Depresyjno-nerwicowe nastroje

[eva_evka]

Dziewczyny, myślałam, że jestem jedna z niewielu osób, ale jak czytam to forum to okazuje się, że coraz więcej z nas ma problemy depresyjne albo nerwicowe.
Chciałam się Was podpytać, jak sobie radzicie?
Wiadomo, takich zaburzeń nie.leczy się jak zapalenia płuc, że z każdym dniem jest lepiej. Tutaj jeden dzień lepszy, inny gorszy. Często jest też tak, że nie ma lepszego dnia, tylko jest "jakoś".

Jak sobie radzicie w momencie, kiedy nic Wam się nie chce, a powinnyście się czymś zająć?
Czy zbyt dużo odpoczynku szkodzi?
Czy czujecie czasami, że robicie krok w tył? Albo, że nie ma postępu? Albo jak Wam się wydaje, że wszystko jest źle i niedobrze i już nigdy nie będzie lepiej 😀

Ja mam zaburzenia lękowe (dokladnie GAD) i po cudownym tygodniu złapałam jakiegoś "doła". Wiadomo, nie każdy musi być cały czas uśmiechnięty, ale jakoś nie mogę się dzisiaj i wczoraj zebrać do niczego. Dzisiaj dodatkowo mam jeszcze sesje terapeutyczna (mam przełom, wiąże z tą sesją duże nadzieję, ale też obawiam się powrotu do trudnego tematu).

[marta.graca]

Też mam GAD i ciągle takie górki i dołki. Z samooceną fatalnie, też często mam poczucie, że nigdy nie będzie lepiej.

[eva_evka]

A wiesz, skąd u Ciebie się wziął GAD?
Jak sobie radzisz z codziennymi obowiązkami , takimi jak praca, dzieci, pranie ?

[marta.graca]

Dziedzicznie, cała rodzina ze strony mamy jest lękowa. Prokrastynacja i unikanie to moje drugie ja Co się da, to odkładam i mam mocno słomiany zapał. A w pracy radzę sobie nawet spoko, tylko stres mnie zjada.

[eva_evka]

Nie zastanawiałaś się, czy nie macie jakieś traumy przenoszonej z pokolenia na pokolenie? Dobrze jest to opisane w książce "Nie zaczęło się od Ciebie". Warto się tym zainteresować.
Może Ty właśnie będziesz miała sprawczosc żeby przerwać ten łańcuszek!

Nie odkładaj, tylko bój się i rób - pomaga.
Ja w pracy czuję się dobrze, gorzej jest w domu, te myśli mnie dziubią z każdej strony. No ale to jest związane z tą traumą, ta reakcja iesy zakodowana w ciele. Wtedy też byłam w domu, jak przyszły informacje o siostrze...

[marta.graca]

Czytałam tę książkę i dużo mi pomogła. W dzieciństwie straciłam nowonarodzoną siostrę, mama 10 lat dochodziła do siebie i pewnie na mnie 9-letniej też to się odbiło.

[eva_evka]

Ja straciłam siostrę bliźniaczkę w wieku 10 lat.

[eva_evka]

To już nie chodzi o samą śmierć, tylko jak to wszystko się odbyło. Dowiedziałam się późno, nie pozwolono mi się pożegnać, na drugi dzień wysłali mnie do szkoły (przybrałam maske), a za tydzień, po zakończeniu roku na 3tygodniowy obóz (przybrałam maske).
Nie miałam czasu na żal, na rozpacz, na złość. Na przeżycie żałoby.
Nie winię rodziców, bo sami musieli stawić temu czoła i pewnie chcieli dobrze.

[trampki-w-kwiatki]

O matko, współczuję 😔

[eva_evka]

Przez całe życie myślałam: "jak świetnie sobie wtedy poradziłam!". A tu zonk. Rok temu ataki paniki i teraz GAD.
Moje lęki, zamartwianie się, są związane z tamtą sytuacją. Szkoda czasu na przykłady, ale Analogia jest bardzo duża.

