mieć dziecko w Polsce?

[asia_1978]

Ja sama jestem mamą 2 miesięcznego Kacperka i nie cofnęłabym tej decyzji za nic
w świecie nawet gdyby wiązało się to z jakąś wspaniałą pracą. Zdecydowałam się
na dziecko i tak w późnym jak dla mnie wieku a to na przeszkodzie stały studia
później praca i chcąc być uczciwa wobec pracodawcy nie decydowałam się na
dziecko i co z tego mi przyszło nic po prostu nic. O obecnie jestem na
bezrobotnym bez prawa do zasiłku a wszystko przez to ze byłam młodą mężatką
starającą się o zatrudnienie na stałe i w rezultacie nie dostałam żadnej pracy
może jakbym była panienką to by było inaczej dla tego rozumiem dziewczyny,
które obawiają się tej jakże ważnej decyzji, w końcu o naszej przyszłości
zawodowej często decydują panowie, którzy nie rozumieją w większości, co oznacz
chęć posiadania dziecka. (Bycia mamą!!)Tak samo jest w naszym rządzie tamci się
nie muszą martwić o zasobność portfela i nigdy nie zrozumieją kogoś, kto ma
najniższą krajową na utrzymanie 3 osobowej rodziny. Cieszę się, że Kacper jest
z nami, ale na drugie dziecko to tak szybko raczej się nie zdecydujemy!!!!!.
Chyba, że nasz rząd wprowadzi jakąś politykę pro rodzinną mającą na celu dobro
kobiety i dziecka. Albo nasi panowie będą mogli tyle zarobić, że my z czystym
sumieniem i spokojem będziemy mogły zająć się wychowywaniem dzieci. Takie jest
moje zdanie na ten temat.!!!!!!!!!!!!!!!

[girlie73]

Witam wszystkich,

Jestem szczęśliwą mamą 10 mies. Oleńki. Szczęśliwą, bo mam dziecko, cudowne,
wspaniałe, kochane.

Idylla, tylko że mam dziecko w Polsce, która za sprawą rządzących nią ludzi, nie
troszczy się o swoją przyszłość. No cóż, liczy się teraźniejszość i tylko
teraźniejszość.

Ale do rzeczy.
To co mnie najbardziej wkurza (przepraszam za kolokwializm, ale na samą myśl
podnosi mi się adrenalina do tego stopnia), to długość urlopu macierzyńskiego.

Co za "mądry inaczej" wymyślił 16 tygodni?
Przecież dzieciaczek powinien być karmiony piersią przynajmniej 6 miesięcy.
Ktoś "mądry inaczej" powie: "Ale to droga inwestycja!"
Rozumiem, finanse państwowe jakie są, wiadomo.
Uważam jednak, że sprawę można rozwiązać, choćby obniżając wysokość zasiłku
macierzyńskiego.
I myślę, że wiele obecnych i przyszłych mam zgodzi się ze mną, że wolałyby
otrzymać np. 80% uposażenia, ale móc być dłużej z dzieckiem, a przy tym mieć za
co kupić mu pampersy.

Inna, równie przykra kwestia, to podejście wielu pracodawców do
kobiet-pracownic, które decydują się na dziecko.

Dlaczego w większości przypadków, po powrocie do pracy, wystawiane są do
odstrzału, czyli odprawiane?
Bo co?
No tak, jak mogła to zrobić? Przecież trzeba było zatrudnić kogoś na jej
miejsce. I co z tego? Ktoś w tym czasie mógł sobie popracować i zarobić.

No tak, dziecko choruje, nie ma dyspozycyjności, bla, bla, bla.
Prymitywne! Bez komentarza.

Dlatego cieszę się bardzo, że ruszyła akcja "Teraz Dziecko".
Trzeba zmienić politykę rodzinną na rzeczywiście pro-.

A jeśli trzeba będzie coś wesprzeć w powyższych kwestiach, możecie na mnie liczyć.
Bo mam nadzieję, że akcja "Teraz Dziecko" nie zakończy się na niniejszej dyskusji.

Pozdrawiam,

Justyna Szyndler
Wrocław

[poppy3]

Ja mam trójkę, a to dlatego, że mieszkam obok rodziców (niezupełnie razem)i
moja mama jest na emeryturze i mi pomaga (załapała się na wcześniejszą
emeryturę dla nauczycieli) i jestem na urlopie wychowawczym. Faktem jest
jednak, że gdy pracodawca dowiedział się, że jestem w ciąży, zostałam
potraktowana jak przestępca, na szczęście nie straciłam ciąży z tego
wszystkiego i na szczęście mogę liczyć na pomoc rodziców.
Jeszcze jedno, uważam, że niesprawiedliwym jest, że kobiety prowadzące własną
działalność nie mogą mieć urlopów wychowawczych, choćby bezpłatnych. Miałam
szczęście, że znalazłam pracę zanim założyłam firmę, bo od dawna już byłabym na
bezrobotnym, gdyż niemożliwym byłoby pogodzić opiekę nad tak wymagającymi i nie
śpiącymi w nocy bliźniętami jak moje i jakąkolwiek pracę.

[tootiki2]

Myślę,że wbrew pozorom Polska jest krajem mało przyjaznym rodzinom z
dziećmi.Wpływa na to sytuacja ekonomiczna - na pewno, ale też nasza mentalność,
nastawienie.Rodzice z dziećmi nie są mile widziani ani w restauracjach, ani w
sklepach, ani nawet w Kościele!Dzieci rodzi sie coraz mniej, świat nas
otaczający staje się światem ludzi dorosłych, dzieci przeszkadzają nie tylko w
samorealizowaniu się,zarabianiu pieniędzy, ale ogólnie -hałasują,absorbują...no
trudno, mimo to wciąż namawiam moje koleżanki - miejcie dzieci bo to jest
cudowne, tak bardzo lubię być mamą, że podczas gdy moje koleżanki robią
wszystko by nie zajść w ciążę i nie musieć rezygnować z pracy, ja robię
wszystko by móc zostać wdomu z moim dzieckiem, no i mieć następne.Mam nadzieję,
że Wasza akcja przyczyni się do tego, że będę się czuła dobrze z moimi dziećmi
nie tylko w domu, ale również poza nim, i nie będę już taką "samotną mamą".

