dało mi b. wiele.

[rhynox]

Też byłam w harcerstwie i to jakieś 10 lat! Najpiękniejszy czas! Ideały,
wszytsko było takie jakieś prostsze. A obozy? Super! PIękne wspomnienia.
Najmilej wspominam czasy kiedy udzielałam się w gałęzi instruktorskiej. Nigdzie
potem nie spotkałam tylu pięknie myślących, inteligentych ludzi, mających
zasady... I wiele umiejętności przydaje mi się teraz w życiu. Pozdrawiam
wszystkie harcerki.

[melka_x]

Od skończenia 7 lat (zuchy) do 17. Rodzice początkowo protestowali, ale jak
okazało się, że bliżej nam do skautów i tradycji przedwojennego harcerstwa niż
pionierów z jajami w postaci przysięgi na wierność socjalistycznej ojczyźnie.
(bo i takie szczepy byłycieszyli się, bo jako niewierzący uważali (podobnie
zresztą jak ja dzisiaj), że wychowanie dziecka bez religii jest trudniejsze. I
w jakiejś części niwelowało to harcerstwo ze swoim zachęcaniem do dobrych
uczynków (opiekowałam się przez ładnych kilka lat ludźmi starszymi bez
rodziny), pracy nad sobą, nie akceptowaniem kłamstw itd. Dalej też było
wszystkim po drodze, poznałam ludzi, którzy przeżyli Powstanie Warszawskie itd.
Kiedy mój ojciec taternik, który pierwsze pionierki kupił mi w wieku 3 lat,
poważnie rozchorował się, to własnie dzięki harcerstwu jeździłam dalej w góry.
A poza kwestiami światopoglądowymi dla mnie jedynaczki harcerstwo było niezłą
szkołą życia. I do tej pory zostało mi wiele praktycznych umiejętności jak
szybkie czytanie map czy zbicie prostego mebla. Tylko dowiedziałam się, że mój
szczep jeździ już teraz na obozy z kucharką, obawiam się, że następnym krokiem
będzie zastąpienie prycz (przecież dziecko siekierą może sobie zrobić krzywdę!)
kanadyjkami. I to już nie to... tak sobie zrzędliwie myślę

[purzyki]

Rany, wracają wspomnienia
Byłam parę ładnych lat, najpierw jako "szary harcerz" potem jako przyboczna. To
były rzeczywiście piękne czasy, siedzenie przy ogniskach, gitara i wspólne
śpiewanie.... Przyjaźnie, znajomości... do dziś. No i miłość.... mój mąż też
był harcerzem DD

[katse]

tak też byłam

i też wychwałam następców

a teraz czasem córeczce tylko nuce różne harcerskie kawałki

"na ścienie masz kolekcje swoich barwnych wspomnień
suszony kwiat
pamiętnik wiersz i liść
już tyle lat przypinasz szpilką na tej słomie
to wszystko co cenniejsze jest niż skarb

...

jest krzyza znak
i srebrny orzeł jest w koronie
a zaraz pod nim
harcerskich 10 praw

ramie pręż
słabośc krusz
i nie zawiedź w potrzebie
podaj swą pomocną dloń
tym co liczą na ciebie
zmieniaj świat
zawsze bądź
sprawiedliwy
i odważny
śmiało zwalczaj wszelkie zło
niech twym bratem będzie każdy

i świeć przykładem świeć
i leć w przestworza leć

i zanieś ludziom pieść
że być harcerką chcesz

...

a gdy CIę spytka ktoś
skąd ten krzyż na twej piersi
z dumną odpowiedz mu
taki mają najdzielniejsi

....

i wiele wiele innych
i górskich
i morskich

[kowlaska]

Cześć,
ja też tam byłam - miód i wino piłam
i męża też mam harcerza i wszystkich najlepszych przyjaciół też.
I zawsze wszystkim powtarzam, że w harcerstwie nauczyłam się właściwie
wszystkiego (co tu kryć - tych niewłaściwych rzeczy też - i nie mówcie mi, że
Wy nie )).
Choć już czasy Drużyny odeszły do historii to nadal w wakacje jeździmy
przynajmniej na chwilę pod namiocik tam gdzie są harcerze z naszego hufca ( w
tym roku byliśmy tylko na 'łikend' ale za to po raz pierwszy pojechaliśmy w
trójkę - czyli my i nasza (wtedy) trzymiesięczna córcia - Maja.
Pozdrawiamy wszystkie e-mamy harcerki
Marta i malutka Majcia

PS. I myślę, że juz zawsze będą mnie przechodzić ciarki kiedy będę widziała
maszerujących harcerzy - też tak macie?