Czy macierzynstwo to sciema

[ichi51e]

No dobra to kto wspomina macierzynstwo pozytywnie? Bo generalnie obecnie slyszy sie siciema sciema wszyscy maja depresje (a kto nie ma sam sie oszukuje) i ogolnie koszmar. A ja tam w sumie tylko zle wspominam pobudki o 3 nad ranem (srednio raz w miesiacu) reszta to byla zupelnie spoko. Lubilam to w sumie. Chetnie bym powtorzyla

[triss_merigold6]

Zależy, w którym momencie.

[black_magic_women]

1000/1000

[gama2003]

Podpisuję się

[milva24]

Początek był ciężki, teraz też nie jest różowo ale nie zrezygnowałabym z macierzyństwa za nic.

[mona-taran]

Zależy, jakie kto ma oczekiwania jeśli się marzy o rodzicielstwie jak z reklamy pampersów, to będzie rozczarowanie :p

Ja na swoje macierzyństwo nie narzekam. Mimo pobudek o 4:30-5 rano codziennie od 2 lat. Jak czegoś nie mogę zmienić, to się staram dostosować i jakoś to się kręci

[anika772]

Masz na myśli to wczesne macierzyństwo? Miałam całkiem ok, obie córki uniknęły kolek i bolesnego ząbkowania, spały też nieźle. Miała spore problemy z karmieniem piersią (udało się jednak). Powtarzać nie chcę, mowy nie ma.
Najgorszy w tym wszystkim jest strach o dzieci i on nie mija.

[ajr27]

Popieram. Gdyby nie ten przytłaczający strach, byłoby to moje najcudowniejsze doświadczenie życia

[mayaalex]

Teraz, jak mam kumate ale wciaz slodkie i malo pyskate kilkulatki to bajka. Jak starszy nie spal po nocach i budzil sie np co godzine to rzeczywiscie chcialam tylko umrzec (byl piersiowy i za hooja nie chcial butelki wiec nie mialam innej opcji za bardzo). Albo jak mialam trzylatka, ktory dostawal histerii bo mu sie zlamalo ciasteczko, w pakiecie z roczna siostra, ktora miala wkurw bo cos tam chciala a nie mogla, to tez nie bylo lekko. Teraz bawia sie ze soba, mozna z nimi porozmawiac, wciaz lubia sie przytulac - czekam na okres dojrzewania (ktory bedzie w tym samym czasie co moja menopauza) bo mysle, ze jeszcze wtedy bedzie ciezko. A potem juz fajni dorosli ludzie, mam nadzieje
Zaluje bo przez brak snu malo sie nacieszylam wczesnym macierzynstwem. Ale moj syn rzeczywiscie byl z tych wyjatkowo zle spiacych.

[default]

>>> okres dojrzewania (ktory bedzie w tym samym czasie co moja menopauza

No to może być ostro, u mnie i mojej matki był taki zbieg zdarzeń - ze się wtedy nie pozabijałyśmy to cud, a raczej zasługa mojego świętego ojca, który jakoś tam nas godził i tonował emocje.

[kamin]

U mnie przeciwnie, moja matka po menopauzie bardzo znormalniała. Przestała strzelać fochy o wszystko i mieć migreny dwa razy w tygodniu.

[berdebul]

Po spoko, ale w trakcie masakra. Moja matkę w tym czasie powinni izolować, bo nie dało się z nią żyć. Wieczne fochy, uderzenia gorąco, pretensje, pamięć jak złota rybka.

[asia_i_p]

Tym ciasteczkiem przypomniałaś mi traumatyczne przeżycie, kiedy pokroiłam ziemniak mojej trzyletniej córeczce. "Chcę caaaały!" "Nie ma sprawy kochanie, tu masz cały". "Ale ja chcę taaaaamten caaaały!".