[justimic]

Ja też wybrałam bycie z dzieckiem a raczej tak wybraliśmy z mężem, bo to on
pracuje i na nas zarabia. Jednak z jednej pensji nie wyobrazam sobie życia z
dwójką dzieci, bo żyjemy skromnie i czasami odmawiamy sobie czegoś już teraz. A
pójść do pracy przy dwójce dzieci to samobójstwo. Mam wykształcenie handlowe,
wiec zarobiłabym około 600zł, więc nawet nie wystarczyłoby na przedszkole i
żłobek. Państwo nie pozwala nam na dzieci, bo i praca nie ta i zarobki nie
takie, trudne warunki w mieszkaniówce, najdroższe ceny rzeczy dla dzieci w
Europie (przy najnizszych zarobkach), mało świadczeń, krótki macierzyński, zero
zaplecza socjalnego. Wcale mnie nie dziwi, że rodzi się coraz mniej dzieci.
Do kompletu mam nigdzie sie nie szanuje a zawód "mama" jest mniej poważany
niż "bez pracy"!
justimic

[mmaa5]

Mam 26l od niedawna pracuję.Jest wiele za i przeciw bym zaszla w ciążę.Po
pierwsze w pracy od dnia przyjęcia mam powtarzane, że nie moge mieć dzieci bo
nie zostanie przedłużona ze mną umowa.Dodam że słowa te pochodzą z ust
kobiety.Praca-jest to warunek konieczny by posiadać dzieci.Niepewnośc jutra
jest straszna.Moja mama nie pracuje więc wszystkie zaskurniaki oddaję jej żeby
mogła żyć.Nie mam więc zbędnych pieniedzy, które mogłabym odłożyć na przyjście
dziecka.Nie chcę mieć dzieci i całe życie martwić się co dać im jeść a o
wykształceniu nie wspomnę.Rozwiązania nie widzę.

[mattkapolka]

Żałuję, że nie jestem w stanie przeczytac wszystkich postów, bo pewnie sie powtórzę. A jesli tak, to może dobrze? Udowodnię tylko, że nie jestem przypadkiem odosobnionym...
Uprawiam tak zwany wolny zawód, jestem plastykiem. W momencie, kiedy studiowałam, wiedziałam, że będę świetnie zarabiać. Cięzko przy tym pracując, tak. Ale nie będę musiała martwić się o pieniądze. Już w trakcie studiów wszystko się zmieniło. Poupadały wielkie państwowe przedsiębiorstwa, zniknęły ogromne dotacje ptrzyznawane przez ministerstwo na ratowanie zabytków, rynek pracy gwałtownie się skurczył. Koledzy zaczęli podkładac sobie świnie, trzeba było wyjeżdżać za granicę, zeby w ogóle przezyć.
O znalezieniu pracy na tak zwaną umowę o pracę można zapomnieć. Konieczne jest założenie własnej działalności albo umowy o dzieło. Zakładaliśmy własną działalność, bo bycie tylko "twórcą", który jednakowoż płacił składki na ZUS, nie pozwalało na chorowanie. ZUS zwracał pieniądze za pobyt w szpitalu i refundował leki, ale już płatne zwolnienie się nie należało...
Po jakimś czasie to się zmieniło, ale...
Cały czas nie nalezy mi się urlop wychowawczy! Pytam się - dlaczego? To nie jest tylko sytuacja plastyków. Coraz więcej ludzi MUSI założyć własną, najcześciej jednoosobową działalność, żeby być zatrudnionym na jakieś umowy agencyjne i tym podobne. Bo miec pracoiwnika na etecie się przeciez nie opłaca! Musi miec urlop, choruje, należą mu się inne rzeczy, odprawy. Wszyscy od tego odchodzą a skutmkiem tego jest nienormowany czas pracy (czyli od rana do nocy) i kilkuletnie okresy bez urlopu (bo mnie wyleją, kiedy tylko zniknę na parę dni). Osoba taka płaci składki na ZUS. Ja też to robię. Niemal 700zł miesięcznie, czy mam pracę, czy nie. To nie jest mało. To może być mało dla potentata, zarabiającego kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie, ale iluż jest takich? Sprzątaczka, zatrudniona w jakimś biurze za marne grosze tez ma odprowadzaną składkę na ZUS. Dużo mniejszą, niż ja płacę. I jej się NALEZY urlop wychowawczy! Może go nie brac, ale może też to zrobić z czystym sumieniem. Ja - nie.
Ja miałam do wyboru - albo zawiesić płacenie składek i tracić jakąśtam ciągłość w ZUSie , albo płacić, kiedy dziecko skończy trzy miesiące i płakać. Wybrałam to drugie. Maż się zazynał i odprowadzał dwie składki, ale mało kto jest w stanie to robić.
Karmiłam swoje dzieci po dwa i pół roku każde. Podobno w Polsce jest POLITYKA PRORODZINNA. Naprawdę? Promuje się karmienie piersią? Konia z rzędem temu, kto jest w stanie wykarmić swoje dziecko wyłącznie piersią w czwartym miesiącu zycia. Ja wiem dobrze, jak to wygląda. Dziecko wisi niemal non stop i nigdy nie wiadomo, kiedy będzie chciało znowu. Ściaganie pokarmu? ja nie byłam w stanie tego zrobić. I wiem, że wiele osób tez nie. Poza tym prędzej, czy póxniej źle to się kończyło. Zapalenia, coraz mniej pokarmu. Do półrocznego okresu karmiena wyłącznie piersią dociagały chyba tylko uparte jednostki. Przy współpracy rodziny, która podwoziła je do pracy itd. Ale mało kto pracuje pod domem i ma dyspozycyjna babcię, gotową na wszystko!
Wychodzi na to, pani Justyno, że w Polsce albo realizuje sie zalecenia lekarzy albo dziecko dosteje po pewniej cześci ciała. Bo dziecko tu traci najwięcej. Bo przez taka a nie inna politykę skarmiamy dzieci mieszankami, wtryniamy zupki w czwartym miesiącu i podsyłamuy kolejnym nianiom. A te mieszanki wyjdą pewnie za jakiś czas bokiem w postaci alergii, drogich leków na nią i boję sie myslec czego jeszcze. A potem psycholog, psychoterapeuta. Bo matka MUSI zasuwac z robotą, żeby związac koniec z koncem i włącza telewizor dziecku. Bo sama musi wypełniac tony papierów, które wlepiono jej w pracy, bo nie nadąża...
Wiem, że są rodzize, którzy wywyłają dziecko z angielskiego na balet, z baletu na karate, z karate na coś innego - żeby tylko sie nie zajmowac, bo robiąka rierę. Wiem, obserwuję ich w klasie u mojej córki. Ale patrzę tez na mojego męża, który wypruwa z siebie flaki, żeby jakoś nas utrzymać. Żebym ja mogła pobiegac z dziećmi po lekarzach, zastąpić chora nianię i zawalić swoja robotę.
Bo ja, matka-twórca, nie dostaję zwolnienia na dziecko. Sama to ja mogę sobie pochorować. Ale osobom, które mają działalność nie przysługuje zwolnienie na dziecko. Nia raz zdarzało mi sie mieć szpital w domu przez dwa tygodnie i nie robić nic. Bo nie mozna zrobić niczego, mając dziecko siedmio- i dwuipółletnie. Jedno drugim się nie zajmie.
Naprawdę. Naprawdę, wiedząc to wszystko cięzko jest podjąc decyzję o dziecku. Zwłaszcza, kiedy ma się tylko jedną babcię i to niezbyt chętną, bo wiek już nie ten. A ilez osób nie ma nikogo? A dzieci chorują, cudów nie ma.
Czemu nie mówi się o tym, że są KOBIETY RÓWNE I RÓWNIEJSZE???
Mało kto o tym wie. Nie należy mi się wychowawczy i zwolnienie na dziecko. Dlaczego?
Jestem pieniacz. Jak najbardziej. I jestem jędzą. Ale to jest jawna niesprawiedliwość.
I odwazyłam napisac się kiedyś list i wyslac go do ponad pięciuset osób z naszego rządu i sejmu. Rzecz dotyczyła urlopu macierzyńskiego, który chciano nagle skrócić z niecalych 6 m-cy do trzech. Dotknęłoby to kobiet, które za chwilę miały rodzić, poczyniły jakieś ustalenia w pracy, w zyciu. To nie chodzilo o to, że urlop jest za długi, czy za któtki, bo przecież mozna bylo całego nie wykorzystywac. Chodziło o to, jak się traktuje kobiety w Polsce. I napisałam, co myślę. Kilku posłów mi odpisało. Dziękując. Bo nie byłam jedyna, która napisała i dzięki takim listom ustawa jednym głosem przeszła. zaledwie jednym, ale jednak. Pozwoliło to dziewczynom, które już byly w ciąży zachować ten dłuższy urlop, jeśli miałay na to ochotę.
Pani Justyno - jest trudno. jest trudno, kiedy o takich sprawach decydują panowie w sejmie i - przepraszam - wemancypowane panie. Bo zapłacimy za to potem my wszyscy. Bo nami za jakiś czas będą rządzić te dzieci, którym teraz nie jest dane zbyt często widywac rodziców...
Chaotycznie, ale to z emocji.
Pozdrawiam
Mattkapolka
mattkapolka.blox.pl/html

