Kiedy bałyście się o swoje dzieci?

[natiz]

Jak w tytule - kiedy tak naprawdę byłyście przerażone, serce Wam stanęło,
obłęd w oczach sie pojawił? Co takiego zrobiły Wasze dzieci, w jakiej
sytuacji się znalazły?
Ja przypominam sobie dwa najgorsze momenty (choć moje dzieci podnoszą mi
ciśnienie codziennie i na brak wrażeń nie narzekam):
1. Kiedy wylądowałam na patologii ciąży z młodszym
2. Kiedy starsza pociecha schowała mi się w sklepie i nie reagowała na moje
wołanie (wtedy zrozumiałam znaczenie słów kiedy to chwila okazuje się
wiecznością)

[mamakochana]

1. Na chyba tydzien przed porodem, kiedy przestała się ruszać. Jechałam
samochodem do szpitala na KTG i ryczałam. Prosiłam Boga żeby mi tego nie
robił ;-( Jak czekałam w kolejce do KTG ( a jakże!) to się obudziła
2. Jak zniknęła mi z oczu przed sklepem. Oj tak... ta chwila była wiecznością.
3. Jak miała roczek i wysiała ją na ciało jakas paskudna bakteria, w pachwinach
robiły się pęcherze, pękały i to wszystko w jakimś wariackim tempie się
rozprzestrzeniało. Czekałam na "zadziałanie" antybiotyku. Horror.
Nigdy wczesniej nie przezywałam takich emocji.

[czajkax2]

często się boję,bo ,mała dostarcza mi aż nadto wrażen.
Ale tak naprawe,naprawdę, to balam się kiedy miała 5 miesięcy i wystąpiło u
niej uczulenie na leki i zaczęła mi umierać na rękach( Gdyby nie szybka
interwencja pogotowia to ne wiem co by było. Naprawdę nie chcę o tym myslec. A
pani dyspozytorka(kiedy dzwonilam na pogotowie) po tym jak powiedzialam ze
dziecko się dusi,jest juz sine i bezwładne, słodko zapytala: A co dziecko POZA
TYM dolega? Normalnie brak słów.

[tortajada]

To bylo bardzo ważne pytanie. Chodzilo jej pewnie o powód tak ciężkiego stanu -
wcześniejsza choroba, podejrzenie wady serca, zatrucie - dzieci czasem połykają
coś szkodliwego. Oprócz stanu dziecka dla lekarza ważne też jest CO SPOWODOWAŁO
TEN STAN. Ale rozumiem że w takich nerwach mogło sie to wydać kpiną...

A poza tym to się bałam jak podejrzewano wrodzoną toksoplazmozę, jak rodzil się
z pępowiną okręconą na szyi, jak przegryzł język na wylot i z ust tryskał potok
krwi a ja nawet nie wiedzialam co się stalo.

[gugus2004]

pierwszy raz gdy mial miesiac byl taki malutki i przestal oddychac biegalam z
nim na rekach po domu i myslalam ze umre zadzwonilismy po pogotowie a oni
powiedzieli zebysmyb przyjechali sami bo zanim oni dotra donas w tym korku to
nie bedzie juz poco .zachcialo mi sie plakac jeszcze to wydazenie mnie oslabia
pedzilismy z nim na leb na szyje ale zdarzylismy

[fruzia80]

Kiedy córka miała 15 miesięcy (trzy miesiące temu), poparzyła się herbatą.
Miała poparzone 30% ciała. Jechałam z nią karetką na sygnale do szpitala
oddalonego 50 km. Przez trzy doby było ciągłe zagrożenie życia. Leżałyśmy w
szpitalu prawie dwa tygodnie. Teraz została niewielka blizna pod szyjką. Ale ja
nie zapomnę tego do końca życia i nikomu nie życze tego, co przeszłam. Tym
bardziej , że jestem w ciąży i bałam się o dwójkę moich szkrabów.

[ekan13]

Oj było tego trochę. Julka wpadła pod huśtawkę gdy miała 1,5 roku. Leżała pod nią bez ruchu a krew lała się strumieniem. Potem wszystko działo się dla mnie jak w zwolnionym tępie.

