Za późno na dziecko... co poradzić?

[triss_merigold6]

Mam koleżankę - 31 lat. Koleżanka jest mężatką gdzieś od 8 lat, wyszła za
starszego rozwodnika (obecnie jakieś 48 lat). Małżeństwem są udanym ale...
facet nie chce dzieci. Zdecydowanie wypowiedział się niedawno, wcześniej
decyzję odsuwał na zasadzie: małe mieszkanie, niestabilna praca, jesteś
jeszcze młoda, pomyślimy później, jeszcze wakacje i wyjazd itd. Nie
protestowała bo generalnie argumentacja trzymała się kupy.
Teraz jest późno, chyba za późno na zmiany.
- Może odejść od męża. Zanim się zdecyduje, odpłacze, odcierpi decyzję miną
ze dwa lata. Gwarancji, że pozna kogos w wieku przypuśćmy 34 lat kto będzie
chciał stałego związku i dzieci nie ma.
- Załóżmy nawet, że kogoś pozna. Zanim zdecydują się oboje na dziecko trochę
czasu minie i najwcześniej zacznie próbować mając gdzieś ok. 35 lat. 36 lat
na pierwsze dziecko to dużo, dochodzi ryzyko niepłodności, komplikacji itd.
- Z mężem nie "wpadnie" - facet się pilnuje, zresztą wrabianie kogoś w
niechciane potomstwo jest świństwem - tak czy owak by ją zostawił.

No i co mam jej poradzić?

[milka_milka]

Wrabianie w dziecko jest świństewm, to prawda, ale facet tez nie jest w
porządku. Nie określił sie jasno na początku: nie chcę dzieci i już. Bał się,
że młoda dziewczyna się z nim nie zwiąże? To też jest oszustwo!
A co do koleżanki, chyba musi się zastanowić, na czym jej bardziej zależy: na
mężu czy dziecku i macieżyństwie. Czy będzie mogła żyć z nim dalej spokojnie i
szczęśliwie, wiedząc, że przez swój egoizm pozbawił ją najpiękniejszych chwil w
życiu. Jeżeli tak, to niech z nim zostanie i pogodzi się z tym, że nie ma i nie
będzie miała dzieci. Jeżeli nie, albo nie zajdzie z nim w ciąże a potem zobaczy
(biorąc pod uwagę ewentulane rozstanie) albo nie odejdzie od niego natychmiast
i próbuje ułozyć sobie zycie z kimś innym. Ale sprawa nie jest łatwa... Radzić
można, ale to ona będzie cierpieć...

[milka_milka]

Oczywiście "macierzyństwo" przez "rz". Ale wstyd...

[aszar.kari]

No to chyba juz nie bardzo jest co radzic - Ona juz Mu nie moze za bardzo ufac
w przyszlosci, On zas przez kolejne lata bedzie sie tylko bal i skupial na tym
zeby nie byc "wrobionym" w dziecko - ciezko zyc w takim zwiazku bez wzajemnego
poczucia bezpieczenstwa jakie obie strony winny sobie dawac. Tak z boku patrzac
to to malzenstwo jest juz w zasadzie "bye bye" Szkoda, ze sie nie dogadali
wczesniej i ze NIKT Jej nie podpowiedzial jak wazne jest ustalenie spraw
prokreacji (szczegolnie ze starszym partnerem) PRZED zwiazaniem sie na stale.
Teraz juz sie "mleko rozlalo", mozna pewnie porozpaczac ale watpie czy jest
jakis ratunek, bo nawet zakladajac, ze facet sie "poswieci" i zgodzi na
dziecko, perspektywa na przyszlosc jest ciagle mglista - czy nie wypomni Jej
tego gdy mlode bedzie zabkowac, wybije sasiadom szybe, bedzie przezywac
nastoletnie hustawki hormonalne? Zawsze bedzie nad Nimi wisiec perspetywa Jego
wyrzutu "sama tego chcialas".
Niestety, buduje sie ciezko i mozolnie ale niszczy sie tak latwo
Aszar

[iwcia75]

ja sie meza nie pytalam, po prostu zaszlam,bo chcialam, a on sie ucieszyl,choc
na pewno nie chcial tak bardzo jak ja- ma 40lat,czyli jest 10lat starszy.

kiedys sie spotykalam z chlopakiem,ktory jeszcze nie chcial dziecka

[triss_merigold6]

On nie chce dzieci bo już ma. Dwójkę z pierwszą żoną, kontaktu z nimi nie
utrzymuje (jego wersja: kobieta nie pozwala; moje przypuszczenia są nieco inne).
Ostatnio wypowiedział się do mojego męża, że dzieci nie chce bo to kłopot, nie
można tak sobie pojechać motorem, iść na imprezę, pobalować. Wiem, wiem -
wieczny chłoptaś. Generalnie to facet jest miły, uroczy towarzysko, przystojny
i totalnie nieodpowiedzialny.
Kiedy koleżanka go poznała miała 22 lata, on był w trakcie rozwodu. Zakochała
się, żyła z nim na zasadzie "mam jeszcze czas" a tu cholera czas się kończy.
Strzelić sobie dziecko z pierwszym lepszym gachem mogłaby of course ale nie po
to brała ślub żeby skończyć jako samotna matka z owocem świadomego przypadku -
b. nie fair wobec potencjalnego dziecka to by było.

[laskosia]

ja bym jeszcze próbowała się dogadać ... ale jak facet zdecydowanie nie chce
dziecka którego ona chce bardzo to chyba bym się zdecydowała na odejście, bycie
w związku gdzie nie ma kompromisów nie jest dobre , a wyłączność na decyzje
tylko jednej strony jeszcze gorsza...

pozdrawiam
Kasia

p.s.
tris jak Twój maluszek ?

[triss_merigold6]

Jaki widzisz kompromis w przypadku dziecka, bo ja nie widzę. Jesli jedno chce a
drugie zdecydowanie nie wówczas ktoś MUSI ustąpić. Nie można być trochę w ciąży
albo mieć dziecko rok, później oddać, mieć tylko w weekendy a wakacje wolne itd.

Moja perełka ma 3 miesiące.