[marchewa69]

Otóż właśnie. Zróbmy coś. Szanuję i podziwiam mamy pracujące. Jeśli nie stać
ich na pomoc z zewnątrz, a babcie dzielą setki kilometrów - są mistrzami
logistyki. Ja jestem "domowa" od pięciu lat. Chorowita dwójka (5 i 3) oraz mąż
pracujący 550 km od domu przez 5 dni. Zero środków na nianię, odzież ze
szmateksu i dwa kotlety - tylko dla dzieci, bo leki antyalergiczne to
priorytet. To cena mojej domowości. Nie narzekam. Wierzę, że przyjdzie czas na
wakacje w Umbrii. Wściekam się na to, co dziewczyny (i chłopaki) w poprzednich
postach ale myślę też o planach kontrataku.
Po pierwsze: Wzorem matkipolki piszmy natarczywe listy, wysyłajmy kłopotliwe
zapytania i maile do polityków, dyrektorów urzędów, spółdzielni mieszkaniowych,
MPK itp. NIECH "DZIECKO" OPUBLIKUJE LISTĘ ADRESÓW. Bądźmy uparte, namolne. Mamy
rację i jest nas wiele. Pokażmy jak wielki z nas elektorat!!!!
Po drugie: Uświadamiajmy swoich mężów, szwagrów, znajomych! Może ten i ów to
szef ciężarnej, a może dyrektor banku czy kierownik sklepu z sześcioma schodami
bez poręczy? Nie chowajmy głowy w ramiona gdy przyjdzie setny raz odpowiedzieć
na pytanie "ty ciągle na utrzymaniu męża?". Opowiedzmy jak świetnie, oszczędnie
gospodarujemy zarobionymi pieniędzmi.
Po trzecie: Domagajmy się od redakcji czasopism (nie tylko dziecięcych)
artykułów poruszających wymienione w postach problemy. Niech powstają seriale z
mamuśkami w roli głównej(nowość w USA i Anglii); niech serialowe studio będzie
zabałaganione jak moja kuchnia gdy pieczemy pierniczki a bohaterka niech walczy
z urzędasami; niech w tok-szołach występują kobiety dzieciate i przesiębiorcze;
niech mądry gość Moniki Olejnik opowie o zmianach w ustawie o ubezpieczeniach i
zasiłkach; niech w Wiadomościach padają informacje nt. zatrudnienia kobiet, ich
zaangażowania i wydajności czy nowego laureata konkursu BCC dla Ludzkich
Pracodawców.
I na koniec: Kobiety, nie podkreślajmy podziałów na matki "domowe" i "firmowe",
karmiące piersią i sztucznie, itp. Mówmy o sobie z życzliwością i zrozumieniem.
Skończmy z tymi wzajemnymi kompleksami na swój temat. Same stwórzmy lobby
prorodzinne. Bądźmy dla siebie przyjazne. Niech mama z ZUS, US czy rejestracji
przestanie burczej na objuczoną dziećmi petentkę, niech się podzieli swoją
wiedzą lub choćby wskaże ustawę, którą warto przeczytać. Niech mama "domowa"
czasem odbierze z przedszkola dziecko "firmowej", niech upiecze w prezencie
torcik na kinderbal czy zaprowadzi do szczepienia zaprzyjaźnionego trzylatka.
Formy rekompensaty dowolne.
Kobiety, ODWAGI! Do standardów Francji czy Szwecji nam daleko ale z samego
biadolenia wyjdzie tylko kryzys małżeński. Mówmy głośno o swoich potrzebach i
prawach. OK - nie da się w pracy - więc uświadamiajmy znajomych i stosowne
organy zobowiązane ustawowo do odpowiedzi w przeciągu 30 dni. Dzielmy się tym,
co się nam udało wywalczyć czy choćby wyszperać w internecie - linkami nt.
porad prawnych, centrów pomocy, nowinek z ZUS. Nie możemy głodować ani jechać
na strajk do stolicy. Możemy pisać. Piszmy - do siebie i do NICH. Pozdrawiam
gorąco

[marciszonka]

Czytam, czytam, ze wszystkim się zgadzam i najbardziej mnie załamuje to, że i
tak moze nas tu milion napisać w zasadzie to samo a nadal dla nas nie wyniknie
już z tego ani 10% postulowanych, logicznych z punktu widzenia ekonomii, zmian.
Szlag mnie trafia, jak słyszę o pomysłach typu "becikowe". Opium dla ciemnoty?
Jak takimi metodami państwo bedzie nam usiłowało wmawiać, że prowadzi (pożal się
Boże) politykę prorodzinną, to w końcu się stąd zmyję z moją rodziną, bo mam
tego serdecznie dość.