[babka71]

Kiedy na ostrym dyżurze zrobiono mojemu synkowi lat 1,5 lewatywę jak dla konia,
bez ceregieli strzykawa ok. 20 cm z płynem i bach myślałam, że rozniosę cały
szpital TO BYŁ SZOK!!!
Serce ! co tam serce nogi miałam jak z waty i zapomniałam jak się nazywam.., a
mój mąż stracił głos na pół godziny i
OOOO takie oczy miał mój mąż..., gdyby nie moje opanowanie po kilku minutach
musiałabym ratować dwóch czyli syna i męża

[e_r_i_n]

1. Gdy synek mial troche ponad miesiac, mila robione badania hormonow tarczycy (kontrola w zwiazku z moimi problemami z tarczyca). Wyniki wyszly tak zle,
ze lekarka nie mogla uwierzyc, ze takie dziecko (wczesniej przez nia badane), ma takie wyniki. Od razu zaznaczyla, ze prawdopodobnie to blad w laboratorium, ale pilnie trzeba bylo zrobic badania (w przychodni, gdzie wyniki sa tego samego dnia). Ale ta doba - od kiedy dowiedzialam sie o tych tragicznych wynikach do momentu, gdy kolejne byly jak najbardziej prawidlowe - była dla mnie straszna. Tym bardziej, ze ja generalnie panikara jestem

2. Synek swego czasu czesto chorowal na zapalenie krtani, mielismy juz doswiadczenie z atakami dusznosci (wietrzenie zawsze pomagalo). Ale pewnego razu choroba byla tak gwaltowna i silna, ze wietrzenie nic nie dalo i pedem lecielismy z ledwo dyszacym dzieckiem do przychodni (dzieki Bogu dwa bloki
od nas).

3. W marcu chorowal na zapalenie stawu biodrowego i jako ze choroba bardzo powoli ustepowala (na poczatku wrecz sie rozwijala), istnialo podejrzenie,
ze to paskudna i dlugotrwala choroba Perthesa. Na szczescie alarm okazal sie fałszywy - ale wizja mojego dziecka unieruchomionego i na wozku co najmniej przez rok mnie przerazala.

[e_r_i_n]

Jeszcze mi sie jedna sytuacja przypomniala, pod wplywem innego postu:
wchodzilismy do sklepu, synek jadl mentosa jakiegos i w pewnej chwili sie nim zakrztusil (ma niestety tendencje do krztuszenia sie - dlatego pilnujemy,
zeby nie pil i nie jadl w biegu, zeby polykal spokojnie itd).
Moj maz natychmist przerzucil go sobie przez reke, zaczal stukac w plecy,
ale przez dluzsza chwile nie odnosilo to skutku. W koncu synek zlapal oddech (ale usta mial juz sine ), a ja potem sie zastanawialam, ktoredy najszybciej moznaby sie dostac do szpitala.

[weronikarb]

O drżenie serca bardzo często mnie przyprawia ale co najbardziej pamietam:
1. Ja zsiniał i nas zabrali na septyk po urodzeniu (na szczescie to było z
głodu)
2. Jak zobaczyłam ze go niemam w zasięgu wzroku i jest cisza, wyskoczylam na
korytarz a on w polowie schodów (bardzo strome strychowe a on mial 15 m-cy)
serce mi stanelo na moment wtedy
3. Ja mial grype jelitowa. Spedzilam cala noc nie spiac i patrzac czy oddych
pozniej w szpitalu drzalam czy nie uszkodzone nerki beda i jak go widzialam
jak lezy nei ruszajac sie (bardzo zywe dziecko) podlaczony pod kroplowke to
caly czas sie tylko modlilam i plakalam
Wiele mnie jeszcze z nim czeka az sie boje

[margosia.kr]