[laskosia]

chodziło mi ogólnie o kompromisy w związku- nie wyobrażam sobie bycia z kimś
kto nie liczy się ze zdaniem drugiej osoby i nie ustępuje za nic… a takie
wrażenie odniosłam czytając Twoją wypowiedź- może niesłusznie...
wiadomo, że jeśli chodzi o decyzję mieć dziecko czy też nie- nie ma kompromisu!!
znam parę która miała bardzo podobną sytuację, kobitka zrobiła w końcu skok w
bok, facetowi dopiero zapaliła się czerwona lampka - powiedział, że gdyby
wcześniej zdał sobie sprawę z tego jakie to dla niej ważne to zgodził by się
nawet na 6 dzieci...
tris jeśli to Wasi dobrzy znajomi to może, pomogli byście zrozumieć koledze, że
dziecko to nie tragedia - fakt na motorze roczniaka raczej samego nie
przewiezie ale za kilka lat... i z imprezami tez nie ma stresu wystarczy się
zorganizować- może koleś nie chce bo się boi, bo ma takie czy inne
doświadczenia z okresu kiedy został ojcem... to bardzo delikatna sprawa, ale
nie ma rzeczy niemożliwych, może nie jest z nimi jeszcze tak źle...
Kasia

[jagienkaa]

właściwie to mam zdanie jak milka, chciałam się jeszcze dowiedzieć czy w grę
wchodzi np adopcja.
Mój wujek miał tak kiedyś. On miał wtedy ponad 50 lat; kobita - po 30tce. Byli
ze soba kilka lat (ale nie małżeństwem)i ona chciała mieć dziecko, on twierdził
że jest za stary. I w końcu się rozstali, ona niedługo potem znalazła sobie
kogoś i urodziła dziecko...
Mój ojciec ma 52 lata i został niedawno tatusiem po raz 3, jego 'dziewczyna' ma
42 lata...

[triss_merigold6]

W grę nie wchodzi żadna adopcja, mowy nie ma. Ona by chciała własne,
ostatecznie jeszcze biologicznie może przez parę ładnych lat.
Szukanie sobie kogoś jest możliwe pod warunkiem, że ostatecznie zdecyduje się
opuścić męża. Z drugiej strony ona jeszcze kocha, nie był złym partnerem, łączą
ich wspólne lata itd. Tak sobie odejść to nie jest łatwa decyzja.

[jagienkaa]

no pewnie że nie łatwo...
ale z tego co napisałaś to jeśli on jest wiecznym chłoptasiem to w ogóle może
być nieciekawie, bo żona już nie jest taka młoda jak kiedyś, może mu się w
ogóle znudzi za kilka lat i wtedy Twoja koleżanka zostanie na lodzie

[triss_merigold6]

Teraz facet jest uroczym niemal 50-latkiem. Wygląda młodziej. Za 10 lat przy
obecnym imprezowo-motocyklowym trybie życia będzie dziadem. Nie wiem czy ona mu
się znudzi... twierdzi, że ją kocha itd. IMO jest popaprany, chociaż jako
znajomego go nawet lubię.

[jagienkaa]

wiesz ja nie wiem czy w ogóle chciałabym mieć dziecko z takim facetem. Owszem,
niektórzy się zmieniają, ale to rzadkość. Wydaje mi się że on nie szukał żony
tylko partnerki do imprezowania a jak teraz będzie go 'męczyc' to sobie
znajdzie następną, młodszą...wiadomo że miłość jest między nimi, na pewno mu na
niej zależy skoro jej wcześniej nie mówił że nie chce dzieci, ale jak już ktoś
inny napisał, nie ufałabym temu facetowi za grosz teraz. Oszukiwał mnie cały
czas.
ale ja to zawsze tak pesymistycznie patrzę

[triss_merigold6]

No, ja bym go kijem nie tknęła.D Jako partner życiowy ma możliwie najgorsze
cechy i jedyne co gwarantuje to brak stabilizacji. Ale zrozum, jak się poznali
koleżanka była 22 - latką, pierwszy poważny związek, imponował jej.

[jagienkaa]

ja to wszystko rozumiem ja poznałam męża jak miałam 18 lat
no a co na to wszystko ta koleżanka? czego ona chce? czy mogłaby wychowywać
dziecko sama?
powiem Ci tak, mój ojciec jest takim właśnie człowiekiem i jak teraz mają to
dziecko, to ona jest z tym małym sama. Mój ojciec nie jest dobrym ojcem, sił
juz też nie ma, pracę ma taka że nie ma go nigdy w domu i kobita owszem ma
swoje wymarzone dziecko ale nie jest jej łatwo.
Mając dzieci trzeba mieć stabilizację.

[joasiiik25]

KURCZE PRZECIEZ MUSIELI WCZESNIEJ O TYM ROZMAWIAC, WIEDZIALA ZA PEWNE, ZE MOZE
NIE CHCIEC BO MA JUZ DWOJE
ale z drugiej strony... mogla miec nadzieje,ze zechce bo ja kocha i zna jej
marzenia.
co ma zrobic? porozmawiac szczerze.

[triss_merigold6]

Ona miała 22 lata, prokreacja była mocno niepożądana. Była małolatą, dzieci
chciała ale w odległej przyszłości. Zlituj się Joasiik, dużo starszy,
doświadczony mężczyzna potrafi znakomicie młodej pannie zrobić wodę z mózgu.

[joasiiik25]

czemu mam sie zlitowac?
wiem,ze favcet i to nie tylko DUZO starszy moze niezle namieszac w glowie, ale
czy to jest wytlumaczenie calej tej sprawy?
jezeli tak -to po co byc z takim facetem, nie lepiej "odmieszac"...
chce miec dzieci to naturalne dla kobiety - nie tylko po 30 roku zycia.
niech rozmawia, tlumaczy albo...zbierze sie w garsc i niech odejdzie.
Ja bym odeszla.

[ma.dzia]

No wlasnie, ciekawe co by zrobil gdyby zona mu powiedziala,ze odejdzie bo nie
wyobraza sobie zycia bez urodzenia dziecka. Trudna sprawa. Czesto przeciez
instynkt macierzynski jest tak silny,ze kobieta,ktora nie moze urodzic
niewyobrazalnie cierpi. Mam nadzieje,ze uda jej sie to wszystko ulozyc.