[marta.graca]

U mnie było podobnie. Całe lata nie pozwalałam sobie na żadne negatywne emocje, zawsze uśmiech, aż przy okazji pandemii dostałam ogromny kubeł zimnej wody na łeb i się wszystko posypało.

[eva_evka]

Wydaje mi się, że odkrycie tego mechanizmu (tamto vs lęki o dzieci) powinno mi pomóc. Chciałabym też umieć nie skupiać się na takich głupich myślach.

[eva_evka]

Ale to jest praca, praca i jeszcze ewz praca. Ludzie żyją z różnymi zaburzeniami / niepełnosprawnościami itp więc trzeba żyć i z tym.

[marta.graca]

O tak- czarne myśli, od których nie można się uwolnić, to i moja zmora. Medytacja mi pomaga, próbowałaś?

[eva_evka]

Robię taką krótką, 10 minutową. Nie wiem czy skutkuje, raczej nie
A znasz takie techniki jak metoda opukiwania lub kotwica?
Mi bardzo pomaga akceptacja swojego stanu (ok, jestem zdenerwowana, mam prawo, ale robię dalej).
Najlepiej działa za to zajęcie się czymś, wyjście z domu, praca, jakieś aktywności.

[marta.graca]

Regularnie musi być stosowana, żeby pomagała. Kotwicę znam, fajne jest też skanowanie ciała.

[eva_evka]

Kojarzę skanowanie, ale też tego nie robię. Przypomnisz co to?
Wczoraj poznałam człowieka, który wyszedł z czarnej dziury lęku. My też damy radę, powolutku. Przytulam Ciebie i siebie i Ty też przytul siebie.

[marta.graca]

Skupianie uwagi po kolei na wszystkich częściach ciała, że szczególnym uwzględnieniem tych, gdzie są napięcia i ucisk. Dzięki i powodzenia! Akurat wczoraj się przytulałam po jodze

[eva_evka]

A ja miałam wczoraj cudowny wieczór bez niepokoju, tak się cieszę tym.
Terapeutka mówi, że teraz powinnyśmy pójść dużymi krokami do przodu, tylko nie mogę wciąż walczyć. Chciałabym, ale boję się uwierzyć.

[ekstereso]

Ale fajnie się Was czyta, Dziewczyny.

[eva_evka]

ekstereso napisała:

> Ale fajnie się Was czyta, Dziewczyny.

Dzięki! Ściskam

[mandre_polo]

eva_evka napisał(a):

> A ja miałam wczoraj cudowny wieczór bez niepokoju, tak się cieszę tym.
> Terapeutka mówi, że teraz powinnyśmy pójść dużymi krokami do przodu, tylko nie
> mogę wciąż walczyć. Chciałabym, ale boję się uwierzyć.


Słuszna inf od terauepty. Walka każdego dnia odbija się na zdrowiu psych. Emocje zalewają i nie ma miejsca na szukanie rozwiązań, dyskusję na argumenty

[pffpffpff]

Mi pomogła terapia z prawdziwego zdarzenia, HTZ i głębsze i uważniejsze słuchanie samej siebie. Nie tylko organizmu ale przede wszystkim uczuć. I ich akceptacja. Jakkolwiek to brzmi.

I uważam, że nic tak nie wpłynęło na moje samopoczucie, wygląd i zdrowie jak odstawienie %.

Poza tym świadome oddychanie (potrafię w tej chwili złagodzić różnego rodzaju bóle fizyczne oraz napięcie nerwowe samym tylko właściwym oddychaniem).

Do tego pilates, joga i dużo zaopiekowania się samą sobą. Co wcale nie oznacza nie wiadomo jakich zabiegów, kosztów czy czasu.

[eva_evka]

Akapit 1 - pracuje nad tym intensywnie, jaką terapię miałaś i jak długo? Alkoholu nie pije praktycznie wcale. Z oddychaniem gorzej, nadal w stanach napięcia łapie się na tym, że zatrzymuje oddech zamiast oddychać.

Rozumiem, że Ty wygrałaś walkę ciężko pracując? miałaś kryzysy?