[kagorek]

kiedy nie chciałam mieć dzieci płaciłam ok.30 zł. miesiecznie za pigułki. Kiedy
zaszłam w ciążę (chcianą!!!) i okazało się że muszę brać hormony na
podtrzymanie, płaciłam 30 zł tygodniowo, przez pół roku. I to się nazywa
polityka prorodzinna!

[ozga121]

Jestem mamą po raz trzeci. Tak się złożyło, że urodziłam dziecko po długiej
przerwie. Moja "dwójka" jest w wieku 13 i 11 lat, "Aniołek" zaczyna 4 miesiąc.
To wspaniale że rozpoczeliście akcje Teraz Dziecko. Pododają mi sie artykuły o
polityce prorodzinnej w innych krajach.To fajne, wierze w to że u nas też tak
będzie.
Mam kilka rozważań na temat zmian w naszym kraju. Nie będę pisać co musi się
zmienić. Napisze o swoich odczuciach i zmianach, które zauważyłam i
doświadczyłam. Poprawiły się warunki porodu. Wielki plus.

Moim zdaniem pogorszyła sie opieka nam matką po porodzie.W latach 90-tych po
porodzach byłam wielokrotnie odwiedzana przez położną i pielęgniarkę
środowiskową.Mogłam liczyć na fachowe rady. Położna była zainteresowana moim
stanem zdrowia. Jeśli coś ją niepokoiło podpowiadała jak sobie z tym poradzić.
Pielegniarka środowiskowa udzielała porad jak opiekować się dzieckiem.
Teraz tego nie ma. Położna i pielęgniarka zjawiły się u mnie na chwilę.
Podpisałam deklarację wyboru i tyle je widziałam. I nie jestem odosobniona w
tym, do mojej przyjaciółki pielęgniarka środowiskowa jeszcze nie zawitała (
dziecko kończy 5 miesiąc)
Czy tak jest w całej Polsce?
Może warto przybliżyć w artykułach jaka jest rola tych pań?


pozdrawiam
Sylwia

[aneta_mk]

Mieć dziecko w Polsce? Bardzo ciekawy temat. Jeszcze dwa lata temu byłam młodą
groźną kobietą biznesu i odkładałam dziecko na bliżej niesprecyzowane jutro...
Później na skutek zwolnienia z pracy przestałam być kobieta biznesu,a zaczęłam
być przerażoną kobietą bez pracy... która po kilku tygodniach stala się kobietą
bez pracy w ciąży. O czym myślałam? - że jestem biedna, że nie będzie mnie stać
na nic, że moje zycie jakoś się zmieniło i że chyba nie jestem z tej zmiany
szczególnie zadowolona. Kasa była moim największym zmartwieniem. Utrzymywał
mnie mąż. A jego pensja była średnia. Nasza córka urodziła się śliczna zdrowa i
ciekawa świata. Zmartwienia zmieniły jakość i z okolic portfela przeniosły się
w okolice przewijaka, pieluch i ich zwartości, ect. Dziś wróciłam do pracy -
nie jestem groźną kobietą biznesu - jestem kobietą pracującą - nie zarabiam
tyle co kiedyś, ale mam o wiele więcej: po pierwsze wiem, że kasa nie jest
najważniejszą barierą hamującą posiadanie dziecka (dziecko w pierwszym roku nie
kosztuje dramatycznie dużo), po drugie obniżenie standardu życia znacznie
zagrało na mojej ambicji i ciągotach snobistycznych, ale nie skrzywdziło nic
więcej - zmieniła się jakokość, po trzecie wiem, że dziecko to nie jest nowy
samochód, czy mebel żeby rozważać je w kontekscie pytania czy mnie na nie stać.
Dziecko to dar i dziś zadaję sobie pytanie, czy dojrzałam do tego, by kolejny
dar otrzymać i czy mam w sobie miłość do rozciągnięcia na kolejnego malego
człowieka. Czy warto mnieć dziecko w Polsce? Jasne - będziesz mistrzem świata
dla swojego dziecka, kochając je i wychowując masz szansę na danie Polsce
fantastycznego obywatela, który kiedyś być może... ho,ho

[migotka2000]

Rodzicem w Polsce zostaje się z kalkulatorem i kalendarzem w ręku.
Miałam 27 lat, dobrze płatną pracę z umową na czas nieograniczony i ostatnią
ratę kredytu za mieszkanie przypadającą mniej więcej na połowę planowanego
urlopu macierzyńskiego.
Uważam, że czasy kiedy "Bóg dał dziecko, da na dziecko" minęły bezpowrotnie.
Każdy, kto uważa się za osobę odpowiedzialną i samodzielną ( tzn. niezależną
finansowo od rodziców) właśnie tak podchodzi do kwestii zostania rodzicem.
Groźba utraty pracy jest tak realna, koszty życia wysokie, a zabezpieczenie
socjalne praktycznie żadne, więc logiczne wydaje mi sie właśnie takie,
zdroworozsądkowe, przekalkulowane podejście.
Zmienić w naszym kraju trzeba by wiele, ale punktem wyjścia dla naszych
Szanownych Polityków powinna być świadomość, że za kilkanaście, kilkadziesiąt
lat nie będzie komu płacić podatków. Bo kto przy zdrowych zmysłach i 500 PLN
na "głowę" w rodzinie będzie realizował model "dwa plus dwa"?

[molagusia]

Ja jeszcze urodziłam dziecko gdy urlop macieżyński trwał 6 m-cy, a teraz co?
Państwo twierdząc, że prowadzi politykę "pro-rodzinną" skróciło ten urlop. Czy
to ma zachęcać do zakładania rodziny. Wiele małrzeństw jeśli w ogóle decyduje
się na dziecko, to tylko na jedno, a to prowadzi do ujemiego przysrostu
naturalnego.

[hania1001]

Muszę przyznać, że brak środków finansowych, jest szczególnym powodem, dla
którego polskie kobiety, polskie pary, nie decydują się na potomstwo. Jednak
dla mnie podstawowy problemem stanowi, coraz bardziej rozszerzająca się do
skali społecznej: NIEPŁODNOŚĆ. Ponad milion par w posce, co stanowi co czwartą-
piątą parę, po prostu nie może mieć dzieci, choć bardzo tego pragną!!! To
straszne, gdy mówi się o "becikowym" (pieniądze dla rądzących), a nic nie mówi
się o refundowaniu kosztów leczenia niepłodności w naszej ojczyźnie! Ja bardzo
chcę mieć dziecko i zrobię wszystko by je mieć! A co z tymi, których nie stać
na leczenie? I tu koło się zamyka! Wracamy do temetu pieniędzy.
Pozdrawiam wszystkie kobiety borykające się z problelem niepłodności. Polecam
stronę www. nasz-bocian.pl Są tam szablony listów, na temet refundacji kosztów
leczenia, ktore można wysyłać do władz Polski. Może to jest nasza szansa?!