[melka_x]

Najpierw rozmowa. Wiem, wiem, że rozmawiali, i pewnie nie raz, ale nie jestem
pewna, czy facet sobie zdaje sprawę jak bardzo macierzyństwo jest dla niej
ważne. Czy on wie, że dla niej jest to na tyle istotne, że zastanawia się nad
rozwodem? Druga rzecz to czy dociera do niego jak bardzo ją skrzywdził?
Usłyszał to od niej? Gdyby przed ślubem powiedział jej, że dzieci nie chce
sytuacja byłaby czysta, to byłby jej wybór i teraz pretensje mogłaby mieć
wyłącznie do siebie. Z tego co piszesz rozumiem jednak, że zwodził ją przez
kilka lat. Owszem zrozumiałabym go, gdyby na pytanie o dzieci odpowiadał przez
te lata 'nie wiem', a teraz 'nie'. Ale on jej wpierał, że to kwestia mieszkania
czy niestabilnych dochodów. Nie wiem na ile to były świadome kłamstwa, a na ile
to nieświadoma ucieczka przed trudną rozmową, ale efekt jest ten sam, kobieta
po 8 latach małżeństwa dowiaduje się, że o dzieciach może zapomnieć. Tak się
nie postępuje wobec kochanej osoby.
Jeśli żadne rozmowy nie przyniosą efektu, ja bym odeszła (tak przynajmniej
wydaje mi się), nie tylko ze względu na dzieci, ciężko żyć z kimś kto oszukał
cię w tak ważnej sprawie (słusznie ktoś napisał, że to jest porównywalne
świństwo z 'wrobieniem')

Piszesz, że będąc po 30-tce nie ma gwarancji, że jeszcze jej się uda znaleźć
odpowiedniego partnera i mieć dzieci. To prawda. Ale jeśli nie odejdzie dzieci
mieć na pewno nie będzie.
I teraz rozstrzygające pytanie - na czym jej bardziej zależy? Na mężu przy
świadomości że tak poważnie nadużył jej zaufania, czy na macierzyństwie?

[wieczna-gosia]

zgadzam sie.
i TO bym poradzila przyjaciolce.

[aluc]

też z się podpisuję

triss - to jeszcze nie jest za późno, żeby znaleźć ojca dla swojego dziecka,
poza tym nie warto demonizować pierwszej ciąży po 35 roku życia, takie stare
baby też rodzą w większości doskonale zdrowe bobasy )

nie umiałabym zrezygnować z macierzyństwa dla mężczyzny, ale nie umiałabym
także zrezygnować z mężczyzny na rzecz samotnego macierzyństwa - a mam to
przemyślane, bo miałam kiedyś takie chore pomysły w poprzednim związku

[milka_milka]

A tak w ogóle zobaczcie, ilu facetów zostaje wiecznymi chłopcami? Jakoś nie
słychać (a w każdym razie jest ich mało) skarg panów, ze żona nie chece dzieci,
że interesują ją tylko imprezy i balowanie, że jest nieodpowiedzialna...Czemu
najczęściej kobiety musza borykac się z problemami braku dorosłości u swoich
mężczyzn?

[joasiiik25]

A tak w ogóle zobaczcie, ilu facetów zostaje wiecznymi chłopcami? Jakoś nie
słychać (a w każdym razie jest ich mało) skarg panów, ze żona nie chece dzieci,
że interesują ją tylko imprezy i balowanie, że jest nieodpowiedzialna...Czemu
najczęściej kobiety musza borykac się z problemami braku dorosłości u swoich
mężczyzn?

_________________________
poniewaz kobieta jest stworzona do bycia matak a facet nie koniecznie poczuwa
sie do odpowiedzialnosci bycia ojcem

[lola211]

> - Z mężem nie "wpadnie" - facet się pilnuje, zresztą wrabianie kogoś w
> niechciane potomstwo jest świństwem - tak czy owak by ją zostawił.


Najlepiej byloby poszukac innego kandydata na ojca, no ale wlasnie, to nic
pewnego.
Ja jednak w desperacji popelnilabym to swinstwo i postarala sie o zajscie w
ciaze wbrew facetowi.Zostawi albo nie zostawi, tego do konca przewidziec nie
mozna, ale po stokroc wolalabym byc samotna matka niz bezdzietna mezatka.Jesli
ona chce dziecka to naprawde bedzie kiedys bardzo zalowac, ze postawila na
faceta.
Pisze to rozumiejac sytuacje, bo sama mam faceta 20 lat starszego, ktory ojcem
zostal majac 45 lat, wczesniej o dzieciach nie chcial slyszec.Na szczescie dla
mnie zachcialo mu sie dziecka, a przeciez moglam byc w takiej samej sytuacji
jak Twoja kolezanka.Dla zadnego mezczyzny nie zrezygnowalabym z macierzynstwa.

[triss_merigold6]

Też bym nie zrezygnowała z macierzyństwa.
Lola, teraz sobie wyobraź: niechciana przez męża ciąża, wyrzuty, atmosfera
przez te 9 miesięcy koszmarna potem dziecko na jej głowie. "Chciałaś to masz."
Niby para a jednak samotna matka. Rozwód ewentualny, maleństwo ma na dzień
dobry niepełną rodzinę...
Przypuszczam, że jeśli dziewczyna nie zdecyduje się teraz to za 10 lat będzie
kobietą w pełni sił, bez szans na macierzyństwo, ze starzejącym się facetem.
Ty byłaś w takiej sytuacji, że Twój mąż nie miał dzieci. Ten ma. I nie
utrzymuje z nimi kontaktu (co falatnie o nim świadczy zresztą).

Mam z nią rozmawiać niedługo ale między wódkę a zakąskę wcinać się nie będę.
Jest mi jej żal bo dziewczyna się miota ale za nią samą nikt decyzji nie
podejmie.

[milka_milka]

Przypomniałam sobie, że miałam przykład takiego małżeństwa wśród znajomych
rodziców. On dużo starszy, mił już własne dziecko, ona młoda, zakochana, na
studiach. Potem on tez powiedział zdecydowanie nie. Ona z nim została, dziecka
nie ma. Teraz jest panią ok. 60-tki, samotmo i bardzo nieszczęśliwą. Mąż nie
żyje, ona co prawda zrobiła karierę zawodową (bo co mogła robić innego), ale
swoją decyzję przypłaciła depresją, kłpoptami zdrowotnymi i odsunęła się od
znajomych z dziećmi, mówiąc wprost, że za bardzo boli ją brak własnych dzieci.
nigdy nie pytałam jej, czy żałuje, że od niego nie odeszla, ale myślę, że
tak...Może Twoja koleżanka powinna jednak pomyśleć o sobie i swoim życiu, a nie
o tym, czego chce mąż. Z jego postawy wynika bowiem, że tak naprawdę to jej
potrzeby i marzenie niewiele go obchodzą.

[lola211]

Sytuacja jest naprawde trudna, i tak źle i tak niedobrze.Jednak ja bym
postawila wszystko na 1 karte i zaszla w te ciaze, chocbym miala sie na drugi
dzien od niego wyprowadzic i wychowywac je samotnie.