[feldmarszalek.duda]

To jest bardzo mądre, co napisałaś. Jeszcze dodam, żeby nikt nie myślał, że ta duża ilość zaopiekowania się sobą to egoizm - jest wręcz przeciwnie, otoczenie, bliscy mają z tego ogromne korzyści.

[pffpffpff]

Tak i doceniają to o dziwo

[eva_evka]

Mi takie utulanie siebie jeszcze idzie kiepsko (ale zaczęłam z miesiąc temu). Myślę, że nie zasługuję, że nie ma co się nad sobą rozczulać. Będę to ćwiczyć a najgorsze jest dziękowanie sobie, no nijak mi to nie wychodzi, nie mam posłów za co mogłabym być sobie wdzięczna.
Dodatkowo jeszcze nam zadanie rozmawiać że swoją 10letnia JA.

[pffpffpff]

W końcu zaskoczy.
Trzymam kciuki.

[eva_evka]

Pewnie masz rację.
Pamiętam, jak powiedziałem, że "nigdy nie nauczę się nie bać ataków paniki". A potem to przyszło niespodziewanie, po prostu pewnego dnia uświadomiłam sobie, że już się nie boję ataków paniki, bo w sumie to nie ma czego, one mi nic nie zrobią i nawet jak przyjdą to i pójdą. I od tego czasu nie przyszły

Dziękuję za ciepłe słowa.

[makurokurosek]

Nie mam depresji , nie mam nerwicy, nie mam stanów lękowych ale mam tydzień w którym nic mi się nie chce , a pogoda szybko zapędzą mnie do łóżka.
Za kilka dni zaczyna się kalendarzowa jesień większość z nas zalicza spadek nastroju.

[eva_evka]

O! I właśnie to też przerabiam na terapii! Że gorsze samopoczucie jest ok i "normalni" też tak mają!

[makurokurosek]

Stan który przeżywa większość z nas jest stanem normalnym . Każdy jednak może sobie z nim radzić inaczej i ważne jest aby tego radzenia sobie z takimi stanami się nauczyć.
Według mnie dużo tu zależy od wychowania, od tego czy rodzice pozwalali nam na okazywanie różnych emocji i czy uczyli nas sobie z nimi radzić.

[eva_evka]

Moi rodzice moje uczucia zamiatali pod dywan (sami musieli się pozbierać po śmierci mojej siostry).
Nie obwiniam ich o to, bo mieli ciężko ale taka jest prawda.

[nostalgia81]

o wlasnie tez mam zjazd, zastanawiam sie czy to juz jesienny spleen czy za wczesnie

[simply_z]

Mysle,ze zmiana pogody tez robi swoje,a z wiekiem moze i hormony tez...

[marta.graca]

Ja też! Dlaczego za wcześnie? Już połowa września.

[pade]

nostalgia81 napisała:

> o wlasnie tez mam zjazd, zastanawiam sie czy to juz jesienny spleen czy za wcze
> snie

też mam i uważam to za całkowicie normalne
tydzień temu było gorąco, słońce, teraz jest zimno, wieje, leje
szaro buro i do domu daleko
na dodatek jakiś wirus mnie dopadł i nie mogę się wykaraskać, a tu pracy dużo i to trudnej
no bywa

[makurokurosek]

Sądzę, że zmiana pogody . Z 35 stopni i skwaru nagle mamy poniżej 20 , wiatr, deszcz i wszędzie szaro

[eva_evka]

Ochłodzenie przyjemne, ale deszcz już nie.

[makurokurosek]

Szaro, buro i niejako, a przede wszystkim brak słońca zawsze wpływa na obniżenie nastroju.

[pffpffpff]

Dokladnie. Wieje porywisty wiatr. Powietrze jest elektryzujące. Ciepło, ale wilgoć i ten wicher robi swoje. Do tego zbliżająca się pełnia księżyca.

[princy-mincy]

Nigdy nie miałam leków, alenie przy stanach depresyjnych i szeroko pojętej niemocy bardzo pomogła psychoterapia.