[miimi]

Miec dziecko w Polsce?Opowiem wam traume, ktora przezylam po urodzeniu
dziecka...dziecko urodzilo sie zdrowe, piekne i rozowiutkie, to byl porod
rodzinny, latwy, szybki i bezbolesny...bylismy wniebowzieci i onimiali ze
szczescia, ale...zabrano mi dziecko i umieszczono na okolo 24 h z dala ode
mnie, ja lezalam na sali porodowej poniewaz nie bylo na sali miejsc...w koncu w
zatloczonej sali miedzy umywalka i koszem na smieci znalazlam sie z moim
skarbem ...ale to byl dopiero poczatek...dziecku nie przechodzila zoltaczka,
czyli wysokie stezenie bilirubiny, ale przez tydzien nikomu nie przyszlo do
glowy sprawdzic czy to przypadkiem nie infekcja, tylko ta dziecine
naswietlali...a dziecko marnialo w oczach...a mnie? matke karmiaca wypisano ze
szpitala bez mozliwosci zostania z nim nawet za pieniadze...spalam po
korytarzach w szpitalu bylam traktowana gorzej niz pies ,przeganiana , maz mi
wynajal nieopodal szpitala hotel, ale co ztego kiedy musialam caly czas
pilnowac "pielegniarki", bo gdy czesto przychodzilam nawet o wiele wczesniej
przed pora karmienia to dziecko bylo nakarmione juz sztucznym mlekiem...wiec
spalam dalej po korytarzach...w koncu kiedy ja i dziecko bylismy na skraju
wyczerpania...maz postanowil nas wypisac, zadluzyc sie sprzedac wszystko i
przeniesc nas do prywatnej kliniki...i jakos wtedy nastapil
przelom...zainteresowano sie naszym dzieckiem , wezwano laryngologa i okazalo
sie, ze to zwykle zapalenie ucha ...podano antybiotyk i wszystko skonczylo sie
dobrze...dziecko ma juz dwa lata, choc minelo tyle czasu i mamy mozliwosci ja
wciaz boje sie drugiego...wciaz we mnie jest ta trauma...i to nie jest
histeria...widzialam matki wczesniakow, ktore przyjezdzaly z jakis okolicznych
wsi zeby nakarmic matczynym mlekiem swe slabe malenstwa przeganiane przez
lekarzy i pielegnarki...jednej pomagalam "wyzebrac"klucz od kuchni dla
pacjentow zeby mogla wyparzyc odciagarke do mleka...horror Miec dziecko w
Polsce? Nigdy w Polsce! A pewnie wszyscy mysla, ze to jakis tam szpital na
peryferiach...nie...to byl kliniczny szpital akademii medycznej we Wroclawiu
wybrany przez nas ze wzgledu na duza ilosc sprzetu do ratowania
noworodkow.Nigdy juz nie zdecyduje sie rodzic dzieci w Polsce, i tak sobie
mysle, z perspektywy moich doswiadczen to nie kwestia pieniedzy tylko
bezdusznosci pielegnarek i lekarzy...dla ktorych matka walczaca o zdrowie
dziecka, targana niepokojem niegodna jest nawet porzadnej informacji...a prawa
pacjenta? patos matki karmiacej? troska o maluchy?...w polskim wykonaniu do
szyderstwo.

do mimi Re: mieć dziecko w Polsce?

[migotka2000]

Tak, tak, mieć dziecko w Polsce oznacza także utratę jakichkolwiek złudzeń co
do naszej służby zdrowia, że nie wspomnę o wyrobieniu w sobie nawyku walczenia
o swoje, prośbą, groźbą, a postawa uległej i ufnej Matki Polki sprawia,że sie z
nami kompletnie przestają liczyć.

Ja swoją traumę zaliczyłam na patologii w 8 mies. ciąży, również w szpitalu
klinicznym w mieście wojewódzkim...

A gdzie tu mezczyzni?

[zuitka]

Witam,

z wielka uwaga przeczytalam czesc postow (niestety, nie dam rady wszystkich,
strasznie duzo sie ich uzbieralo! - jesli zatem to co napisze juz bylo
poruszone, to przepraszam) i BARDZO rzucil mi sie w oczy calkowity brak
tatusiow na forum. Okazuje sie zatem, ze ta sprawa sa calkowicie
niezainteresowani.

Czy to nie straszne? Dla mnie to przerazajace. Bo pomijajac ewidentne braki we
wlasnym ojcostwie, jakie tym samym wykazuja (i do jakich zostali wychowani, jak
sie domyslam), to co z tego, ze jest tu tak wiele madrych postow, ze
analizujemy sytuacje, podpowiadamy rozwiazania, skoro sprowadza sie to do kolka
hobbistycznego?

Jak wiadomo, w tym kraju decyzje podejmuja mezczyzni. Co zatem z tego, ze mamy
sie ze soba w pelni zgadzaja przez 300 postow, ze w Polsce nie ma polityki
prorodzinnej? Dopoki tego typu dyskusje nie wyjda z grona zrealizowanych matek
z eDziecka, dopoki ta sprawa nie zainteresujemy ojcow, pracodawcow,
ustawodawcow, czyli po prostu kobiety i mezczyzn, dopoty bedzie to puste
uzalanie sie nad soba i swoimi dziecmi, niestety.

Co ciekawe, mamy sa najwyrazniej tak przyzwyczajone do omawiania spraw dzieci
we wlasnym gronie, ze nie zauwazylam, aby ktoras zaapelowala do tatusiow o
zaangazowanie w te tak sluszna sprawe. Nie znam szerzej eDziecka, ale to chyba
wynika z tego, ze tatusiowie w sposob "naturalny" sie nie wtracaja, dziecko ich
nie obchodzi, nie maja ochoty z nim spedzac czasu i nie odciaga ich ono od
pracy, wiec wszyscy sie juz przyzwyczaili, ze w sprawach dotyczacych dzieci sa
jak rodzynki w niezbyt bogatym ciescie. Co za okropny model ojcostwa! Obawiam
sie, ze sie go dziedziczy, wiec czarno to widze takze w przyszlych pokoleniach.
Ja przynajmniej odruch siegania po opinie taty w kazdej sprawie dotyczacej mnie
jako malej dziewczynki, model jego oczywistej obecnosci w szkole, przy
odrabianiu lekcji, w kazdej sprawie, ktora byla dla mnie wazna, czulosci i
opieki tak samo wspanialej jak matczyna, odziedziczylam po wspanialym tacie. I
takiego taty, ktory zaangazuje sie w te tak przykre bolaczki tutejszych mam
(widocznie tatusiow nie boli) zycze kazdemu malenstwu.

