studniabezdna4
09.10.15, 10:43
Na wstępie chciałbym powitać serdecznie wszystkie bywalczynie forum. Ja sama do tej pory wyłącznie podczytywałam. Postanowiłam wyrzucić wszystko z siebie po przeczytaniu jednego wątku. Nie oczekuję zrozumienia. To też nie jakaś prośba o poradę, nie mam wyjścia w zasadzie. Chciałam się po prostu podzielić emocjami. Mój poziom złości osiągnął zenit. Otóż, moja siostra jest w kolejnej, drugiej już ciąży. I to nawet nie jest to, co złości mnie najbardziej, a mianowicie beztroski stosunek co do używania antykoncepcji i rozmnażania. Bo siostra jest niepełnosprawna, porusza się na wózku, z każdym kolejnym rokiem ma coraz większe problemy z poruszaniem się. Mąż siostry też jest niepełnosprawny. Nie chcę opisywać szczegółów. Fakty są takie, że sami ledwo dają sobie radę ze sobą, już przy siostrzeńcu potrzebowali mojej ciągłej pomocy, logistycznej, finansowej i w życiu codziennym. A teraz jeszcze sobie wpadli szczęśliwi. Przez beztroski właśnie stosunek do antykoncepcji. Szczęśliwi, bo będą mieć drugie dziecko, którym zajmie się ciocia. A ciocia, czyli ja chodzi do pracy, pomaga finansowo, płaci za dochodzącą opiekę, po pracy zajmuje się dalszą pomocą siostrze, szwagrowi i siostrzeńcowi. I sama układa sobie życie. Jestem zaręczona, ślub niedługo, sami chcemy mieć dzieci. I co wtedy? Już teraz jest bardzo trudno.Oprócz mnie jest tylko prawie 90letnia babcia szwagra, bardzo chętna do pomocy i kochana, ale sama już ledwo zipie. Rodzice szwagra nie żyją, moja mama nie żyje, ojciec podobno też, zostawił nas gdy miałam 4 lata, wyjechał do USA. Jestem tak zła. Nawet nie mam słów.