[pade]

Eva, jak Cię czytam, to mam wrażenie, że jesteś w fazie "jak najszybciej się z tego wyleczyć". No to tak nie działa. Bo raz, że na zaburzenia lękowe "pracuje się" całe życie, dwa - leczeniem trzeba objąć również ciało.
Pefekcjonistyczne podejście do zdrowienia, nie tylko go nie przyspiesza, ale wręcz utrwala zaburzenie.

[eva_evka]

Na pewno w początkowym etapie zaburzenia miałam chęć wrzeszczeć: "niech to sobie pójdzie natuchmiast". Teraz mam już więcej cierpliwości, akceptacji i zrozumienia dla tego stanu. Cieszę się z poprawy, ale nie nauczyłam się jeszcze radzić z kryzysami i gorszym samopoczuciem beż powodu.

[pade]

Ale wiesz, że to nie jest porażka?
Wszystko przyjdzie z czasem. Serio.
Dużo życzliwości dla siebie Ci życzę

[eva_evka]

pade napisała:

> Ale wiesz, że to nie jest porażka?
> Wszystko przyjdzie z czasem. Serio.
> Dużo życzliwości dla siebie Ci życzę
>
Dziękuję za wsparcie trochę jeszcze mam w głowie to, że "powinnam", "muszę".
Terapeutka mówi, że im wolniej, tym szybciej.
Będę starała się być dobrej myśli.
Ja bym bardzo chciała, żeby wziąć tabletkę I żeby wszystko przeszło, ale to niemożliwe.

[marta.graca]

Też tak mam, nie jesteś sama! Też trochę się nauczyłam odpuszczania, ale do dobrego daleko

[trampki-w-kwiatki]

Ja bywam i lękowa i depresyjna, albo może bywałam, bo od paru lat jest ze mną jednak lepiej. Gdy przychodzi jesień motywacja moja leci na łeb na szyję, ale wtedy nasilam swoje dbanie o siebie, czyli jakaś sauna, joga, herbata w pięknej filiżance, ładny posiłek. Staram się celebrować takie drobnostki. I rower, choć to nie jest wygodne, jeżdżę do pracy rowerem, bo podnosi mi nastrój sam fakt, że przejadę wśród drzew albo jakąś ładną starą aleją, albo nawet samo to, że się przewietrzę
W pracy stosuję zasadę, że to nie mój cyrk, nie moje małpy, czyli nie biorę na siebie odpowiedzialności za cudze złe decyzje, latają mi one kalafiorem, wchodzę w tryb zen tak często jak tylko mogę.

[marta.graca]

Dzięki za post! Od razu zapodałam jogę i sobie przypomniałam, jak mi dobrze robi. Muszę wrócić na matę.

[eva_evka]

marta.graca napisała:

> Dzięki za post! Od razu zapodałam jogę i sobie przypomniałam, jak mi dobrze rob
> i. Muszę wrócić na matę.
>
Marta, ja się zapisałam na pilates na razie byłam tylko raz, ale.to już coś! A z ćwiczeniami byłam na bakier.

[marta.graca]

Też mam fajny pilates na swoim osiedlu, ale zapomniałam w tym miesiącu karnetu sobie opłacić. Ale teraz jestem tak wyrąbana pracą, że wolę jogę w domowym zaciszu, niż pilates w klubie z instruktorką -gadułą.

[eva_evka]

Rób to, co Ci pasuje.
Moja grupa to 5 osób, mi pasują takie kameralne zajęcia.

[mayaalex]

ja jestem i zawsze bylam mocno lękowa, mysle ze czesciowo to genetyczne, czesciowo wynikajace z doswiadczen z dziecinstwa. Na normalnym poziomie nauczylam sie z tym zyc i jakoś, lepiej lub gorzej, sobie z tym radzilam. Bardzo mi sie pogorszylo jakis czas temu i przez przypadek odkrylam, ze bardzo pomagają mi hormony (jestem przed menopauza i na razie po prostu biore pigulke, zakladam, ze za jakis czas przejde na HTZ).