[aleksandrynka]

nie wiem, co poradzić, moim zdaniem facet zachował się bardzo nieuczciwie.
Najpierw zbywał zonę, żeby w końcu oświadczyć, że z dziecka nici. Po co to
robił? Pewnie po to, żeby się do niego bardziej przywiązała, bo wcześniej
łatwiej byłoby jej odejść, a tak, są razem juz długo, latka lecą... Dla mnie
fatalne. Gdybym to ja bardzo, bardzo chciała mieć dziecko i facet by mi tak
wypalił, to postawiłabym sprawe na ostrzu noża. W końcu mnie oszukał, nie liczy
się ze mną... Gotowabym była nawet odejść, tak mi się wydaje. To oczywiście
zależy od priorytetów. Ja nie wyobrażam sobie nie mieć dzieci, trochę dla mnie
dziwne, że nie uzgadniali tego wcześniej, nie rozmawiali. No ale jeśli ją
oszukał, to decyzja może łatwiejsza... Kiedyś rozmawiałam o tym z m.,
powiedział, że rozstałby się z kobietą, która by oświadczyła, że dzieci
(jednak) nie chce mieć...

[gepart_czester]

Triss powiem Ci co ja bym zrobila:
gdyby moja sytuacja finansowa byla stabilna i wiedzialabym, ze podolam
obowiazkom spoczywajacym na samotnej matce nie szukalabym zadnego przygodnego
gacha tylko zrobilabym sobie dziecko z wlasnym mezem. Oczywiscie trzeba byc
gotowym na taka decyzje i wszystkie jej skutki, poniewaz najprawdopodobniej
facet by mnie wowczas zostawil. Kolezanka, jesli naprawde bardzo jej zalezy na
dziecu i jest silna powinnna tak zrobic. Dziecko przynajmniej bedzie mialo geny
kogos z kim ona byla zwiazana kilka i kogos kogo koachala. Natomiast to jak
wychowa swojego potomka bedzie zalezalo od niej. Moze z niego zrobic "piotrusia
pana" ale rowniez moze wychowac dziecko na wspanialego czlowieka. Faceta zaraz
po zajsci w ciaze powinna obserwowac i gdy tylko zacznie chodzic na boki kopnac
w dupe - to zawsze mniej boli niz bycie semmu kopnietym. Aha i jest duze
prawdopodobienstwo, ze nawet z dzieckiem znajdzie partnera z ktorym zostanie do
konca. Pol zartem pol serio: ze strategicznego punktu widzenia nie ma czasu na
zmiane partnera a pozniej dziecko dla tego powinna zrobic odwrotnie - najpierw
dziecko a pozniej rozejrzec sie za ewentualnym tatusiem. Jesli nawet nikogo nie
znajdzie (choc watpie) zawsze bedzie miala choc czesc rodziny, w przypadku jej
partnera ia tak nie wiadomo czy nawet bez ciazy kiedys nie odejdzie.

[agacz2905]

Wiem, że łatwo mi pisać, bo nie jestem w takiej sytuacji. Też mam męża dużo
starszego (13lat) ale my przed ślubem rozmawialiśmy o dzieciach, których On
bardzo pragnął (w momencie ślubu miał 38 lat, ja 25) a ja niebardzo. I
ustaliliśmy, że przynajmniej jedno dziecko będziemy mieć. Ad rem jednak: otóż
na miejscu Twojej koleżanki rozwiodłabym się z mężem. Po mojemu on ją po prostu
w tak ważnej życiowej kwestii OSZUKAŁ i tu nie ma przeproś. Czy znajdzie
partnera i ojca dla swojego (hipotetycznego na razie) dziecka? Głęboko ufam, że
tak. Na miejscu Twojej koleżanki nie mogłabym "wpaść" z człowiekiem, który tak
stanowczo nie chce mieć już dzieci, mimo iż od 8 lat jest moim mężem. Jakoś bym
po prostu nie chciała.... Pozdrów koleżankę.
Agnieszka

[mamakevina1]

Niech zachodzi w ciążę z mężem (trzeba uśpić jego czujność ) i zobaczy co
dalej. Inaczej może żałować do końca życia. A w razie czego to samotnej matce
należą się alimenty. A Dziecko będzie miała i już ))

[edytkus]

mamakevina1 napisała:

> Niech zachodzi w ciążę z mężem (trzeba uśpić jego czujność ) i zobaczy co
> dalej. Inaczej może żałować do końca życia.

Najprawdopodobniej bedzie (zalowac do konca zycia) jesli zrobi jak radzisz. Wyobraz sobie odwrotna
sytuacje: on chce a ona nie, jak myslisz czy bylaby szczesliwa gdyby ktos ja zaplodnil dla wlasnego
widzimisie?

A w razie czego to samotnej matce
> należą się alimenty. A Dziecko będzie miała i już ))

Ale to dziecko nie bedzie mialo ojca Owszem, niewykluczone ze facet je pokocha ale wieksze szanse
ze zwyczajnie odejdzie a alimenty milosci nie zastapia! Chcialabys byc na miejscu tego dziecka,
chcialabys zyc ze swiadomoscia ze istniejesz bo tak zachcialo sie Twojej matce a ojciec ma Cie gdzies?


Ta dziewczyna powinna zaakceptowac syutacje (moze wciaz probowac naklonic meza do zmiany
zdania) albo odejsc.

[kawka74]

nie wiem, co Twoja koleżanka powinna zrobić, wiem tylko co ja bym zrobiła - wszak każda z nas ma inną "konstrukcję psychiczną", wiem, ile ja wytrzymam, ale nie wiem, ile wytrzyma Twoja koleżanka. Otóż odeszłabym od niego - nie tylko ze względu na to, że on nie chce mieć dzieci, ale dlatego, że oszukał, łgał cały czas w sprawie dla Twojej koleżanki chyba najważniejszej. W żadnym wypadku nie chciałabym mieć dziecka z takim facetem. Małżeństwo to związek na długo, jeśli nie na całe życie, a żyć z typkiem, który ma sposób myślenia nastolatka i chce takim pozostać do śmierci, nie chciałabym.
Dziewczyna ma dopiero 31 lat. Moim zdaniem to jest ostatni (albo jeden z ostatnich) dzwonek, żeby coś zmieniła w SWOIM życiu. Bo na to, że facet nagle zmieni się w troskliwego i opiekuńczego ojca i męża, nie liczyłabym.