[chatgris01]

Wypisz wymaluj jak w skeczu Fernanda Raynaud

[nenia1]

asia_i_p napisała:

> Tym ciasteczkiem przypomniałaś mi traumatyczne przeżycie, kiedy pokroiłam ziemn
> iak mojej trzyletniej córeczce. "Chcę caaaały!" "Nie ma sprawy kochanie, tu mas
> z cały". "Ale ja chcę taaaaamten caaaały!".
>
znam to, to taki bunt w środku, że pewne rzeczy są nieodwracalne, bywa, że sama odczuwam

[takamania]

asia_i_p napisała:

> Tym ciasteczkiem przypomniałaś mi traumatyczne przeżycie, kiedy pokroiłam ziemn
> iak mojej trzyletniej córeczce. "Chcę caaaały!" "Nie ma sprawy kochanie, tu mas
> z cały". "Ale ja chcę taaaaamten caaaały!".
>


O ! Ale jakież cierpliwości nauczyły mnie takie historie to tylko ja wiem. Otoczenie nawet nie wie jakie demony w sobie wówczas zwalczylam.

[nangaparbat3]

Miałam taką historię z kaszką. Była za rzadka, za gęsta, znowu za rzadka. Za którymś razem trzasnęłam talerzem - sama sobie dolej wody.
Usłysząłam pełne najszczerszego oburzenia:
- Chcesz mnie nazwać KAPCIUSZKIEM?!
Potem rysowała złą macochę w pozie imponującej, z wyciągniętą ręką wskazującą paluchem śmieci na podłodze, i biednego Kapciuszka zamiatającego podłogę NA KLĘCZKACH.

[chocolatemonster]

Boskie😁

[chocolatemonster]

Wiesz Ichi ja jestem malo wiarygodna bo moje dziecko ma (za chwile 8 lat) i nadal nie jest lekko ale moje dziecko standardowe nie jest wiec ciezko moje doswiadczenia ekstrapolowac na innych.

[potworia116]

Moja też na spektrum. Bywa nielekko, ale uwielbiam.

[chocolatemonster]

Ja tez uwielbiam ale moja od niemowlwctwa byla dzieckiem nieodkladalnym i do teraz jest tzn wymaga aby sie nia zajmowac 24/7 i to bywa meczace.

[aerra]

Mój też był nieodkładalny, też ma ZA, ale już od paru lat spokojnie zajmuje się sobą sam. Ale jest trochę starszy, więc może i wam się uda

[chocolatemonster]

Aaaa! No wlasnie w tym sek, ze corka zajmie sie soba gora 30 minut (chyba zebym jej pozwolila ogladac LOL na youtube) a potem 'zdzislawoooo...nudze sie!' i tak caly czas.

[aerra]

Mój też tak miał. Ale wyrósł (No, trochę przy naszej pomocy, nie powiem )

[nangaparbat3]

Pamietam, że w tym wieku (7 z kawałkiem) też się wciąż nudziłam. Przeszło.

[dolcenera]

Błogosławiony stan to ściema i łatwy powrót do pracy to ściema ( placówki, rodzinne choróbska, rozkojarzenie, niewyspanie, poszarpane projekty).

Poza tym matkombycie uwielbiam, orka na ugorze, ale i gratyfikacja jest miarodajna - patrzeć na człowieczka w budowie jak staje się, - myśląc, ze coś mi jednak na tym łez padole wyszło.

[alicia033]

ja
Najgorzej wspominam okresy, od siedzenia do nauczenia się chodzić przez dziecko, kiedy się wdzierały, bo chciały widzieć więcej, a nie umiały jeszcze same sobie z tym poradzić.

