Pies a dziecko!!

[mamuska80]

witam wszystkich,
pierwszy raz zaglądnęłam na to forum i po przeczytaniu paru wątkach nasunęło
mi się pytanie które de facto dręczy mnie od dłuższego czasu. Otóż jestem już
rok po ślubie i mieszkam z mężem u teściowej. Wśród lokatorów jest
rottweiler, który ma już 9 lat i za którym do końca ja nie przepadam, a który
jest zazdrosny nawet o to jak przytulam męża i często muszę to robić tak żeby
pies nie widział. Za miesiąc ma się urodzić nasze Dzieciątko i zastanawiam
się cały czas jak to będzie z psem, jak mąż i teściowa pójdą do pracy a ja z
psem i dzieckiem zostanę sama w domu, już mnie ciarki przechodzą na samą
myśl, co taki duży pies może zrobić z dzieckiem. Obserwowałam jego reakcje w
stosunku do dzieci mojej siostry i muszę powiedzieć że nie jest ona dobra,
gdyż pies warczy na nią z daleka, nie mówiąc już o tym co się zaczyna dziać
gdy zaczynamy bliżej z nią podchodzić. Tak więc zwracam się do Was drogie
mamy z pyatniem co mam zrobić, czy czekać i patrzeć na reakcję psa czy już
wcześniej poczynić jakieś kroki? Z góry dziękuję za odpowiedź. Pozdrawiam

[iwona-mama-majki]

zdecydowanie musisz podjąć kroki, myślę, że na początek porozmawiaj z mężem. ja
nie wyobrażam sobie przebywania z psem, którego się boję a co dopiero jak jest
jeszcze maluszek. I nie ma na co czekać , bo ten miesiąc minie bardzo szybko

[bea.bea]

uważam , że na czas nieobecności teściów psa nalezy zamykać, albo podjąć kroki
by coś z nim zrobić...
jesli nie jesteś autorytetem dla psa , to masz prawo się bać....
ja bałam się psa moich rodziców, który uznawał tylko moją mamę....na szczęście
nie mago już....

pozdrawiam

ja mam 2 psy

[kalina_p]

i roczna córkę. Jest świetnie, bawi sie z psami, trzyma ich przy nauce
chodzenia, często zastepuja nianię - zabiawia ją, dotrzymaja towarzystwa...nie
wyobrażam sobie domu bez psa.

Natomiast jesli ten pies, o którym piszesz jest źle wychowywany (a to wynika z
twojego postu) to może poczynić jakies kroki w kierunku wychowania go? Ale
jeśli go nie lubisz, to raczej niewiele to da, pies wyczuwa, że ktoś go nie
lubi
Wydaje mi się, że pies małemu dziecku krzywdy nie zrobi a takie dziecko u
siebie w domu uzna za nowego czlonka "stada", którego trzeba bronic przed
innymi. I w tym może byc problem - może np. nie pozwalać do dziecka
podchodzić...
Nie wiem, moje psy sa nieagresywne, sympatyczne, choc tez nie
najmniejsze...Proponowalabym zadzwonic do Związku Kynologicznego, przedstawić
sytuacje i sie dowiedzić.
Może poleca jakies szkolenie z psem?
Powodzenia.

[bea.bea]

napisałaś:

Wydaje mi się, że pies małemu dziecku krzywdy nie zrobi a takie dziecko u
siebie w domu uzna za nowego czlonka "stada", którego trzeba bronic przed
innymi. I w tym może byc problem - może np. nie pozwalać do dziecka
podchodzić...


i ciekawi mnie to,
bo rozmawiałam ostatnio r treserem ( obok mojego domu jest szkoła specjalna i
dzieci mają dogo terapie...
a słyszałam o takim przypadku ,że dziecko do lat 7miu było z psem ...nikt
dzieciaka nie mógł dotknąc ...tak pies go bronił...
ale po tych 7 miu latach nagle, nie wiadomo dlaczego piesł pogryzł dziecko...51
szwów na twarzy...

i wiesz co powiedział ten treser...

że przychodzi taki moment, w zyciu "stada", że pies poczół się zagrorzony...
chodzi mi o podział władzy w stadzie ......
kiedy dziecko byłomałe należało się nim opiekować ,
ale kiedy dorosło nalezało mu pokazać kto tu rządzi....

w moim domu rodzinnym był kundel , który apsolutnie nie tolerował mojego
brata...i trzeba byłomieć na niego kmoko...
ja mogłam mu z pyska jedzenie wyjąć , a mój brat lepiej żeby wogóle się nie
zbli.żał...

nie mam psa....choć marzy mi się bigiel....))

[kalina_p]

ano ciekawe...w ogóle psychologia zwierzat jest cikawa

Nie znam sie na tym za bardzo. To, co robie z moimi zwierzakami (mam tez 2
koty) to jakos tak samo przychodzi...staram sie je zrozumiec, obserwuje.
Co do stada i jego członkow - faktycznie, jest tak, że trzeba psu pokazać, że
jest sie w hierarchii wyżej, niż on. Oczywiste, że małe dziecko tego nie pokaze
ale opiekun może nauczyc psa, że dziecko to taki "skarb", ktore tknąc nie wolno.
I że dzicko jest czlowiekiem, a czlowiek, nawet bardzo mały, stoi w stadzie
wyżej, niz pies. To trudne, na pewno, ale nie niemozliwe. Nawet starszy pies to
pojmie

Tak mnie sie wydaj i mam nadzieję, że sie nie mylę. Myśle, ż jak moja córa
będzi kilkulatkiem, to tez bez jakichs awanturz psami sie obejdzie. Psa można
kochac, ale swoje miejsce musi znać. I jemu z tym lepiej i ludziom, u których
pies mieszka.
Nie wyobrażam sobie sytuacji, że którys z moich psów warczy na kogoś, komu JA
pozwalam wejśc do domu! To JA decyduję, co wolno a czego nie, a nie pies.
szczekają, owszem, to normalne, ale jak je uciszę, to sie ładnie witają.
Tak samo na spacerach - czasem, jak ktos po alkoholu szybko sie do mnie zbliża,
psy warcza, bardzodobrze, wtedy ich nie karcę.

polecam beagla to pies bez nerwów

[michiko]

ale trzeba do niego wielkiej cierpliwości, potrzebuje tez duzo ruchu. Acha i
nie jest zbyt wylewny do własciciela. Ja mam w tej chwili Beagla nazwya sie
Bas, ma 1 i 5 miesiecy i jest wspaniałaym towarzyszem dla mnie.

[kosheen4]

> Natomiast jesli ten pies, o którym piszesz jest źle wychowywany (a to wynika z
> twojego postu) to może poczynić jakies kroki w kierunku wychowania go? Ale
> jeśli go nie lubisz, to raczej niewiele to da, pies wyczuwa, że ktoś go nie
> lubi

nie dość że wyczuwa, to np. w przypadku jednego z moich psów skubany
wykorzystuje sytuację, kiedy ktoś się go boi - i jest złośliwy (próbuje złapać
za nogę np.), i nikt mi nie powie, że zwierzęta nie bywają wredne.
co do rotków, to ja osobiście się ich boję, mam uprzedzenia w związku z tym, że
jakiś czas temu kilka razy było głośno o tym, że właśnie ta rasa pogryzła
kilkoro dzieci. i profilaktycznie izolowałabym się od psa i psa od dziecka,
pewnie byłoby inaczej, gdybym miała bestię od szczeniaka, ale do dorosłych
rotków podchodzę nieufnie. może kiedyś sprawię sobie taką bestię, żeby wyglądem
straszył

[flo5]

Jak najszybciej podejmij jakieś kroki. Ja miałam dwa psy (suki): owczarka
niemieckiego i małą kundelkę. Psy były zanim było dziecko. Owczarek był
szkolony - na egzaminie najlepszy w grupie. Jak pojawiło się dziecko staraliśmy
się zaprzyjaźniać je z psami żeby nie czyły się odrzucone, łącznie z
pozwoleniem obwąchania tuż po przyjeździe ze szpitala. Dobrze było półtora
roku - potem nagle dużej coś odbiło. Bez żadnych wcześniejszych symptomów w
obecności mojej i dziecka rzuciła się na małą sunię i ja poturbowała tak, że
ledwo wyżyła. Niestety za drugim razem już nie wyżyła. Psia psycholog u ktorej
z nią byliśmy określiła to jako złość czy zazdrość przekierowaną, tj. ze
względu na cechy rasy, szkolenie, mój autorytet itd. zazdrość o dziecko
wyładowała na najsłabszym i najmniej ważnym w stadzie. Efekt jest taki, ze nie
mam już żadnego psa. Dlatego zastanów się dobrze jaka jest u was hierarchia w
stadzie żeby nie było nieszczęścia.
Pozdrawiam

[headonshoulders]

NATYCHMIAST podejmij jakies kroki. Ile bylo przypadkow kiedy ta rasa pogryzla
swojego wlasciciela a co dopiero kogos kto nie jest dla niego autorytetem.
Widac ze nie ufasz temu psu, nie powinnas zostawac sama z dzieckiem i z tym
psem w domu , pies wyczuje twoj strach.