Dzięki za wszystkie uwagi

[triss_merigold6]

Facet się nie zmieni, cudów nie ma.
Piszecie o oszustwie. Szczerze mówiąc nie wiem jak było, na początku pewnie
oboje mówili "nie chcę dzieci" tylko ona myślała TERAZ a on WCALE. Sprawa
dziecięca na pewno jeszcze 2-3 lata temu nie była dla niej jakoś istotna
(pamiętam nasze rozmowy o dzieciach i planach). Obecnie zegar biologiczny tyka..
Mówicie odejść. Która z Was tak z dnia na dzień odeszła od męża? Czy decyzje
podejmowane pod presją czasu, nagle są trafne?
Sama nie wiem. Jak pisałam, będę z nią rozmawiać za parę dni, zobaczymy czy coś
postanowiła.

[iwcia75]

ja mysle,ze zycie jest przewrotne i nieprzewidywalne. Twoja kolezanka 8 lat
temu pewnie nie pomyslalaby o tym,ze bedzie tak bardzo chciala miec dziecko.
ciezko przewidziec,co bedzie za rok,a co dopiero za 8lat. wszystko sie zmienai.
moge tylko powiedziec,ze ja ich oboeje rozumiem. mysle,ze ona powinna starac
sie go przekonac do dziecka. ja akurat mialam wiecej szczescia, bo moj maz jest
inny-tez chcial dziecka, jednak nie tak od razu,jak ja,ale mimo tego ciaze
zaakceptowal szybko. tez jest starszy-ponad 10lat

[caramamma]

Hej,

dorzuce swoje trzy grosze...

nie wiem co bym zrobiła na miejscu Twojej kolezanki, chyba nikt nie wie, dopóki
nie doświadczy...., w dodatku kazda sytuacja jest inna, kazda z nas jest inna,
ale tez ważny jest dany moment w życiu...co teraz jest ważne za kilka lat może
okazać się mniej ważne, i na odwrót....

nie będę oryginalna- myślę,ze najważniejsze to ustawić priorytety..., ale z
postu wynika, że to właśnie jest problemem...

to tyle "wymądrzania", a teraz chciałabym opisać co zrobiła w podobnej sytuacji
moja koleżanka, nie twierdzę, że to był dobry pomysł, ani że zły, ale może sam
pomysł warty jest rozwazenia:

moja koleżanka tez wyszla za "wiecznego chlopca", który nie chcial miec dzieci,
po kilku latach malzenstwa moja kolezanka postawila rozstrzygnela sprawe tak,
ze powiedzila, ze dla niej jest to bardzo wazne i ze nie chce z tego
rezygnowac, poniewaz nadal go kochala powiedziala mu, ze dzieckiem bedzie sie
zajmowac ona i ze ono nie zakloci ich sposobu zycia... zagrozila ze inaczej
odejdzie...

chloptas sie zgodzil, podkreslajac ze robi to dla niej i ze dzieckim zajmowac
sie nie bedzie...

poszla na to, po porodzie wyprowadzila sie na 3 miesiace, potem wynajela
opiekunke na stale, tak aby nie musieli rezygnowac z wyjazdow, imprez itd....
zacisnela zeby i sama zajmowala sie malym....

i wiecie co? kiedy maly mial 2 latka- nagle przemiana w chloptasiu nastapila- i
teraz.... moja kumpelka jest drugi raz w ciazy a jej maz nie moze sie tego
dziecka doczekac..., a ze starszym gra w pilke, jezdzi na motorze, chodzi na
basen itd itd... podjal nawet probe nawiazania blizszego kontaktu z jego corka
z poprzedniego zwiazku...

sam twierdzi, ze musial do tego dorosnac... ma teraz 52 lata - coz lepiej pozno
niz wcale....

oczywiscei, to co zrobila moja kolezanka bylo ryzykowane, uciazliwe, czasami
bardzo dla niej przykre (kiedy musiala wszystko robic sama...) i napewno mocno
niesprawiedliwe...

ale poswiecila sie i koniec koncow - oplacilo sie...

co oczywiscie nie musi byc wcale regula...

pozdr

triss

[burza4]

Gdyby nie inny wiek, pomyślałabym, ze mamy tę samą koleżankę

Trudno ocenić, czy on ją faktycznie świadomie oszukiwał, czy też odwlekał
sprawę w czasie z nadzieją że się rozejdzie po kościach. Dlatego nie postrzegam
tego w kategoriach oszustwa. Piszecie, że powinien to ustalić przed ślubem.
Tylko - czy takie sprawy można ustalać ze 100% pewnością? Moi znajomi tak
zrobili - pobrali się w dojrzałym wieku, i świadomie oboje podjęli decyzję, że
dzieci mieć nie chcą. Tylko że ona nie przewidziała, że po kilku latach jej się
odmieni... i co dalej? facet niby jest ok, powiedział jasno i klarownie przed
ślubem, że dzieci mieć nie chce, i niby nie można mieć do niego pretensji. A
jednak coś wisi w powietrzu, jakiś żal, pretensja. Zobaczymy - na razie ona ma
jeszcze nadzieję, że go przekona. A czasu ma znacznie mniej bo skończyła 35
lat. Jego opór jakby słabnie...

Wracając do twojej koleżanki - musi sobie poukładać pewne rzeczy - po pierwsze -
z czego wynika jego niechęć. Np. ograniczenie swobody to kwestia
organizacyjna - Triss - sama wiesz - wszyscy pisali ci jak to dziecko
całkowicie pochłania - a ty sobie poradziłaś i masz czas dla siebie i nie
czujesz się uwiązana... więc da się być rodzicem i się w tym nie zatracić.
Słowem - przeanalizować sytuację i stwierdzić, czy przeszkody są nie do
przezwyciężenia, czy dałoby się coś zrobić. Po drugie - odpowiedzieć sobie na
pytanie - czy chcę dziecka nawet za cenę małżeństwa? i jak w takiej sytuacji by
sobie ewentualnie poradziła - choćby finansowo? Po trzecie - niestety jakąś
decyzję trzeba podjąć. Im więcej czasu poświęci na dywagacje, tym mniejsze
szanse będzie miała na zrealizowanie planów z kimś innym. Póki co ma 31 lat,
fakt - zanim by się otrząsnęła i ułozyła sobie życie na nowo miałaby parę latek
więcej. Ale jeśli poczeka - będzie miała nie np. 34 a 38 lat i wtedy faktycznie
szanse spadną - i na zamążpójście (wszyscy zajęci) i na macierzyństwo...

Najgorszą opcją jest według mnie zajście w ciążę wbrew jego woli - jeśli jest
tak jak piszesz - prawdopodobieństwo że on się oswoi z sytuacją jest znikome. A
już absolutnym świństwem jest zalecane przez niektóre przedmówczynie -
zachodzenie w ciążę za plecami faceta i myślenie pt. "chociaż alimenty będzie
płacić". Kurde - jak się podejmuje taką decyzję, to etyczne byłoby liczenie
wyłącznie na siebie. No i kwestia samego dziecka - nie jest łatwo wyjaśnić
odrzuconemu dziecku, że ojciec ma je gdzieś, bo czuje się wykorzystany...

