CZY NIEMOWLĘ "WYSYSA" MIŁOŚĆ Z OTOCZENIA ?

[aszyrl]

Na pewno zauważyłyście, że po przyjściu na świat "nowego człowieka" WSZYSTKO
kreci się wokoł niego i dla niego, czas biegnie inaczej, itd. ALE JEST JESZCZE
COS... coś bardziej zastanawiającego i smutnego.

Wszyscy w Rodzinie kierują swe uczucia W STRONĘ DZIECKA (ono to chłonie), co w
połączeniu z ogolnym poddenerwowaniem, niepewnością, zmęczeniem prowadzi do
ZANIKU MIŁOŚCI wewn. Rodziny A przecież nowy człowiek JESZCZE nie
"zasłużył sobie" na tyyyyyyyyyle miłości i uznania, co ludzie żyjący już jakiś
czas. Wszak nawet nie wiadomo CO Z TAKIEGO BRZDĄCA WYROŚNIE ?!?! A już na
starcie ma wszystkich kochających go na maxa...

> pojawiają się spory i kłotnie małżeńskie jakich wcześniej nie było (tylko do
bobasa się usmiechamy i jego bezwarunkowo KOCHAMY)
> seks (mąż-żona) jest w zaniku (tylko do bobasa się usmiechamy i jego
bezwarunkowo KOCHAMY)
> pojawiają się spory i kłotnie z rodzicami i teściami (tylko do bobasa się
usmiechamy i jego bezwarunkowo KOCHAMY)
> zanikają przyjaźnie i znajomości (wszak siedzimy stale w domu albo idziemy
do znajomych na 10 min.)
> dzidzia staje się często "kartą przetargową" (np. jeśli go wykąpiesz,
nakarmisz, w nocy wstaniesz to ... będziemy się kochać)
> pojawia się gorsza efektywność i konflikty w pracy

[joasiiik25]

Wysysa? nie sadze, ze az wysysa...po prostu dostaje ta milosc bezwarunkowo z
otoczenia, rodzicow, dziadkow rodzenstwa.

Fakt - DOSTAJE MIŁOŚĆ, ale często kosztem ...

[aszyrl]

.. miłości wewnątrz małżeństwa i rodziny (brak czasu + zmęczenie = uczucie
okazywane TYLKO oseskowi).

Doszedłem do takich smutnych wniosków po obserwacjach rodzin znajomych i swojej
+ czytając ileś tam wątków na forum.

Oczywiście zjawisko NIE DOTYCZY rodzin majętnych (zamawiają sobie codziennie
obiady z restauracji, piorą i prasują za nich inni, dochodzi gosposia albo
niania, itd.) i tych dobrze "uposażonych" w dziadków, pradziadków mieszkających
w pobliżu, którzy wówczas przejmują część obowiązków opieki nad nowym człowiekiem...

[asia_i_p]

No ale to jest dosyć oczywiste - jak wszyscy lecą na twarze, to energię rozprowadza się po rzeczach niezbędnie potrzebnych do przeżycia. A to noworodkowi, a nie dorosłemu facetowi, niezbędne jest codzienne ćwierkanie.
Problem jest wtedy, jak po kilku tygodniach nie zaczyna się normować. Ale to i tak najczęściej znaczy, że problem był już wcześniej.

[memphis90]

Czy Twoim realnym problemem jest może to, że jesteś właśnie w posiadaniu oseska i nie czujesz się kochany, tylko zapomniany, marginalizowany i traktowany przedmiotowo? Bo takie odniosłam wrażenie....

????????

[twinmama76]

Wiesz, nie obraź się, ale gorszych bzdur dawno nie cztałam ((((
Nie bedę sie odnosic do twoich poszczególnych tez, bo jak dla mnie sa z kosmosu
i nie warto z nimi polemizować. Powiedz mi tylko, czy ty naprawde uważasz, że
na miłość trzeba sobie zasłużyć???? Jeśli tak, to jest mi ciebie szkoda...