[mamuska80]

Dziękuję wszystkim emamom za rady. Mam nadzieję, że uda nam się sprawę jakoś
załatwić. Przede wszystkim czeka mnie trudna rozmowa z mężem, dlatego, że on
jest bardzo do psa przywiązany, ale jest też jego panem i to on musi podjąc
jakieś kroki, żeby zapewnić swemu dziecku bezpieczeństwo. Pozdrawiam i jeszcze
raz dziękuję
Justyna

[miska77]

Witam !
dziwia mnie podejscia, niektorych osob do psow - te osoby, ktore kaza ci podjac
pewne kroki same napewno nie maja psow i pewnie sie ich bardzo boja.

Ja mam w domu suke razy mastino napoletano- wieksza od rotta, nie lubi dzieci -
obcych, ma uraz.
Gdy Grze sie urodzil suka miala ponad 4 lata, byla zazdrosna, ale okazywalismy
jej milosc przy synku. Zobacz na zdjecie w "Domowym zwierzyncu" w mojej stopce i
zobacz jak wyglada milosc mojego synka do suczki i z wzajemnoscia

Jezeli Ty sie psa boisz to bedziesz sie go bala zawsze...

Jedyne co Ci moge doradzic to WYPROWADZIC sie od tesciowej i od psa. Ludzie sa
odpowiedzialni za swoje zwierzeta i jak tesciowa zdecydowala sie na psa to MUSI
byc za niego odpowiedzialna i ponosic konsekwencje. Pies nie jest pierwszej
mlodosc, niedlugo pewnie umrze ale nie mozna go oddac, przeciez to jest czlonek
rodziny !!! A jak tobie to nie pasuje - drzwi otwarte.

Co bys powiedziala jakby sytuacja byla inna - tesciowa mieszka u ciebie a twoj
synek jest dzieckiem przecietnym, czasami niegrzecznym a ona zada od ciebie
zebys go oddala bo go nie lubie bo jest np blondynem a nie szatynem...
Nie popadaj w paranoje. Nie odpowiada Ci taka sytuacja to sie wyprowadz i nie
zmuszaj ludzi, zeby pozbyli sie swojego przyjaciela.

Wiem, ze zaraz ktos na mnie na skoczy, zebym nie porownywala dziecka z psem ale
SORRY - dla mnie kzady czlonek rodziny jest wazny, niezaleznie od tego czy to
czlowiem czy zwierze.

Ewa

[bedada]

No tak masz trochę racji.Ciężko powiedziec teściowej słuchaj pozbądź się tego
swojego kundla ,bo ja się go boję. Teściowa żyła z tym psem 9 lat.Zapewniam
Cię ,że jest z nim mocno związana.Jak urodziło się moje dziecko to mieszkaliśmy
tez u teściów którzy mieli kota.Jak wiesz koty preznoszą toksoplazmozę ,a
pozatym czasami wchodzą gdzie popadnie. strasznie bałam się ,że kot wejdzie do
łóżeeczka Marcela i go przydusi.Ale znalazłam na to sposób.Poprosiłam aby każdy
kto wchodzi do Marcela pokoju zamykał za soba drzwi aby kot nie mógł sie tam
dostać.Nigdy mi nie przyszło do głowy abym powiedziała teściowej aby wzieła
kota za fraki i go poprostu wyrzuciła.W końcu to ja u niej mieszkałam ,a nie
ona u mnie.A pozatym my mieszkaliśmy u niej też z naszym psem! Ja mam 5
letniego Alaskana Malamuta suczkę.Powiem Ci ,że też się obawiałam jej reakcji,a
teraz jest dla mojego 3 letiego synka najlepszym przyjacielem! Wszędzie za nim
chodzi.Śpi w jego pokoju,uwielbia się z nim bawić.Jak był mały to niepozwalała
niepowołanym osobom zbliżać się do niego.No i jak mieszkaliśmy u teściów to
broniła dostępu do pokoju kotu.
Masz jeszcze jedno wyjście.Zawsze możesz się wyprowadzić!

[polly6]

nie sądzę jednak, że w przypadku ataku szanse dziecka i psa będa wyrównane. I
tutaj bym nie stawiała znaku równości między psem i dzieckiem jako domownikami.

ja mam owczarka

[adsa_21]

belgijskiego..wielkie, czarne bydle ale jest łagodny jak baranek. Wszystko
zalezy od usposobienia wlascicieli..jesli sa oni spokojni to pies tez bedzie.
Mysle ze narazie nie masz sie co przejmowac, poczekaj az dziecko przyjdzie na
swiat i wtedy uwaznie obserwuj reakcje psa.

[blanqua]

Nie wydaje mi się abys miała prawo przymuszać teściową i męża do oddania psa.
pies jest stary, nie będzie żył długo i oddanie go gdziekolwiek byłoby dla psa
największym dramatem. Poza tym jak można mówić teściowej, że ma się pozbyć
swojego zwierzęcia.
Częśc matek, która tu pisze nie lubi psów i sie ich boi więc tak Ci doradza. Że
już nie wspomne o tym kierowaniu się stereotypami - ze rottweiller jest zły i
najlepiej się go pozbyć.
Może lepszą opcją będzie to jeśli Ty, mąż dziecko wyprowadzicie się? Bo
decydowanie o tym czy teściowa ma się pozbyć psa nie jest ani mądre ani
taktowne. Zwłaszcza, że pies jest w zaawansowanym wieku...
Cóż, mam przyjemność pomagać na forum zajmującym się adopcją psów. I jest to
wielki dramat - bo najpierw piesek jest super jak jest w domu, staje się
członkiem rodziny, jest zżyty z rodziną a jak pojawia się dziecko to
profilaktycznie się go usuwa z domu...
Co do przekazanego przez jedną z matek stereotypu, że kot przydusza dziecko i
roznosi toksoplazmowę to ręce opadaja. I potem dziwić się, że schroniska w
szwach pękają jak ludzie takich mądrości słuchają
Istnieje coś takiego jak kaganiec (pies może pić w nim wodę), istnieje coś
takiego jak kojec, istnieje wreszcie pojęcie tresera i może warto tym się
zainteresować zanim się zaproponuje oddanie psa tylko z powodu własnych obaw.

Blanka

[bedada]

Ja wcale nie przekazuje stereotypu ,że kot przydusza dziecko i roznosi
toksoplazmozę.Ale powielam to czego się nasłuchałam jak byłam w ciąży.
Niestety o tej toksoplazmozie to usłyszałam od naszej lekarz rodzinnej.
Ja też nie jestem za tym aby oddawać zwierzęta ,bo one są członkami naszej
rodziny.
Jak byś doczytała do końca to wiedziałabyś ,że ja też mam psa w domu i nigdzie
nie zamierzam go oddać.Mało tego zabieramy go ze sobą nawet na wakacje!

[aszlan]

dziewczyny nie rozmywajcie tematu, opisana sytaucja nie rokuje dobrze; myślenie,
że jakoś to będzie jest bardzo zyczeniowe; pies jest po pierwsze duży (a zatem
może zrobić duża krzywdę), po drugie jego agresywna reakcja na przytualnie się
autorki wątku do męza (właściela psa)świadczy, że w domu hierarchia jest
zachwiana, czyli pies w swoim mniemaniu stoi wyżej niż życzyliby sobie tego
ludzie. Jeśli nie zamierzacie się wyprowadzić w najbliższym czasie, co wyklucza
rozwiazania prowizoryczne, np.odizolowanie psa, gdy zostajesz sama z dzieckiem),
nie zamierzacie, ze zrozumiałych wzgledów, pozbyć się psa (brrr, co za okropne
słowo) musicie (a głownie maż i teściowa) przygotować psa a potem oswoic z
pojawniem się dziecka, jest sporo literatury na ten temat, może zajrzysz tutaj
www.marko-zabawki.pl/pliki/oferta/petstages/dziecko.php .
Pamietaj, pies to nie bestia, choć czasami człowiek takim go czyni, smutne to
ale prawdziwe.

PS O ile pamietam A. Kłosiński ma też swoją stronę, można nawwt do niego napisać.

[umasumak]

aszlan napisała:

> dziewczyny nie rozmywajcie tematu, opisana sytaucja nie rokuje dobrze;
myślenie
> ,
> że jakoś to będzie jest bardzo zyczeniowe;

Zgadzam się. Bardzo łatwo w takim temacie wpaść w skrajny sposób myślenia -
część radzi, żeby pozbyc się psa, część, żeby się wyprowadzić. Tyle, że obie
opcje są trudne do wykonania. Pozbycie się psa jest nieludzkie, a z kolei
szybka wyprowadzka, w naszych polskich realiach, często niemożliwa.

Trudno też jest układać 9 - letniego psa, skoro nikt do tej pory tego nie
zrobił. Można jednak okazująć mu miłość po pojawianiu się dziecka, przekonać
go, że nadal ma miejsce w tej rodzinie, Na pocieszene powiem, że psy niemowląt
nie atakują (jest to związane z tym, że podstawą diety malucha jest mleko i z
tego powodu dziecko wydaje bardzo charakterystyczny zapach akceptowany przez
psa). Zanim dziecko wyrosnie z wieku oseskowego, pies już zdąży się do niego
przyzwyczaić i zaakceptować jako członka rodziny, co nie oznacza, że można go
zostawiać kiedykolwiek sam na sam z dzieckiem.
Męz natomiast powinien karcić psa, za każdym razem, gdy ten warknie na Ciebie.
Nie bić, ale karcić.
Polecam też książkę "zapomniany język psów". autora niestety nie pamiętam, ale
książka jest rewelacyjna.
Nie polecam jednak metod, które doradziła jedna dziewczyna tutaj, a mianowicie
trzymanie psa w kagańcu na terenie domu, czy posesji. Po pierwsze powoduje to
rozdrażnienie u psa, a po drugie kagańcem również może zrobić skutecznie
krzywdę, czasem nawet większą niż zębami. Pzdr

[lola211]

Na pocieszene powiem, że psy niemowląt
> nie atakują (jest to związane z tym, że podstawą diety malucha jest mleko i z
> tego powodu dziecko wydaje bardzo charakterystyczny zapach akceptowany przez
> psa).