[jak_matrioszka]

Ja już nie moge słuchać ani czytać i tym jakim horrorem jest macierzyństwo. Jak ja byłam w pierwszej ciaży, ani w sumie nigdy później też nie słyszałam przereklamowanyxh wizji, a zdjecie uśmiechnietej mamy z dzieckiem to przecież tylko zdjecie. Za to teraz co jedna to ma gorzej, trudniej, nie do wytrzymania, a środki przekazu taplaja sie w tym z lubościa jak świnie w błocie.
Mam dwoje dzieci, nie wiem co to nieprzespana noc, nie mam rozstepów, nic mi sie nie zepsuło, bez poradników wiedziałam jak zmienić pieluche i generalnie nagle i znikad spłyneła na mnie wiedza odnośnie obsługi noworodka. Najbardziej nieprzyjemnym akcentem były spotkania w grupie matek rówieśników, bo tylko ja przychodziłam wyspana i zadowolona z życia, wiec mnie wykluczono za wkurwianie otoczenia. Poza tym ciaża i wczesne macierzyństwo sa bardzo fajne, mimo drobnych niedogodności od czasu do czasu. W porównaniu do reszty życia sa zdecydowanie na plus.

[kobieta_z_polnocy]

jak_matrioszka napisała:

> Ja już nie moge słuchać ani czytać i tym jakim horrorem jest macierzyństwo. Jak
> ja byłam w pierwszej ciaży, ani w sumie nigdy później też nie słyszałam przere
> klamowanyxh wizji, a zdjecie uśmiechnietej mamy z dzieckiem to przecież tylko z
> djecie. Za to teraz co jedna to ma gorzej, trudniej, nie do wytrzymania, a środ
> ki przekazu taplaja sie w tym z lubościa jak świnie w błocie.

Też nie mogę tego słuchać, ale łatwo tak mówić teraz z perspektywy czasu
Jedno moje dziecko było podręcznikowe jako niemowlak - tak, takie istnieją ale mieliśmy już wtedy doświadczenie, więc to wszystko nie było aż takie przerażające i bez końca. Przy pierwszym dziecku pierwsze trzy miesiące były cięzkie, bo stres,lęk, zmęczenie, brak snu, ale potem dziecko dorosło, my się wyrobiliśmy i nie byłam już tak fizycznie zmęczona. Skupiona na dziecku - tak, może nawet za bardzo czasem, ale było pierwsze, nowe, nie miałam żadnych starszaków do ogarnięcia, mogłam mu poświęcać tyle czasu i ile chciało...
Poza tym jestem i byłam leniwa, i stwierdziłam, że nie będę walczyć z niemożliwym. Nauczyłam się karmić piersią na leżąco, więc sobie tak razem zasypialiśmy, powierzchowne sprzątanie zawsze miałam opanowane do perfekcji, więc nie traciłam to zbyt dużo czasu, za to byłam całkowicie wpatrzona w dzieci i w to jak reagują, co pokazują, co robią. Nie mieliśmy problemów z alergiami i kolkami, więc jadłam co chciałam (no, poza alkoholem), mój ruch ograniczał się do częstych spacerów z wózkiem (bo tak dzieci najlepiej spały), bo stwierdziłam, że na ćwiczenia na macie czy jogging nie mam ani sił ani ochoty. Nie było wyjścia, trzeba było ułatwiać sobie życie i koniec końców dobrze na tym wyszliśmy, bo tak naprawdę posiadanie dzieci niesie ze sobą tyle stresu, że nie ma sensu dokładać sobie niepotrzebnych problemów.

[nangaparbat3]

Jedno moje dziecko było podręcznikowe jako niemowlak - tak, takie istnieją smile ale mieliśmy już wtedy doświadczenie, więc to wszystko nie było aż takie przerażające i bez końca.

Czasem sobie myślę, że gdybym wtedy wiedziała, że to tak szybko, tak krótko, co to w końcu parę tygodni, miesięcy cay nawet lat wobec życia - o ile łatwiej by było.
Pamiętam, jak starannie wybierałam głęboki wózek - a potem rach ciach - i już niepotrzebny, drugi raz interesowałoby mnie wyłącznie, czy wygodny, i dla mnie, i dla dziecka. Wózki spacerowe miałam już jakieś prastare, od koleżanki, która je dostała po kimś, a ten ktoś po kimś - i było git.