[andzia1976]

Milosc zanika wtedy kiedy jej poprostu nie ma...kiedy jest dziecko wzmacnia
wiez miedzy rodzicami.. a stwierdzenie ze niewiadmomo co z tego brzdaca
wyrosnie a juz ma wszystkich kochajacych go na maxa jest moim zdaniem wyrazem
zazdrosci i niedowartosciowania ...przeciez to twoje dziecko i ty masz wplyw na
to kim bedzie..odda ci tyle milosci ile jej dostanie w dziecinstwie ..no ale
jesli ktos kocha go za cos to strasznie trudno bedzie mu byc szczesliwym
czlowiekiem....kurcze,wypowiedzialam sie ale rzeczywiscie uwazam takie
podejscie za beznadziejnie glupie..pozdrawiam

[lidqa]

"Milosc zanika wtedy kiedy jej poprostu nie ma...kiedy jest dziecko wzmacnia
wiez miedzy rodzicami.. " to nie do konca tak. NIepielęgnowana miłosc moze
rzeczywiscie zaniknąć ale nie jest to wina dziecka. Tylko rodzicow. ze sie tak
skupili na maluchu ze zapomnieli o sobie.
PO drugie seks w zamian za cos.............. w zyciu tak nie robilam i robic
nie bede. Seks to jest objaw milosci fizycznej a nie nagroda.

Wydaje mi sie ze masz 2-3 miesieczne dziecko i depresja cie dopada. Ja tez
wtedy malo wychodzilam, wiecznie bylam uwiazana i bylo mi bardzo ciezko. POmogl
mi internet a dziecko wyroslo. teraz ma rok, wrocilam do pracy, mam nianie
chadzam na piwo ze znajomymi i wszystko wraca do normy.

[maja312]

Jeśli Twoje rozważanie są czysto hipotetyczne, to chyba masz za dużo wolnego
czasu.
Jesli natomiast opisujesz rzeczywistosć w swojej rodzinie, to szcerze
współczuję i proponuję długi wypoczynek ( dla Ciebie) i terapię rodzinną .
Dzieci( i dorosłych też) kocha się za to,że są, po prostu. Nie za to , że
spełniają nasze oczekiwania i postępują według naszego widzimisie.
Miłosć do dziecka jest bezwarunkowa i naturalna. To dla mnie nie podlega
dyskusji i trochę się dziwię, że dla innych nie.
Pozdrawiam.
Maja

Ok, to co powiecie na żonkę WARCZĄCĄ na mnie a..

[aszyrl]

..do synka (10 m-cy) zawsze MILUTKO ?!

1. Przychodzi zmęczona z pracy ale ZAWSZE znajdzie czas i siły na nowego człowieczka
2. Pokłóci się ze mną czy rodzicami, ale dla dzidzi jest ZAWSZE miła !
3. Teściowie mnie nienawidzą i przy każdej wizycie nie zamienią słowa ze mną,
odwracają wzrok - na dziecko cały czas się gapią i uśmiechają
4. Na moje propozycje spotkania się z koleżankami i "wyluzowania" moja żona
odpowiada że jest mega-matką i ma to gdzieś - woli bawić się z synkiem przywlec
zakupy, dziecko pod pachą i jeszcze zrobić pranie, pozmywać i iść spać o 01:00
(wstaje o 6:00) - co skutecznie zabija jej atrakcyjność i nasze "pożycie" i
poczucie humoru

JA DEKLARUJE WSZELAKĄ POMOC i POMAGAM ILE MOGĘ ale czy to moja wina, że mam tzw.
"zbyt SAMODZIELNĄ" partnerkę ? Ona była nauczona od dziecka radzić sobie sama.
Pech...

P.S.
Przed urodzeniem naszego synka było ZUPEŁNIE inaczej.

Tata

[maja312]

No tak, to trochę zmienia postać rzeczy.
A nie próbowałes szcerze porozmawiac z żoną o swoich odczuciach?
O tym ,że czujesz się odepchnięty i samotny w tym związku?
Jeśli żonie zalezy na waszym związku , to powinna sprwę przemyśleć i wysnuć
jakieś konstruktywne wnioski.
Pozdrawiam.
Maja

[asia_i_p]

Rozumiem, że ci przykro, że dla ciebie jest niemiła.
Ale za cholerę nie rozumiem, jak można być zazdrosnym o własne dziecko i mieć żal, że dla dziecka, nawet zmęczona, potrafi być miła.