Nie tak dawno bylo glosno o tragedii, gdzie psy zagryzły niemowle ,
pozostawione na chwile przez matke w pomieszczeniu z nimi.To byly jej psy.

[lgosia1]

nie tak dawno była tragedia, że rodzice zabili swoje dzieci...
oczywiście, że takie rzeczy się zdarzają(((
Ale nie można z tego wyciągać generalnych wniosków, że np dzieci nie mogą
przebywać z psami...

Chociaż w tym przypadku kiepsko widzę takie współżycie, autorka wątku nie lubi
psów a po porodzie nic się nie zmieni. Mając takie nastawienie nie widzę
możliwości, by poświęcić psu czas dawać mu jeszcze więcej miłości niż miał itp.
A jeśli pies ma zaakceptować dziecko, to właśnie tak to powinno wyglądać. U nas
rozpieszczony do granic możliwości pies)) zaakceptował nowego domownika
raczej bez żadnych problemów. Raczej.... bo "problemy" polegały tylko na tym,
że pies musiał we wszystkim uczestniczyć, w przewijaniu, w kąpieli, w
karmieniu, w usypianiu Wszędzie wściubiał nos i pozwalaliśmy mu na to. Był
bardzo ciekawski - zresztą nic dziwnego, nagle dom stanął na głowie i to z
powodu maleńkiego płaczącego człowieczka, którego trzyma się na rękach, na
kolanach zamiast psa. Po dwóch tygodniach kontrolowanego przez nas wściubiania
nosa w sprawy dzieckowe znudziło się Borysowi i zajął się swoimi sprawami.
Teraz Mateusz ma 14 miesięcy, a Borys wyszedł z etapu olewania Mateusza i
ciągłego smutku wynikającego z niedopieszczenia i wszedł w etap zapraszania
mego synka do zabawy Mateusz nie wiem jakim cudem, ale jest nadzwyczaj
delikatny dla psa, omija go szerokim łukiem, by czasem nie nadepnąć, często
podchodzi i klepie psa "pieszczotliwie" i żyjemy sobie w wielkiej zgodzie. Pies
skorzystał na ilości spacerków i chyba to docenia.
Takie przystosowanie naszych "społecznych domowych warunków" wymagało naszej
zdwojonej uwagi, dlatego nie wyobrażam sobie autorki wątku, która nie lubi tego
psa, by godziła się na takie poświęcenie(((

Strasznie mi przykro, ale ja osobiście nie widzę jakoś rozwiązania tego
problemu, choć pewnie problem jakoś będzie musiał być rozwiązany

[lola211]

> nie tak dawno była tragedia, że rodzice zabili swoje dzieci...
> oczywiście, że takie rzeczy się zdarzają(((
> Ale nie można z tego wyciągać generalnych wniosków, że np dzieci nie mogą
> przebywać z psami...

Prosilabym o wnikliwsze czytanie - napisalam to w zwiazku z cytowana przeze
mnie wypowiedzia, iz ponoc psy nie atakuja niemowlat, a nie w celu
udowadniania, ze takie rzeczy sie zdarzaja.

[lgosia1]

a co ten "związek z wypowiedzią" miał wnieść do sprawy? myślałam, że właśnie
udowodnienie, że jednak takie rzeczy się zdarzają? czyli że atakują jednak
niemowlęta

[lola211]

Podany przeze mnie przyklad mial udowodnic, ze teza przedstawiona przez
Umasumak nie jest prawdziwa.
Twoj komentarz zas do moje wypowiedzi , cytuje:
>Ale nie można z tego wyciągać generalnych wniosków, że np dzieci nie mogą
przebywać z psami...
uwazam za nietrafiony, gdyz moja intencja nie bylo "wyciaganie generalnych
wnioskow".

Lolu

[umasumak]

lola211 napisała:

> Podany przeze mnie przyklad mial udowodnic, ze teza przedstawiona przez
> Umasumak nie jest prawdziwa.

Miał, ale nie udowodnił, ponieważ w najgorszym wypadku mógł być to wyjątek od
reguły, a nie sytuacja typowa. Ale tak jak już pisałam, historia o zagryzieniu
była nieprawdziwa, co zresztą nawet media wyjaśniały w swoim czasie

[lgosia1]

tak czy siak, wypracowanie akceptacji psa jest możliwe - jak najbardziej. Nasz
Mateusz grzebie sobie w Borysa chrupkach, gdy ten je, tapla się w Borysa misce
z wodą - gdy ten pije i pies nie ma nic przeciwko temu. Pies z kolei sam z
siebie bierze ulubioną kość i idzie do Mateusza, by ten zechciał mu ją trzymać.
Owszem istnieje ogromne niebezpieczeństwo, bo Borys to wielki pies i jego kości
gryzaki są też wielkie... gdyby taką kość upuścił małemu na nóżkę - nie było by
wesoło. Posiadanie psa wiąże się naprawdę ze zdwojonym wysiłkiem wszystkich
domowników, by kontrolować bezpieczeństwo - jeśli się kocha psa, dla nikogo nie
jest to pilnowanie uciążliwe - ale jeśli się psa nie lubi... kiepsko to widzę...

[umasumak]

lola211 napisała:

> Nie tak dawno bylo glosno o tragedii, gdzie psy zagryzły niemowle ,
> pozostawione na chwile przez matke w pomieszczeniu z nimi.To byly jej psy.


Wiem z pewnego źródła, że one tego dziecka nie zagryzły, tylko wywróciły wózek
(prawdopodobnie w momencie gdy niemowlę zaczęło płakać), dziecko z niego
wypadło i się zabiło.
Ale owszem, w przypadku gdy pies jest chory psychicznie, może zagryźć niemowlę.

[lola211]

Nie wiem, czy o tym samym przypadku piszemy- to znajoma mojej kolezanki, wiec
opieram sie nie tylko na medialnych doniesieniach, poza tym wyraźnie pisano
ranach jakie zadaly psie zeby(przegryzione gardlo).

A tak w ogole, to w watku jest mowa o groźnej rasie, duzym psie, ja bym takiemu
nie ufala, choc do psow uprzedzona nie jestem.Nigdy jednak nie wiadomo, czy
takiemu nie odwali.To nie york czy inny pudelek.Nie bez powodu tak czesto sie
slyszy o pogryzieniach przez rottweilera.

[umasumak]

lola211 napisała:

> Nie wiem, czy o tym samym przypadku piszemy- to znajoma mojej kolezanki, wiec
> opieram sie nie tylko na medialnych doniesieniach, poza tym wyraźnie pisano
> ranach jakie zadaly psie zeby(przegryzione gardlo).
>
> A tak w ogole, to w watku jest mowa o groźnej rasie, duzym psie, ja bym
takiemu
>
> nie ufala, choc do psow uprzedzona nie jestem.Nigdy jednak nie wiadomo, czy
> takiemu nie odwali.To nie york czy inny pudelek.Nie bez powodu tak czesto sie
> slyszy o pogryzieniach przez rottweilera.


Lilu i dla tego pisałam, że w żadnym przypadku dziecka nie zostawia się sam na
sam z psem. Bo właśnie do końca ufać zwierzęciu nie można. Pzdr

[lola211]

To prawda, trzeba miec wowczas i dziecko i psa stale na oku.

kot i toxo

[miska77]

> Niestety o tej toksoplazmozie to usłyszałam od naszej lekarz rodzinnej.

OD RAZU BYM ZMIENILA LEKARZA RODZINNEGO... WIDAC KOBIETA NIEDOUCZONA !!!

toksoplazmoza mozesz zarazic sie od surowego miesa, kocich odchodow o ile kot
jest wychodzacy a nie od samego kota...
normalnie rece opadaja...

to, ze koty przyduszaja dzieci to tez o tm slyszalam... moja kociczka spala z
Grzesiem przez pierwsze dwa miesiace i nic mu nie zrobila, teraz juz nie spia
razem bo Grzes jest duzy
nie wierze w takie historyjki....

Ewa

[dzindzinka]

Masz 100% rację. Ludzie najczęściej zarażają się toksoplazmozą spożywając surowe
mięso, a potem zwalają na kota. Aby się zarazić od kota trzeba by było zjeść
jego nieświeże odchody. Dzieci mogą się zarazić np. w piaskownicy jedząc piasek.
Lekarka niedouczona, to pewne. Z tego co wiem toksoplazmoza jest bardzo groźna,
gdy zarazi się kobieta w ciąży.
Jak słyszę te głupie stereotypy na temat kotów krew mnie zalewa. Mój wujek
ciągle powtarza: kot zostawiony z nieboszczykiem zacznie go jeść, a pies nigdy.
Pies jest najlepszym przyjacielem człowieka.
Gdy urodziła się córeczka lekarka w przychodni widząć sierść na moim żakiecie
nakazała mi "zwrócić kotkowi wolność". Nigdy już do niej nie poszłam.
Moje dzieci do tej pory śpią z kotem. Kot w nogach, jest zawsze bardzo grzeczny.

