Wrażliwe dziecko 11,5 lat z syndromem rozpuszczenia. Ma wszystko: oboje kochających rodziców, własny pokój w fajnym mieszkaniu, drogie zabawki: lego do znudzenia, tablet, ajfon (stary, ale zawsze), robot lego, mnóstwo książek, zajęcia, jakie sobie zażyczy, fajną szkołę i kumpli. I płacze i szlocha, że nie ma komputera i nie może grać z kolegami w różne gry. Że jego koledzy "wszyscy mają" to i tamto. Że jego dzieciństwo to tragedia, bo on "nic nie może", bo koledzy to "mogą wszystko". I takie z d*** wzięte, oczywiście, rzeczy, ale autentycznie płacze i rozpacza i widać, że w to wierzy.
Jak można potrząsnąć takim dzieciakiem? Jak mu pomóc zrozumieć, docenić to, co ma? Tłumaczenie nie pomaga, to tylko słowa... "A dzieci w Afryce głodują"? Bez sensu. Co można robić, jak zderzyć takie dziecko z życiem, żeby je wyrwać z tej idiotycznej perspektywy? Gdzie zaprowadzić, co pokazać? Czyta miliony książek, wiele o nieszczęśliwych dzieciakach z problemami, i jakoś niczego nie odnosi do siebie. Potrzebuję dobrej rady.