Nie deklaruj pomocy, tylko kiedy bawi się z dzieckiem, to zrób pranie i pozmywaj, jak będzie próbowała z rąk wyrywać, powiedz, że ty to teraz robisz i dwóch osób nie trzeba. Zacznij poważną rozmowę. Zachowuj się jak dorosły, a nie jak dziecko konkurujące o jej uwagę.

Miałam depresję poporodową i przez dobre pół roku byłam do dupy żoną, ale gadaliśmy o tym, co się dzieje, a mąż zachowywał się rozsądnie - mówił, czego chce, mówił, co mu nie leży, nie przenosił frustracji na naszą córkę, nie okazywał o nią zazdrości. Wiedział, że problem jest ze mną i z naszą komunikacją, a nie z dzieckiem. No i nie przyjmował, że pech to pech, jakimi nas panie Boże stworzyłeś, takimi nas masz, tylko zakładał, że trzeba gadać, gadać, gadać i się docierać, aż się dotrze.

[sanciasancia]

Dorośnij.

[princy-mincy]

Ale to nie dziecko jest tu problemem, tylko relacje w Twojej rodzinie.
Dla mnie to naturalne, ze niemowlę kocha sie bezwarunkowo i jest sie dla niego zawsze naj naj.

A z tego, co piszesz, problemem jest postrzeganie swojej roli przez żonę i nawet przez siebie samego.
Dla mńie ktoś, kto jest zazdrosny o uwagę poświęcana dziecku powińien sie zastanowić czemu jest zazdrosny a nie o kogo.

[memphis90]

Myślę, że masz żonę jadącą ostatkiem siły, mimo, że stara się być mega-matką...

[brzysialinka]

Moim zdaniem nie ma możliwości, aby dziecko dostało za dużo miłości. Poresztą
nie ma w tym nic złego, że bobasa kochamy bezwarunkowo tylko za to, że jest.
Cieszę się, że mam kogo kochać, a poza tym nie zapominajmy, że to dziecko
również kocha nas bezwarunkowo. Ile radości daje nam każdy uśmiech i każa nowa
czynność jaką dziecko się nauczy, z jaką niecierpliwością czekamy na pierwsze
"MAMA" i "TATA". Można by tak wymieniać bez końca co sprawia nam radość. A to,
że na jakiś czas musimy zrezygnować ze znajomych, no cóż nie można mieć
wszystkiego, choć ci najprawdziwsi przyjaciele zawsze zostaną. Nie wiem czemu
uważasz, że stosunki między małżonkami ulegają pogorszeniu, bo ja uważam, że
miłość między mną i moim mężem dojrzała kiedy w naszym życiu pojawił się synek.
Życzę Ci abyś zaczęła dostrzegać dobre strony macierzyństwa, bo jest ich
baaaardzo dużo.

[katse]

a ja postrzegam to inaczej

nasze dziecko
w nasze życie wniosło inną miłość
takiego uczucia ani ja ani mój mąż nie odczuwaliśmy do siebie nawzajem ani do
niegoko innego
ono absolutnie nie wysysa
ono nam daje
DAJE
uśmiech o poranku
i uśmiech przez sen

a dzisiaj mój mąż miał łzy w oczach
jak mała przez sen szeptała
tatuś tatuś

a ja jaka byłam szczęśliwa widząc mojego męża z tą łezką w oku
bo to znaczy, że TO WSZYSTKO ma sens

WSZYSTKO
i poranne wstawanie
i pranie
i prasowanie
i gotowanie
i totalne zmęczenie domowym bałaganem i hałasem

ma sens pieczenie ciatsa
i gotowanie zupy
i mają sens wyrywane z codziennego biegu chwile na wypad z mężem do kina

i naprawde u nas wiecej MIŁOŚCI jest
odkąd jest ONA

tak
i może dlatego nie kłócimy się z rodzicami
teściami
między sobą
czasem tak
ale raczej ze zmęczenia

tyle w sobotnie popołudnie
umęczona dobowymi pracami chciałam Wam napisać

K

to o czym pisałaś to nie miłość małżonków

[welcometopoland]

