ciąża po 40stce

[bywalec.hoteli]

Od strony finansowej, to jak starsze dzieci już nastolatki, to za długo 500+ nie będzie A poza tym to jeśli zdrowie pozwoli na dziecko, to chyba dobrze?

[marlamar]

Urodziłam drugie dziecko 3 lata temu, w wieku 38 lat. Ostatnio byłam na zebraniu w przedszkolu i byłam najstarszą mamą. Dbam o siebie, jestem szczupła i dobrze ubrana, ale na tle młodych mam innych dzieci widać, że jestem starsza. To oczywiście nic nie znaczy, ja się tym nie przejmuję, ale jak weszłam do sali to do mnie dotarło, że pewnie już zawsze będę jedną z najstarszych mam. Mam koleżankę, która w dzieciństwie zawsze wstydziła się starszych rodziców i pewnie dlatego o tym pomyślałam.

[jem.gluten.i.cukier]

Jak urodziłaś w wieku 38 lat to wcale nie będziesz w takiej mniejszości - przecież obecnie mnóstwo kobiet rodzi w tym wieku. Owszem, będziesz w grupie starszych mam, ale pewnie to będzie całkiem spora grupa.

[iwoniaw]

Jaka znów "spora grupa"? Oczywiście, że starsze matki się zdarzają, ale jest to zdecydowana mniejszość.
Ilość żywych urodzeń w Polsce wg wieku matki, proszę bardzo:



Kobiety po 40 rodzące dziecko to jednak margines wszystkich porodów, nawet tych rodzących przed 20 rokiem życia jest 2 razy więcej (choć ich liczba zmalała znacząco w ostatnim ćwierćwieczu i stanowią niespełna 4% rodzących)

[jem.gluten.i.cukier]

Jak urodziła w wieku 38 lat to liczy się w grupie 35-39.

[iwoniaw]

Racja, ta grupa jest liczniejsza, ale nadal nie nazwałabym jej "sporą". W przeciętnej klasie będzie taka 1 matka, max 2, inne będą młodsze.

[jem.gluten.i.cukier]

Pytanie, czy jest równy rozkład w Polsce. Z moich obserwacji w Warszawie wynika, że jest takich matek zdecydowanie więcej, a ojców to już w ogóle.

[iwoniaw]

Na pewno nie - i tak, w praktyce ta statystyka może oznaczać, że są klasy dzieci wyłącznie takich matek, a są całe powiaty, gdzie nie ma ani jednego takiego dziecka. Co nie zmienia faktu, że nie można pisać, że kobiety w tym wieku rodzą "często", bo tak po prostu nie jest. Większość (zdecydowana większość) matek jest młodsza, jakby nie patrzeć.

[princesswhitewolf]

iwonia to zalezy gdzie. W Polsce tez bedzie coraz mniej porodow przed 18rz i coraz wiecej poznych jak to ma miejsce na "planecie" gdzie ja mieszkam i pare tutaj kobitek www.bbc.co.uk/news/uk-england-37440538

[princesswhitewolf]

o to tu tez ciekawe


Kiedys bardzo duzo kobiet po 40tce rodzilo tu w UK. Potem spadlo to wraz z wymyslona pigulka a takze zapewne koordynacja tego z owczesnymi wartosciami ( kobieta ma rodzic mlodo i byc w domu). Potem znowu sie to zmienilo

[iwoniaw]

W Polsce tez bedzie coraz mniej porodow przed 18rz i coraz wiecej poznych

Ależ na załączonej przeze mnie grafice wyraźnie widać, że ilość porodów do 19 r.ż. już spadła dość znacznie (i wciąż spada), co nie zmienia faktu, że i tak jest ich ponad dwukrotnie więcej niż porodów kobiet 40+. I to się raczej nie zmieni - widać, że wiek kobiet rodzących się podwyższa (częściowo wynika to z faktu, że matki z wyżu rodzą kolejne dzieci, a kilka(naście) lat temu rodziły pierwsze będąc o te kilka(naście) lat młodsze), ale mówimy tu o wzroście liczby rodzących w wieku 30+, a nie 40+. Oczywiście, że starsze matki zawsze się zdarzały i będą zdarzać, ale to jest margines - biologii nie przeskoczysz.