[mynia_pynia]

He he ... a kto dłużej jest w tym domu
Ja bym wiedziała kogo zamykać

[lajlah]

Wiesz to może być problem. Jeżeli pies jest najpierw a potem dziecko, to pies
prawie na bank będzie zazdrosny. Ja mam dwa jamniki, ktore mają po osiem lat, a
synek ma 5,5 roku. Pamiętam, ze po powrocie do domu z maluchem działy się cuda
z naszymi psami. Koniecznie chciały się wedrzeć do pokoju małego, "kradły" mu
gumowe zabawki, smoczki, a nawet wyciągały z paczek pampersy. Nawet wynalazły
sposob, jak odwrocić naszą uwagę i wkraśc siędo pokoju synka. Jeden z psów
przychodził do pokoju na dole i zwracał naszą uwagę np. szczekając na coś przy
drzwiach, a drugi w tym czasie po cichutku na gorę, do pokoju dziecięcego,
skakał na klamkę(co dla jamnika jest nie lada wyczynem), otwierał drzwi i
wyciągał co ta sobie upatrzył. Na szczęscie przeszło im kiedy odkryły, że
dziecko jest dobrym źrodłem wycyganiania slodyczy i innych smakołyków, dla
nichh nieprzeznaczonych. Teraz są super kumplami, ale działo się oj działo

[cocollino1]

U nas tez jamnik) Na poczatku byl ciekawski, pozniej jak nosilam malego
chcial zlapac za skarpetke-nozke, ale w formie zabawy. Stale pieska glaskalam
jak tylko mialam chwilke i mowilam ze jest kochany itp, zeby nie czul sie
totalnie odrzucony. Jamnik ma swoj charakterek, ale co dziwne jak bawi sie
pilka to tylko synek moze mu ja odebrac a on nie warczy, na nas warczy dla
zabawy, na malego nie, jakby wiedzial ze moze go wystraszyc, pozniej czeka zeby
synek rzucil pilke. To ciekawe bo tylko w stosunku do dziecka pies jest taki
lagodny icierpiliwy a jak mu sie znudzi to idzie sobie pod stol np. Mimo
wszystko wszelkie zabawy z psem sa pod kontrola bo nigdy nic nie wiadomo. W
sytauacji autorki watku sprawa jest trudna, bo to ani jej pies, ani dom, tak
szczerze to nie pomoge, tylko opisalam swoje doswiadczenia.

[mmu]

Ja uważam, że powinnaś odizolować psa, kiedy będziesz z nim sama w domu. Jeżeli
się go boisz, to on to wyczuwa i nie wiadomo, co będzie. Ja Ci się nie dziwie,
bo sama boję się psów ras agresywnych, choć czasami są podobno łagodne jak
baranki...Mój znajomy ma łagodną dobermankę ale ja jej nigdy nie glaszczę, bo
się boję. Nikt by mnie nie przekonał, żeby do małego dziecka wziąć rottwailera,
dobermana, czy amstaffa...I nie piszę tego, bo nie lubię psów, sama mam
labradora i w domu panuje komitywa, ale jednak pies jest zawsze pod kontrolą.
Łagodny jak baranek, wszystkie kundelki go ganiały aż w końcu sam wybiegł z
bramy i rzucił się na psa! Pierwszy raz mu się to zdarzyło, więc jak widzisz,
zawsze może być ten pierwszy raz. Ja bym nie ryzykowała na Twoim miejscu.
pozd
M.

mamuska80

[umasumak]

Napisz proszę, czy mieszkacie w bloku, czy w domu? To dość istotne jeśli chodzi
o kwestie organizacyjne. Gdybyście mieszkali w domu z ogrodem, zawsze można by
zrobić psu kojec i mąż wychodząc do pracy, mógłby zamykać tam psa. Taki kojec
powinien być zadaszony, z ocieplaną budą w środku. To byłoby idealne
rozwiązanie.
Gorzej, jeśli mieszkacie w bloku. W takim wypadku, jeżeli Ty sama boisz się
tego psa, nalepiej by było zrobić zamek w drzwiach do któregoś z pokoi i tam go
zamykać, gdy domownicy wychodzą do pracy.
Poza tym, postaraj się go polubić, jakoś nawiązać z nim kontakt. Pies bardzo
wyraźnie wyczówa niechęć do niego i odwzajemnia ją z wielokrotną siłą. Pzdr

[mamuska80]

Mieszkamy w bloku, w dodatku mieszkanie nie jest duże a ja chyba nie do końca
potrafię się z nim zaprzyjaźnić. Kiedy tylko zaczynam przytulać męża, a już nie
daj Boże jakbym podniosła głos on zaraz jest koło mnie, ale wtedy wiem że nic
mi nie grozi bo jest mój mąż, ale co będzie jak pójdzie do pracy?? Coraz
bardziej się boję. Pozdrawiam

[iwona-mama-majki]

ja nie wiem nad czym się tu rozwodzić, jesli nie czujesz się bezpiecznie w
obecności psa to należy poszukać najlepszego rozwiązania przede wszystkim dla
Twojego maleństwa. Nie ma wg mnie sensu zamykanie psa na czas nieobecności
innych domowników, może macie jakąś rodzinę , ktora weźmie psa? Moja
przyjaciółka była dokładnie w tej samej sytuacji co ty. Jej mąż miał ukochanego
psa, którego ona się bała, doszło do tego, ze pies był uwiązywany na smyczy
(mieszkali w kawalerce) kiedy była sama w domu. No i kiedyś zdarzyło się, że
pies po prostu odgryzł smycz i się na nią rzucił (była w 7 miesiącu ciąży). Na
całe szczęście, że dzidziuś sie jeszcze nie urodził, bo ona była bardzo
szczupła i nie wyobrażam sobie odciągania psa od dziecka.
Wg mnie jedynym wyjściem jest oddanie psa. Sama mam ukochaną sunię, ale gdybym
miała wybierać ona czy bezpieczeństwo mojej córki chyba jasne co bym wybrała.
Na szczęście obie przepadają za sobą

[lgosia1]

jak miał się urodzić mój Mateusz, co chwilę ktoś życzliwy z oburzeniem
twierdził - i co to wy nie oddajecie nigdzie psa??!!!! Musicie go oddać. Gdyby
jeszcze coś takiego powiedział mój mąż - to chyba bym się załamała. Oczywiście
padały argumenty bezpieczeństwa, higieny itp.
Jeśli już nie znajdziecie rozwiązania innego, to musisz to jakoś strasznie
delikatnie rozegrać, wiem po sobie, że pies może być dla kogoś większym
przyjacielem niż człowiek, ja po śmierci mojego psa bardziej płakałam niż po
śmierci babci, z psem można być naprawdę niesamowicie emocjonalnie związanym.
Najlepiej, żeby mąż na konieczność oddania psa sam wpadł. A może poczekajcie te
dwa pierwsze miesiące po porodzie i zobaczcie jak to będzie????

Igosia1

[iwona-mama-majki]

Igosia1 :"A może poczekajcie te
>
> dwa pierwsze miesiące po porodzie i zobaczcie jak to będzie????"

Uważasz , ze może być lepiej? Jesli juz autorka postu się boi to co bedzie jak
pod opieka bedzie miał jeszcze dziecko? Zapomni o psie tak bedzie zaaferowana
dzidziusiem? No a przez dwa miesiace myslisz , że będzie miała czas i siłę,
żeby wpoic psu zasady jakie powinny go obowiązywać?

[lgosia1]

a myślisz, że dla jej męża i jego rodziców będzie bardzo łatwo pozbyć się
członka rodziny, którego się kocha od 9 lat????? Czy tobie łatwo by było pozbyć
się dziecka? Uwierz mi, że psy właściciele często traktują jak dzieci.
Jeśli reszta rodziny zobaczy, że autorka wątku próbuje coś z siebie dać, to
łatwiej im będzie zaakceptować konieczność oddania psa np. Na razie argumentem
za oddaniem psa jest tylko strach, "jak to będzie". A może będzie dobrze???

[lgosia1]

ula_max a skąd u ciebie taka awersja do zwierząt???? Rzadko spotyka się, by
ktoś na głos się do tego przyznawał. Zazwyczaj zagorzali przeciwnicy psów
okrzykują się ich miłośnikami z małym "ale". Szczerze podziwiam, bo jesteś
pierwszą osobą, którą "poznałam" i jawnie przyznaje się, że jest zagorzałym
przeciwnikiem.
Psy nie są takie złe. Dzieci wychowywane przy psie są bardziej empatyczne,
bardziej wrażliwe, bardziej odpowiedzialne i cały świat naukowy o tym trąbi.

Aczkolwiek wierzę w to, że jeśli się nie lubi psów, to raczej się ich już nie
polubi. I szczerze współczuję autorce wątku problemu. Współczuję też całej
rodzinie, która pewnie będzie musiała się zgodzić na oddanie "swojego dziecka"
w imię argumentu "kto ważniejszy? pies czy dziecko?"

