Duch - powrócił

[nenia1]

Ciekawy wątek. Generalnie nie przepadam za horrorami jako gatunkiem, kompletnie omijam bo nudzi mnie/brzydzi gore, ogólnie te wszystkie Teksańskie masakry piłą mechaniczną, Ludzkie stonogi. Wzgórza mają oczy kompletnie, Piły odpadają. Podobnie wszystkie filmy z zombi. No nie mogę, bo mnie te zombi śmieszą. Głównie tym jak chodzą. Budzi we mnie pewien sprzeciw wymienienie w jednym zdaniu Piły z Ringiem czy To - to do świetne horrory. Do horroru kwalifikowany jest również taki film jak Dziecko Rosemary Polańskiego czy Nosferatu Wampir Herzoga. Lśnienie. Carrie są też przykładami (dla mnie) świetnego horroru. Wydaje mi się, że zobaczyłaś ten rodzaj horroru, który faktycznie może wywołać u dziecka duży lęk. Rodzice pewnie nie zdawali sobie sprawy z tego jaki to film. Tym bardziej, że "złe" rzeczy spotykają tam dzieci. Wiem o czym jest, ale nigdy nie ciągnęło mnie do oglądania tego filmu, z opisu mnie zniechęcił. Wolę coś w rodzaju np. Mgły albo świetny Jeździec bez głowy czy rewelacyjny film Inni (o ile zaliczyć go do horrorów).

[arthwen]

Ja też nie oglądam horrorów, bez traumy z dzieciństwa, po prostu mnie to nie kręci, a mam tyle do obejrzenia, przeczytania, zrobienia, że szkoda mi czasu na horrory. Przy czym jest to trochę niekonsekwentne, bo horrory fantasy (czyli duchy spoko ) - owszem, oglądam, bo dla mnie podpada to pod kategorię fantasy, a tę rozrywkowo lubię

[zona_mi]

claudel6 napisała:


> I wiecie co - okazało się, że zrobili remake Poltergeista.

Masz na myśli wersję z 2015?

[arwena_111]

Uwielbiam horrory - ale jak obejrzałam Koszmar z ulicy wiązów mając 11 lat - to długo się bałam usypiać. A pożyczyła mi go wychowawczyni z podstawówki - czasy wymiany pirackimi kopiami.
Freddi rządzi . Duch super. Ringów ani żadnych Pił nie oglądałam.
Za to niesamowite wrażenie zrobiła na mnie Mgła z 1980 roku ( nowa to bajka dla grzecznych dzieci w porównaniu z pierwowzorem ) - do tej pory mam obawy czy nic nie wyjdzie z mgły .
Ale film który zrobił na mnie chyba największe wrażenie i długo pamiętałam większość szczegółów ( a obejrzałam mając pewnie ze 7 lat ) - to Tragedia Posejdona - stara wersja z lat 70 i "TO" też pierwsza wersja - po tym to się bardzo długo bałam i światła musiały być zapalone wszędzie.

[chatgris01]

Na mnie "To" zrobiło wstrząsające wrażenie w wersji książkowej, filmowa przy tym to pikuś.

[arwena_111]

Najpierw obejrzałam, potem już nie byłam w stanie sięgnąć po książkę. Kusi mnie przeczytanie Mgły - ale podobna sytuacja.
I ogólnie horrory gdzie napięcie się buduje obrazem, sytuacją a nie efektami - robią największe wrażenie. Te współczesne już jakoś tak nie straszą.

[nenia1]

arwena_111 napisała:

> Tragedia Posejdona
> - stara wersja z lat 70 i "TO" też pierwsza wersja - po tym to się bardzo dług
> o bałam i światła musiały być zapalone wszędzie.

Tragedia Posejdona - świetny film, ale to kino katastroficzne, tak jak z podobnego okresu Płonący wieżowiec. Horror ze statkiem w roli głównej to Statek Widmo.

[arwena_111]

No ja wiem, niedokładnie napisałam.

[nenia1]

arwena_111 napisała:

> No ja wiem, niedokładnie napisałam.

ok, ok, też ten film bardzo lubię. Świetne kino lat 70.

[arwena_111]

Te pierwsze wersje ( Tragedia Posejdona, Mgła, TO ) są dużo lepsze niż nowe. Nowe nie robią takiego wrażenia.
Najpierw myślałam, że jestem po prostu starsza i mniej mnie przeraża. Ale córce poradziłam obejrzenie tego pierwszego TO, bo się z koleżanką wybierały do kina na nowe - potem stwierdziła, że nowa jest lajtowa w stosunku do pierwszej wersji.