[marlamar]

Nie mieszkam w Warszawie, ale mimo wszystko w jednym z największych polskich miast. Też myślałam, że kobiet około 40-tki z małymi dziećmi nie jest wcale tak mało. Ale ja znalazłam się właśnie w takiej grupie i o tym napisałam. I tak sobie myślę: mam starsze, 10-letnie dziecko, w grupie rodziców jego kolegów z klasy nie wyróżniam się, wszyscy jesteśmy mniej więcej w tym samym wieku. Tylko ci ludzie nie mają już młodszych dzieci, mają najczęściej starsze. Wśród moich znajomych są dwie mamy w tej samej grupie 40 i przedszkolak, a znajomych mam sporo. Więc ta grupa starszych mam w dużych miastach z moich obserwacji wcale nie jest taka ogromna. Ale badań oczywiście nie prowadzę

[iwoniaw]

Mam dokładnie takie same spostrzeżenia. Mamy 40+ to mamy co najmniej kilkulatków (raczej w wieku wczesnoszkolnym niż wczesnoprzedszkolnym), które jeśli mają jakieś inne dzieci, to starsze i dużo starsze. Z niemowlętami i w ciąży to wśród nich naprawdę sporadyczne przypadki. Właściwie to wszystko się zgadza z danymi z grafiki wyżej: te matki niekoniecznie rodziły dzieci w wieku lat 20, raczej 25+ czy 30+, ale w wieku 40+ to już "mają wszystkich w domu". I w klasie dziecka 10-letniego, a nawet 13-letniego, tym bardziej nie widzę wysypu rodziców, którzy byliby 50+.

[kropkacom]

Czy to popłuczyny po poprzednim wątku w temacie? No dobra, wbrew mężowi w ciąże nie zajdziesz. No chyba, że... Nie życzę jednak. Z nim więc gadaj. Go przekonuj. Ode mnie: jeśli chcesz całe swoje życie zająć wyłącznie dziećmi to możesz obudzić się z ręką w nocniku. Dzieci to powinien być tylko etap. Jeśli potem nie ma dla ciebie prawdziwego życia... No wiesz, niefajnie.

[leyre1]

Jesli dla ciebie wychowywanie dzieci to prawdziwe zycie to troche slabo. Moze posluchaj meza i poczekaj na wnuki, bedziesz mogla zyc.
Osobiscie po 40-tce nie zdecydowalabym sie na kolejne i nie ze wzgledu na ciaze ale na kolejne dlugie lata wychowania. To jest ciezka praca i ogromna odpowiedzialnosc. Moje dzieci to juz prawie 15 i 10 , dosc bezproblemowe, bo i bezkolkowe byly, madre, fajne itd ale jednak kolejnego juz bym nie chciala i to bardzo stanowczo nie. Teraz moge jeszcze pozyc fajnie kolejne 40 lat i mam nadzieje ze tak sie stanie.

[onnomatopeja]

Nigdy w życiu - najpierw nieprzespane noce, kolki, bunt dwulatka, potem przedszkole, adaptacja, zebrania, imprezy, podstawówka - wieczna gonitwa, kombinowanie opieki, zajęcia dodatkowe, następnie okres dojrzewania - ja jeszcze nie przerabiałam, ale wiem po sobie, że nic fajnego. Poza tym dzieci dorastają, odchodzą, mają swoje sprawy, nie można żyć ich życiem, bo to chore i nie prowadzi do niczego dobrego.

[princesswhitewolf]

Fantazje na podstawie zaslyszanych mitow. Zadnego buntu dwulatka nie przypominam sobie. Kolek nie bylo ani problemow z adaptacja. Angine pamietam

[leyre1]

No widzisz, a gdybys anginy nie pamietala to bys uwazala ze to fantazja na podstawie mitow.

[princesswhitewolf]

mitem jest zalozenie ze wszystko wymienione powyzej to standard. A poza tym to wybierz cokolwiek z Pediatria kompendium i jest jakies statystyczne prawdopodobienstwo jest ze ktores dziecko zachoruje.

Ja uwazam za wypaczone widzenie macierzynstwa tylko jako ciezar: bo kolki, bo bunty, bo adaptacja po zebrania bo opieka. Jesli ktos ma takie podejscie do macierzynstwa to i zapewne do zycia.
Macierzynstwo to nie tylko ciezar.

[leyre1]

Macierzynstwo a wlasciwie rodzicielstwo to jest ogromny wysilek, sporo ograniczen i ogromna odpowiedzialnosc tak pod wzgledem fizycznym jak i psychicznym i to jest fakt a nie zadne wypaczone widzenie.