[mamakevina1]

Edytkus napisała:
"Chcialabys byc na miejscu tego dziecka,chcialabys zyc ze swiadomoscia ze
istniejesz bo tak zachcialo sie Twojej matce a ojciec ma Cie gdzies?"

Wiesz wiele dzieci musi żyć ze świadomością że nikomu nie chce się ich kochać a
świadomość że mama tak bardzo go chciała że zaryzykowała rozstanie z ojcem...
cóż to uwierz mi bardzo wiele! Odpowiadam: TAK chciałabym żyć ze świadomością
że istnieję bo mama bardzo tego chciała! Pozdrawiam

[asiaasia1]

Mamo kevina , zgadzam się z Edytkus .
Nikt nie bierze pod uwagę przyszłości i emocji dziecka .
Wiesz , jak niefajnie wracać po szkole do domu i mieć tylko czekającą mamę ?
Wiesz , jak niesuper się czuje dziecko , kiedy wszyscy koledzy opowiadają sobie
o swoich ojcach i chwalą się rodzicami a tylko ono jedno nie może ?
Często samotne macierzyństwo to konieczność .
Po co się w to pchać z wyboru ?

W opisanej historii każde rozwiązanie będzie tragiczne .

No dobrze, wcześnie nie jest, ale żeby za późno?

[a_weasley]

triss_merigold6 napisała:

> Mam koleżankę - 31 lat.

Wot smarkula

> Małżeństwem są udanym ale...
> facet nie chce dzieci.

Tja... operacja się udała, ale pacjent umarł.

> Teraz jest późno, chyba za późno na zmiany.

Łe? Jak poznałem moją narzeczoną, mieliśmy po 36 lat. Teraz mamy 37 oraz
szczery i nieodwołalny zamiar rozmnożyć się. O wynikach będziemy informowali na
bieżąco

> - Może odejść od męża. Zanim się zdecyduje, odpłacze, odcierpi decyzję miną
> ze dwa lata. Gwarancji, że pozna kogos w wieku przypuśćmy 34 lat kto będzie
> chciał stałego związku i dzieci nie ma.

Ale MSZ jest to bardziej prawdopodobne niż to, że jej aktualny mąż szczerze i
stabilnie zapragnie dzieci.

> - Załóżmy nawet, że kogoś pozna. Zanim zdecydują się oboje na dziecko trochę
> czasu minie i najwcześniej zacznie próbować mając gdzieś ok. 35 lat. 36 lat
> na pierwsze dziecko

to nie jest wcześnie, ale przy obecnym stanie medycyny dalece nie za późno.
Lepiej 36 przy mężczyźnie pragnącym dziecka, niż 32 przy facecie, który się na
dziecko zgodził pod rewolwerem lub zgoła został w dziecko wmanewrowany. Dla
przebiegu ciąży stan psychiczny matki ma duże znaczenie.

> No i co mam jej poradzić?

W życiu bym nie przypuszczał, że komuś tak będę radził, ale: niech się
rozwiedzie. Niech się chłopiec dalej bawi motocyklem, jak w starym sztubackim
kawale, gdzie się nieuprzedzonego kolegę pytało:
- Ty, wiesz, czym się różni dziewczyna od klocków Lego?
- Nie...
- To baw się dalej klockami!
Co więcej, jeżeli brali ślub w kościele, to można się zastanawiać, czy to
małżeństwo w ogóle jest ważne (pozornie zgodził się na dzieci, a ona chciała od
początku i bez tego podstępu nie byłaby go poślubiła).

Na dziecko za późno nie jest

[minerwamcg]

Na dziecko nie. Spokojnie można urodzić mając 36, 38 czy nawet 40. Ale czy
przypadkiem nie jest za późno na nowy związek? A co z facetem, z którym
przeżyło się kawał czasu i którego się, jakkolwiek leszcz z niego niewąski,
kocha?
Trzeba sobie dać jasną odpowiedź. Co jest w życiu ważniejsze - partner czy
dziecko? Jeżeli dziecko, oczywiście należy się rozwieść i poszukać kogoś, z kim
owo dziecko mogłoby i chciałoby się mieć. Też, prawdę mówiąc, bez gwarancji, że
się znajdzie. Jeżeli partner - cóż, rezygnuje się z dziecka i zostaje z nim.
Obawiam się bowiem, że w opisanym przypadku nie da się zjeść ciastka i mieć go
w dalszym ciągu - facet na ojca się wyraźnie nie nadaje. Podstęp nie naprawi
niczego, przeciwnie, może wszystko popsuć, wybór zatem jest alternatywą. Z
niepewnym wynikiem w jednym przypadku, bo jak powiadam, faceta, z którym będzie
chciała i mogła mieć dziecko nikt jej notarialnie nie zagwarantuje. Chyba, że
ma kogoś "upatrzonego", ale to już inna historia. W drugim przypadku małe jest
prawdopodobieństwo, żeby facet zmienił swój stosunek do potomstwa. Nawet
wiedząc, że ona zostaje z nim wbrew swoim naturalnym potrzebom i pragnieniom.
Na jej miejscu chyba jednak bym odeszła. Czułabym się wmanewrowana w sytuację,
w której ktoś - podstępem - próbuje mnie pozbawić czegoś, bez czego moje życie
straci istotny element. Bez czego będę się czuła niespełniona i czego będę
żałować do końca życia.

