Obolałe stopy

[lajtova]

Czym ukoić ból stóp. Wczoraj zrobiłam prawie 38 000 kroków. Dla takiego leniucha jak ja to liczba kosmiczna.
Do tego nie w jakichś super butach tylko w trampkach. Teraz czuje jak mnie stopy napieprzają jakbym jakieś narzędzie tortur miała wokół.
Jakaś "kąpiel"? Ale w czym?

[mysiulek08]

masz sol morska? jak nie to to taka zwykla tez sie nada
idealny bylby siarczan magnezu albo chlorek ale z braku laku i sol dobra
temp niezbyt wysoka, lepsza chlodniejsza niz mocno ciepla

[lajtova]

Jeszcze dziś spróbuję.

[mysiulek08]

a po moczeniu (pol godz to minimum) wez jakis krem i wymasuj stopy

swietnie robi elektrostymulacja pradami ift ale 'maszynki prądowej' raczej nie masz pod reka 😉 albo masaz 'cisnieniowy', alez jak jw

[lajtova]

Zrobione. Ogolnie lepiej.
Ale jeden paznokieć mi zszedl)))

[hrasier_2]

lajtova napisała:

> Jeszcze dziś spróbuję.
>
Najlepiej by ktoś Ci wymasował te nóżki. A najlepiej tabletkę przeciwbólową.

[yenna_m]

W ktorym miejscu bolą te stopy?
Nie nabawiłas sie aby zapalenia rozścięgna podeszwowego od przeciążenia?
(Ból okropny, chodzisz krokiem zombiaka).

[lajtova]

Nie podejrzewam czegoś takiego.
To raczej wynik porwania się z motyką na słońce gdzie motyka to nieodpowiednie obuwie(nowe nie rozchodzone trampki).

[dekoderka]

Gdy jutrzenka bladym światłem ziemię musnęła, a poranne mgły jeszcze wiły się w dolinach, tak rozpoczęła się podróż nieustraszonego wędrowca, którego stopy, choć znużone, kroczyć musiały dalej. Był to człowiek prosty, lecz serce jego płonęło niezłomną determinacją. Szedł, bo taka była jego powinność, jego los i przeznaczenie.

Z każdym krokiem kamienie wbijały się w skórę, niczym ostrza starożytnych wojowników tnące wrogów na polu bitwy. Ból pulsował, przenikał kości, a jednak nogi nie ustawały, popychane siłą ducha i nadzieją na kres tej długiej drogi. Piasek pustyni parzył jak rozpalone węgle, a lodowate strumienie, choć dawały chwilowe ukojenie, pozostawiały po sobie zimne, przenikliwe dreszcze.

Przez knieje i pustkowia, przez góry i doliny, przez wsie i miasta, wędrowiec niósł swoje zmęczenie niczym sztandar chwały. Na jego drodze pojawiali się ludzie – jedni ofiarowali wodę i chleb, inni zaś szydzili z niego, nie rozumiejąc, dlaczego nie spocznie, dlaczego nie zdejmie z siebie jarzma tej wiecznej tułaczki.

Lecz wędrowiec nie zważał na to, albowiem wiedział, że jego podróż nie jest zwykłą wędrówką, lecz próbą, którą wyznaczyły mu gwiazdy. Jego obolałe stopy były symbolem – znakiem poświęcenia, walki i wytrwałości. Każdy odcisk, każda rana, każda kropla potu była świadectwem jego niezłomności.

Aż wreszcie, gdy księżyc w pełni zalśnił nad światem, a niebo roziskrzyło się miliardem gwiazd, stanął u kresu swej podróży. Tam, na szczycie wzgórza, ujrzał to, co przez wszystkie dni i noce było jego celem – spokój. I w tym momencie pojął, że choć stopy jego krwawiły, a każdy mięsień drżał ze zmęczenia, to duch jego był silniejszy niż kiedykolwiek.

I tak oto, obolałe stopy wędrowca stały się legendą – opowieścią o tych, którzy nigdy nie ustają, nie poddają się i kroczą dalej, aż do samego końca.

[lajtova]

Hej Rainieri mój książe!

[swiecaca]

rolowanie na piłeczce a najlepiej refleksologia