[kropka_kom]

Wg mnie normalna cz.życia a nie armageddon. Kiedyś minie. .

[princesswhitewolf]

dokladnie.

[leyre1]

kropka_kom napisała:

> Wg mnie normalna cz.życia a nie armageddon. Kiedyś minie. .

Nigdy nie minie. Zaczyna sie z narodzinami i trwa cale zycie, nawet kiedy sa juz dorosle, bo zawsze sie o nich mysli, martwi itd.

[princesswhitewolf]

No jesli ktos widzi macierzynstwo tylko jako ciezar i wysilek to.. wspolczuje


>Ja uwazam za wypaczone widzenie macierzynstwa tylko jako ciezar

[leyre1]

princesswhitewolf napisała:

> No jesli ktos widzi macierzynstwo tylko jako ciezar i wysilek to.. wspolczuje

Gdzie widzisz 'tylko'?

Bycie rodzicem jest ogromnym wysilkiem i chocby bardzo zaklinac rzeczywistosc to jest fakt

[kropka_kom]

Wysiłkiem na który sie godzisz prawda? Ale nie tylko przeciez. Napisałam ze minie jakiś tam okres gdzie dzieci są wymagające opieki czy chorujące. Z czasem jest inaczej,same piszecie ze łatwiej jest ze starszymi. Ba ja nawet moich kolezanek juz nie widuję w towarzystwie ich kilkunastoletnich dzieci. A co do martwienia się o dzieci to tak.prawda...ale tak patrząc to 20latka która dozyje 80tki to az 60 lat bedzie sie o te swoje dziecko marwić

[leyre1]

kropka_kom napisała:

> Wysiłkiem na który sie godzisz prawda?

Nie zmienia to jednak faktu ze wysilek jest wtedy mniejszy.

Z czasem jest inaczej,same piszecie ze łatwiej jest ze starszymi.

Z wiekiem zmieniaja sie tylko potrzeby ale latwiej nie jest.

[kropka_kom]

z wiekiem zmieniają się potrzeby ...czyli jesteś skazana na te potrzeby dziecka do końca swojego życia ( plus strach ect...), no to tym bardziej lepiej mieć dziecko późno bo wtedy odpowiadasz na jego potrzeby przez 40 a nie 60 lat..idąc tym tokiem rozumowania.

[leyre1]

kropka_kom napisała:

> z wiekiem zmieniają się potrzeby ...czyli jesteś skazana na te potrzeby dziecka
> do końca swojego życia ( plus strach ect...), no to tym bardziej lepiej mieć d
> ziecko późno bo wtedy odpowiadasz na jego potrzeby przez 40 a nie 60 lat..idąc
> tym tokiem rozumowania.

Nor jestem skazana na potrzeby dziecka do konca zycia bo nie musze zaspokajac potrzeb doroslych dzieci. Do konca zycia zostaje to obciazenie psychiczne, to sie pojawia gdy dziecko sie rodzi i nigdy nie znika.

[tsaria]

Macierzyństwo jest ogromnym wysiłkiem, ale jakże przyjemnym. Jestem spełniona zawodowo, realizuje się, ale właśnie rola mamy, ten aspekt mojego życia przynosi mi najwięcej satysfakcji, uwielbiam być mamą, bezgranicznie kochać swoje dzieci.
Nigdy swoich dzieci nie widziałam jako ciężar czy balast, oni tak we mnie wrośli, bez macierzyństwa moje życie byłoby niepełne. Dlatego rozumiem doskonale autorkę wątku dla której rola matki jest najważniejsza i kibicuje jej

[princesswhitewolf]

dokladnie tsaria.

[leyre1]

tsaria napisała:

>Dlatego rozumiem doskonale aut orkę wątku dla której rola matki jest najważniejsza i kibicuje jej

Autorka watku innej roli nie ma i sie w innej nie widzi dlatego szuka argumentow zeby przekonac meza i siebie do kolejnego dziecka.

[lauren6]

Ty najlepiej wiesz jak wygląda życie obcej kobiety i jakie role w nim przyjmuje.
Wyobraź sobie, że istnieją kobiety, dla których dzieci są ważne. Ważniejsze niż kariera, hobby, życie towarzyskie. Nie trzeba być pełnoetatową gospodynią domową by mieć takie dylematy jak autorka wątku.