[nenia1]

arwena_111 napisała:

> Te pierwsze wersje ( Tragedia Posejdona, Mgła, TO ) są dużo lepsze niż nowe.

Mam dokładnie takie samo zdanie.

[simply_z]

Tak, Tragedia Posejdona świetne kino, aż sobie chyba zapodam.

[jolie]

Panicznie bałam się Freddiego Krugera, zdecydowanie niepotrzebnie obejrzałam "Koszmar z ulicy Wiązów". Nie spałam chyba ze dwie noce po obejrzeniu.

[pupu111]

Ja kiedyś to samo, film był naprawdę dobry jeśli chodzi o reżyserię. Niestety im więcej się tego ogląda, tym trudniej się czegokolwiek przestraszyć.

[aankaa]

Belfegor, Omen, Egzorcysta, przedwojenna wersja Mumii - pierwsze i jedyne horrory, które obejrzałam. Minęły dziesiątki lat i jakoś nie brakuje mi tego typu rozrywki

[drogadodomu]

Nie lubię horrorów chociaż oczywiście obejrzałam klasykę: Dziecko Rosmery, Egzorcystę i Lśnienie. Na Duchu byłam w kinie i musiał zrobić duże wrażenie bo dokładnie pamięta w którym kinie i z kim. Fediego Krugera oglądałam na kasecie i przez jakiś czas nie zrobiłam sobie kąpieli z pianą. A i tak film na którym bałam się najbardziej i śnił mi się po nocach to Odmienne stany świadomości. Miałam pewnie że 12 lat jak go obejrzałam i to było po prostu za wcześnie.

[joasia33]

O tak, Odmienne stany świadomości! Jak mnie to przeraziło! A miałam chyba 18 czy19 lat. Kocham horrory miłością wielką. Choć dziś już jakoś mniej mnie przerażają. Ostatnio córka mnie namówiła na obejrzenie wszystkich części "The Conjuring" i jakoś tak nic mną nie wstrząsnęło. "Mgła" chyba z 2007 roku? wstrząsnęła mnie za to bardzo - zakończeniem oczywiście. Zabiło mnie po prostu. "Sierociniec" uwielbiam, oglądam ilekroć na niego trafię i za każdym razem płaczę na końcu.

[evro44]

Ja lubię się bać na filmach ale nie takich w których leje się krew litrami, duchy i trupy mają flaki na wierzchu itp. To po prostu jest śmieszne. Dobry horror ma w sobie nieoczywistość, niedopowiedzenia i tą gęstą atmosferę od której ma się dreszcze. Wspominając pierwsze lęki to spektakl teatru telewizji "Carmilla" z Trojanowską. Z siostrą byłyśmy tak przestraszone, że długo nic tego nie przebiło ale po latach kiedy to obejrzałam ponownie zupełnie nie zrobiło wrażenia.

[danaide2.0]

Mnie trochę zastanawia jak to się technicznie odbyło: rodzice pozwolili, a ty bałaś się zamknąć oczy, zatkać uszy, wyjść z pokoju?
W sumie mogło być i tak. W tamtym czasie oglądaliśmy nie to, co trzeba i na odwrót.

Ja jestem totalnie niehorrorowa. Coś tam próbowałam zobaczyć (klasyka typu "Carrie" czy "Dziecko Rosemary"), coś zobaczyłam przez pomyłkę (poszłam do kina i i zostałam, ale akurat "Inni" z Nicole Kidman ma ciekawy klimat, zresztą za kutwa byłam na wychodzenie z kina, skoro dałam za bilet), pierwsze "To" próbowałam zobaczyć trzy razy (za każdym razem docierałam kawałek dalej, ale nie dałam rady), no i dołączam do fanek polskiego "Medium", które widziałam raz i chwatit.

Natomiast moje dziecko jest trochę z innego wymiaru i dzięki niemu troszeczkę się ogarnęłam w temacie (typu: już wiem, skąd jest ta gęba Nicholsona z memów). Nie mam jednak szczególnego poczucia straty z powodu nieobejrzenia setek splasherów ani nawet "Jeźdźca bez głowy". A, "Blair Witch Project" widziałam na studiach w jakimś studenckim kinie, bałam się, więc wyparłam, ale zareklamowałam dzieciom na wieczorny seans strachu i podpadłam, bo słabe i niestraszne. Nie wiem, czy częścią BWP nie była otoczka medialna, w której przedstawiano znaleziony film jako autentyczny zapis.