[iwona-mama-majki]

lgosia1 napisała:

> a myślisz, że dla jej męża i jego rodziców będzie bardzo łatwo pozbyć się
> członka rodziny, którego się kocha od 9 lat????? Czy tobie łatwo by było
pozbyć
>
> się dziecka? Uwierz mi, że psy właściciele często traktują jak dzieci.
> Jeśli reszta rodziny zobaczy, że autorka wątku próbuje coś z siebie dać, to
> łatwiej im będzie zaakceptować konieczność oddania psa np. Na razie
argumentem
> za oddaniem psa jest tylko strach, "jak to będzie". A może będzie dobrze???
ja sobie zdaję sprawę że jak się ma psa przez tyle lat ciężko go pożegnać, ale
czy Ty zaryzykowałabyś zdrowie swojego dziecka , bo może się jakoś wszystko
ułoży? Ważniejsze jest dla Ciebie maleństwo czy Twoje samopoczucie i
przywiązanie do psa? Moja sunia ma 5 lat i bardzo długo pracowałam , żeby
uznała moją wyższość w "stadzie" , tyle, że ja się jej od początku nie bałam. A
z tego co pisze autorka wydaje mi się , że szans na poprawę stosunków między
nią a psem nie ma szans.

[lgosia1]

a owszem zaryzykowałam? A dlaczego miałam niby nie ryzykować i pozbywać się
ukochanego psa jeszcze przed narodzinami mojego ukochanego syna???? Miliony
ludzi na świecie mają w domu malutkie dzieci i psy. Setki dziewczyn na forum
mają w domu malutkie dzieci i psy. I ja mam w domu ukochanego synka i
ukochanego psa. A stawianie pytania "kto jest ważniejszy? pies czy dziecko?"
jest moim zdaniem nieuczciwe, wiadomo - że dziecko... Tylko po co tak stawiać
pytanie, skoro można żyć jak miliony ludzi na świecie i z psem i z dzieckiem?

[lgosia1]

mamuska 80 te moje posty nie są skierowane przeciwko tobie, tylko przeciwko
dziewczynom polecającym radykalne rozwiązania. Moim zdaniem serca one nie mają.
Twój problem jak najbardziej rozumiem, bo strach jest ponad rozumem nawet i nie
ma się za bardzo na niego wpływu. Masz trudną sytuację, bo mieszkasz z teściami
a nie u siebie w domu. Będziesz jednak nieszczęśliwa, gdy będziesz musiała żyć
w strachu dlatego pewnie prędzej czy później pies będzie musiał zniknąć((
Współczuję ogromnie, bo jeśli mąż jest faktycznie przywiązany do psa, będzie
musiał dokonać bolesnego dla niego wyboru. I oczywiście, że wybierze ciebie i
dziecko a nie psa. Ale tak samo jest oczywistym, że będzie to dla niego wybór
ogromnie bolesny, dla jego rodziców również. Nie życzę nikomu takich wyborów,
chociaż mamy - przeciwniczki psów - raczej bolesności takich wyborów nigdy nie
będą potrafiły zrozumieć.

[mamuska80]

Rozumiem oczywiście i wcale tak nie myślę. Szczerze mówiąc nie przypuszczałam,
że wątek się tak rozwinie. Odnośnie psa cały czas stawiam sobie pytanie, jak ja
i mąż będziemy się czuli jeśli naprawdę coś się stanie, wyprowadzić się nie
możemy bo nas na to po prostu nie stać. Ciężki będzie ten miesiąc dla
wszystkich; psa, męża, teściowej, dla mnie i dla dzidziusia. Pozdrawiam

[iwona-mama-majki]

ja też żyję i z psem i dzieckiem i co z tego? Nigdy ale to nigdy nie
darowałabym sobie, gdyby przez moje przywiązanie do psa mojej córce coś się
stało. Tobie jest byc może łatwo mówić bo się swojego psa nie boisz. Ja się
boję np małych psów bo mnie kiedyś jeden ugryzł i mam uraz do dziś. A jeśli
mamuska80 boi się psa męża to ma do tego prawo, ma tez prawo do postawienie
sprawy jasno - nie chcę psa bo się go boję a mąż powinien to uszanować - no
chyba , że bardziej niż do żony jest przywiązany do psa

[lgosia1]

iwona mama majki - piszesz jedno a zrobiłaś drugie. Bo jednak przez
przywiązanie do psa ryzykujesz, że twojej córce może się coś stać! Bo przecież
pies to pies, może zachorować psychicznie itp. Nie masz żadnej gwarancji. Czemu
zatem mieszkasz z psem?

A to, że mamuska 80 ma prawo bać się psa i mąż musi to uszanować to oczywiste i
jasne jak słońce. I dlatego właśnie współczuję całej tej sytuacji.

[iwona-mama-majki]

ale ja wyraźnie napisałam ,że swojego psa się nie boję i nigdy nie bałam a to
zasadnicza różnica. Poza tym moja sunia wie gdzie jest jej miejsce - na samym
dole hierarchii, jest też najlepszym przyjacielem i obrońcą mojej Majki- nigdy
jednak nawet nie warknęła na nią ani na mnie. a co do choroby psychicznej... ja
poświęcam mojej suni dużo uwagi i jestem pewna, że w porę potrafiłabym wykryć
coś nienormalnego w jej zachowaniu. Poza tym jestem zwolenniczką wychowywania
dzieci razem z psami - ale musi być to oparte przede wszystkim na
bezpieczeństwie

[cocollino1]

no tak, ale czy rodzice nie maja prawa we wklasnym domu miec psa-przyjaciela???
tu racja i tu racja.

[cocollino1]

no ale poki co dziecka nie ma na siwecie i nie wiadomo jak bedzie sie zwierze
zachowywalo. ale nalezy juz oddac psa, ktory iles lat zyje ze swoimi
wlascicielami?? nie no tak nie mozna. To naprawde jest problem, bo autorka boi
sie psa, a zd rugiej strony to mieszkanie tesciow, psa pewnie traktuja jak
czlonka rodziny. Jesli okazaloby sie ze pies naprawde bedzie agresywny, to ja
chyba bym pomyslala o przeprowadzce. niemoglabym wymagac od swoich rodzicow,
zeby oddawali swojego przyjaciela, pozbywali sie go z wlasnego mieszkania.
Wiem, ze to nie latwe-wyprowadzka, no ale chyba nie ma innego wyjscia,
przynajmniej dla mnie, kieedy wiem jaki jest stosunek moich rodzicow do psa.

a czy w miesiąc

[anek.anek]

da się tego psa "wychować"? Bo autorce wątku do narodzin dziecka pozostał
miesiąc.

[ula_max]

szok: "jak przytulam męża i często muszę to robić tak żeby
pies nie widział"!!!! Ja jestem zagorzałą przeciwniczką, ze tak napiszę:
mieszkania z psem, dla mnie to poroniony pomysł. Bez względu na rasę, wielkość
i usposobienie oczywiście psa. Zażądałabym usuniecia psa z mieszkania/domu, bez
żadnego ale.

[ledzeppelin3]

ula_max zgadzam się w 100% z Tobą. Ludzie, żeby w domu. w którym się mieszka
bać się o dziecko? Żeby narażać je na nawet cień niebezpieczeństwa? Sory, dla
mnie niedopuszczalne.

a u mnie...

[cocollino1]

wczoraj moj tata caly dzien czekal az jego psi synek zlozy mu zyczenia na dzien
ojca, wieczorem triumfalnie wszystkim oznajmil, ze zyczenia zostaly dla tatusia
przez pieska zlozone!!!!!!1 No wlasnie u nas tak jest, dlatego ja mialabym
dylemat w sytuacji autorki watku. Zawsze myslalam i mysle, ze ludzie ktorzy nie
lubia zwierzat, nie boja, tylko nie lubia to zli ludzie sa...., i tak mysle.

[ula_max]

nienawidzę psów i kotów brrrr = zła kobieta jestem! Ale mam rybki i strasznie
lubię na nie patrzeć. No i...?

[cocollino1]

no i nic......

[kosheen4]

ula_max napisała:

> nienawidzę psów i kotów

nie za mocne słowa? jakoś nienawiść kojarzy mi się z tymi, którzy rozsypują po
trawnikach trutkę celem eliminacji zwierzat.

[ula_max]

trutki nie rozsypuję, pułapek nie rozstawiam, nie patrzę się krzywo na
właścicieli, nie dezynfekuję klatek schodowych bo przeszedł pies, pozwalam
lokatorom w mieszkaniu trzymać psa, ale... nienawidzę psów. Dla mnie to zwykłe
słowa. A co zakaz jakiś?

[kosheen4]

ula_max napisała:

> trutki nie rozsypuję, pułapek nie rozstawiam, nie patrzę się krzywo na
> właścicieli, nie dezynfekuję klatek schodowych bo przeszedł pies, pozwalam
> lokatorom w mieszkaniu trzymać psa, ale... nienawidzę psów. Dla mnie to zwykłe
> słowa. A co zakaz jakiś?

dlaczego zakaz od razu, po prostu dla mnie szkoda żółci na psy i koty, wolę
przeznaczać ją na młodzież wszechpolską i inne giertychozy
nienawidzę czegoś=zwykłe słowa - hmmm. nie zgadzam się, z nienawiści powstają
obozy koncentracyjne, nienawiść to rasizm, ksenofobia i pogarda. w moim
odczuciu. wolałabym od nikogo nie usłyszeć tych "zwykłych" słów.

[ula_max]

o matko! ale dorobiłaś filozofię. Wyluzuj...

[kosheen4]

ula_max napisała:

> Wyluzuj...

vice versa. nie dorobiłam żadnej filozofii. pozwól, że zacytuję hasło ze
słownika języka polskiego:
nienawiść - dziś zwykle "uczucie silnej wrogości, niechęci do kogo (czego)":
gwałtowna, śmiertelna, zażarta, fanatyczna, głęboka...
nienawidzić - czuć, żywić do kogo lub czego nienawiść, odrazę wstręt

tyle słownik. luzować nie muszę, pośladów nie ściskam, sięgam jeno na półkę przy
biurku, żeby przypomnieć znaczenie słowa, którego staram się nie nadużywać.