[princesswhitewolf]

Princesswhitewolf napisala

> Ja uwazam za wypaczone widzenie macierzynstwa (!! Flash!!!)tylko(!!!Flash!!) jako ciezar



>Bycie rodzicem jest ogromnym wysilkiem i chocby bardzo zaklinac rzeczywistosc to jest fakt

jezu czy to takie trudne do zrozumienia o co mi chodzi

1. Nikt nie twierdzi ze bycie rodzicem nie jest wysilkiem
2.Princesswhitewolf napisala ze to nie tylko ciezar wysilek ale duzo wiecej.

Dlaczego? Bo wiekszosc matek rowniez z tego czerpie duzo satysfakcji i radosci.
Ponadto duzo osob lubi wysilek. Tak, ogromny wysilek tez lubia. Yhy. Serio. Ludzie sa rozni

[leyre1]

princesswhitewolf napisała:


> 1. Nikt nie twierdzi ze bycie rodzicem nie jest wysilkiem
> 2.Princesswhitewolf napisala ze to nie tylko ciezar wysilek ale duzo wiecej.

To 'duzo wiecej' jest istotne gdy sie dzieci nie ma, wiec dla tego 'duzo wiecej ' decyduje sie takze po 40-tce. Dla kobiety ktora ma juz dwoje odchowanych 'duzo wiecej' jest malo istotne.

[princesswhitewolf]

Mysle ze patrzysz na sprawe bardzo subiektywnie. Zalozycielka watku wlasnie chce kolejne dziecko bo to" duzo wiecej" ma dla niej znaczenie pomimo ze juz ma dzieci. Ludzie sie miedzy soba roznia

[leyre1]

Autorka watku szuka zajecia, nie lubi pracy zawodowej wiec moze kolejne dziecko. Szuka argumentow wiec para ma nawet tak absurdalne jak rodznetswo dla iatniejacych dzieci bo ona jest jedynaczka.
Skoro tak sie spwlnia z dziecmi to moze np wolontariat w szkole, przedszkolu, szpitalu, domu dziecka itp.

[aguar]

Ale po co ma się za darmo zajmować cudzymi zamiast własnym?

[tsaria]

Przekłamujesz. Autorka piszę, że cały czas myśli o dziecku, że dla niej dzieci to prawdziwe życie, nie brzmi jak ktoś kto chce dzieckiem wypełnić wolny czas. To, że kariery zawodowej nie zrobiła, cóż nie każda kobieta takową robi, być może tak ważne dla niej były dzieci, zamiast np. awansu wybrała więcej czasu z dziećmi. Nie wiemy tego, ty tez nie wiesz, nie znasz jej, a osądzasz.
Przyjmij do wiadomości , że nie dla każdej kobiety dzieci to senny koszmar, dla niektórych dzieci są spełnieniem i satysfakcją.
Jak tu czytam jaką potwornością jest niemowlę, nocne wstawania, bunt dwulatka, jaki to koszmarny czas, a wiesz ja z nostalgią wspominam te czas kiedy mój starszy syn był malutkim dzieckiem. Drugi synek ma 5 miesięcy i jestem na bieżąco z tym "koszmarnym wstawaniem" w nocy i wiesz ja nie odbieram tego jako potworną uciążliwość. Ot normalny etap w życiu małego człowieka, wstaje w nocy, budzi się, bo potrzebuje jedzenia, aby go ktoś przytulił.

[lauren6]

> Sama nie wiem, mam problemy z głową na starość, czy to normalne?smile
Myślę, że to normalne.

Jeśli jesteście zdrowi i macie zaplecze finansowe to czemu nie?

[natalia.nat]

Ja bym się nie zdecydowała na ciążę po 40-stce, a już tym bardziej gdyby to miało być trzecie dziecko. Pomijam kwestie zdrowotne, większe prawdopodobieństwo wady genetycznej, mniej siły i energii, ale właśnie w tym wieku chciałabym "pożyć", tak jak to określa Twój mąż. Życie nie trwa wiecznie. Uważam, że jest czas na dzieci, ale jest tez czas na inne rzeczy.