Zeby nie byc malo konstruktywna w krytyce mam zamknietych troche we wlasnym
gronie, proponuje piersza rzecz z brzegu: moze zainicjujemy jakas akcje, np.
wysylania maili chocby do poslow??? Na pewno wiele z was bedzie miala wspaniale
pomysly, bo jestescie naprawde madre!! Do boju, mamy (i tatusiowie)!!

Pozdrawiam ))

[zuitka]

Sorry za bledy ortograficzne... zgroza!!! )

[szechter2]

No tak, z taka ortografia to ja bym sie do ojcowstwa Twojego dziecka, Ziuta,
nie przyznal!

[szechter2]

Jestem, jestem! Nie chcialem tylko nic pisac bo z tymi lesbijskimi pomyslami na
samozapladnianie sie kobiet, gloryfikacja samotnych matek, anty-ojcowskim
nastawienie sadow jak (niestety) dochodzi do rozwodu, itd., itp. kto potrzebuje
tatusiow?

[smekesz]

Zawsze marzyłam o tróce dzieci.Od 17 miesięcy jestem mamą cudownego Mariuszka i
nie widzę (NIESTETY!)dla niego w najbliższej przyszłości rodzeństwa. Nasza
wspaniała rodzinka(mama, tata i dzidzia),mieszka ok. 700 km od wszystkich babć,
dziadków,cioc,wujków.Nie mamy zaufanej niani,po prostu nie ma możliwości byśmy
z mężem byli tylko we dwoje. Obecnie mieszkamy w małej miescowości-ze wzgl. na
pracę męża i żal mi naszego synka gdy tuła się z nami 100km do marketów-bo
taniej i wszystko w jednym miejscu. Psychicznie siadamy,bo tęsknimy do dużego
miasta,do przyjaciół. i jeszcze brak pracy dla mnie... To nie tylko chodzi o
pieniądze!-choć ułatwiają wszystko-ale także o motywcję,że muszę maksymalnie
zadbać o siebie. Nasz syn przebywa 24godz ze mna, niemal wisi na mnie,kolejne
dziecko? Właściwie w trakcie pisania listu coś mi się poprzestawiało... Tak!
Kolejne dziecko!!! Wszystko sie pogodzi! Przecież po to tworzymy rodzine,aby
się wspierać, damy radę! "WIERZĘ W CUD..."

[cixi]

Kiedy mnie zwolniono z pracy po powrocie z macierzyńskiego koleżanki
twierdziły, że sama jestem sobie winna (pewnie zawinił zły charakter). Tak samo
powiedziała moja mama, nie chciała mi uwierzyć, że dzwoniłam do firmy
interesowałam się pracą, ale szef mi mówił żebym się niczym nie przejmowała
tylko zajęła wychowywaniem dziecka - już dawno zlikwidowano moje biurko i
komputer. Gdy wróciłam do pracy kadrowa mówiła do mnie szeptem, bo byłam
persona non grata. Dwa lata nie mogłam znaleźć pracy. Teraz mam pracę, gorszą,
ale zawsze, gdybym się chciała mieć drugie dziecko pewnie bym ją straciła. Nasz
poziom życia po dziecku drastycznie się obniżył, nie mamy własnego mieszkania.
Drugie dziecko to ryzyko znalezienia się pod mostem, bez środków do życia.
Spotkałam wczoraj dwie koleżanki z ogólniaka, obie mają po troje dzieci i są
rozwódkami. Mężowie odeszli z powodu trzeciego dziecka - nie byli w stanie tego
znieść. Obie nie pracują, bo w dzisiejszych czasach wychowywanie trójki dzieci
definitywnie uniemożliwia pracę. Byłam ostatnio zapisać dziecko do przedszkola.
Jest czynne do 17, ja kończę pracę o 17:30, z dojazdem najszybciej mogę być w
przedszkolu o 18:15. Pani dyrektorka wzrusza ramionami. Nie łudźmy się
dzisiejszy rynek pracy wymaga pełnej dyspozycyjności. Kobiety posiadające
więcej niż jedno dziecko są skazane na bezrobocie, a gdy mąż się odwróci - na
nędzę. Byłyby głupie, gdyby decydowały się rodzić więcej niż jedno dziecko.
Dziecko to luksus. Gdyby nie pomagała nam moja mama i teść nie mogłabym
pracować w ogóle, jest wiele małżeństw, którym rodzice nie pomagają, bo nie
mogą albo im się nie chce. To nie ma nic wspólnego z egoizmem. Gdybym zmusiła
męża do posiadania trójki dzieci - uciekłby ode mnie jak od trędowatej.
Pozdrawiam.

[pampeliszka]

Wystarczy zwrocic uwage na dzialalnosc "agentow" ZUS, ktorzy kazdej kobiecie w
ciazy na zwolnieniu staraja sie utrudnic zycie jak moga i odebrac swiadczenia.
Jakies komisje, dodatkowe badania, czy aby na pewno kobieta musi lezec-zgroza.
Do lekarza ciezarna chodzi prywatnie i nikt jej za to kasy nie zwroci. Prace
najprawdop. straci po powrocie z macierzynskiego, ktory i tak jest skandalicznie
krotki.
Mieszkam teraz w Czechach- tu nie ma jednego ZUS-u, ale kilka prywatnych
ubezpieczalni, do ktorych co miesiac wplywa skladka. Bedac w ciazy, wybieram
sobie lekarza, nic nie place za wizyte, zwraca ubezpieczalnia. Nic nie place tez
za badania. Na moje pytanie w szpitalu, co mam ze soba miec na planowana cc,
uslyszalam, ze nic, wszystko zapewniaja az do wyjscia...
A to tez post-komunistyczny kraj.

[milena_w]

MIESZKANIE
zdobycie własnego mieszkania graniczy z cudem przy zarobkach netto 1800-trzy
osoby (ja, mąż i dziecko), a przecież płacimy co miesiąc czynsz 750 zł (płacimy
w terminie bo inaczej by nas właściciel wywalił), więc byłoby na ratę że ho ho,
ale banki nie biorą tego pod uwagę.