[hrabina_niczyja]

W stanach stwierdzone depresji biorę leki. Na codzień nie katuje się, nie chce mi się sprzątać to nie sprzątam. Nie chodzę też na terapię, bo nie ma sensu latami wałkować i rozpamiętywać wszystkiego co złe. Było minęło i już. A już na twoim miejscu terapię w weekend bym sobie darowała, weekend jest do odpoczynku, zbierania sił. Chodzę też na basen, jogę, masaże, dziś wybywam na koncert gongów w celu relaksu. Zaopiekuj się sobą.

[mayaalex]

O wlasnie, to tez dobra rada - nie katowac sie i zaopiekowac sie soba. I zaakceptowac, ze czasem naprawde sa w zyciu trudne momenty/okresy i wtedy stany depresyjne czy lękowe sa dosc naturalna reakcja. Poszlam jakis czas temu do terapeutki, opisalam moje objawy i swoja codziennosc w tym momencie i ona mi bardzo wprost powiedziala, ze w takich chwilach/przy takim trybie zycia takie wlasnie reakcje nie sa niczym dziwnym. Bo czasem nam sie wydaje, ze gdybysmy wstawaly codzienne godzine wczesniej, zeby pocwiczyc joge, medytowaly w czasie przerwy obiadowej a w weekendy chodzily na dlugie spacery na lonie natury - czyli gdybysmy sie bardziej postaraly - to wszystko byloby ok. A czasem po prostu zycie jest trudne i tyle. I wtedy warto sie wspomoc lekami po prostu.

[eva_evka]

Wiesz, coś w tym jest. Moja doktor zawsze mówi, że teraz są tak dobre leki, że nie warto się męczyć. Jednakże lękowe sprawy to głównie wypadkowa naszych wielotelnich schematów, przekonań itp. No i traum, jak w moim przypadku. A na to już leki nie będą działały

[mandre_polo]

Szkodzi bycie perfekcyjna bo ten sposób myślenia blokuje i zamiast działania jest unikanie aktywności bo tylko zajac się tym co daje efekt WOW.
Poznanie przyczyn powstania nerwicy pozwoli poznać swoją osobowość, wartości i poukładać w głowie swoje mocne strony

[milva24]

Jakoś żyję. Godzę się z tym, że te zaburzenia lękowe będą mi pewnie w większym lub mniejszym stopniu towarzyszyły przez całe życie. Na terapię doszliśmy do pewnego przełomu, który utrudnia życie moim bliskim a przez to i mnie - nie czuję swoich granic. Teraz będzie chyba nielekka praca nad ich namierzeniem.
Jeśli chodzi o życie codzienne leży i kwiczy. Ale w końcu zdiagnozowałam fachowo ADHD co już odkryłam samodzielnie jakiś czas temu. Od jutra zaczynam swoją przygodę z wellbutrinem, mam nadzieję, że pomoże mi się ogarnąć, moja rodzina na to zasługuje.

[marta.graca]

Cześć Milva! Wróciłaś

[milva24]

Tak Zaczęłam zaglądać ale nie za często bo sobie uświadomiłam, że na dłuższą metę większe ilości forum mi szkodzą.

[marta.graca]

Chyba każdemu - i nie tylko forum, ale smartfon i komputer też. Z dala od ekranów jest fajniej. High 5 i powodzenia!

[summerland]

U mnie tez ostatnio więcej dołków a właściwie robi się dolina. Rzadko jakas wyżyna. Nie cierpie tego uczucia. Tez jestem lękowa, przypuszczam, że mam osobowość lękową. Dla mnie świat zewnętrzny bardzo wpływa na mój stan. Jak sobie radzę? - aktywność fizyczna mi pomaga. Właśnie się zbieram do pójścia na spacer.

[headonshouldersbaby]

Chodzisz na siłownię? Biegasz?
Rozciagasz się? Pilates?
Medytacja albo modlitwa?
Abstynentka alkoholowa?
Jesz dietę niskowęglowodanowa ( cukier makaron chleb )
Robilas testy krwi na niedobór witaminy D oraz ferrytyny i B12?

