brenya78
31.05.24, 10:23
Ok, tytul wątku trochę zaczepny, ale myślę od paru dni nad tym co powiedziało kilka forumek w wątku obok. Jedna dziewczyna napisała o bezdzietnej koleżance ktora czuje się samotna z tego powodu no i się zaczęło. Że dzieci nie są lekiem na samotnosc, i że tak może myśleć (i co gorsze z tego powodu rozmnażać sie) tylko osoba zaburzona. Jakoś tak to leciało. Przepraszam, jeśli niezbyt dokładnie to ujęłam, ale padło tam wiele wznioslych idei i warunków, które trzeba spełnić żeby się rozmnożyć.
No i się teraz zastanawiam. Czym w zasadzie MOGA się ludzie kierowac aby moc sie rozmnozyc, skoro ta samotnoac, szklanka wody, potrzeba czy chec posiadania duzej rodziny, wspolnej Wigilii, radosci ze wspólnych aktywności rodzinnych, przytulankek, pogadanek, wnuków, towarzystwo w DPSie jak już jesteśmy ślepi i niezdarni - są złymi i niepożądanymi powodami aby mieć dzieci i świadczą o zaburzeniach.
Kurcze, zawsze mi sie wydawało ze po to się człowiek rozmnaża - żeby to wszyatko mieć, żeby mieć kogoś w tym świecie, a tu się okazuje że powody muszą być jakieś bardziej wzniosle. Ale jakie?
A przyjaciół też można mieć? Aktywności towarzyskie? Czy najpierw człowiek ma się poczuć dobrze w swojej samotności, zanim zacznie sobie tą samotność wypełniać przyjaciółmi? No bo skoro dzieci nie są od tego, to może przyjaciele też, i samotnosc nie jest dobra motywacja do pozyskiwania tychże? No nie wiem, wydawało mi się że potrzeba nie bycia samotnym to taka atawistyczna potrzeba i ludzie generalnie dążą do tego żeby żyć z ludźmi, mieć dzieci itp. A tu się okazuje że człowiek jest zaburzony jak ma takie uczucia i strasznie krzywdzi swoje dzieci jeśli się rozmnoży z tego powodu.
Jak to widzicie? To grzech powiedzieć - tak, mam dzieci żeby czuć się mniej samotnym? Wszyscy ludzie którzy kochają swoją rodzinę i w niej czują się najlepiej - w gronie swoich dzieci, wnuków- są zaburzeni?