Pytanie do kobiet

[chicarica]

Nie, w ogóle. Raczej byłam zdania że nie wyjdę za mąż i nie będę mieć dzieci.

[la_felicja]

Ja w sumie też nie chciałam nigdy wychodzić za mąż, a dzieci to jużw ogóle.
Ale zawsze marzyłam, żeby pobiegać po jakichś schodach i trawnikach w długiej tiulowej sukni na krynolinie, z welonem, falbankami, w ładnych pantofelkach...niekoniecznie jako panna młoda, mogłabym być druhną, damą dworu, czymkolwiek, byle tylko poczuć ten tiul dookoła kostek

[stephanie.plum]

nie, chciałam zostać strażakiem albo zakonnicą.

o tej sukni i ołtarzu to zaczęłam myśleć, jak już wiedziałam, z kim spędzę życie...

[bei]

Wyobrażałam sobie swój ślub, ale w awangardowej wersji odzieżowej (ja w żółtej sukni z bukietem zielonej sałaty, a pan młody w zielonym garniturze i żonkilem w klapie, albo ja w białej długiej marynarce i na boso, a młody w spodniach i muszce, gors goły.

[asia.sthm]

@bei

Cudnie to wymyśliłaś 👍
Aż się chce spróbować 😆

[waleria_bb]

Nie marzyłam, bo od dziecka nie znoszę bycia w centrum uwagi, rodzinnych spędów, imprez. Mnie wizja bycia panną młodą w klasycznym wydaniu wręcz stresowała, zawsze widziałam w tym dużą presję, nacisk: ma być idealnie, to najpiękniejszy dzień życia.

[default]

Nie, żadnych takich marzeń nie miałam, tzn. owszem, marzyłam o wielkiej romantyczno-dramatycznej miłości, która spada na nas (na mnie i tego wymarzonego kochanka) jak gwałtowna burza.... Ale te marzenia nijak nie nawiązywały do ślubu, a już na pewno nie do ślubu przed ołtarzem....

[lella_two]

Miałam super ciocię, ktora była rozwódką i, bez wchodzenia w zbędne szczegóły, zamierzałam iść w jej ślady: mieć własne mieszkanie, pracę, jeździć na wczasy i chodzić do kawiarni. Żadnych obciążeń w postaci męża i dzieci, bo wtedy kończy się jak moja mama, czyli na ciagłym wk.rwie ze zmęczenia.
Suknie i welony tudzież weselne marsze nigdy mnie nie pociągały.

[danaide2.0]

I jak, udało się?

[danaide2.0]

Nie, chowałam się na innych bajkach i miałam inne fantazje.

[anajustina]

Oczywiście. Bardzo bolalam przy tym, że pastorzy luterańscy nie noszą pięknych ornatów. Pocieszałam się, że raczej wyjdę za katolika i wtedy wezmę jednostronny w katolickim.

[figa_z_makiem99]

Nie, ale mi małżeństwo od zawsze wydawało się więzieniem i kieratem, nie miałam też sukni z welonem i nie brałam ślubu kościelnego.

[nenia1]

no kurcze chyba nie, bo nie przypominam sobie. Ale pewnie nie bo już jako młoda bardzo dziewczyna kompletnie nie lubiłam literatury typu różne Anie ze Wzgórza czy Przeminęło z Wiatrem, między innymi z powodu tych wszystkich romantycznych wątków o miłości. W sumie lubię wesela, zwłaszcza wiejskie, bo lubię zabawę, ale to raczej chodzi o taniec z biglem, nowych ludzi i jedzenie, ale ta otoczka typu suknia, welon itd. to już raczej niekoniecznie.

[garmawita]

W życiu. Będąc dzieckiem cieszyłam się, że nim jestem i nie ciągnęło mnie do dorosłego życia, bo wydawało mi się takie nudne... Jako nastolatka cieszyłam się młodością i wolnością i broń boże o żadnym ślubie nie marzyłam. Nawet na studiach nie.

[mag-la-swag]

Nie, nigdy.

[volta2]

jako dziecko nie musiałam marzyć o ślubie, bo go po prostu w przeszkolu już wzięłam. za sukienkę robiła biała serweta robiona na szydełku, pana młodego też se skądś wynalazłam i wio. od zawsze takie sprawy załatwiałam zdecydowanie i wg swojej wizji.

dlaczego przyszły maż mał

[volta2]

coś ucięło.
mąż przy ołtarzu czekający?
no nie, w naszej kultlurze brało się chłopa i go wlokło do ołatarza. ojciec nie przekazywał córki, co najwyżej- błogoławił (ale też nie musiał)

[anajustina]

W naszej kulturze szlacheckiej to cała rodzina szła w orszaku pod ołtarz.

[ginger.ale]

Nie.