[chocolatemonster]

A to tez prawda. Te kolki i zabkowania kiedys mijaja, te bunty dwulatka tez tylko akurat w tym konkretnym momencie, kiedy padasz ze zmeczenia ciezko jest w to uwierzyc. Dlatego potrzebne jest mowienie, ze poczucie zmeczenia i zagubienia jest ok a nie, ze 'no weeeez...chcialas dziecko to nie narzekaj'. Mysle, ze w tym caly wic; nie w tym, ze sa kobiety, dla ktorych macierzynstwo bylo i jest 'easy peasy' bo dla wielu ludzi wiele roznych aspektow zycia jest latwe i to nie podlega dyskusji.

[nangaparbat3]

No tak, nie jest łatwe, bywają ciężkie chwile, bywają załamki, a z drugiej strony - przecież zwykłe macierzyństwo nie jest jedną wielką udręką, a taki obraz coraz częściej się serwuje.
Z jednej strony - macierzyństo w niczym ci nie przeszkodzi, może tak samo pracować, podróżować, korzystać z życia - z drugiej macierzyństwo jako koniec wszystkiego i zstąpienie do piekieł.
A mnie się nic bardziej pięknego, cudownego, znaczącego w życiu nie przytrafiło - chociaż na życie w ogóle narzekać nie mogę, na odwrót.

[chocolatemonster]

Ostatnie zdanie- podpisze sie😁

[nangaparbat3]

Fajnie czytać

[pade]

Moim zdaniem są trzy główne elementy, które zamieniają słodycz macierzyństwa w horror: choroba, wieczny płacz, a właściwie darcie się i brak snu. Czyli lęk, przebodźcowanie i brak odpoczynku/regeneracji. Najpozytywniejsza na świecie osoba, najlepiej na świecie nastawiona psychicznie do macierzyństwa po paru tygodniach poddawania się w/w czynnikom zmieni się w wykończone zombie.

[jak_matrioszka]

Nie byłam na nic nastawiona, byłam szcześciara z reklamy pampersów Bez chorób, bez płaczu i bez niewyspania, i to nie jest kwestia zapomnienia, bo nawały mleka pamietam, jak również to, że jadac do mamy ubierałam sie w recznik i worki foliowe, a rozbierałam z tego nad wanna Już wtedy mnie to bawiło, chociaż troche upierdliwe było. Moje życie przed ciaża wcale nie było tak idealne, żebym mogła powiedzieć że mi sie pogorszyło. Innym świat sie może i walił, mi nowa funkcja przyszła z zadziwiajaca łatwościa, z dobrym humorem w bonusie.

[aguar]

"Ja już nie moge słuchać ani czytać i tym jakim horrorem jest macierzyństwo."
Też tak mam. Ale właśnie też moje życie przed dzieckiem było bardzo nieidealne w moim własnym odczuciu, nie byłam zadowolona ze swojego życia, pragnęłąm zmiany, nadania mu sensu. (Może błędem jest się decydować, gdy ktoś jest taki spełniony: w pracy, w związku, prowadząc życie towarzyskie, podróżując tylko po to, aby zobaczyć jak to jest, później nie żałować itd.)
A wczesne macierzyństwo, uważam, z kolei, za najlepszy okres mojego życia, byłam raczej w euforii niż w depresji, pełna miłości, pozytywnie patrząca w przyszłość (może hormony), wreszcie się poczułam właściwą osobą na właściwym miejscu.
Z tym niewyspaniem to mam wrażenie, że niektóre kobiety same sobie robią "pod górkę", nie karmiąc naturalnie, nie śpiąc z dzieckiem, nie izolując się od innych czynników zakłócających sen (jak np. mąż wstający rano do pracy) czy nie kładąc się krótko po uśpieniu dziecka. Ale uznaję, że zdarzają się wyjątkowo trudne egzemplarze.
Prawdziwym minusem, wydaje mi się, ten wspominany już przez Was wieczny lęk o dziecko - trzeba mu dać wolność i niezależność, a z drugiej strony nigdy nie przestaniemy się martwić, bo świat jest taki, że shit happens.