Jezeli na pytania powyżej odpowiedziałaś NIE to żadna terapia ci nie pomoże.
Ja z nerwica poradziłam sobie w powyższy sposób od lat mam spokój, wymaga to samodyscypliny no ale masz wybór. Męczyć się w sposób który cie wyczerpuje, bądź męczyć się w sposób który cie naładuje pozytywnie, uspokoi i wykatapultuje do działania.

[nostalgia81]

Bardzo dobre rady! Naprawde, az zapisuje. Bo kazda z tych rzeczy osobno powoduje zjazd i zadne antydepresanty nie sprawia, ze przestaniesz miec np. anemie.

[eva_evka]

headonshouldersbaby - dzięki za ten wpis. Napiszesz coś więcej o swojej historii? Takie pozytywne przykłady są dla mnie niezwykle.pomocne.

Chodzisz na siłownię? Biegasz? NIE
Rozciagasz się? Pilates? Pilates, ale dopiero zaczęłam, raz w tygodniu, chciałabym dwa.

Medytacja albo modlitwa?
Abstynentka alkoholowa? TAK
Jesz dietę niskowęglowodanowa ( cukier makaron chleb )
Robilas testy krwi na niedobór witaminy D oraz ferrytyny i B12?

[eva_evka]

Medytacja i modlitwa - tak
Jem makaron i chleb.
Ferrytyny ok, B i D mogę suplementowac

[pffpffpff]

Z tą Wit D i żelazem - dzielę się spostrzeżeniem z ostatnich dni.
Przez tą pogodę bylam oklapnięta i do tego źle spałam dwie noce, (bo teraz jest dwa tyg bez progesteronu) W piątek wzięłam przed spaniem uderzeniową dawkę vit D (20 tys jednostek) i do tego tabsa z żelazem. Spałam jak dziecko.

[eva_evka]

O matko! 20.000?
Ja cały czas biorę ten Pramolan i też śpię jak dziecko.

[subskrybcja]

headonshouldersbaby napisała:

> Chodzisz na siłownię? Biegasz?
> Rozciagasz się? Pilates?
> Medytacja albo modlitwa?
> Abstynentka alkoholowa?
> Jesz dietę niskowęglowodanowa ( cukier makaron chleb )
> Robilas testy krwi na niedobór witaminy D oraz ferrytyny i B12?
>
> Jezeli na pytania powyżej odpowiedziałaś NIE to żadna terapia ci nie pomoże.
> Ja z nerwica poradziłam sobie w powyższy sposób od lat mam spokój, wymaga to sa
> modyscypliny no ale masz wybór

Jakby te punkty działały, to na swiecie nie byłoby juz ludzi z nerwicami.

Sport pomaga, witaminy też, ale u jednego zadziałają u innego nie.

Mozeliwe, ze przeszła Ci od czego innego, nie miało to wpływu z joga czy nie jedzeniem węgli. Pewnie po prostu oprzestawiałas sobie pewne rzeczy w głowie.

[marta.graca]

Ale ona nie napisała, że u każdego zadziała, tylko że u niej zadziałało. Są to bardzo dobre sposoby i może komuś ten post pomoże.

[waleria_bb]

To jest trochę takie blabla. W stylu rusz się, pobiegaj i depresja minie. Nie mówię, że należy olać diagnostykę, aktywność fizyczną i skupić tylko na głowie. Jednak są stany, że człowiek fizycznie jest zdrowy jak koń, nie wychodzą niedobory, ćwiczy, zdrowo je i jednocześnie wymaga leków i terapii. Nie pisałabym kategorycznie, że spełni się warunki X i stan psychiczny będzie dobry, bo to jest za duże uproszczenie.

[simply_z]

Znam trochę osób, które źle się czuły przez źle działającą tarczycę, i tak, jak najbardziej warto sprawdzić hormony, poziom witamin itd. Przeciez do niedawna lekarze lekceważyli w ogóle wpływ witaminy D.

[marta.graca]

Ja to bardziej zrozumiałam, jako warunki niezbędne, ale nie negujące terapii czy leków.