[tsaria]

Jeśli czujesz, że chcesz i wiesz, że finansowo i zdrowotnie dasz radę to czemu nie, przekonaj męża i do działania. Teraz ciąża po 40 jest czymś powszechnym, więc nie będziesz jedyna.
Ja urodziłam w wieku 36lat drugie, synek ma 5 miesięcy i to była dla nas jako rodziny najlepsze decyzja. Starszy już 8 letni prawie bezobsługowy, a ja na nowo cieszę się macierzyństwem, niemowlakiem.
Na małym oddziale położniczym na którym leżałam było nas 4, jedna dziewczyna 24, ja 36, później dziewczyny które miały kolejno 39 i 41lat. Jak idę z synkiem na spacer często widuje matki, które mają jedno, dwoje już całkiem dużych dzieci i malutkie w wózku.
Moja mama urodziła siostrę mając 39lat, tata miał 45, te 28 lat temu czuła się starą matka, tym bardziej, że dwoje starszych miała już odchowanych. Siostrę wychowała i wykształciła tak samo jak starsze dzieci, długo fizycznie i psychicznie była młoda. Siostra nigdy mamy się nie wstydziła jak ktoś tu napisał, to kwestia wychowania i priorytetów.

[iwoniaw]

Teraz ciąża po 40 jest czymś powszechnym, w
> ięc nie będziesz jedyna.

Co za bzdura. Oczywiście, że nie jest niczym powszechnym. Spośród wszystkich rodzących po 40 jest ledwie kilka procent (2-4%), vide obrazek powyżej.

[princesswhitewolf]

Kiedys bylo to bardzo powszechne zjawisko bo tak biologia dyktowala. Rodzilo sie tez wiecej ludzi z wszelakimi wadami w zwiazku z tym.

Potem nastapila zmiana wraz z pigulka, a teraz znow rodzi sie wiecej dzieci z poznych matek ale juz jest to dyktowane innymi czynnikami niz kiedys.

[iwoniaw]

Nie, to nigdy nie było "bardzo powszechne zjawisko", gdyż samo istnienie kobiet 40+, a tym bardziej w kondycji pozwalającej na zajście w ciążę, nie było "bardzo powszechnym zjawiskiem". Ty w ogóle coś wiesz na temat struktury wiekowej jakichkolwiek społeczeństw 50, 100, 150, 1000 lat temu?

[princesswhitewolf]

Moja jedna prababka miala 12cioro, druga 8mioro. Srednia zycia byla krotsza i nie 83 lata ale spokojnie w 19wieku wiele kobiet jak nie zmarlo pry porodzie to dozywalo po 60tce.
Czytalam stare kroniki pewnego szpitala w wielkopolsce kiedys w ramach praktyk studenckich

[princesswhitewolf]

Aaa i nie patrz na srednia wieku w przeszlosci. Bardzo wiele niemowlat umieralo.

[iwoniaw]

Dlatego też nigdzie nie pisałam o "średniej wieku", tylko o strukturze wiekowej w różnych społeczeństwach w różnym czasie.

[tsaria]

Jak nie było powszechne zjawisko? Jeszcze nie tak dawno kobiety rodziły dzieci do czasu aż biologicznie mogły, za wielkiego wyboru nie miały.
Moja babcia urodziła 11 dzieci, z czego przeżyło 9. Najmłodsze urodziła w wieku 43lat. Druga babcia rodziła do 40roku życia, ale przeżyło 5. Mojego szwagra matka urodziła jak miała 45lat,był jej ostatnim 8 dzieckiem.

[leyre1]

Niektore rodzily a inne nie. Moja babcia miala 2, calkiem swiadomie, miala za to sporo rodzenstwa i wszyscy mieli max 3 dzieci.

[kwietniowka2011]

syndrom zamykających się drzwi
urodziłam trzecie w wieku 39 lat i już źle znosiłam niewyspanie, marudzenie, kolki itd. ale ja miałam jeszcze dwoje bardzo małych dzieci
teraz mam 45 lat i jak patrzę na niemowlaki i roczniaki w rodzinie i u znajomych (pojawiły jako kolejne dzieci koło 40-tki) to się po prostu ciesze, że już nie mam tak małego dziecka
argument z rodzeństwem dla starszych jest raczej słaby, rozumiem że różnica wieku byłaby spora, a to często przekłada się na późniejsze nie za dobre relacje w życiu (choć nie zawsze)
ogólnie powiedziałabym że dużo zależy do Twojego stanu zdrowia, kondycji, ale także wsparcia w rodzinie, finansów
trzeba też brać pod uwagę, że nie uda się od razu, że w ciąży mogą być komplikacje, że dziecko może nie być całkiem zdrowe

[princesswhitewolf]

Racjonalizacja wlasnych wyborow jest czescia instynktu samozachowawczego. Tymczasem w naturze samice rodza tak dlugo jak moga.