[brenya78]

Co do spania z dzieckiem. Chciałam ale panicznie boję się SIDS, więc stosuje się do zaleceń tutejszych lekarzy, żeby z dzieckiem nie spać. Więc to nie zawsze jest tak, że kobiety sobie utrudniają. Czasem jest to cena stosowania się do wytycznych.
Ja np. nie nauczyłam się karmić na leżąco pomimo prób - zbyt małe piersi, nienaturalna pozycja, wiec w nocy i tak nie dałabym rady karmić przez sen. Także spanie z dzieckiem nie dla mnie.

[kamin]

Są też badania mowiące, że właśnie spanie z dzieckiem zapobiega sids. Dziecko śpiące przy matce synchronizuje sw9j oddech z jej oddechem i rzadziej "zapomina" o oddychaniu. Warunki: matka nie może być pod wpływem alkoholu/narkotyków, dziecko śpi bez poduszki i nie jest przykrywane kołdrą matki (powinno być we własnym śpiworku lub pod lekkim kocykiem).

[brenya78]

No i tych warunków, nie umiałam zapewnić. Spałam pod kołdrą, bałam się że w nocy ja nakryje. Nie umiem spać bez poduszki, mój partner też, on w ogóle nie kontroluje swoich ruchów podczas snu, materac mamy za miekki itp. Technicznie się nie dało. Nie odważyłam się.

[takamania]

pade napisała:

> Moim zdaniem są trzy główne elementy, które zamieniają słodycz macierzyństwa w
> horror: choroba, wieczny płacz, a właściwie darcie się i brak snu. Czyli lęk, p
> rzebodźcowanie i brak odpoczynku/regeneracji
Zaliczyłam wszystkie 3. Przy jednoczesnym pukaniu się w głowę lekarzy, specjalistów, że wymyślam. Wolałbym się pomylić i mieć problemy typu : wybudza się co 3 h. Ale są dwa plusy. Po pierwsze nie wiedziałam ,że jestem typem osoby: wywalą drzwiami wejdę oknem. Wystarczyło tupnac a po mnie tylko kurz zostawał. Po drugie zdobyciu wiedzy, której bez tych problemów nie chciałoby mi się mieć. Żadna praca, szkoła i doświadczenia nie nauczyły mnie tyle co walka o syna.

[pade]

Mam takie same doświadczenia. Razy dwa.

[nangaparbat3]

Dlatego uważam, ze powinno się matkom pomagać. I że postawa, że tylko mąż ma to robić, jest niszcząca - pracuje się teraz do 17, wraca do domu koło 18, i następuje zderzenie dwóch bardzo zmęczonych osób.
Pamiętam, że jak zostałam sama i zaczęłam pracować naprawdę dużo, zrozumiałam exa - że czasem nie miał nawet siły porozmawiać. Z drugiej strony bezwzględnie część urlopu powinien mężczyzna spędzać z dzieckiem w domu SAM - żeby poczuł na sobie, jak to jest (dziecko plus obowiązki gospodarskie).- ex wrócił po wycieczce tygodniowej sam na sam z dwunastoletnią już wówczas córką, dała mu popalić (najlepszy dowód - kupił jej za bajońską wówczas dla niego kwotę spinkę do włosów, byleby już nie płakała) - i powiedział wtedy: poczułem smak ojcostwa. Najciekawsze, że powiedział to z wyraźną dumą.