Było wiele sytuacji, gdy w związku z chorobą bałam się o swoje dzieciaki, to
chyba normalne, ale zawsze pamiętać będę trzy sytuacje ( na dzień dzisiejszy ).
1. Starszy syn miał roczek, mieszkaliśmy z moimi rodzicami. Był wieczór,
robiłam coś w pokoju i nagle dotarło do mnie, że nie słychać małego. Wołam Go,
a tu cisza. Wyszłam na przedpokój i pytam domowników co robi Danielek, a oni
patrzą na mnie, po sobie i słyszę pytanie, a gdzie On jest ? Jeden pokój,
drugi, łazienka, ubikacja dziecka nie ma. Mama krzyczy, że tato był wyrzucać
śmieci. Otwieram drzwi wejściowe ,na klatce pusto. Oczami wyobraźni widziałam
jak spadł ze schodów i leży na dole. Serce mi stanęło. Biegnę do schodów, nie
ma. Od nowa biegamy po mieszkaniu. Nie ma. Kolejny raz wpadam do ubikacji i
nagle widzę, a zza muszli wystają końcówki nóżek. Tak się wcisnął między
muszlę, a rurę odpływową, że zupełnie nie było Go widać. Oczywiście buzia w
pełni uśmiechnięta i moja również.
2. Miał 2,5 roku i zapalenie płuc. Odział szpitalny przeładowany, nie ma
możliwości zostania z dzieckiem. Lekarz znajomy ,więc pozwala pojechać do domu
i być w ciągłym kontakcie telefonicznym. Wieczorem dochodzą wymioty. Nie
treścią żołądkową, ale gęstą wydzieliną. Gorąca linia telefoniczna z lekarzem
( miał dyżur), mały nie przyjmuje nawet łyżeczki picia. Znajoma pielęgniarka
mówi, że może się tą wydzieliną zadławić, mama płacząca, że w szpitalu nikt się
nim nie zajmie tak jak my w domu. Koszmar. Lekarz pozwala być dalej w domu, ale
minimalne pogorszenie i mam natychmiast przyjechać. Mały zasypia, ja siadam na
dywanie przy łóżeczku i ciągle mam wrażenie, że dławi się wydzieliną, że nie
oddycha.Trzymam mu rękę na klatce piersiowej , bo wtedy czuję jak się unosi.
Patrzę na zegarek jest po 24. Nie wiem kiedey zasnęłam na tym dywanie. Nagle
słyszę głośne jeść. Otwieram oczy, a synek trzyma moją rękę i woła jeść, pić,
bawić się. Była czwarta rano. Siedzieliśmy na dywanie, jedliśmy, piliśmy i
bawiliśmy się. Było dobrze. Kryzys minął.
3. Jestem na porodówce, rodzę drugie dziecko. Jest problem, nie zrotowała się
główka. Odchylona jest do tyłu i zatrzymała się w kanale rodnym. Położna
przykłada słuchawki i widzę jakim wzrokiem patrzy na dwie inne. Ten wzrok mówi
wszystko, nie czuje tętna. Te dwadzieścia sekund było wiecznością. Chciałam
umrzeć. Nagle usłyszałam głośne UFF i mama przemy. Pęcherz płodowy tak twardy,
że rozcinają go nożyczkami. Jest, słyszę płacz, słyszę-synek, podają mi Go, a
On nie ma oczka, ma jedno. Zabierają Go. Leżę i boję się zapytać. Obojętnie jak
będzie, kocham Go całym sercem. Po półtorej godziny dostaję Go ponownie, już
ubranego. Patrzę i z trudem dostrzegam, że oczko jest tylko schowane pod wielką
opuchlizną . Opuchlizna, krwawe wybroczyny na twarzy i czole, to wynik nie
zrotownia główki, porodu twarzowego. Od połoznej słyszę 4200 i 60 cm. Jestem
szczęśliwa.
Ojjj, te chwile zawsze pozostaną w pamięci.
Pozdrawiam - Małgosia

Prawie wykończyłam mamusię..

[natiz]

1. Dostałam hustawką w głowę - tak nieszczęśliwie, że w jednej chwili twarz
zalała mi się krwią. Mama jak mnie zobaczyła... zemdlała. Tatuś miał kłopot,
bo drzwi od mieszkania się zatrzasnęły i oprócz dwóch półprzytomnych bab,
musiał się wspinać po oknach w celu otwarcia mieszkania.

