Straszne prawdziwe opowieści

[pietscharka]

Mama była pupilką swojego taty, który zanim zmarł ( miał nowotwór ) obiecał, że
przyjdzie do niej i wszystko opowie jak "tam" jest.
Faktycznie przez kilka miesięcy przychodził do mamy w snach.
Mówił, że tam są wszyscy, że nia ma piekła ani nieba...
Którejś nocy powiedział mamie, że umrze sąsiad, bo tak jest napisane w księdze.
Kilka dni później wujek ( brat mamy ) znalazł sąsiada powieszonego na drzewie
przy ścieżce w lesie.

A jeśli o mnie chodzi to nie miałam kontaktu z nadprzyrodzonym.
Jednak kilka lat temu moja siostra zdawała na studia i miała jechać samochodem
ze swoim chłopakiem.
Mnie, jak nigdy, strasznie to męczyło.
Nie wiem skąd się to wzięło, ale wydzwaniałam do mamy żeby pojechali pociągiem.
Mama prosiła, ale oni nie i nie - obiecali że będą uważać.
Pojechali samochodem i mieli stłuczkę... Może przypadek...

I jeszcze jedno - tata mojej bratowej był umierający. Na kilka godzin przyszła
do domu ze szpitala. Kiedy siedziała w pokoju coś strasznie huknęło w kuchni.
Wstała spokojnie - wykonała telefon do szpitala z pytaniem czy tata właśnie
zmarł - i miała rację.

[syla113]

a ja jak mialam 16 lat i nie umialam plywac pojechalam z kolezanka i jej
rodzicami na dzikie jeziorko(takie na ktore od lat mnostwo ludzi przyjezdzalo),
i chialam sie nauczyc , przy samym brzegu probowalm plywac az mnie znioslo,
nagle poczulam ze pod stopami nie mam gruntu ze koncami palcow dotykam ziemi a
dalej jest bardzo gleboko czulam to, probowalam sie nie ruszac zeby sie nie
zapasc tam, gdybym krzyknelo to ludzie by mi pomogli ale ja nie bylam w stanie
nic powiedziec skupilam sie zeby utrzymac sie na tych palcach i tylko w myslach
krzyczalam POMOCY , zaczelam odmawiac "aniele bozy", i nagle poczulam jak ktos
mnie delikatnie popycha do przodu , a nie bylo nikogo za mna .

[jagodzianka4]

witam bardzo fajne historie)mam pytanie jedna z kobitek napisala ze pisala tu mama ktorej corcia zmarla powiem ,ze na forum siedze tym juz 2 lata a nie wiem nicjakos mnie to poruszylo..p.s jak znajde czas opowiem swoja historiepozdrawiam

[diara]

Mi nie dawno przytrafiło się coś dziwnego. To było jak urodził się mój młodszy syn, w drugą albo trzecią noc po powrocie ze szpitala. Miałam ciężką noc, Mały budził się co chwilę, ja byłam strasznie zmordowana i półprzytomna ze zmęczenia.W pewnym momencie wybudził mnie dość głośny huk, jakby coś spadło. Zerwałam się i pierwsze co sprawdziłam co z dziećmi. Spały spokojnie w swoich lóżkach więc położyłam się spowrotem. Już nie miałam siły sprawdzać co to spadło. Tej nocy mialam również dziwny sen. Sniło mi się, że coś stukało mnie po plecach a ja mówię do mamy "Mamo, dlaczego zawsze jak ktoś umrze to przychodzi mnie stukać po plecach?"
Mąż jak rano wstał, znalazł na podłodze na środku pokoju nasze ślubne zdjęcie, które zawsze stoi na telewizorze i dziwił się skąd się tam znalazlo. To to zdjęcie spadło w nocy. On tego nie słyszał.
Później trochę się bałam, że dowiem się o czyjejś śmierci, ale nic się nie stalo.
A może ktoś przyszedł przywitać Igora?

[mamaemmy]

dziewczyny jest jedna historia,która jednak mnie osobiscie nie dotyczy,a
obiecałam,że nikomu nie powiem,więc niestety nie mogę.Dotyczy osoby z mojej
rodziny.Wiem tyle,że gdybym była ateistką,to po tych wydarzeniach juz
wierzyłabym na pewno...Ale jestem bardzo wierzaca,co w zasadzie przekłada się
raczej na WIEDZĘ a nie wiarę.Strasznie pogmatwanie pisze,ale naprawdę nic nie
mogę napisać jasniej.Jedynie to,że niesamowicie ważna jest modlitwa za dusze
czyścowe,naprawdę,pomódlcie się dzisiaj za swoich zmarłych,i to nie tylko tych
najlepszych...

[malgog]

mamoemmy - jesteś strasznie tajemnicza

[malgog]

Misia (*) jest Aniołkiem Kasi,
zdjęcia Misi były na "zobaczcie"
dawne dzieje...