[aerra]

O nie, nie.
Macierzyństwo to owszem, dla mnie super (mimo problemów, które zawsze gdzieś się tam mogą pojawić), ale ciążę wspominam koszmarnie.
Zresztą wielokrotnie pisałam - mogłabym mieć z piątkę dzieci, ale niech mi je surogatka urodzi.

[cruella_demon]

O to tak jak ja.
Gdybym miała do wyboru kolejna ciąża albo skok z wieżowca, wybrałabym wieżowiec.

[m_incubo]

Ale jaki okres macierzyństwa?
To całkiem wczesne wspominam raczej źle, im starsze i bardziej "dorosłe" były dzieci, tym było fajniej. Każde z moich dzieci zapewniło mi trochę inne macierzyńskie wrażenia, ale teraz najstarsza jest już prawie pelnoletnia, obyło się bez wielkich problemów, dzieci mam generalnie z promocji.
Jest fajnie, nie narzekam, nie żałuję, z perspektywy czasu natomiast wiem, że zylabym bardziej "swoim" życiem, gdybym matką nie została, nie jestem typem, dla którego macierzyństwo jest sensem życia.

[mia_mia]

Ja początki wspominam świetnie, ale dziecko bezproblemowe, ojciec bardzo pomocny, innych problemów brak.
Teraz też zgrzeszyłabym, gdybym narzekała.
Gdybym musiała siedzieć z dwójką czy trójką maluchów, jedno płacze, drugie chore, a trzecie chce się bawić pewnie miałabym inne wspomnienia.

[lellapolella]

Moje pierwsze dziecko to była żywa promocja zalet macierzyństwa, jedyne, co musiałam zrobić to odwrócić cykl spania i czuwania, bo miało dokładnie na odwrót niż reszta świata. Drugie za to dało mi do wiwatu, zastanawiałam się, po co mi to było- oczywiście wtedy, gdy w ogóle byłam w stanie myśleć. Generalnie, jestem na tak, ale nie przy niemowlętach, sądzę, że dziecko mnóstwo zyskuje, gdy można już z nim pogadać Nigdy nie rozumiałam ciągot do maluchów, zachwytów i biegania z łapami do cudzych wózków.

[manon.lescaut4]

Jak w sumie większość ludzi, tylko ja mam na odwrót. Uważam, ze najsłodsze, najfajniejsze są niemowlęta, a zajmowanie się nimi to piękny okres w życiu (oczywiście mimo niedogodności, które zawsze są). Późniejsze macierzyństwo to już chyba z przyzwyczajenia i poczucia obowiązku - no dobra, to był żart. Ale widać to nawet ogólnie w ludzkiej populacji, czy widujemy ludzi, głównie kobiety oczywiście, często starsze, które swiergola do kilkulatkow? Często głośnych, krnąbrnych i ogólnie trudnych do zniesienia? Ogólnie najgorszy etap dla mnie to 2-4 lat. Jeszcze przed porodem wiedziałam, ze tak będzie, a w pierwsze urodziny syna miałam dola, ze się kończy piękny czas niemowlęctwa.

[jak_matrioszka]

Ja też najbardziej lubie najmłodsze, szczególnie cudze Wózków sie nie czepiam, ale wole towarzystwo dzieci 0-1 od 1+ Uważam je za najłatwiejsze w obsłudze i najmniej wymagajace, co u cudzych dzieci jest najwieksza zaleta!

[manon.lescaut4]

Sista!

[lauren6]

Nie ma nic dobrego bez wysiłku. Żeby mieć efekt trzeba się nabrać.
Oczywiście, że macierzyństwo bywa trudne, ale też daje olbrzymią satysfakcję. Dla mnie dużo większą niż praca. Pieniądze, kariera to rzeczy ulotne, a wychowywanie dziecka by był rozsądnym, dobrym człowiekiem to jest prawdziwe, ambitne zadanie.