[ula_max]

słownik idealnie oddaje to co czuję do psów. Nienawidzę i nic w tej kwesti się
nie zmieni.

[kosheen4]

ledzeppelin3 napisała:

> ula_max zgadzam się w 100% z Tobą. Ludzie, żeby w domu. w którym się mieszka
> bać się o dziecko? Żeby narażać je na nawet cień niebezpieczeństwa? Sory, dla
> mnie niedopuszczalne.

a nie przyszło ci do głowy, że zamiast starać się najpierw o dziecko, należałoby
postarać się o _własne_ mieszkanie? ten konkretny pies o ile zdążyłam się
zorientować to nie fanaberia męża, ale własność teściów, do których należy
mieszkanie.
osobną sprawą jest, że faktycznie jest nieułożony, i że też bałabym się takiego
psa! tylko zamiast myśleć, jak się go pozbyć, zadałabym sobie pytanie, czy mam
do tego prawo w domu, jakby nie było, nie moim.

[mamuska80]

Właścicielem psa nie jest teściowa tylko mąż, a ja od początku podkreślalałam,
że nie zgadzam się na mieszaknie z dzieckiem i psem. Mąż powiedział wtedy że
jest dużo czasu, a teraz trudno mu podjąć słuszną decyzję. Może po prsotu
wyprowadzę się do mojej mamy 120 km, ale wiem że mąż nie będzie zadowolony bo
on musi zostać tutaj, gdyż tutaj pracuje.

[kosheen4]

mamuska80 napisała:

> Właścicielem psa nie jest teściowa tylko mąż, a ja od początku podkreślalałam,
> że nie zgadzam się na mieszaknie z dzieckiem i psem. Mąż powiedział wtedy że
> jest dużo czasu, a teraz trudno mu podjąć słuszną decyzję. Może po prsotu
> wyprowadzę się do mojej mamy 120 km, ale wiem że mąż nie będzie zadowolony bo
> on musi zostać tutaj, gdyż tutaj pracuje.

a nie ma możliwości wynajęcia mieszkania na miejscu? skoro akcentowałaś, że nie
chcesz mieszkać z psem i dzieckiem, cała sytuacja tym bardziej wydaje mi się
niedograna.
na wszelki wypadek - może zajrzyj na stronę www.trader.pl i spójrz na
ceny mieszkań do wynajęcia w twojej okolicy, a nuż okaże się, że to dobry
pomysł. w tym serwisie, chociaż czasem długo się otwiera, możesz wstępnie
sprawdzić ceny mieszkań w dzielnicy, na określonej ulicy czy osiedlu. czy taki
pomysł nie wchodzi w grę?

[mamuska80]

Też już o tym myślałam, nawet rozmawiałam z mężem, ale po przeanalizowaniu
naszych dochodów i wydatków jakie musielibyśmy ponieść i uwzględniając
dodatkowo koszty związane z dzieckiem po prostu nie stać by nas było na to.

[kosheen4]

mamuska80 napisała:

> Też już o tym myślałam, nawet rozmawiałam z mężem, ale po przeanalizowaniu
> naszych dochodów i wydatków jakie musielibyśmy ponieść i uwzględniając
> dodatkowo koszty związane z dzieckiem po prostu nie stać by nas było na to.

no to pat. ale tak czy inaczej rozglądałabym się na twoim miejscu za jakąś
możliwością wyprowadzki. nawet niezobowiązująco. na wszelki wypadek. a
nuż-widelec coś się trafi bo inaczej pozostaje ci regularnie faszerować psa
lekami uspokajającymi

[wieczna-gosia]

> szok: "jak przytulam męża i często muszę to robić tak żeby
> pies nie widział"!

hehe,
mysmy sie z samcem alfa przytulac mogli ale tesc z tesciowa nie

[lgosia1]

mój pies był nieszczęśliwy O agresywności nie ma mowy Mały gmera psu w
miskach jak ten je

[lgosia1]

a jak o przytulaniu mowa... to my musimy czekać, aż pies zaśnie - inaczej
przychodzi się tulić z nami))

[kosheen4]

poczytałam odpowiedzi w tym wątku, i trochę smutno po lekturze niektórych.
owszem, bałabym się rotka jak już zaznaczyłam wcześniej, ale do głowy by mi nie
przyszło, żeby rugować psa z domu - chociażby dlatego, że z tego co zrozumiałam,
mieszkacie _u_ teściowej. być może haczyk tkwi w nieznanym mi instynkcie
macierzyńskim, chęci ochrony dziecka przed każdym niebezpieczeństwem, ale póki
go nie posiadam, żądanie od teściowej żeby pozbyła się zwierzęcia - nie, nie
potrafiłabym tego zrobić. ja mogę sobie wyobrazić taką sytuację: panicznie boję
się pająków, im większy tym straszniejszy. ale przychodząc do teściów, gdzie,
załóżmy, teść hoduje kilka ptaszników, raczej nie żądałabym, żeby wypieprzył
terraria.
o co mi chodzi: pies był w domu długo przed tobą. mieszkanie nie jest twoje,
tylko teściowej (teściów). wychodząc za mąż wiedziałaś, że jest pies i pewnie
też go nie lubiłaś czy też bałaś się go. chyba się nie mylę? jeśli tak, to sprostuj.
inna byłaby sytuacja, gdyby rodzince nagle zachciało się sprowadzić do domu
agresywnego psa już po twoim zamieszkaniu, ale w tej konkretnej sytuacji pies
był w załodze pierwszy. może powiem coś, co ci się nie spodoba, ale dla mnie
niemądrze pachnie wspólne mieszkanie z teściami, dążyłabym do wyprowadzki, w
końcu jesteście dorośli, utrzymujecie się sami...
życzę powodzenia w kwestii rozwiązania sprawy - osobiście proponuję izolowanie w
drugim pomieszczeniu psa.

[cocollino1]

no tak, zgadzam sie z Toba, moze dlatego ze tez sobie nie wyobrazam takiej
sytuacji, zebym miala zadac od tesciow wywalenia zwierzecia z domu, jak ktos
nie byl zwiazany z psem jak z przyjacielem to tego nie zrozumie.

[iwona-mama-majki]

ale przecież pies jest męża

[kosheen4]

iwona-mama-majki napisała:

> ale przecież pies jest męża

a no to pogratulować mężowi beztroski i optymizmu (jakoś to będzie, he he he, a
9 miesięcy ciąży rozciągnie się jak guma do smierci psa?).
mamuśka, nie musisz odpowiadać na poniższe pytanie, ale kiedy mąż mówił, że
jakoś to będzie, to miałaś jakąś koncepcję na rozwiązanie sytuacji czy
zawierzyłaś na gębę?
niezależnie od uczuć psa, miałabym pretensję do męża, gdyby obiecał że załatwi
kłopot a nie załatwił. był jakiś koncept?

[cocollino1]

a to przepraszam, myslalam ze tesciow. Ale z drugiej strony to co? mąz
decydujac sie na dziecko zapomnial ze ma pieska, ktorego boi sie zona, ktory
moze byc grozny???? no nie kumam.

[lola211]

Fakt, powinni z dzieckiem poczekac, az pies nogi wyciagnie, no nie? A facet
powinien byl przewidziec, ze za 10 lat zostanie ojcem, a piesek nadal zył
bedzie, stwarzajac problemy.Nie patrzyl perspektywicznie, ot co.
Nie pozostaje nic innego jak psa izolowac od mamy z dzieckiem, wyrzucenie z
domu byloby nieludzkie.Pozostaje miec nadzieje, ze nie dozyje późnej starosci i
problem sie sam rozwiaze.
Tak to jest, jak ludzie biora sobie do mieszkan duze psy groźnych ras.Z yorkiem
takiego problemu raczej by nie bylo.

[kosheen4]

lola211 napisała:

> Fakt, powinni z dzieckiem poczekac, az pies nogi wyciagnie, no nie? A facet
> powinien byl przewidziec, ze za 10 lat zostanie ojcem

dziesięć lat temu to może nie, ale jakiś rok-dwa lata temu mógł mieć na
względzie, że jego dziewczyna a późniejsza żona psa się boi. mógł zacząć
przewidywać przynajmniej w chwili, kiedy zdecydował się wprowadzić żonę pod swój
dach. reakcje psa nie zaczęły się dopiero w chwili kiedy mamuśka zaszła w ciążę.

piszemy to samo kosheen:))

[cocollino1]

;-) nt

[kosheen4]

[lola211]

Czyli co powinien byl zrobic te 2 lata wczesniej?

[kosheen4]

lola211 napisała:

> Czyli co powinien byl zrobic te 2 lata wczesniej?

szczerze? pomyśleć o mieszkaniu przed oświadczynami, a potem negocjować z
rodzicami na temat zostawienia psa. znależć mieszkanie w okolicy, żeby móc
opiekowac się zwierzęciem. taką sytuację znam z widzenia u znajomej. sprawdzała
się do śmierci pieska. (gigasznaucera)

[lola211]

Gdyby byly widoki na mieszkanie, to pewnie mieszkaliby juz dawno osobno, a nie
z tesciami.Realistycznie patrzmy.
Jak czytam takie watki to mi sie serdecznie psa odechciewa, bo jego posiadanie
rodzi straszne problemy.Jesli pod zwierze mam ukladac sobie zycie, to
dziekuje.Fajne sa pieski, ale..