2. Mamusia zostawiła mnie samą w domu i poszła po zakupy do pobliskiego sklepu.
Szok po powrocie odebrał jej mowę, bo dziecka w domu nie zastała, choć drzwi na
klucz zamknęła. Kiedy jej krzyki ustapiły miejsca obezwładniającej bezsilności
usłyszała moje chrapanie dochodzące z szafy na odkurzacz...

[gabrysia_s]

natiz napisała:

> 2. Mamusia zostawiła mnie samą w domu i poszła po zakupy do pobliskiego
sklepu.
>
> Szok po powrocie odebrał jej mowę, bo dziecka w domu nie zastała, choć drzwi
na
>
> klucz zamknęła. Kiedy jej krzyki ustapiły miejsca obezwładniającej
bezsilności
> usłyszała moje chrapanie dochodzące z szafy na odkurzacz...

Syn znajomych moich rodziców wyskoczył z 3 piętra w piżamce i poszedł za mamą
do sklepu. NIC mu się nie stało, gorzej z mamą, kiedy go zobaczyła.
To było lata temu, ale mama nadal się o niego boi, chociaż jest juz babcią.

[polka3]

Największy koszmar - mój najstarszy syn-wtedy 3letni zgubił się w największym
tłumie na zamku w Malborku. Szukałam go 20 minut odchodzac od zmysłów, patrzac
w dół mostów ruchomych i biegajac jak we mgle....
Cudem zresztą wypatrzyłan go w odległym tłumie, na skraju ruchliwej ulicy, 300
metrów od bramy zamkowej...

Poza tym masa innych sytuacji-podejrzenie zapalenia opon mózgowych.
(starszy)..wstrząc uczuleniowy(starszy)...problemy po porodzie.(młodszy).upadki
z łózek(obaj)...o mały włos mi nie wpadł do klatki słonia w ZOO(starszy)itd.
cięzkie zatrucia pokarmowe i zadławienia(obaj)
można mnozyć...
Jak mamy nie mieć, my mamy, zszarganych nerwów??...




--


Blondynka
Skarby
POMÓŻ

[polka3]

Ach jeszcze młodszy spadł ze schodów jak miał rok ..a jak miał 2 lata wpadł
prosto pod samochód-wybiegłam za nim zasłaniając go,samochód zrobił gwałtowny
skręt....uff 0okazało sie,ze kierowca dopiero mnie zobaczył,dziecka nawet nie
zauważył-pewnie by po prostu po nim przejechał brrrr

[gabrysia_s]

Córka (3,5 roku)
- jak dostała drgawek, wywróciły jej sie oczka i staciła przytomność. A potem
jak w szpitalu mi powiedzieli, ze to może być zapalenie opon mózgowych i
zrobili punkcję,
- jak zniknęła mi spod sklepu,
- ostatnio, jak zadławiłą się niedużą spinką do włosów - takim mini
grzebyczkiem ze sprężynką. Na szczęście kolce nie wbiły się w przełyk i udało
się z niej spineczkę wytrzepać (dosłownie).

Syn (7 lat)
- jak wybił ząbki w wieku 1,5 roku
- jak zrzucił sobie na głowę 12 szklanek (takich grubych z ikei) i 6
kieliszków - zrobiła się dziura w płytkach na podłodze, a jemu NIC się nie
stało, bo całe szkło przleciało za nim a nie na niego.

Generalnie córka jest spokojniejsza, ale to jej częściej zdarzają się jakieś
wypadki.

[socka2]

ponad tydzien temu malo zawalu nie dostalam...odstawilam Paule (lat 2,7) do
domu, a moja mama wypuscila ja do mnie (myslala, ze czekam pod blokiem).
wrocilam do domu, pytam gdzie dziecko,a mama mowi, że ze mna...od razu mlodego
do domu i na poszukiwania. w ciagu 5-10 min. gdy jej szukalam mialam wszystko
przed oczami, nie wiedzialam co robic, kogo powiadamiac...uffff....a moje
dziecko poszlo do sklepu do mamy i cala usmiechnieta, spokojna i szczesliwa
wracala do domu, bo mamy nie znalazla....
oprocz tego kazdy upadek i uderzenie w glowe sprawia, ze nogi mam jak z waty...