[ela.dzi]

Nie ściema, ale też nie sam cud, miód i orzeszki. Zwłaszcza wkurzające jest to z ust osób, które miały dużo łatwiejsze dzieci na danym etapie.

[mayaalex]

O wlasnie. Pamietam zdzwienie kolezanki, ze moje dziecko nie zasypia polozone do lozeczka po wlaczeniu karuzelki. Bo jej dwojka tak zasypiala. Dopiero trzecie bylo inne

[ela.dzi]

Moje drugie takie było, byłam w szoku, że takie dzieci naprawdę istnieją.

[kamin]

Ja pamiętam zdziwienie niektórych pań, że trzylatek może mieć różne odpały i np. kopnąć bez powodu psa. Bo ich dzieci tak nie robiły...Albo dostać ataku histerii, bo dostał picie w złym kubeczku...Albo...

[fitfood1664]

Macierzyństwo przy ogólnie zdrowych dzieciach i pomocnym mężu to bajka. Często wspominamy tamte wczesnodziecięce lata. Chętnie bym powtórzyła, żeby tylko zdrowe było, ale lata nie te.

[hanusinamama]

MOje nie spały dobrze, były długo na cycku (maz nie mogl nakarmic w nocy). Ale też kolek nie miałam. Za to mam DG wiec do pracy wróciłam zraz po porodzie, co prawda w domu ale na spanie w dzien z dzieckiem pozwolić sobie nie mogłam...i teraz jak juz jest dobrze to wspominam jednak miło. Sie zastanawiam na 3...

[martishia7]

Ciężko mówić o wspominaniu, moje dziecko ma raptem 2 lata i 7 mcy Ale aż do dziś - w zasadzie na nic nie mogę narzekać. W ciąży czułam się bardzo dobrze, pracowałam prawie do samego końca i urlop macierzyński to był dla mnie prawdziwy urlop, miałam czas się wyspać, zadbać o dom, zrobić sobie pierdylion maseczek i innych zabiegów Mam współpracującego męża, którego system pracy dodatkowo pozwalał być sporo w domu, więc dużo czasu spędzaliśmy razem. W międzyczasie zdążyłam zrobić prawo jazdy. W drugiej połowie macierzyńskiego ciężko zachorowała moja mama, co mnie mocno angażowało czasowo, ale to jakby okoliczność zewnętrzna. Cięższy okres przyszedł jak trzeba było wrócić do pracy, głównie w związku ze stresem jak córka zaaklimatyzuje się w żłobku. Poszło gładko, teraz już wiem, że nie było sensu się martwić na zapas, no ale to wiem dopiero teraz. Trochę cięższa była dla nas pierwsza zima w żłobku - kilka razy chorowała, staraliśmy się wymieniać opieką, ale i tak byliśmy tym trochę zmęczeni. W tym roku sezon zimowy kosztował nas raptem tygodniową wirusowkę, więc już jest dużo lepiej. Córka ma trudniejsze okresy, że jest bardziej, drażliwa, kłótliwa, uparta - falowanie "skoków rozwojowych" generalnie po niej widać. Gdy była mniejsza były krótsze a częstsze, teraz są rzadsze, ale trwają dłużej. Zazwyczaj zauważamy szybko że ma słabszy okres, staramy się wtedy nie generować sytuacji trudnych no i wspierać się wzajemnie jak drugiemu już mało brakuje do wybuchu
Ja uważam, że bardzo ważnym czynnikiem jest to, że ja mam małe potrzeby jeśli chodzi o sen oraz nie mam najmniejszego problemu ze snem przerywanym - robię co mam zrobić i zasypiam dalej w trzy minuty. To jest imho bardzo ważne przystosowanie do macierzyństwa. Mój mąż się śmieje, że jestem cyborgiem pod tym względem - ona niedobory w tym zakresie znosi gorzej.

[anahera]

Ja wspominam fajnie i majac na stanie 18-to i 15-to latkow tesknie za ich malymi wersjami, choc jak o nastolatkowie tez sa fajni.