[kalinkaagata]

Wanda tak długo prosiła stara, az ta zgodziła się ja zabrac ze soba.
Szły przez wieś,napotkani ludzie schodzili im z drogi, plując ukratkiem za
ramię ( na oczach znachorki nie odwarzyli by się na to, bo a nuż rzuci urok)
Chmara dzieciarni na wyścigi z psami biegła za kobietami wyśpiewując , jakies
na prętce wymyslone piosenki, bez ładu i składu, za to wrzaskliwie i wesoło.
Babka już była do tego przyzwyczajona, dziewce było smutno, bo
poznawała "uroki" fachu, którego, jak mniemała, stara chciała ja wyuczyć. Poza
tym czuła się niezręcznie w starej sukienczynie, starej zapasce, boso. Zreszta
buty były w chcinie jedne, a nosiła je stara, Wanda miała juz tak twarde
podeszwy stóp, że nie czuła nawet kamieni na drodze.
W końcu dotarły do zagrody gospodarza, czystej, zadbanej, z osobnym kurnikiem (
w chatce z lasem, mieszkały razem z kurami)olbrzymia stodołą i oborą.
Gospodarz juz na nie czekał, leżąc na łóżku w boleściach, ale nawety nie
jęczał, nigdy nie pokazywał po sobie bulu.
Przy wezgłowi chrego stała jego żona, syn i paru paropków , na których bez
przerw pokrzykiwał, wydając polecenia, i będąc radym, ze tak sie martwią jego
zdrowiem.
Podczas gdy stara zajeła się ropiejąca rana, dziewka starała się, skurzcuc,
zniknąć, zakrywała ze wstydem rekoma bidą suknie, skrywała stopki, wciskała się
w ściane, a to z powodu młodzieńca który, usmiechał się ironicznie (ale i z
zainteresowanie) widąc te nieudane próby ukrycia ubustwa.
Babka niby to nic nie widziała, wydłubujac ropień z nogi gospodarza, ale
zerkała interesująco w strone młodych, stara była i znała prawidła rządzace
swiatem, i juz w tej chwili zaczeła sie martwic...

[koleandra]

Kalinkaagata! jak mi na ten tychmiast tej opowieści nie skończysz to Cię
uduszę! kobieto... dlaczego tak torturujesz?
Czytam z zapartym tchem

[kleo1]

Właśnie, też nie moge się doczekac końca opowieści kurcze!

[kalinkaagata]

kobitki teraz bede ogladac powtorke na wspolnej, a potem naisze cd

[be.em]

eee. . Ty to jesteś mistrzynią horroru i w napięciu trzymasz lepiej niż
Hitchcoc))

[kalinkaagata]

wczesniej nigdy nie ogladalam, ale teraz interesuje mnie watek Zanetki, bidrulka

[kalinkaagata]

Po paru dniach znowu wezwano stara do gospodarza, zalepiła rane mieszanina
przżutego cgleba i pajeczyny, i rana przestała się paskudzić. Nie wzieła ze
sobą Wandy, bała się , wywołać wilka z lasu...
A tym czasem Wacław przemyśliwał...
Bardzo spodobała mu sie dziewka znachorki, raczej łatwa zdobycz ocenił i taaaka
samotna. Oczywiscie nie miał na mysli, żeniaczki, ależ skąd!!!
Był na to za młody, zreszta wiedział, że predzej czy później bedzie musiał
ożenic się z Hanka zza miedzy, najbogatsza panna we wsi. Ojcu bardzo na tym
zależało, żeby połączyć gospodarki...
A woli ojca lepiej się nie sprzeciwiac, o tym wiedział najmarniejszy parobek.