[joanna_poz]

Kiedy usłyszałam, że u mojego 9-miesięcznego synka podejrzewają białaczkę i czy
zgodzimy się na pobranie szpiku do zbadania. To był koszmar mojego zycia.

[weronikarb]

Widzialam normalnie w zwolnionym tempie jak leci komoda (duza na 5 szuflad) z
telewizorem, wielkim kwiatem i kolumna od wiezy.
Az balam sie podejsc i zobaczyc go pod ta komoda - to wszystko trwalo sekundy a
dla mnie jak wiecznosc.
Szczescie w momencie gdy komoda upadala otworzyly sie szuflady i maly byl
miedzy nimi w takim namiocie, kompletnie nic mu sie nie stalo

[moyka_77]

Druga noc w szpitalu po urodzeniu córki. Mała płacze bo jest głodna i nagle
cisza. Biorę ją na ręce, patrze oczy zamknięte (dziwne bo przed chwilą płakała
z głodu) potrząsam nią lekko, później coraz mocniej, brak reakcji. Stoję z nią
na środku pokoju i jedna myśl w głowie: Jak to?? Miałam dziecko jeden dzień i
już go nie ma?? Przerażający, obezwładniający mnie strach i w tym momencie mała
otwiera oczy, nabiera z wysiłkiem powietrza i znowu gaśnie. To mnie otrzeźwiło
i w te pędy z małą po pomoc. Wpadam na porodówke (bo tam był cały personel 1 w
nocy) i mówię, że moje dziecko nie oddycha, patrzą się na mnie dziwnie i
komentarz: 16 dzieci się urodziło a twoje nie oddycha?? Jedna z pielegniarek
wzięła małą na ręce i na szczęście zaczęła się budzić. Później usłyszałam od
lekarki, że był to prawdopodobnie syndrom "śmierci łóżeczkowej" i gdyby nie
moje wstrząsy, które pozwoliły jej znowu oddychać to mogłoby jej z nami nie być.
Dostałam jeszcze ochrzan za to, że biegam z dzieckiem po korytarzu,ehhhhh życie.

[weronikarb]

ty bo biegalas z dzieckiem, a ja ze nie powiedzialam ze maly sinieje. Pierwsze
dziecko maly caly czas prawie wrzeszczal albo wisial na cycu ja po cc
wykonczona bo srednio na dobe spalam 3-4 godz. a tak to siedzialam - on wisial
albo chodzilam z nim. Tlumaczylam poloznym ze jest glodny - na koncu wyszlo ze
jak bylam w ciazy to bylam przeziebiona i nawet o tym nie wiedzialam

[sweet.joan]

Zginął mi na wakacjach. Miał 2 lata.
Mieszkaliśmy w dwu sąsiadujących domkach: nasza trójka i moi rodzice - w jednym,
rodzice męża i moja ciotka z synem - w drugim. Kupa ludzi i oczywiście Młody -
pępek świata dla wszystkich. Jak się okazało tyyylu opiekunów jednocześnie to
zdecydowanie za dużo. Tak jak z tymi kucharkami (Gdzie kucharek sześć, tam nie
ma co jeść).
Ja spokojna o młodego, bo każdy się nim zajmuje, oddałam się w poobiednie
objęcia Morfeusza, mąż podpisywał kartki, a Młody, ogólnie rzecz biorąc, ciągle
otoczony Rodziną. Nie mam pojęcia, jakim zbiegiem okoliczności nagle każdy
znalazł jakieś niecierpiące zwłoki zajęcie, dokładnie w tej samej chwili,
wszyscy jedznocześnie. Wyparowali...
Każdy oczywiście myślał, że Młody jest z kimś innym, ale w końcu się okazało, że
z nikim go nie ma. No i to była ta chwila...
Wszystko mi stanęło przed oczami, jak usłyszałam mężowskie "Artura nie ma".
W jednej chwili zobaczyłam go rozjechanego przez samochód, zaklinowanego w
jakimś dole za ogródkiem itd.
W końcu ciotka wychyliwszy się z okna drugiego domku zapytała, czego tak
szukamy. "Artura? Artur siedzi u nas, bo szedł poszukać babci z dziadkiem,
ale ich nie było, więc zaprosiłam go do nas "
W życiu tego nie zapomnę.