[agnieszka_kak]

ja mam juz dosc wysluchiwania wspanialych matek, ktore tak dobrze wychowuja dzieci, ze te sa grzeczne, usmiechniete, zadowolone. I to wszystko dzieki nim, bo spedzaja z dziecmi tyyyyle czasu. Nawet na tym forum byl juz watek piatnujacy matki zostawiajace dziecko w przedszkolu do 17. Moje jest i zawsze bylo histeryczne i czesto sie wkurzalo, czasem (a mojemu mezowi czesto) brakuje mi cierpliwosci.
Denerwuja mnie te rady, ze wychowanie jest trudne, zmudne, ze na wszystko trzeba zapracowac. Milion trickow jak unikac histerii, przygotowywac sie, obracac kazda rzecz w zart, odwracac uwage... Nie tak to sobie wyobrazalam. Chcialam wychowywac z radoscia, nie z podrecznikiem.

[makurokurosek]

Wiec może wywal podręczniki

[agnieszka_kak]

Wtedy histeryzuje jeszcze bardziej.

[makurokurosek]

Boże , ale z jakiego powodu można histeryzować?

[agnieszka_kak]

Ty tak serio?
- bo chce dotknac goracej plyty piekarnika a mama nie pozwala
- bo chce zostac w restauracji a rodzice wychodza
- bo tramwaj odjechal
- bo mama nie pozwala wciskac wszystkich przyciskow w aytobusie
- bo skonczyla sie swinka pepa
- bo nie mozna jesc musli po umyciu zebow
- bo inne dzieci tez chca korzystac z zabawek na basenie
Itd...
Generalnie tragedia o to, ze nie wszystko mozna robic jak sie chce.

[iwoniaw]

ichi51e napisała:

> No dobra to kto wspomina macierzynstwo pozytywnie? Bo generalnie obecnie slysz
> y sie siciema sciema wszyscy maja depresje (a kto nie ma sam sie oszukuje) i og
> olnie koszmar.


No bez przesady. Ja depresji nie miałam, koszmarem bym raczej też nie nazwała tych wszystkich trudności, zwłaszcza że skoro zdecydowałam się na kolejne, to raczej świadczy o tym, że plusy przeważały. Ale nie ma co ściemniać, że niewyspanie i pojawiające się na bieżąco kolejne wyzwania to pikuś - bo nie, to nie pikuś. I każda matka wychowująca dziecko powinna mieć świadomość, że owszem, DUŻO zrobiła. I mało co jest tak żenujące i politowania godne jak głodne kawałki "no cóż takiego, tyle kobiet to przeżyło", zwłaszcza wygłaszane przez półgłówków, którzy nie wiedzą o tym NIC.

[makurokurosek]

Tak samo żenujące są teksty o tym jaki to wielki wyczyn i poświęcenie ,

[mum2004]

Jedyne trudniejsze chwile to choroby. Reszta dla mnie bezproblemowa.

[mamtrzykotyidwa]

Ja wspominam bardzo mile.
Uwielbiam dzieci.
Strasznie mi żal, że nie udało mi się mieć ich znacznie więcej.

[makurokurosek]

Ja pozytywnie się rozczarowałam. Spodziewałam się Sybiru, a oprócz nocnych pobudek do czasu gdy towarzystwo nie skończyło 2 lat jest całkiem fajnie. Oczywiście są i łzy ale jest tez dużo radości

[lilia.z.doliny]

nie sciema
wyjawszy zmeczenie w okresie 0-3 mce, to cudowny czas
jazda zaczela sie ok 3 rż
to, co jest najgorsze, to nieustajacy, podskorny lęk. Mysli: zeby tylko nic im sie nie stalo, zeby nic, nie opuscily mnie od 23 lat. I nigdy sie nie skonczą W tym kontekście macierzyństwo jest dla mnie udręką