[lgosia1]

ale.... ale są żywimi stworzeniami a nie zabawkami. I jeśli nie mamy chęci
dostosowywać do nich życia to absolutnie ich nie chciejmy mieć. Bo później się
rodzą takie właśnie problemy. Chociaż w przypadku autorki wątku... serce nie
wybiera... no i przypadło jej zakochać się w chłopaku z psem))) Moja ciocia
mawiała, "Gosia, zastanów ty się dobrze, czy dasz radę kochać męża razem z jego
całą rodziną, i całym dobytkiem inwentarza" - no i ja się zastanawiałam. I
raczej nie planuję pozbycia się teścia np)))

[kosheen4]

lola211 napisała:

> Gdyby byly widoki na mieszkanie, to pewnie mieszkaliby juz dawno osobno, a nie
> z tesciami.Realistycznie patrzmy.

patrzymy realistycznie posiadając przy okazji inne zasady. ja zawsze
kierowałam się taką, że jeśli nie stać mnie na wyprowadzkę z niemężem, to nie
mieszkamy razem, bo rodzicom nie będziemy się ładować pod dach.

> Jesli pod zwierze mam ukladac sobie zycie, to
> dziekuje.Fajne sa pieski, ale..

jeden pod dziecko, inny pod psa czy kota, a jeszcze inny tak układa sobie urlopy
i wyjazdy, żeby mu roślinki nie pousychały i niczyje priorytety nie są złe, a
problematyczny może stać się nawet uczulający kwiatek

[lola211]

że jeśli nie stać mnie na wyprowadzkę z niemężem, to nie
> mieszkamy razem, bo rodzicom nie będziemy się ładować pod dach.

Swietne rozwiazanie, niestety, traci sens, gdy pora na dziecko.Oczywiscie -
najpierw powinno byc mieszkanie, a potomek poźniej- cóz, kazdy by tak chcial,
ale w polskich realiach nie kazdy moze temu sprostac.I zanim bedzie szansa na
mieszkanie, kobieta zdazy przekwitnac.
> jeden pod dziecko, inny pod psa czy kota, a jeszcze inny tak układa sobie
urlop
> y
> i wyjazdy, żeby mu roślinki nie pousychały i niczyje priorytety nie są
złe,
> a
> problematyczny może stać się nawet uczulający kwiatek

No, jesli ktos tak bardzo kwiatkami sie przejmuje, to jednak z nim cos nie tak,
IMHO rzecz jasna.

[cocollino1]

a po coz ta ironia skoro wnuiosek taki sam? nie patrzyl perspektywicznie
wlasnie. Ja nie mowie ze mial 10 lat temu przewidziec. Ale te 9 miesiecy to
chyba mogl prawada??? Ten czas mozna bylo przenaczyc np. na probe
zaprzyjaznienia sie autorki z psem, a pozniej jej bylo by latwiej chociazby
odizolowac psa od dziecka. Jesli nie daloby rady to tak jak piszesz odizolowac
pieska, w innym pokoju zamknac. Ale psa oddac?? dla mnie niewyobrazalne.

[lola211]

A jak wygladaja próby zaprzyjaznienia warczacego psa z zona? Ciekawa jestem co
maz mogl zrobic, a czego nie zrobil(chyba malo mu na zonie zalezy skoro nie
postaral sie jakos psa do niej przekonac)?

[lgosia1]

mi się wydaje, że trochę demonizujemy problem warczącego psa)) A dać psu
kość, czekoladkę, pogłaskać, rzucić piłeczkę i tak do skutku. Druga rzecz, że
jak ktoś się boi i nie ma woli i chęci, to raczej nie da rady się przymilać psu.
Najgroźniejsze psy na osiedlu ujarzmiłam I mimo początkowego warczenia teraz
kładą się wystawiając brzuchy do góry. O ile pies nie jest chory
psychicznie.... to jest to normalne stworzenie, ma swoje sympatie i antypatie,
ma swoje słabostki, coś lubi czegoś nie lubi, zazwyczaj uwielbia pochwały,
uśmiech, smakołyki, zabawę i w ogóle uwielbia gdy uwaga jest skupiona na nim.
Tylko, żeby to zauważyć chęci trzeba....

[lgosia1]

a co do umiejętności postępowania z psem.... mi się wydawało, że wszystkie
rozumy pozjadałam, taka byłam mądra do momentu aż przeczytałam książkę "Okiem
psa". I tu się okazało ile ja głupot popełniałam. A tam takie proste rady były.
Od razu po przeczytaniu wprowadziłam te rady w życie i pies w dwa dni stał się
innym psem!!!!!! I tu nie lat trzeba, nawet 9 miesięcy to za dużo. Wystarczy
zacząć się rozumieć z psem!!! No ale do tego tych chęci trzeba.
Musiałam się trochę też pomęczyć, bo jak poradzili, by nie pozwolić psu na
myślenie, że on wszystko może, to rada była taka, by posiedzieć trochę w jego
kojcu. No i siedziałam, żeby pies wiedział, że ja też mogę w jego kojcu
posiedzieć. Do tej pory ten mógł przebywać wszędzie a ja wszędzie oprócz jego
kojca - no i sobie myślał, że jest ponad mną. A tak pooglądałam dwa filmy w
jego kojcu i już spokorniał. Jeśli coś w kuchni jemy, to zawsze ja muszę zacząć
jeść pierwsza. A jak daję tylko psu jeść, to chociaż udaję, że jem z jego miski
ten pierwszy kęs. Z każdym psem da się wszystko zrobić. Tylko elementarnej
wiedzy o psach trzeba... no i chęci. Ale po co się męczyć jak można postawić
sprawę w ten sposób, że "kto ważniejszy, pies czy dziecko?" i na tak postawione
pytanie każdy człowiek przecież powie, że dziecko! No i w imię dziecka psa
uśpić to nie grzech przecież no nie?

[aszlan]

lgosia1 napisała:

>Z każdym psem da się wszystko zrobić. Tylko elementarnej
> wiedzy o psach trzeba... no i chęci. Ale po co się męczyć jak można postawić
> sprawę w ten sposób, że "kto ważniejszy, pies czy dziecko?" i na tak postawione
>
> pytanie każdy człowiek przecież powie, że dziecko! No i w imię dziecka psa
> uśpić to nie grzech przecież no nie?

lgosiu trafnie to określiłaś, no może nie z każdym psem, ale wyjątki tylko
potwierdzają regułę, ja mam zawsze w pamieci słowa z "Małego Księcia" "...
Stajesz się odpowiedzialny za to co oswoiłeś".

[cocollino1]

ironia i sarkazm zbedny

[lgosia1]

ironia i sarkazm dobitniej pozwalają wyrazić uczucie dezaprobaty dla pomysłów
pozbycia się psa))) Ale rzeczywiście te moje posty już za bardzo chyba wiele
nie wnoszą do rozwiązania problemu z pierwszego postu.

lgosiu

[cocollino1]

to nie bylo do Ciebie, bynajmniej. Zgadzam sie z Toba w 100%.

[lola211]

To juz Twoje zdanie.Ja tam lubie sobie czasem poironizowac.

[cocollino1]

no ja tez lubie, ale nie zawsze...

Pies a dziecko!!

[wintergirl]

Jeśli naprawdę chcesz wiedzieć to masz nieprawidłowe relacje ze zwierzęciem,
które są najprawdopodobniej zawinione przez osobę, która jest jego przywódcą
(jeśli w ogóle takiego ma). Oczywiście, że wyrzucenie psa to najprostsze
rozwiązanie i, jak widać po Schroniskach dla Zwierząt, społecznie akceptowane.
Ale relacje z psem można naprawić i wtedy wszyscy będziecie się czuli
bezpiecznie i szczęśliwie. Poszukaj pomocy w najbliższym ośrodku zajmującym się
tresurą psów. Z pewnością poradzą coś mądrego i nie tak okrutnego jak
wyrzucanie zwierzęcia.
Ja mam w domu Doga de Bordeaux (takie 70 kg bydle przy którym rotweiller wydaje
się mały) i 2 letnie dziecko. Pies został członkiem rodziny jeszcze przed
urodzeniem dziecka i od początku nie było żadnej dyskusji czy pies zostaje czy
odchodzi (mimo, że dziecko urodziło się przed terminem i wszyscy zalecali
wyrzucenie psa "dla dobra dziecka"). Jestem szczęśliwa, że postąpiłam po
swojemu - pies i dziecko przepadają za sobą. Pies w stosunku do dziecka jest
bardzo delikatny i opiekuńczy. Bawią się razem, ale każdy z nich zna granice,
których nie pozwalam im przekraczać - dziecku nie wolno wchodzić na legowisko,
a psu do dziecinnego pokoju.
Życzę Ci, żeby relacje pomiędzy Tobą a psem zostały naprawione i żebyście się
jeszcze długo cieszyli swoim towarzystwem.

[ledzeppelin3]

-Co to jest: Ma cztery łapy i rękę?
-zadowoliny rotweiller

[triss_merigold6]

Usunięcie 9-letniego psa z domu to okrucieństwo. Duże psy - w tym molosowate -
długo nie żyją więc prędzej czy później pies odejdzie z tego świata.