PRACA
oboje jesteśmy po studiach, mąż zarabia 1000 zł miesięcznie, choć ma duże
doświadczenie w wykonywanym zawodzie + różnorodne szkolenia, ja na czarno-
wiadomo kobieta i problemy pracodawcy z nią związane!!

GDYBYŚMY MOGLI WZIĄĆ KREDYT NA MIESZKANIE ZDECYDOWALIBYŚMY SIĘ NA DRUGIE DZIECKO

a dodatek porodowy, zasiłek rodzinny itp. nie rozwiązują problemu

[mandarynka333]

Pomijając oczywiste względy finansowe jest jeszcze masę innych powodów żeby nie
rodzic tu dzieci - wąskie chodniki zastawione samochodami - którędy przejechać
wózkiem???? Całą zime nieodśnieżone chodniki osiedlowe - czy kobiety maja
kupować konie aby przeciągać tamtędy wózek??? Wybetonowane podwórka i psie
g...w piaskownicach, oprócz tego rzadko zdarza się żeby te place zabaw były
strzeżone i jeśli wieczorem staną się miejsecm konsumpcji alkocholu to potem
dzieciak bawiąc się w piaskownicy kroi sobie rękę kawałkami szkła po butelkach
od piwa.Czy to taki problem ogrodzić plac zabaw? Miejsce do przewijania i
karmienia dzieci - w sklepach, środkach transportu, urzędach... to też luksus i
rzadkość. To wszystko mają w cywilizowanych krajach. Elastyczne godziny pracy i
ogólne zrozumienie otoczenia... No i warunki w szpitalach położniczych i
noworodkowych...niektóre moje koleżanki po pobycie na tychże powiedziały NIGDY
WIĘCEJ NIE CHCĘ RODZIĆ DZIECKA. Kobieta w Polsce która ma małe dziecko jest
praktycznie skazana na przebywanie z nim w czterech ścianach własnego domu. Do
tego ciągły lęk o pracę i życie z dnia na dzień byle do pierwszego bez żadnych
perspektyw...Ja jeszcze tego nie doświadczyłam ale obserwuje życie moich
dzieciatych krewnych i znajomych. Nie chciałabym aby za kilka lat podobnie
wyglądało moje życie....

[ewikom]

Ja skończe niedługo 30 lat. Obecnie jestem w 6 tyg. ciąży. Ja zarabiam 900 zł a
mój mąż 1200 zł - oboje mamy wyższe wykształcenie. Znamy się od 8 lat, a z
decyzją małżeństwa a co za tym idzie posiadania potomstwa zwlekaliśmy aż do
zeszłego roku, gdy skonczę studia zaoczne. Chora ambicja kazała mi się
dokształcać przez te 5 lat płacąc ok. 360 zł z mojej marnej pensji, mieszkałam
z rodzicami bo o usamodzielnieniu się nie było mowy. Miałam złudne nadzieje,że
po skończeniu studiów mój los się odmieni. Myślę, że przyczyn odwlekania
decyzji o poczęciu dziecka jest wiele w zależności od sytuacji danej pary: na
pierwszym miejscu stawiam chęć pozyskania wykształcenia i co za tym idzie
robienia kariery, na drugim złą sytuację finansową rodziny, na trzecim
niesprzyjający rynek pracy, na czwartym chęć posiadania dóbr
materialnych,wygodniejszych warunków życia od naszych rodziców. Ja mam stałą
pracę, mąż też, a mimo to martwię się czy uda nam się dać nienarodzonemu
dziecku to co ułatwi mu start w życiu, czyli dobre wykształcenie i w
przyszłości mieszkanie skoro sami z trudem próbujemy je pozyskać.

[szechter2]

Kochani,
Wszystkiemu jest winny ten przeklety anytsemityzm. Jak sie z tym skonczy to
mleko przestanie sie warzyc i dzieci zaczna sie rodzic.
Szechter

[aga021175]

Witam wszystkich. Przeczytałam cała masę wypowiedzi dlaczego w naszym kraju tak
trudno jest chciec mieć dziecko...I zapewniam że z większością wypowiedzi się
zgadzam ( zła sytuacja gospodarcza kraju, gospodarka anty-rodzinna, źli
pracodawcy itd. )Ale napiszę coś co może nie będzie całkiem na temat...jestem
samotną matką, warszawską pielęgniarką, mam prawie 4 letniego synka i jest mi
ciężko.To nie prawda że dostaję jakieś bonusy od Państwa ... zasiłek rodzinny
43 zł. do końca 2005 roku a w przyszłym roku nawet to mi zabiora bo jako
pielęgniarka będę za dużo zarabiac ))Ale... i tu zwracam się do wszystkich
kobiet które boją się że sobie nie poradzą jak urodzą dziecko... nie będzie
łatwo, niejeden sen spędzą z powiek kłopoty finansowe i inne, ale naprawdę
warto !!! Miłość dziecka jest największym darem, dziecko kocha bezwarunkowo...
za to że jesteś, możesz być nie umalowana, bez pracy, z pustym portfelem, ale
dziecko kocha Cię i tak całym sercem. I naprawdę pomimo trudności nie wyobrażam
sobie żeby nie mieć mojego kochanego synka. Jest sensem mojego zycia. Każdej z
Was życzę takiego daru i wiary że wszystko się jakoś ułoży !!! Pozdrawiam

[rotaxx]

hehe-naprawde?? klepiac biede z malym dzieckiem - co w tym jest wspanialego??
ale ludzie w niektorych panstwach tez podobnie mysla czesto modlac sie do boga
zeby przyslal helikopter z ryzem bo zona i 20-dziescia dzieci nie ma co jesc-to
naprawde jest bajkowe zycie - rada dla wszystkich nie ma kasy - nie ma dzieci -
prezerwatywy sa dosc tanie!

[dyrgosia]

Moim zdaniem ulgi podatkowe (wspólne rozliczenie) na dzieci, to
najsprawiedliwsze rozwiązanie, skoro sprawdza sie przy samotnych matkach, to
dlaczego pełne rodziny nie mogą z tego korzystać ?