...lecz osobna miłość rodzicielska każdego z nich do dziecka - i fakt, dziecko wzmacnia miłość ale do NIEGO

[bambo44]

Aszyrl:

Współczuję Ci, bo zostałaś niemal zlinczowana za swój post. Bardzo też cieszę
się, że zjawisko, które opisałaś nie jest problemem w rodzinach dziewczyn które
Ci odpowiedziały. Stwierdzenie jednak, że zjawisko, które opisałaś nie
istnieje w ogóle jest według mnie błędnym uogólnieniem. Innymi słowy zgadzam
się z Tobą, że zjawisko takie istnieje.

Niedawno był tu podobny wątek, który poruszył temat wpływu pojawienia się
dziecka na relacje żona-mąż. (Dla tych co nie pamiętają tutaj zamieszczam link:

Kto ważniejszy? Mąż czy dziecko ?)

Doskonałą ilustracją problemu jest na przykład wiadomość od tej mamy, która
otwarcie przyznaje, że dziecko zsunęło męża całkowicie na drugi plan:

Re: czy zostałybyście w związku w którym miłość w.

Twój post porusza ten sam problem, tylko w znacznie szerszym zakresie. Nie
twierdzę, że to źle, nienaturalnie, że dziecko na tą miłość nie zasłużyło.
Stwierdzam jedynie, że dziecko absorbuje ogromną ilość czasu i uczuć. To
prawda, że często może to mieć negatywny wpływ na wymienione przez Ciebie sfery
życia. Uważam, że dobrze jest zdawać sobie z tego sprawę, bo wtedy można tym
potencjalnym problemom starać się zapobiec.

PS.

Nie zawsze jest tak, że opisane przez Ciebie zjawisko prowadzi do problemów.
Całe szczęście w rodzinach większości forumowiczek, które Ci odpowiedziały nie
jest to problemem, co widać na podstawie ich odpowiedzi.

[verdana]

Na pewno nie wysysa, chociaż bywa, że stosunki z mężem ulegają pogorszeniu -
niestety mamy nie są bez winy. Jednak gdyby naprawdę "wysysało" oznaczałoby to,
ze mozna mieć najwyżej jedno dziecko - bo gdy pojawia się niemowlę, cała miłość
do starszego dziecka zostałaby przelana przez mamę i otoczenie na młodsze. A w
rodzinach, gdzie nie ma jakiś wewnetrznych problemów, naprawde tak się nie
dzieje. Mozna kochać osmioro dzieci, mozna kochać jednocześnie męża i rodziców -
dlaczego by nie można kochać jednoczesnie niemowlecia i współmałżonka?

[bambo44]

Verdana:

Napisałaś:

> Mozna kochać osmioro dzieci, mozna kochać jednocześnie
> męża i rodziców - dlaczego by nie można kochać
> jednoczesnie niemowlecia i współmałżonka?

Zgadzam się z Tobą w stu procentach. Jednak to, że MOŻNA kochać jednocześnie
niemowlę, współmałżonka i rodziców nie zmienia faktu, że niektóre mamy tego nie
robią. Zamiast tego koncentrują się w 100% na dziecku, co czasami odbija się
negatywnie na innych sferach życia (na przykład mąż, sex, rodzice, przyjaciele,
znajomi, praca). Wydaje mi się też, że w takiej sytuacji świadomość problemu
może spowodować, że celowo, nawet kosztem dziecka, można poświęcić odrobinę
więcej czasu i uwagi tym zaniedbanym sferom, i może mieć to zbawienne skutki.

Zgadzam też się z Tobą, że to nie wina niemowląt, tylko rodziców. Niemowlę
nie "wysysa", a jedynie rodzice mogą wpaść w pułapkę przelania wszystkich
uczuć, sił i zainteresowania na dziecko.

Ja tytuł tego wątku potraktowałem jako przekolorowanie i przesadę w celu
zwrócenia uwagi na pewien problem. Nie traktuję go dosłownie. Być może jednak
to tytuł wywołał tak negatywny odzew.