Pretensje miej do męża - nie ułożył psa a powinien, obiecywał rozwiązać problem
i nie reagował na Twoje obawy. Jeśli teraz wyrzuci psa to będzie ostatnią
świnią.
Nie zapewniliście sobie lokum decydując się na dziecko, nie wymagaj od teściów
żeby stanęli po Twojej stronie i żądali usunięcia psa.
Może szkolenie intensywane? Chociaż późno już...

Mam 10-letniego owczarka niemieckiego. Dzieci nie lubi, unika, boi się, irytuje
go bieganina i krzyki. Do syna się nie zbliża, chyba że wyraźnie zawołany.
Przyjmuję do wiadomości, że zapewne wielkiej przyjaźni nie będzie ale pies jest
na tyle karny i zna swoje miejsce w hierarchii, że krzywdy nie zrobi.
W zyciu bym nie oddała a gdyby ktos mi to sugerował to kopa natychmiast.

[lgosia1]

od momentu gdy w ciąży "życzliwi" zaczęli wyrażać swoje oburzenie, że nie mam
zamiaru pozbywać się psa - zaczęłam dzielić ludzi na tych co lubią zwierzęta i
tych co nie lubią. I naprawdę wykreśliłam z listy wszystkich nielubiących. Im
lepiej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta
Rozumiem jednak, że ktoś może się bać. Ja miałam irracjonalny strach przed
pająkami. Ale o dziwo, jak pojawił się Mateusz, strach trochę zelżał i gdybym
musiała zdejmować pająka z mojego dziecka - zrobiłabym to bez mrugnięcia okiem.

[triss_merigold6]

Mnie nie interesuje cudza opinia na temat trzymania dużego psa przy niemowlaku.
Pies był duuużo wcześniej, zostały mu max 2-3 lata życia, jest karny i to
wystarczy. Nie upieram się żeby kochał dziecko, oblizywał czy bawił się. Nie
będzie się bawić bo nie lubi dzieci. Zmieni miejsce, pójdzie do innego pokoju
ale nie warknie.
Jeżeli przychodzi do mnie ktoś kto się boi to pies jest wypraszany do innego
pomieszczenia, zresztą bez pozwolenia nie podejdzie.

[mamuska80]

A widzisz u nas jest tak, że gdy ktoś idzie po klatce schodowej to pies warczy
nie mówiąc o tym, że jak już stanie pod drzwiami to wydaje się że chce rozwalić
te drzwi. Jak ktoś przychodzi to musi byc zamykany w innym pokoju, bo nie wiem
czy ten ktoś dałby radę wyjść cało. Poza tym z obserwacji nie tylko moich
wynika, że robi się coraz bardziej agresywny, bo siedząc na balkonie i
obserwując dzieci zaczyna na nie szczekać i warczeć. Czy zatem nie powinnam się
obawiać??

[mamuska80]

Dzieci są oczywiście na podwórku, więc nie zaczynają do niego, bo i jak skoro
pies jest na 4 piętrze.

[lgosia1]

każdy pies z którym odpowiednio po porodzie będziemy się obchodzić
zaakceptuje "własne" dziecko, a na obce nadal będzie warczał. Pytanie tylko,
czy tobie będzie się chciało "cackać" z psem, skoro boisz się go i nie za
bardzo darzysz go sympatią. Bo to wymaga jednak bezwzględnej akceptacji psa. A
zazwyczaj ludzie, którzy nie akceptują jakiś zachowań psa, nie są w stanie się
przełamać i pozwolić psu obwąchiwać dziecko, pozwalać mu nawet położyć się przy
dziecku itp. To może być dla ciebie psychicznie nie do przejścia. A z kolei
traktowanie psa, polegające na zabranianiu mu kontaktu z dzieckiem na pewno nie
przyniesie porządanych skutków. Bo pies będzie czekał tylko na okazję
pobycia "sam na sam" z dzieckiem i zaspokojenia swojej ciekawości. Jeśli ten
wasz pies miałby zostać, to tylko z waszym nastawieniem, że pozwolicie psu
czynnie brać udział w waszym życiu niestety...

[lgosia1]

jeśli już stwierdzisz, że będziesz chciała spróbować zaakceptować życie z psem,
to poszukaj w wyszukiwarce na ciąży i porodzie i na e- dziecku chyba, tam było
dużo wątków na temat - jak zapoznawać psa z dzieckiem.

zapoznawanie;)))

[kalina_p]

racja, igosiu!
A co do zapoznawania...
Moje psy dostaly mała do obwachania po przyjeździe ze spitala, w
beciku...Bardzo byli zainteresowani, co w tym zawiniatku tak pachnie dziwnie,
powachali, glaskałam ich w tym czasie...Potem tez mieli mozliwośc np. polizac
jej noge czy jakos inaczej ją "dorwać", wiec nie czuli sie odsunieci.
I to byla chyba dobra metoda - teraz np. mała może im z pyskow jedzenie
wyjmować (czasem jej nie upilnuję, niestety) i nie warcza. Swietnie sie bawia
razem.

[triss_merigold6]

Jest nieułożony. Po prostu. Sądzisz, że facet ktory nie potrafił ułożyć
własnego psa wychowawczo się sprawdzi? Bardzo wątpię.

[iwona-mama-majki]

a co ma piernik do wiatraka, żeby dobrze wychowywać dzieci wcale nie trzeba
mieć "podejścia" do zwierząt, mam wrażenie, że zaczyna się robić z tego kolejny
wątek, gdzie wszyscy najeżdżają na wszystkich (na co jakaś moda zapanowała).
Mam nadzieję, że autorce postu uda się znaleźć najlepsze wyjście dla Niej czego
jej bardzo serdecznie życzę

[katse]

moi znajomi musieli rotwailera uśpić
pies należał do chłopaka, jeszcze przed ślubem
zaakceptował dziewczyne, ona się nie bała psa, polubiła go bardzo
pojawił się synek

i problemy
nie pomógł ani treser
ani drugi treser
w końcu treserzy poradzili, ze psa trzeba uśpić

pies nie był agresywny wobec dziecka
ale nie pozwalał na kontakty ojca z synem
i cierpiał, nie chciał jeść, był osowiały
nie pozwalał tez aby nim się zajmował któs inny oprócz jego Pana

z żalem uśpili psiaka

K

[lgosia1]

no ok. Ale próbowali coś zrobić by było dobrze... jeden treser, drugi. Tu nawet
bez prób idą rady, by psa się pozbyć w imię idei, że "nie wiadomo jak to
będzie"

[lgosia1]

a druga rzecz... ciekawa jestem po jakim czasie uśpili psa... Mój doszedł do
siebie dopiero po ok 10 miesiącach. Przestał w końcu robić z siebie biedną
sierotkę marysię i zaczął się zachowywać normalnie - czyli z uśmiechem na
pysku

[iwona-mama-majki]

Igosia1 - czy Twój pies był agresywny czy po prostu nieszczęśliwy, że ktoś
zajął jego miejsce?

[wieczna-gosia]

Moi tesciowie mieli psa. Duzego, dosc agresywnego. Kiedy tam bywalismy przyznam
ze na poczatku byly klopoty. Pies hierarchie mial dobrze opracowana wiec kiedy
zaczelam sypiac z jego samcem alfa ) czyli moim mezem to przestal sie mnie
czepiac, ale za to nikt inny nie mogl dzieckiem sie zajac. Ponadto sprawa
kazdego dziecka musiala przwejsc przez rece mojego meza ktory ustawial psa w
kwestii warczenia oraz wyrywania kanapek.
za to pod koniec zycia kiedy juz prawie nie chodzil to zwlekal sie z poslania
tylko dla dzieci. I w ogole byl poczciwina na starosc sentymentalny sie zrobil.

[lajlah]

Mamuśko, jestem zdecydowaną zwolenniczką mieszkania z dziećmi i psami pod
jednym dachem. Ale jeśli nie lubisz psa i nie masz do niego zaufania, to nie
radziłabym trzymać go w domu z dzieckiem, bo pies prawdopodobnie wyczuje to, że
go nie lubisz, czy boisz się go. Pamiętajmy, że pies to zwierzę dzikie ,
udomowione. Najlepszy przykład, kiedyś przyszedł do nas facet mierzyć rolety na
okna i jeden z moich jamnikow, bardzo łagodny jamnik dlugowłosy, o jakże
wdzięcznym imieniu Kotlet, pogonił faceta aż tak, że biedak schronił się w
łazience na górze. Stałam oniemiała, facet na gorę po schodach, a wojowniczy
Kotlet za nim. Nie wiem co w niego wstąpiło, ale prawie się wściekł pod
drzwiami łazienki. Psu chyba spodobało się , że chociaż raz w życiu ucieka
przed nim człowiek_

[marcysia51]

Ja mam psa i 1,5 roczne dziecko.Pies rasy syberian husky.Dostałam go od męża na
imieniny a za miesiąc zaszłam w ciążę.
Pies jest bardzo łagodny,synek może z nim zrobic wszystko,ufam mu ale gdyby
zdarzyła się sytuacja że pies ugryzie moje dziecko z agresji nie w zabawie (bo
to sie zdarza) nie będę zastanawiać się ani chwili psa napewno oddam.Żal napewno
będzie ,bo widzę jak synek go uwielbia jak tylko wstanie biegnie do psa budzi go
łapie za łapkę i mówi"cze" czyli cześć.Ale w razie czego rozsądek zwycięży,bo
lepiej dmuchać na zimne niż czekac aż naprwade coś złego sie stanie.