[nenia1]

W naturze znajdziesz przykład na wszystko, nawet na to, że to samce rodzą albo że dzieci, dosłownie, pożerają własną matkę.

[princesswhitewolf]

pisalam o naturze gatunku homo sapiens. A jest ona taka ze kobiety moga rodzic tak dlugo jak sa plodne I rodzily cale stulecia. O ile zbyt wczesna w ciaza w dzisiejszych czasach nie jest wskazana psychologicznie, tak pozna zalezy juz tylko od wlasnych wyborow.

[leyre1]

Obecnie kazda ciaza jest wlasnym wyborem.

[princesswhitewolf]

W cywilizowanych miejscach tego swiata.

[leyre1]

Raczej o takich dyskutujemy

[princesswhitewolf]

no ja pisalam o gatunku a ten mieszka wszedzie lol

[leyre1]

W skrajnie roznych warunkach.

[morgen_stern]

Sorry, ale trzeba naprawdę nie mieć instynktu samozachowawczego, żeby na ematce pytać, czy urodzić jeszcze dziecko czy już nie. Czy tego jednak nie powinno się ustalać z własnym mężem i sobą samą? Czy to jest serio temat na forum, gdzie połowa jak słyszy kombinację "matka + 40 lat" to dostaje piany? Po co pytać obcych ludzi o takie fundamentalne i osobiste kwestie to nie mam pojęcia.

[mag1_k]

bo nie mogę na ten temat dyskutować ze znajomymi ani rodziną. Znajomi, chociaż ich sporo, to tylko znajomi do imprez i wyjazdów. Rodzina zapewne nie byłaby na tak, bo w moim otoczeniu dwójka dzieci to już jest sporo. Podejrzewam, że mnie nie zrozumieją, bo otoczenie stawia na kariery zawodowe, rozwój (cokolwiek to oznacza) i ogólnie wygodę. Tak jakoś czuję, że jestem w moim podejściu do dzieci odosobniona. Kocham dzieci niezwykle, znakomicie się czuję w otoczeniu dzieci i ogólnie wychowywanie bardzo dobrze mi wychodzi.

[mag1_k]

poza tym na tym forum jest wbrew pozorom spory przekrój dziewczyn w różnym wieku i z różnych środowisk. Bezpieczniej tutaj zapytać o opinię niż w realu, bo mnie zapewne zniechęcą na dzień dobry. Cenię ematkę, bo choć tu sporo jadu, to też dużo mądrych wypowiedzi.

[morgen_stern]

Jak uważasz. Serio radzicie się rodziny i znajomych w kwestii urodzenia dziecka? Może się nie znam, ale to jakiś kosmos dla mnie. Przecież to jest szalenie intymna i osobista kwestia. Może popracuj nad pewnością siebie?

[jem.gluten.i.cukier]

Ale my tu nie znamy Ciebie i Twojej sytuacji. Z tego co napisałaś, kluczowe jest chcenie/niechcenie męża. Jeśli dwoje dorosłych ludzi chce mieć dziecko to cala reszta to są szczegóły do dogrania.

[lauren6]

Jakoś nie widzę tego bicia piany.

Z mężem nie podyskutuje o tym jak to jest być rodzicem trójki dzieci lub jak to jest mieć niemowlaka po 40-tce. Chyba, że mąż ma dzieci z innymi kobietami i z osobistych doświadczeń może jej coś doradzić.

[princesswhitewolf]

Urodzilam majac lat 40 i pol roku.

No ale ja z tych pracowitych co lubia byc zajete i tak sie spelniaja. Macierzynstwo nie jest dla leniwych

[mag1_k]

i jesteś najstarsza w przedszkolu tak jak poprzedniczki?

[princesswhitewolf]

>i jesteś najstarsza w przedszkolu tak jak poprzedniczki? smile

Zawsze wszystko bierzesz jako wyscigi? Nawet co do wieku macierzynstwa < zart>
Odpowiadajac tobie: nie mieszkam w Polsce. To inna rzeczywistosc. Jestem tu w sredniej
Rozmawialam z mama jednego chlopcaz ktorym moj syn w szkole jest. Ona na moj tekst " urodzilam dziecko bardzo pozno", odpowiedziala z lekkim zdumieniem " Naprawde w dzisiejszych czasach to pozno? Ja urodzilam majac 42..."
Znam takich wiele. Srednia wieku rodzacej w moim szpitalu gdzie rodzilam byla 35 lat. Pomysl co to srednia.