Nie za późno

[umasumak]

Od razu chce zaznaczyć, że nie czytałam całego wątku, więc może ktoś już to
napisał.
Po pierwsze, jak dla mnie facet byłby już przegrany - nie potrafiłabym żyć z
kimś, kto wykorzystał moje zaufanie i najzwyczajnie w świecie oszukał. Co za
tym idzie, wszelkie projekty typu: wykorzystać go jako dawce i czekać co dalej,
odpadają. Kogoś takiego nie zaakceptowałabym w życiu jako potencjalnego ojca
moich dzieci.
Po drugie, jeśli jednak koleżance nadal zależy na związku, powinna rozmawiać,
negocjować. Być może faceta przekona. Jeśli nic nie wskóra, pozostaje jej
zrobić rachunek, na czym jej bardziej zależy - na tym panu czy na
macierzyństwie.
Po trzecie, jeżeli zdecyduje się opuścić męża, to wcale nie oznacza, że nie
zdąży znaleźć kogoś odpowiedniego i szczęśliwie urodzić. Na Boga Triss, wiele
30 - latek wiedzie jeszcze życie knajpiano - imprezowe i perspektywa
macierzyństwa jawi się im zaledwie mgliście w dali, a partnera życiowego przy
nich nie uświadczysz, a zapewniam Cię, że więkrzość z nich zostanie żonami i
matkami. Pzdr

[kasiulka1313]

Kiepska sprawa... oczywiście dla tej dziewczyny. Sama mam partnera 19 lat
starszego i trochę znam ten temat ;o) Z tym, że ja mam w tej chwili 24 a on 43.
Jesteśmy razem 5 lat i mamy 2,5 letniego synka. U nas było troszkę inaczej. Ja
byłam młodziutka (chyba trochę za młoda) i mimo, że on ma już syna z
poprzedniego małżeństwa zdecydowaliśmy się na dziecko. Ja wiedziałam, ze jezeli
się nie zdecydujemy ten związek nie przetrwa. I dzisiaj wiem, ze by nie
przetrwał. Na początku jak się poznaliśmy były jakieś gadki w stylu że już miał
żonę i dziecko i wiecej nie zamierza. Na szczęście z czasem sam zmienił zdanie
i zaczął temat dziecka, bo bał się że potem będzie za stary na ojca i w pewnym
momencie moze go zabraknąć. Może ten mąż koleżanki tego sie boi i nie chce się
do tego przyznać?? Z drugiej strony ja wiem, ze gdyby nie było dziecka i miało
nie być nie czułabym się spełniona i odeszłabym. A co byłoby potem za
kilkanaście lat?? Byłabym taka samotna jak ta Pani z któregoś wcześniejszego
postu.
Mam koleżankę, której meżczyzna ma 51 ona 25 i mają rocznego synka i się nie
bał. Nie wiem co myśleć ale koleżance szczerze wspólczuje, bo to chyba będzie
najważniejsza decyzja jej życia...
Kasia
www.filip-kmiec.com

[evee1]

Za pozno? Punkt widzenia zalezy od punktu siedzienia. Ja mam prawie 39 lat i
uwazam, ze swobodnie moglabym jeszcze urodzic jakiegos brzdaca. Ale ze dwojke
juz mam, wiec mi sie juz nie chce )).

Minerwa napisala:
> Trzeba sobie dać jasną odpowiedź. Co jest w życiu ważniejsze - partner czy
> dziecko? Jeżeli dziecko, oczywiście należy się rozwieść i poszukać kogoś, z
kim
> owo dziecko mogłoby i chciałoby się mieć. Też, prawdę mówiąc, bez gwarancji,
że
> się znajdzie. Jeżeli partner - cóż, rezygnuje się z dziecka i zostaje z nim.
Tu lezy chyba sedno sprawy. Napewno nie jest to latwe, ale kolezanka musi sobie
odpowiedziec co jest dla niej najwazniejsze. I musi te decyzje podjac sama i co
wazniejsze ja zaaceptowac. Czy zostajac z mezem jest w stanie zrezygnowac z
dzieci, ale tak, zeby sie sama z tym faktem pogodzic - pomijam juz wypominanie
o tym swojemu mezowi? Jezeli nie, to moze lepiej odejsc i probowac ulozyc sobie
zycie z kims innym. A moze jako samotna matka, jezeli bardzo pragnie tych
dzieci (i moze sobie na to finansowo pozwolic).
Ja w sytuacjach "na rozdrozu" staram wyobrazic sobie siebie za lat 5-10-20 w
jednej i drugiej sytuacji. I czy wtedy potrafie bez zalu patrzec w przeszlosc.
Trzeba pamietac, ze teraz kolezanka ma wplyw na swoja przyszlosc, a za 20 lat,
ta przyszlosc bedzie juz tylko przeszloscia, ktorej zmienic sie nie da.
Ja bym chyba odeszla, bo balabym sie, ze zostalabym w przyszlosci i bez meza,
bo nie moglabym chyba darowac mezowi, ze nie chcial sie zgodzic na dziecko i
bez dziecka, bo na jego urodzenie za 15 lat bedzie naprawde za pozno.
Ale to pisze z pozycji dzisiejszej, kiedy dzieci mam i nie potrafie sobie
wyobrazic, ze moglbym ich nie miec. Niestety (a wlasciwie moze na jej
szczescie) kolezanka nie ma jeszcze dziecka i nie czuje co tak naprawde by
stracila, ale jezeli i bez tego bardzo chce miec dzieci, to nie wiem czy bez
nich bedzie szczesliwa kobieta.

[a_weasley]

evee1 napisała:

> Ja w sytuacjach "na rozdrozu" staram wyobrazic sobie siebie za lat 5-10-20 w
> jednej i drugiej sytuacji. I czy wtedy potrafie bez zalu patrzec w przeszlosc.
> Trzeba pamietac, ze teraz kolezanka ma wplyw na swoja przyszlosc, a za 20
lat,
> ta przyszlosc bedzie juz tylko przeszloscia, ktorej zmienic sie nie da.
> Ja bym chyba odeszla, bo balabym sie, ze zostalabym w przyszlosci i bez meza,
> bo nie moglabym chyba darowac mezowi, ze nie chcial sie zgodzic na dziecko

Przy czym jest jeszcze jedna opcja: że i jej kolega małżonek będzie miał dosyć,
to ostatnia chwila, żeby jeszcze raz poderwać na motor coś młodszego.

[mama_szefusia]