[memphis90]

>
> Współczuję Ci, bo zostałaś niemal zlinczowana za swój post.
Bo to facet jest, co trochę zmienia wydźwięk posta

[sakada]

U mnie żaden z przytoczonych przez Ciebie przykładów nie wystąpił. No może w
wyjątkiem ograniczenia kontaktów ze znajomymi, ale przykro mi - nie rozdwoję
się. A tak w ogóle to jestem ciekawa skąd u Ciebie takie spostrzeżenia. Mam
nadzieję, że nie z autopsji. Jeśli tak to współczuję i wybacz, ale moim zdaniem
to nie w dziecku tkwi Twój problem.

Aszyrl nie jest kobietą

[wegatka]

Jest nieco osamotnionym tatusiem , do czego się zapewne nie zdążył przyznać.
Myślę, że wielu facetów tak się czuje gdy pojawi się na świecie potomstwo.
Polecam do poczytania jego posty na forum etata, może bardziej nakreślą jego
sytuację.

[milarka]

Aszyrl,
masz przykre doświadczenia i duży problem, ale proszę nie uogólniaj

myślę, że w większości kochających się małżeństw nie ma takich problemów, choć
oczywiście początki z dzieckiem bywają trudne - ale dla kochających się ludzi
są to przejściowe trudności

Bardzo ładnie napisała to katse - dziecko nie wysysa miłości, dziecko ją
wzmacnia

A jest jakaś pointa?

[mid.week]

czy to tylko malowniczy opis stanu rzeczy?

[agaja5b]

Hm, dziwnie ujęty problem. Kiedy dwoje dorosłych, dojrzałych emocjonalnie i osobowościowo ludzi ma niemowlę to staje się dla nich jasnym jak słońce że to niemowle jest w centrum uwagi, bo niemowle ich potrzebuje i ich priorytetem jest zaspokojenie jego potrzeb, a tak się składa że najważniejsze z nich wymagają zaangażowania wiekszości czasu, uwagi, sił, uczuć, więc to że ktos tego nie rozumie, świadczy o tym, ze jest po prostu niedorosły. W miare jak niemowle rosnie układ sił powinien powoli wracać do poprzedniego stanu ale już z uwzględnieniem nowego członka rodziny, który jest od obojga rodziców zależny. Aha i dla normalnych ludzi miłość do dziecka jest bezwarunkowa, owszem, czasem bywa trudniejsza, okupiona większym nakładem sił i czasu, czasem wręcz nadludzkim wysiłkiemi, ale jasnym jest że dziecko nie musi na nia zasłużyć ani jakoś spłacić w przyszłości. Takie podejście jest mocno nie fair.

Rywalizacja z wlasnym dzieckiem

[tully.makker]

jedna z najpaskudniejszych rzecyz na swiecie jest rodzic zazdrosny o wlasne dziecko i oczucia, jakim jest obdażane.

Brrr.

Biedny dzieciaczek. W sumie trudno sie dziwic, ze zona warczy na faceta i nie chce miec z nim doczynienia.

Zazdrośnik

[vilez]

Miałam takiego zazdrośnika za męża. Śmieszne to było, ale straszne trochę też.

[mamusia1999]

osobnik narcystyczny dokladnie tak odbiera narodziny konkurenta.

zupelnie naturalna koleja rzeczy TYLKO dzeici kochamy bezwarunkowo, wszytskich innych, w tym partnerow, kochamy warunkowo. na szcezscie, tym sposobem z trudem, ale mozemy sie odkochac w toksycznym zwiazku.

[18lipcowa3]

Niech zgadnę -jesteś męzusiem odstawionym od cyca?

[kawka74]

Teraz - dziewięć lat później - to już chyba problem się rozwiązał...?

[memphis90]

No nie, a taka ładna rzeźnia się zapowiadała....
Co za złośliwiec odgrzewa stare posty? Zbanować go, zbanować za karę!

[memphis90]

(tylko
> do
> bobasa się usmiechamy i jego bezwarunkowo KOCHAMY)
Rzecz jasna nie licząc tych momentów, kiedy mamy ochotę pier..nąc bobasa w łóżeczko i niech wreszcie śpi, a nie wyje...?