[eva_evka]

Ja też, tak jakby dodatkowo.
Wiadomo, że bieganiem i anstynencją nie uleczymy problemu, który zazwyczaj tkwi gdzieś głęboko.

[headonshouldersbaby]

Nie znam wielu takich ludzi naprawdę którzy zdrowe ciało mają, przebadani są uprawiają sport , mają zdrowe życie duchowe i wciąż mają nerwice której nie kontrolują, jest ich bardzo mało. Są owszem ale większość ludzi ma problemy bo po prostu jest jakiś trigger który wyprowadza ich system z równowagi. Człowiek dbając o siebie bierze kontrolę nad swoim ciałem , zdrowiem. Naprawdę wiele można naprawić jeżeli nie całkiem wyleczyć .

Tak naprawdę te punkty powinny być odhaczone przez lekarza przed przepisaniem leków i pacjent powinien dostawać instrukcje jak żyć od psychiatry a nie tylko dragi. Nie oddzielisz ciała od umysłu ani umysłu od ciała. Mózg składa się z software i hardware. Jak hardware siada to żaden software nie pomoże. Musisz mieć wystarczająco dużo składników odżywczych, białka, witamin, TLENU. Układ krążenia musi pracować dobrze.
Nerwica przeszła mi przez:
Uregulowanie diety i przez to mikrobiomu - dużo warzyw , kiszonki, tylko dobrej jakości mięso , jajka.
Sport / cardio/ siłowe - to jak cudownie człowiek zaczyna się czuć po ćwiczeniach po jakimś czasie to jest naturalny antydepresant ten wyrzut endorfin
Ćwiczę 4/5x w tyg pilates siłownia cardio
Sauna 4x tyg
Modlitwa bardzo mi pomaga nie jestem katoliczką by the way ale modlitwa daje pokój duszy i zmienia człowieka na lepsze . Nie mówię o klepaniu formułek ale o transformacji w sercu. Mam więcej wdzięczności , więcej pomagam innym. Wolontariat bardzo pomaga też , czucie się potrzebnym

Niska ferrytyna mnie rozjeżdżała kompletnie wiele lat dopiero po suplementacji żelaza zaczęłam odzywać . Później magnez. Później cynk. Musiałam się zbadać

To są lata dokonyeania małych marginalnych zmian w różnych kwestiach ale nikt mi nie powiedział o tym musiałam sama odkryć co szkodziło . Żałuję że tak późno. Dlatego nie rozumiem dlaczego lekarze nie mówią o tym więcej. Niby oczywiste ale jak człowiekowi siada system czy psychika czy ciało to od razu faszerowany jest chemią a mało się mówi o przyczynach.

Owszem poukładałam sobie w głowie też ale chyba każdy z wiekiem się zmienia.

Aha no i to że człowiek sie fizycznie trzyma i dobrze wygląda też podnosi nastrój swoją drogą

[ardzuna]

eva_evka napisał(a):

> Dziewczyny, myślałam, że jestem jedna z niewielu osób, ale jak czytam to forum
> to okazuje się, że coraz więcej z nas ma problemy depresyjne albo nerwicowe.
> Chciałam się Was podpytać, jak sobie radzicie?

Kiedy czuję, że nie mam siły albo że mi się nie chce, jedyna przetestowana przez lata skuteczna metoda to zmuszenie się do robienia czegokolwiek, choćby nie była to rzecz, którą aktualnie najbardziej "powinnam" robić. Ba, może to być nawet rzecz pozornie absurdalna i będąca odciąganiem uwagi od prawdziwej roboty. Potem albo samo jakoś idzie, albo człowiek poprzestaje na tematach pobocznych. Nawet jeśli ostatecznie udaje mu się zrobić niewiele lub nie do końca to, co było najważniejsze, to bez tego czegoś zaległości miałby jednak o wiele większe, a żal z powodu kompletnie straconego czasu - gigantyczny.