[wizytka1]

Jestem mamą dwóch dorastających synów. Nigdy nie mieliśmy za dużo pieniędzy,
bywało, że nie mieliśmy ich wcale. Oboje wykształceni - dla jasności. Jeżeli
wzrasta poziom świadomości to zaczynasz planować i kalkulować. A dziecko jakoś
tą kalkulację zakłóca Nie czytalam poprzednich postów, ale jestem pewna, że
spora ilośc napisała to o czym i ja chcę powiedzieć - brak stabilności, pewnego
jutra, brak zaufania do rządu, chwiejne ustawodastwo ... A opieka zdrowotna ?
Wszystko wyszarpane, wyszukane, wyproszone, wykrzyczane, wypłakane.
Jestem dumna ze swoich chłopaków i niczego nie żałuję, ale świadomość "różnic w
Europie" czasami zakłóca moje dobre samopoczucie.
Wszystkim rodzicom życzę wytrwałości, wyrozumiałości i miesięcznych wypłat
adekwatnych do ich wyksztalcenia i wykonywanej pracy.

do rotaxx

[milena_w]

biednie nie znaczy gorzej, ale kolejne dziecko przy kiepskich warunkach to
rzeczywiście przesada i objaw braku mózgu

[elzet4]

Nasze kochane państwo skutecznie wspiera politykę antyrodzinną. Wreszcie
znalazło się miejsce abym wylała swoje żale. Oto moja lista wybranych na gorąco
postulatów:
1. płatny i obowiązkowy urlop macierzyński do 1 roku (nikt nie wychowa lepszego
obywatala niż matka, wszystkie babcie i opiekunki są dobre ale to matki dziecko
potrzebuje, gdyby natura chciała inaczej wówczas dzieci rodziłyby powyższe
babcie i opiekunki)
2. wysokie kary dla pracodawców z powodu zwolnienia pracownika, który z powodu
dzieci nie zostaje po godzina i bywa na zwolnieniach lekarskich (może jakieś
ulgi dla firm przyjaznych rodzinom i wysokie kary za nadmiar godzin
nadliczbowych????)
3. wydłużenie godzin pracy przedszkola (dostosowanie do realiów, przecież po
pozostawieniu dziecka trzeba jeszcze do tej pracy dojechać i z niej wrócić)
oraz brak tych wszystkich przerw świąteczno-wakacyjnych (w końcu rodzice nie
mają tyle urlopów)
4. dostosowanie pracy i organizacji różnych instytucji dla osób posiadających
dzieci (np. szczepienia - wyznaczenie godzin innych niż te w których pracuję;
wizyta u lekarza w niedzielę lub możliwość wystawiania zwolnienia lekarskiego
przez lekarza w szpitalnej izbie przyjęć, bo jak do tej pory po wizycie w
szpitalu muszę swoje odstać na drugi dzień w przychodni z chorym dzieckiem,
które nie mam z kim zostawić po to tylko aby otrzymać to nieszczęsne
zwolnienie; wizyta własna u lekarza - jeśli nie mam akurat z kim zostawić
dziecka, a lekarz nie zgadza się abym do gabinetu weszła z własnym dzieckiem,
to co robić?; dotyczy to również urzędów w krórych zamiast spokojnie załatwiać
sprawę słyszę tylko - niech pani zabierze to dziecko, nie mogła pani jej z kimś
zostawić? - a sprawy często załatwiam nie z własnej woli tylko na żądanie tego
właśnie urzędu; kina, teatry, wystawy, fitness, basen... - wprawadzie tutaj nie
powinnam niczego żądać bo to prywatne, ale żal bierze, kiedy z niczego nie mogę
korzystać w "wersji dla dorosłych", bo jak na basen to trzeba pilnować dziecka,
jak kino i teatr to Kubuś Puchatek,no może kina, szczególnie te w centrach
handlowych oferują już place zabaw pod opieką dorosłych, ale to tylko wielkie
miasta;
5. parki - hasła "nie deptać trawników" i kilometry płotków wzdłuż tychże
trawników sugerują,że są to chyba tylko miejsca dla emerytów; nie daj boże
jakieś dziecko ma ochotę skręcić z betonowej dróżki, zaraz się znajdzie usłużna
staruszka albo "kierownik" w parku, który pouczy "bezmyślnego" rodzica; w
tamtym roku byłam w Anglii i aż do dziś jestem pod wrażeniem tamtejszych
parków, okazuje się, że tysiące ludzi może beztrosko biegać i wylegiwać się na
parkowej trawce, a ona jest gęsta, soczysta i niewydeptana. CUD (a może by po
prostu w polskich parkach siać również trawę przemysłową, jak na boiskach
piłkarskich?)
6. I NAJWAŻNIEJSZY - ŻADNA RODZINA NIE MA OBOWIĄZKU POSIADANIA BABCI LUB INNEJ
POMOCY NA PSTRYKNIĘCIE, A NA TYM WŁAŚNIE CHYBA OPIERA SWOJE ZAŁOŻENIA POLITYKA
POLSKIEGO MODELU WYCHOWYWANIA DZIECI. Wystarczy, że państwo założy, że rodzina,
a często pojedynczy rodzic sam wychowuje swoje dziecko i spróbuje do tego
dostosować wszystkie elementy życia codziennego.

[agach3]

Co powinno się zmienić?
Myślę sobie, że bardzo dużo.Jestem mamą od trzech miesięcy i to jest istna
paranoja.Po pierwsze służba zdrowia, tak naprawdę to nie wiem komu ona służy.Po
drugie to jest takie hasełko "Warszawa bez barier", ale nie wiem co to znaczy ha
ha ha.Po trzecie mentalność, bo uwagi i tak zwane dobre rady sieją tylko zamęt.
Uważam to, że rodzi sie coraz mniej dzieci za plus, bo chyba nie o ilość tu
chodzi tylko o świadomy wybór.Bo co z dziecmi w domach dziecka, na śmietnikach,
co z nieodpowiedzialnymi rodzicami?

[dorotacyt]

Nawet w czasach mojego dzieciństwa rodzice mieli te same problemy co teraz i
musieli zorganizować dzieciom opiekę w czasie ich nieobecności w domu. Migracja
ludności za pracą spowodowała jednak brak w okolicy ukochanej babci czy
kogokolwiek z rodziny kto mógłby opiekować się dzieckiem. Za wszystko a więc i
za nianię trzeba słono płacić. Jednak to co boli mnie najbardziej i odstręcza
od urodzenia drugiego dziecka to służba zdrowia w tym kraju. I nie dotyczy to
nawet samego porodu. Przechodzę męki aby przebadać słuch mojego dziecka. 3-
latek musi być badany w specjalny sposób, nie jak starsze dziecko, na taką
wizytę trzba czekać od 2- do 8 miesięcy a jezeli dziecko w czasie umówionej
wizyty zachoruje to ona przepada. Uratuję słuch mojego dziecka bo mam takie
możliwości finansowe i korzystam z prywatnych wizyt u odpowiednich osób aby
przyspieszyć zabieg. Codziennie dziękuję za to Bogu, również za to że choroba
mojego dziecka nie zagraża jego życiu. Nie mam pojęcia co czują rodzice, którzy
muszą przechodzć przez ten cały bałagan właśnie w takim przypadku. Ja
skoncentruję wszystkie moje siły na jednym dziecku nie starczy mi ich nawet na
dwoje.