czy my nie wymagamy za dużo od naszych dzieci...?

Lipiec

[virtual_moth]

Oj, dziewczyno, wzruszam się gdy Cię czytam - byłam dokładnie taka sama przed
narodzinami mojej córki. Nie cierpiałam dzieci, rzucające się na podłogę
dwulatki wydawały mi się rozpuszczonymi bachorami, a wyjące niemowlaki wyły na
pewno dlatego, że miały mokro lub były głodne.

Prawda jest jednak taka, że rozwydrzenie w wieku 2 lat to rzecz absolutnie
naturalna, niezwiązana ze sposobem wychowywania, a wyjący niemowlak może sobie
wyć, bo TAK i już (mimo zaspokojenia wszelakich potrzeb i braku kolki.

Dzieci bywają rózne i prawda jest taka, ze niewiele zależy od sposobu
wychowywania, zwłaszcza jeśli chodzi o kilkulatki. Moja córka jest spokojna,
potrafi się dłuższy czas sama bawić. Syn mojej koleżanki w tym samym wieku to
diabeł wcielony - bije moją córkę, rzuca się na podłogę i potrafi wyć bez
przerwy godzinę, bo nie da mu się czekolady (choć koleżanka moja tej czekolady
nigdy w nadmiarze mu nie dawała i nie folgowała mu). Moja córka, gdy się jej
czegoś nie da, co najwyżej trochę kwęknie, a nie jest tak, że ZAWSZE byłam
konsekwentna. Z drugiej strony moja córka boi się absolutnie wszyskiego -
nowych sytuacji, ludzi, dżwięków. Synek koleżanki ma to wszystko gdzieś.
Wychowujemy nasze dzieci bardzo podobnie, co więcej, moja koleżanka poświęca
synkowi o wiele więcej czasu - właśnie przez to jego "rozwydrzenie". Ty Lipiec
powiedziałabyś pewnie, że jej synek to rozpuszczony, źle wychowany bachor. A on
tak po prostu ma i NIE DA się większości jego zachowań zmienić - choć moja
koleżanka wykonała potężną robotę, bo inaczej to by pewnie wlazł jej już dawno
na głowę, a nie tylko na cudze meble
Co więcej, koleżanka owa ma starszą córkę, która jako dwulatek była dzieckiem
bardzo spokojnym i "ułożonym".

Co do wspólnego spania. Różne są sytuacje, oprócz tego oczywiście, że różne są
dzieci. Moja córka do 8 miesiaca życia spała sama w łóżeczku. Katorgą było
wstawanie do niej w nocy. Pamiętam do dziś, jak nieprzytomna zwisałam na
poręczy łóżeczka gdzieś o 3 nad ranem każdej nocy W 9 miesiacu córka
przechodziła ostre ząbkowanie i już nie było żadnych szans na to, aby spokojnie
spała. Efektem jest to, że Mała śpi od tamtej pory ze mną i bardzo sobie to
chwalę.
Przyzwyczajona jest do spania na łóżku. Już niedługo kupię jej osobny tapczanik
i bez problemu ją tam "przerzucę". Jak dla mnie problem nie istnieje

Pozdrawiam

Virtual moth

[18lipiec]

z tego co kojarzę to sypiasz bez mężczyzny ,prawda? W takim wypadku spanie z
dzieckiem nie jest może aż tak niedopuszczalne. Ja pisałam o łożu małżeńskim,
partnerskim, tam gdzie kobieta i facet są.

[virtual_moth]

18lipiec napisała:

> z tego co kojarzę to sypiasz bez mężczyzny ,prawda? W takim wypadku spanie z
> dzieckiem nie jest może aż tak niedopuszczalne. Ja pisałam o łożu małżeńskim,
> partnerskim, tam gdzie kobieta i facet są.

Tak, jestem sama. Jednak gdyby ojciec Ali był z nami, to ON musiałby się
zatroszczyć o wstawanie X razy do jej łóżeczka I prawdę mówiąc nie miałabym
mu za złe, gdyby sobie odpuscił. Brak snu, regularne pobudki co pół godziny to
jedna z form tortur stosowanych kiedyś w więziewnictwie