[mamamamamama]

Kiedy (niecały tydzień temu) poszła do sąsiadki ( sąsiadka ma córeczki mniej
więcej w wieku mojej małej ). Ja wzięłam się przy okazji za pożądki i kiedy
wyszłam na balkon wieszać pranie to okazało się , że moje dziecko wspina sie na
krzesło postawione koło barierki!!!!! Dodam , że mieszkamy na czwartym
piętrze.... Przez sekundę nie wiedziałam co mam zrobić i jak głupia zaczęłam
się na nią wydzierać , a ona po chwili z płaczem przyszła do domu....

[anoczek]

Kiedy w 5 miesiącu ciąży dowiedziałam się, że moje dzieco może urodzić się z
jakimiś wadami (dzięki Bogu tak się nie stało)
Drugi raz - kiedy moja córka poparzyła się wrzątkiem

[arletta.wagner]

kiedy przy usg dowiedziałam się ze mała jest owinięta pepowiną za szyjkę i
trzeba ciąć mnie natychmiast( w 35 tygodniu).wybiegłam z gabinetu z płaczem i
pojechałam do swojego lekarza. zrobił usg- pępowina była owinięta o
bark.szczęsliwe dotrwałysmy do 38 tc i cc

[lola211]

Gdy zgubila mi sie na basenie- horror przezylam.

[gugus2004]

przypomnialo mi sie jeszcze pare takich lekkich jak zadlawienie kulkami z kakao
i gdy spadl z wysokiego krzesla praktycznie karzdego dnia cos zawsze
wykombinuje ze wlosy deba stajom

[kasiuncia25]

Gdy lekarze powiedzieli w szpitalu że nie są w stanie powiedzieć czy przeżyje
najbliższe 48 godzin, tak było dwukrotnie, jak miał 4 tydodnie i jak miał 3
miesiące, oby nigdy więcej.
Pozdrawiam

[asientos]

1. urodziłam i położna powiedziała, że Emilka może być chora ale ją
poobserwują. Leżę na poporodowej a za mną pokój Mowlaków i słyszę: No 29 nie ma
szans - patrzę a to moje łóżko. Nikt mi nie chciał nic powiedzieć. Potem jak
się dowiedziały, że słyszałam, to przepraszały, bo nie było szans na rooming in
a nie na życie.
2. jak siedziałam pod inkubatorkiem i dowiadywałam się...obustronne zapalenie
płuc...zapalenie ucha...zapalenie mięśnia sercowego...i widziałam małego
dzieciaczka owiniętego sznurkami i walczącego...brrr
3. wchodzę do domu - nikogo nie ma, wychodzę na ogródek - wózek i skarpetka, a
moja teściowa z Emu u sąsiadki!

Moje przygody:
1. upadłam na basenie - profilaktyczne prześwietlenie czaszki i telefon do
domu: guz wielkości śliwki. Mama w bek mnie za rękę (5 lat) i do przychodni.
Lekarz ogląda zdjęcie, ogląda i woła: Która ci.. wyciągała zdjęcia w wywołalni
łapami???? - to był odcisk kciuka, jak się okazało szkolnej koleżanki mamy.
2. czekam na mamę, mamy iść na spacer. W końcu zdenerwowana moim smuceniem
mówi"idź gdzie chcesz" i poszłam, nie było mnie 3 godziny. Kolor paska, którym
mnie zlała do dziś pamiętam. Jest usprawiedliwiona: naprzeciwko szpital dla
umysłowo chorych, przecznicę dalej więzienie dla recydywistów... miałam 5 lat

kto nam daje siłe, zeby to znieść????
pozdrawiam, asia

[vivyan]

Kiedy Kuba przechodził zabieg kardiochirurgiczny. Na szczeście wszystko się
udało

[umasumak]

Gdy młodsza zadławiła się jabłkiem z pół roku temu, mąż ją trzymał za nogi
głową w dół, ja waliłam ją po pleckach jedną ręką, drugą próbowałam wyciągnąć
nieszczęsny kawałek z gardziołka, a ona siniała w oczach... Dopiero, gdy mąż
zbiegał z nią ze schodów wołając żebym wyjechała autem pod wyjście z domu
jabłko wypadło, a malutka się rozpłakała z przerażenia. Wszystko trwało może
kilkadziesiąt sekund, ale dla mnie to była wieczność. Gdy położyliśmy ją spać
wieczorem, nerwy mi puściły i ryczałam jak głupia. Nigdy więcej takich przeżyć!