[jolie]

Następna. Przecież urodziłaś pierwsze dziecko, a nie trzecie. To inna sytuacja.

[princesswhitewolf]

jolie, no tak to jest argument wazny, zgadzam sie bo chodzi tez o ilosc pracy wokol starszych dzieci dodatkowo

[jem.gluten.i.cukier]

Ja jestem straszny leń. Mogłam zapytać na ematce, czy mieć dziecko, a tak to już za późno

[nenia1]

No nie znamy, ale jak większość tutaj chce sobie dziewczyna pogadać.

[mag1_k]

Prawda, nie sposób przewidzieć, czy któraś w wypowiedzi akurat nie wpłynie na moją decyzję.
Wiadomym jest założenie, że mąż się musi wtedy przekonać do kolejnego dziecka. Jak nie, to tematu w ogóle nie ma.

[hermenegilda_zenia]

Ja urodziłam pierwsze w wieku 35 lat, a drugie z pełna premedytacja w wieku 40 lat i kilku miesięcy, w obie ciąże zaszłam bezproblemowo i nie miałam w ciąży praktycznie żadnych dolegliwości , druga zniosłam nawet lepiej, bo uniknęłam mdlosci. Zakładam, ze jak ktoś o siebie dba przez całe życie, jest sprawny i zdrowy (nie choruje przewlekłe) i decyzje podejmuje świadomie, a w ciąży sie bada i wie, co zrobi, jeżeli okaże sie ze badania genetyczne nie wyjdą prawidłowo, to nie ma co demonizować tej 40-tki. Nie zauważyłam u siebie przez 5 lat dramatycznego spadku sił witalnych, a na zebraniach widuje co najmniej 10 matek w moim wieku. Nie czuje sie dinozaurem.

[ta_karola]

Jeśli czujesz się na siłach ,to ok. I mąż jeszcze.

[asia06]

Mam 43 lata, dwójkę dzieci, młodsze ma osiem lat Wreszcie zaczynam czuć, ze odzyskuję siebie. Trzecie dziecko teraz byłoby dla mnie nieszczęściem. Każdy widocznie ma inaczej. Ale może dlatego tak myślę, że ja prze 10 lat oddałam się własciwie tylko wychowywaniu dzieci. Było cudownie, nigdy bym tego nie zmieniła. Ale wystarczy mi tej cudowności, najadłam się jej. Teraz wolę już coś innego. Wracam powoli do pracy, odsypiam i zaczynam mieć znów czas dla siebie, swoich zainteresowań, pasji. Dwoje odchowanych dzieci w moim wieku zupełnie mi wystarczy. Podziwiam natomiast panie mające węcej dzieci. No chyba że dzieci wychowywały niańki, babcie, żłobki i przedszkola. W sumie w takim układzie mogłabym teraz też mieć kolejną dwójkę, tylko że ja nie chcę, aby moje dzieci wychowywane były przez innych. Kwestia gustu, światopoglądu, wyborów. Jak czujesz, że to dziecko chcesz, to powinnaś je mieć (ważne jest jeszcze, jak zapatruje się na to Twój mąż).

[satoja]

www.pomponik.pl/plotki/news-piotr-glinski-po-raz-drugi-zostal-ojcem,nId,2439417

jakoś tatusiowie się nie przejmują wiekiem

[jem.gluten.i.cukier]

Jego żona ma 42-lata i też się nie przejmuje Ale np. mój partner deklaruje, że jednak do 55 chciałby zakończyć rozmnażanie.

[tereska.z.bombaju]

Mam 43 lata, dwoje dzieci i trzecia ciąża, noworodek, niemowlak to jakiś senny koszmar dla mnie. Gdyby zdarzyła nam się wpadka usunęłabym ciążę. Mój mąż ma takie samo podejście.

[kropka_kom]

przykre...

[tereska.z.bombaju]

kropka_kom napisała:

> przykre...


Ale co jest przykre?

[kropka_kom]

Ze nowy człowiek który powinien byc szczesciem w rodzinie jest dla ciebie koszmarem...