Ja mam męża starszego o ponad 20 lat. Kiedy się poznaliśmy miałam 22 lata
(podobnie jak koleżanka). Mamy dziecko, synka. Sporo o tym rozmawialiśmy na
początku, bo mąż ma też dorosłą córkę z pierwszego małżeństwa i rozumiałam, że
może nie chce po raz drugi pakować się w tę odpowiedzialność tuż po tym jak
udało mu się z tego wydostać. Życie podjęło decyzję trochę za nas, bo mimo
zabezpieczeń zaszłam w ciążę. Na szczęście stało się to w momencie kiedy już
bylismy zdecydowani na wspólne życie, a planowany potomek (jak wynikało z
rozmów) miał się pojawić na świecie po skończeniu przeze mnie studiów. Był
wcześniej.
Teraz co do tej sytuacji. Rozumiem faceta, bo w otoczeniu mojego męża sporo
jest takich typów. Faceci w pewnym wieku dosyć często związują się z młodszymi
partnerkami. W naszym otoczeniu jest kilka takich par. Niektórzy mężczyźni nie
chcą zobowiązań, dla nich związek z młodszą partnerką jest ucieczką od
codziennego kieratu, nudnych obowiązków, realizowaniem pewnego marzenia z
młodości. Tylko wydaje mi się, że jest to pewna iluzja, ucieczka od
rzeczywistości. Tak jak dziewczyny napisały powyżej trzeba rozmawiać, szczerze.
Obydwoje muszą wiedzieć na czym stoją i jakie konsekwencje będą miały ich
wybory dla ich związku. Czasami deklarowana przez mężczyznę niechęć do
posiadania dzieci jest zasłoną dymną, to nie do końca musi tak być. Mój mąż też
jest typem rozrywkowym, wygląda młodziej, lubi szaleństwa jest niespokojnym
duchem. Ale mimo to jest fantastycznym ojcem, bardzo oddanym rodzinie i
odpowiedzialnym partnerem. Jego przewagą jest też bagaż doświadczenia
życiowego, dzięki któremu czasem łatwiej, dojrzalej udaje nam się pokonywać
różne zakręty losu. Poza tym, jak to już trafnie ktoś zauważył, dziecko nie
musi oznaczać uwiązania. To kwestia organizacji i dobrych chęci.
Po swoim związku widzę, że najważniejsza jesy miłość. Wtedy nasze problemy
łatwiej się rozwiązują.
Komercyjnie walentynkowo pozdrawiam
Ola mama Jasia

[iwles]

Nie wchodząc w układy żona- mąż, powiem tylko:
Urodziłam dziecko (pierwsze, mama nadzieję, że nie ostatnie w wieku 34 lat.
Moja koleżanka: pierwsze dziecko kilka dni przed 36 urodzinami i jak powiedział
jej mąż - to dopiero dobry początek
Inna moja koleżanka (36 lat) - wychodzi w kwietniu za mąż - planują dzieci.

Chodzi mi tylko o tę kwestię - "za późno". Nie biorę pod uwagę nastawienia i
wieku mężów.

Zupełnie nie rozumiem

[kubusala]

Nawet w czasach gdy oboje z mężem jeszcze nie chcielismy dziecka, bo włąsnie:
studia, mieszkanie, samochód itd.. to i tak snulismy plany, rozmawialismy o tym
czy chcemy chłopca czy dziewczynke, jak będzie miało dziecko na imie itd itd
Mysle, ze wyczułabym gdyby mój mąz był temu przeciw, bo choc argumenty wtedy za
nie posiadaniem dziecka mielismy równie mocne, to pragnienie było.
Czułabym sie na miejscu Twojej kolezanki bardzo oszukana, ale co fakt to fakt
odejśc z dnia na dzień od męża ciężko. Mysle,że przedstawiłabym swoje argumenty
stanowczo, a potem wysłuchała Jego argumentów, a Z TEGO CO WIDAC,TO NIE MA ICH
ZA BARDZO: TYLKO COS NA ZASADZIE NIE, BO NIE.
Męczyłabym go rozmową codziennie aż by się zgodził, albo wyrzucił mnie z domu

[triss_merigold6]

Uściślając: koleżanka jakoś bardzo oszukana się nie czuje - znała stosunek męża
do planów prokreacyjnych, sama dzieci kiedyś nie chciała i nie planowała. Teraz
chce.
Mężczyznę i jego niechęć do kolejnego dziecka rozumiem. W końcu dwójkę ma, parę
lat z pierwszą żoną i dziećmi żył więc powodem niechęci nie jest strach przed
nieznanym. Wręcz przeciwnie powiedziałabym. Kogoś kto nie chce dzieci
racjonalnymi argumentami nie da się przekonać, "męczenie", Kubusalo, niewiele
przypuszczalnie da. Tak więc oskarżanie faceta, że jest świnią i oszustem to
nadinterpretacja - w końcu mówił, że nie i zdanie podtrzymuje.
Patowa sytuacja.
Na marginesie: chyba jestem bardziej wyrozumiała niż niektóre z Was, bo
rozumiem ludzi, którzy nie mają ochoty na posiadanie potomka. I rozumiem
argumenty typu "ograniczenie wolności", "mniej kasy", "za duża
odpowiedzialność, której nie chce się przyjmować". Brzmią rozsądnie IMO.
Co nie zmienia faktu, że koleżanka ma autentyczny życiowy problem, ktory staje
się coraz bardziej naglący.

[kawka74]

napisałaś w pierwszym poście, że mąż koleżanki nie tyle zdecydowanie
wypowiedział się przeciw posiadaniu potomstwa, ile odsuwał decyzję o dziecku w
bliżej nieokreśloną przyszłość. A to IMHO jest duża różnica. Więc jak to
właściwie jest?

[triss_merigold6]

Mówił "nie teraz", "porozmawiamy o tym kiedyś", generalnie wymijająco
deklarował, że ochoty na kolejne dziecko nie ma. Wiesz, ja znam sytuację z
relacji dziewczyny i nie dam sobie ręki uciąć za jej aktualne słowa. Nie wiem,
może teraz sobie coś dopowiada kiedy wspomina jak było na początku? Ostatecznie
nie znałam ich te 8 lat temu kiedy się pobierali. W ub. tygodniu kolega
wypowiedział się jasno i wyraźnie do mojego męża, że dzieci nie chce i koniec.
O tym, czego i kogo chce jego żona nie wspominał.

Teraz jasne (może nie wszystko....)

[kawka74]

Pytam o to, bo to niejako determinuje rozwiązanie. Jeśli mąż koleżanki
zdecydowanie od początku wypowiadał się, że nie, żadnych dzieci (w końcu można
to spróbować zrozumieć, ma dwójkę dzieci czy nie ma: nie każdy chce mieć
dzieci), sprawa wygląda trochę inaczej. Aczkolwiek to nie zmienia faktu, że
obywatel mąż w swoich planach nie uwzględnia planów i marzeń swojej żony.
Tak się zastanawiam, aż mi dym uszami idzie, co bym zrobiła. Łatwo tak hop siup
decydować, więc wzięłabym kartkę i spróbowała zapisać - co będzie, jeśli
zostanę, co będzie jeśli odejdę, plusy i minusy obu tych rozwiązań.
Wydaje mi się jednakowoż, że chyba trudno tu będzie o konsensus. Tu się nie da
zrobić tak, żeby każda ze stron była zadowolona. Obawiam się, że koleżanka
będzie musiała dokonać wyboru: mąż albo dziecko (z innym mężczyzną, wrobienia
męża nie polecam). Ostatnie, na co bym liczyła, to to, że mąż zmieni zdanie.
pozdrawiam