[anias29]

Jak synek miał 11 dni, dostał w domu gorączki 39,5 stopni, wiozłam go w
karetce, a jemu już tak oczy uciekały do tyłu i same białka było widać...
Myślałam, że to już koniec:\

[monislodz]

1.W czasie ciąży, kiedy dwa razy lądowałam w szpitalu, bo było zagrożenie
poronieniem (raz już poroniłam, więc bałam się,że to się powtórzy).
2.W czasie porodu, kiedy na szybko robili cc, bo małej zanikało tętno i dwie
godziny później, kiedy usłyszałam od lekarki, że mała jest w stanie bardzo
ciężkim, pod respiratorem, miała bardzo zaawansowane zapalenie płuc.
3.Około dwa tygodnie później, kiedy już była znaczna poprawa przychodzę do małej
do szpitala i słyszę, że się pogorszyło, że ma zakażenie krwi, byłam w takim
szoku, że dopiero po kilku dniach pokapowałam, że zakażenie krwi=sepsa.
Cały miesiąc drżałam o małą. Teraz na szczęście jest wszystko dobrze, mam
nadzieję, że już zawsze.To był koszmar.

[karusia82]

a ja bałam sie jak małego urodziłam, pokazali mi go i nastepnie zabrali do
inkubatora - bo wczesniak i może tracic ciepłote ciała. Nie wiedziałam czy to
groźne - obok mnie dziewczyny z maluszkami a ja przez pierwsza noc sama - oj
straszne to było

[sylvia2005]

1. 8 miesiąc ciąży i mój upadek: mały nieruszał się przez pół dnia, chyba ze
strachu;
2. Atak krtani i wieczne 10 minut oczekiwania na izbie przyjęc na panią doktor.
3. Złapanie wirusówki pokarmowo-jelitowej w szpitalu - dwa dni po wypisie 13
miesięczne dziecko słaniało się na nogach, przechodziło niesamowite ataki bólu
jelit, wymioty i ciągłą biegunkę. Kryzys nastąpił w wieczór śmierci Ojca
Świętego. Potem było już tylko lepiej.
Do codziennych otarć, guzów i upadków zaczynam się przyzwyczajać.

[lila1974]

Na szczęście los jest dla mnie łaskawy i nie straszy. A w sytuacjach
wypadkowych potrafię zachować zimną krew. Koniczynka ma na koncie rozciętą brew
i "znikniecie" w markecie. Nela na razie nic.

Strach odczuwałam po narodzinach i pilnowałam dziewczynek nocami przed śmiercią
łóżeczkową (jakiś miesiąc z Koniczyną a z Nelą chyba 3). Przy Koni czułam
trwogę przez kilka długich miesięcy - urodziła się 2 dni po WTC.

Za to ja dostarczałam rodzicom wrażeń przez długie lata.
- mając 2 tyg. trafiłam do szpitala z zapaleniem płuc, lekarz dawał mi marne
szanse
- mając lat 4 zginęłam rodzicom na plaży w Świnoujściu,
- nadal jako 4-latka spadłam na budowie ze schodów, w efekcie złamałam
obojczyk. Tata bał się chyba bardziej mamy, niż o mnie, bo zabroniła mu
zabierania mnie a on nie posłuchał i przychylił się do próś i błagań
pierworodnej latorośli.
- mając lat 6 sikałam krwią - lekaż to zlekceważył a mama odchodziła od zmysłów.
- mając lat 7 nie wróciłam na czas do domu (zima, szkołę skończyłam o 17:00) -
znalazł mnie tata koleżanki, z którą ulepiłam kulkę i ambitnie postanowiłymy
pchać ją do samego domu. Zmieniłyśmy trasę powrotu, żeby nie przeszkadzali nam
przechodnie. Tata koleżanki dopadł nas o jakieś 3 godziny za późno.
- mając 8 lat mama widziała, jak autobus przygniata mnie do betonowego słupka
bramy cmentarnej (byłyśmy na pogrzebie brata dziadka). Nie zemdlała tylko
dlatego, że się potwornie darła. A mnie pociągnął ktoś za rękę i zdążył zanim
tył autobusu dotknął bramy.
- mając 8 lat (2 dni po zdarzeniu na cmentarzu) rozdarłam usta, wybiłam
jedynkę, złamałam 2 a cała reszta mi się ruszała. Pojechałam na rowerze do
koleżanki po lekcje. po drodze spotkalam inne koleżanki i bawiłyśmy się w berka
na rowerach.
- jeszcze tego samego roku, trafiłam do szpitala na operację nerek - to
siusianie krwią jednak miało swoją przyczynę.