[mandre_polo]

Czyli aktywność na rozpęd. Może to być obejrzenie wystawy, posprzątanie szafy ćwiczenia jak i oglądanie kwiatów czy zrobienie i wypicie herbaty. Z racji niskiego ciśnienia nic nie robienie powoduje u mnie zjazd formy

[eva_evka]

Ja też mam niskie ciśnienie i ostatnie dni to jakiś dramat jak już się rozłożę na kanapie z książką, filmem i herbata to już mi się nic nie chce
Lubię weekendy, ale nie lubię za to dłuższych swiat np w okresie noworocznym. U nas rzadko jest śnieg w tym okresie, raczej plucha. Więc zalegamy na kanapie z filmami, grami itp, coś pieczemy, coś gotujemy rodzinnie, ale po dwóch dniach mam dosyć i tęsknię za normalnym trybem dnia.

[mandre_polo]

Tu jest zebrane przekrojowo dbanie o siebie m.in od strony fizycznej, emocjonalnej, przestrzennej, zawodowej finansowej

[mandre_polo]

www.facebook.com/share/p/CxxgHUkaF5QJ2fH1/

[mandre_polo]

Dbanie o sobie to nie tylko książka, herbata, joga🤩

[eva_evka]

Oj wiem, wiem, ale jak już człowiek tak się rozleniwi to ma ciężko potem się ogarnąć. W każdym razie pierwszy ruch to 2x w tygodniu pilates. Od czegoś muszę zacząć.

[ender_celebi]

Przespałam dziś całe popołudnie. I zamiast czuć się lepiej to czuję się z tym gorzej. Wiem, że gdybym wyszła na rower czy nordic miałabym lepszy nastrój a mimo to nie zmusiłam się. Średnio sobie radzę, ale czy dobijać się z tego powodu jeszcze wyrzutami sumienia?

[eva_evka]

Ja w ttm byłam mistrzem! Ucinałam sobie drzemkę w ciągu dnia, a potem budziłam się nerwowo z wyrzutami sumienia, że jak to???? Tyle do zrobienia a ja śpię??? I tak przez kilka lat po czym zdziwiona byłam, że mam zaburzenia lękowe 😉

[korniz]

Jak sobie radzicie przy adepresantach .Mala dawka i już bierze na spanie...Nigdy nie lubiłam tego stanu.,toteż unikam ich.

[eva_evka]

Trudno powiedzieć. Ja akurat biorę Pramolan, 2x1 (dawka dziecieca) i przeszły mi wszystkie lęki, natomiast mam niesamowita senność. Nie wiem, czy to przez pogodę, czy mój organizm jest juz "wyluzowany" i jego reakcja na odejście lęków jest właśnie taka (reaguje sennością na odejscieb"zagrożenia" czy może to lek to powodują. Śpię zazwyczaj 7-8 godzin i zastanawiam się, czy to nie za długo.
Może powinnam też zmniejszyć dawkę tego leku skoro stan się poprawił (ten lek można odstawić w dowolnym momencie tylko etapami).
Pamiętam, że jak brałam SSRI to też w którymś momencie byłam mega senna i spalam w dzień około godziny, potem to się unormowało.

[taki-sobie-nick]

Nie.

[eva_evka]

Haha! Ja w wyrzutach sumienia byłam NAJ-LEP-SZA!!!! Doskonale pamiętam, jak robiłam sobie drzemkę w dzień to budziłam się z bijącym sercem i wyrzutami, że śpię zamiast coś robić, dom ogarniać, ciasto pięć itp. Albo też pamiętam taka sytuację: mialam wolnu dzien, ale tez i ciezki czas, bo mąż bym w szpitslu poza Polską, zawiazolam córki do szkoły na 8.00, wróciłam, rozebrałam się i poszłam do łóżka. Spałam do 12.00. I zamiast cieszyć się, że miałam taka możliwość zregenerować organizm to dowaliłam sobie tyle wyrzutów sumienia, że ten dzień stał się dla mnie straszny. Ależ byłam głupia teraz uważam, że drzemka w dzień mi się po prostu należy

[taki-sobie-nick]

Dobrze, już się pochwaliłaś.

[eva_evka]

Proszę bardzo.