[tereska.z.bombaju]

kropka_kom napisała:

> Ze nowy człowiek który powinien byc szczesciem w rodzinie jest dla ciebie kosz
> marem...


Och daruj sobie ten moralizatorski ton..

[kropka_kom]

Tak czy siak koszmarne jest twoje podejscie...

[aguar]

Uważam, że o wiele lepiej dla dziecka, jeśli urodzi je 40-latka, która dziecko CHCE, która lubi macierzyństwo, niż 20-30 latka, która decyduje się pod presją otoczenia, bo już czas, żeby później nie żałować, bo jako bezdzietna nie będzie miała dość dobrego statusu społecznego, bo wpadła, ale nie usunie, bo ma wyprany mózg.

[miss_fahrenheit]

Podobnie można argumentować, że lepiej, aby dziecko urodziła np. 30-latka, która rzeczywiście chce dziecka, niż 40-latka, która rodzi tylko dlatego, że ma syndrom "zamykających się drzwi" i może później żałować swojej decyzji.

To chyba ogólnie wiadome, że zawsze lepiej, aby dziecko urodziło się chciane, bez względu na wiek matki.

[lauren6]

Otóż to. Po sobie widzę, że do macierzyństwa się dojrzewa i tak na prawdę dopiero przy drugim dziecku rozwinełam się w pełni jako matka. Często chodzi mi po głowie jak to by było z trzecim dzieckiem.

Nie kryję również tego, że przed 25 rż kompletnie nie byłam przygotowana do roli matki. Gdyby przytrafiła mi się wpadka i jakims cudem nie usunełabym takiej ciąży to dziecko pewnie bardziej wychowywaliby dziadkowie niż ja.

Kobiety powinny rodzić dzieci kiedy tego chcą i są przygotowane do roli matki, a nie dlatego że metryka tak pokazuje.

[jolie]

Ja myślę, że jednak wszystko zależy od konkretnej osoby. Ja urodzenie pierwszego syna wspominam jak bajkę - euforia (od zawsze wiedziałam, że chcę być matką) + mała świadomość zagrożeń rozwoju. Miałam 28 lat. Owszem, bardziej panikowałam, gdy gorączkował, szarpałam się, bo szybko wróciłam do pracy (po 5 miesiącach), ale miałam jakiś luz, nie myślałam o autyzmie np., upośledzeniu umysłowym, zagrożeniu dysleksją. Drugi syn był spokojny i bezproblemowy, różnica wieku niezbyt duża, zatem nie było czasu na rozmyślania. Przy trzecim bardzo boję się tych strasznych chorób genetycznych, mpd, autyzmu z upośledzeniem, ciężkich postaci alergii - poznałam matki, które mają takie problemy, bo jestem starsza i znam więcej ludzi. Dlatego w pewnym sensie niewiedza bywa błogosławieństwem, u mnie miało to związek z wiekiem.

[kkalipso]

Miałam/mam identycznie. Przynajmniej raz dziennie przechodzi mi myśl o trzecim dziecku i jakiś żal że już w ciąży nie będę, nie przeżyję tego znowu. Z mężem się śmiejemy że gdyby tak w jakieś Lotto wygrać to pierwsze co robimy....A starsza wczoraj na pytanie jakie jest jej marzenie opowiedziała druga siostra Czytając ten wątek mam wrażenie że mowa o małych potworkach a nie kochanych/chcianych dzieciach a przecież w życiu wszystko wymaga poświęcenia, jak sobie pomyślę że mogłoby ich zabraknąć albo coś im się stać to słabo mi....owszem ważny jest wolny czas, praca zawodowa, zwiedzanie, pasje ale wszystko da się zrobić/pogodzić jeśli się chce.

[lauren6]

To możemy sobie podać ręce. Patrzę na moje młodsze dziecko, jak szybko rośnie i mnie ściska, że już więcej nie przeżyje tego etapu z kolejnym dzieckiem. Żaden wykonany projekt w pracy, żaden zwiedzony kraj, żadna zdobyta góra nie daje mi takiej satysfakcji jak wychowywanie dzieci i obserwowanie jakimi fantastycznymi ludźmi się stają.
Ale za bardzo się boje trzeciej ciąży i porodu żeby ryzykować utratę tego co teraz mam. Pewnie już zawsze pozostanie jakiś żal, że zakończyliśmy rozmnażanie na dwójce.

[kkalipso]

Dokładnie tak. Chwilo trwaj...