Dodam jeszcze niezliczoną ilość angin, bóli brzucha, kolejne operacje nerek,
zakażenie wirusem WZW B ... chyba to jeszcze nie wszystko ale chwilowo nie
pamiętam więcej.

W każdym razie moim rodzicom nie zazdroszczę

[socka2]

lila, niezle dalas w kosc swoim rodzicom

u mnie oprocz tego zaginiecia, to krztuszenie sie starszej - kilka razy
musialam ja niezle pukac w plecki i za nogi trzymac, zeby kawalek jabluszka czy
inne jedzenie wylecialo.... zawsze wtedy musialam brac prysznic, bo poty mnie
oblewaly...

Lila

[natiz]

Poczekaj, i Twoje dziewczynki kiedyś podrosną. Wszystko jeszcze przed Tobą!

LILA

[polka3]

Lila no niezły numer z Ciebie,jak Ty chcesz ,żebym ja syna dla twojej córy
trzymała..a jak wnuki sie w babcię wdadzą ..i co? Stara będę, zawału dostanę!!!

[lila1974]

Ty się martw ale nie o wnuki a o syna ))
Ostrzegam lojalnie, że tatusiowi Konstancji w tym względzie nie dorastam do
pięt i mam tylko nadzieję, że się w niej niespotęgowały nasze geny, bo jeśli
tak, to ja sama niechybnie padnę na zawał.
A mojego zięcia (póki co) pozdrów serdecznie - tylko go nie budź, jeśli już
śpi

[lila1974]

Że mnie jeszcze żadna tutaj mama nie wyzwała za tego lekaŻa, to chyba tylko cud.
Biję się w pierś i wstyd mi potwornie.
Ale plama!!!

Omieniłaś, ot co...

[polka3]

Przyjmijmy,ze ten lekaż to inaczej lekkaż od "lEK KAZał brać"-wyjdzie lekkaz
nie? Tak się ładnie odmieniło

[polka3]

No i o męzu trochę poopowiadaj,bo mnie zaintrygowałaś...

[mama_szefusia]

1. W piątym miesiącu ciąży wpadłam głową w dół pomiędzy motorówkę i pomost
(poślizgnęłam się). Mój mąż w ostatniej chwili wyciągnął mnie za kurtkę.
Pamiętam, że wtedy pierwszy raz doświadczyłam tego uczucia strachu nie o siebie
tylko o dziecko.

2. Tydzień przed porodem na ostatnim USG lekarz powiedział, że jest
dysproporcja w rozwoju dziecka i żebym poczekała na drugiego lekarza, który mi
wyjaśni co się dzieje. Czekałam dwie godziny. To były najdłuższe godziny w moim
życiu. Na szczęście okazało się, że wszystko w porządku.

3. Któregoś razu lonżowałam młodego konia (biegał na sznurku dookoła mnie). Mąż
z synkiem podeszli popatrzeć. W pewnej chwili koń spłoszył się i zaczął biec na
oślep. Usłyszałam krzyk męża i zobaczyłam moje dziecko na środku łąki, na
trasie pędu przerażonego konia. Jakimś cudem koń ominął syna. Ja popłakałam się
z nerwów, a następnie opieprzyłam męża jak nigdy w życiu.

[gkjustyna]

każdego dnia od chwili poczęcia