A w chacie za lasem, dziewka jakby nieobecna dumała, nad młodzieńcem,
nieiwedziec czemu cały czas o nim myśłała, jak sie do niej uśmiechał, jakie ma
oczy niebieskie, jak te kwiatki koło sadzawki, modre...I jak na nią patrzyły,
stara patrzyła na dziewczyne, patrzyła...
A ty czasem we wsi szykowało sie weselisko!!!!
A jak weselisko, to wiadomo, karzy przyjś może, byle podarek młody przyniósł.
Żenił sie Wincenty od Podgórskich z niejaka Martą, ale się weselicho szykowało,
że wieś takiego nie pamietała!!!!
Wieści dotarły nawet do smutnej chałupinki za laskiem...Jakze wandzia mażyła,
że tam pójdzie!!! Ale co na siebie wdziać, przecież nic nie ma!!!
Babce żal się zrobiło dziewczyny, postanowiła jej pozwolic iść, no bo jak to
młodego ciagnie do młodych, a dyć Wacław na pewno jej nie bedzie chciał, jak
tam i Hanka Zagrodna bedzie i insze dziewki, i ojciec chłopaka i cała wieś!!!
Zatem niech idzie i juz jej stara swoje buty szykuje, zwykłe chodzki, i zapaske
pozyczy, za duża nieszkodzi, to sie zawinie. I wymyła sie Wand w źródełku, i
włosy w korone zapletła, i taka była piękna jak nigdy...
a we wsi juz grają, juz słychac skoczna muzyke, bum bum bum hopsa la la
Nogi same podrygują, a jedzenia! a napitku wszelakiego!!!
I wandzia już biegnie, jak na skrzydłach tylko szybko, i nawet podarek niesie z
soba, małego koziołka, co to stara za poród ode jednej baby dostała.
Jakież było gości zdumienie, jak ta znajdę dojrzeli, i jakie szepty, to TA
ZNAJDA, jak smiała przyjść , szepczą dziewki, złe jak osy, że taka Wanda
piekna. A tak sie wystoiły, i korale nawet ojcy przywieźli z targu, a ona...
A Wacław... Patrzył tylko na Wandzie, ona oczy spuszcza , rumieni sie, raz
blada, raz czerwona, podchodzi do młodych podarek daje, skwapliwie przyjety.
Młodzi sa tak szczęśliwi,bo tyle gości i taka zazdrość we wsi, że nawet dla
znajdy w takim dniu nalezy sie być miłym....

[karambol45]

i znowu przerwa?

czekam i nic nie robię tylko zerkam na ten wątek
zlituj się kobieto........

[capa_negra]

Z czego to przepisujesz?? i do tego z tak potwornymi błedami

[karambol45]

no nie wytrzymam i co dalej
plissss..
ale wątek

[kalinkaagata]

już napisałam, przedostatni wpis, oczywiscie to nie koniec

[moyyra]

A ja chciałabym coś napisać, moze nie jest to historia tak mrożąca w zyłach
jakie czytałam

Dzieckiem byłam wtedy 4-5 lat może miałam
Pewnej nocy obudziłam się, za oknem biła jasna poświata, widziałam mamę, która
spała obok mnie uspiona głebokim snem.
Nagle odnioslam wrażenie, że łózko podniosło się,wystarczy wyciągnąć rękę i
dotknąć ...nie mogałm się ruszyć, leżałam jak sparaliżowana.
Widziałam mojego pluszowego konika na dywanie, rupieci na 2 metrowej szafie (z
góry).
Ciągle przeżywalam w głebi swej dzeciecej duszy te wydarzenie, chcialam
opowiedziec o tym komus z rodzicow i jakiś wewnetrzny glos odwodzil od tego...
Powtarzało się, to kilka razy ...
Na wąskim łózku rano budziłam się z nogami na poduszce, krew z nosa mi ni stad
ni zowąd w nocy mi leciala a okazem zdrowia byłam (wszczepy ?)
Pozostawiło we mnie niezatarte wspomnienia.

Po latach natrafiłam na książke Danikena - identyczne opisy, takie same
wrażenia innych ludzi...
Po prostu miałam do czynienia z istotami pozaziemskimi ....(ale to brzmi).
////
////
////

2 październik 2005. Jestem na spacerze z mężem i z dzieckiem.
Pytamy się napotkanego faceta, ktora jest godzina.
I mniej wiecej w tej godzinie odeszła na zawsze moja babcia.

Zbieg okoliczności ?

[a.lenard]

Ja kiedys wynajmowałam mieszkanie z moim mężem, tzn.wtedy jeszcze nim nie był.A
więc w nocy jak było zupełnie cicho to skrzypiała podłoga (był parkiet) i
otwierała się stara szafa. Dodam że przeciągów nie było. Mieszkaliśmy na
parterze i ja wogóle okien nie otwierałam na noc. Potem mąż wyjechał do innego
miasta do pracy i ja mieszkałam sama. Spałam przy świetle, bo strasznie sie
bałam. Bałam zapytac się o to ludzi którzy nam wynajmowali, ale myślę ze tam
umarła starsza kobieta i jej dusza nie mogła przedostać się do nieba. Ponoć tak
się dzieje jak bliscy nie modlą sie po śmierci. Gdyby moje przeczucia sie
potwierdziły to chyba bym musiała się wyprowadzić, bo bym zwariowała.

[a.lenard]

Zapomniałam dodać ze na wszelki wypadek pomodliłam się za tę osobę i wiecie co?
Poprostu przestała się otwierać szafa i skrzypieć podłoga.

[a.lenard]

Jeszcze jedna historyjka. Kiedyś poszłam ze swoim facetem na stary żydowski
cmentarz, w nocy. Miałam przy sobie aparat. Zaczeliśmy robic zdjęcia na
cmentarzu. Może to straszne ale zaczelismy się wygłupiać. Stawac przed krzyżem
i rozkładac ręce jakbyśmy to my na nim wisieli. Jak sobie o tym pomyślę to aż
mi głupio, bo poprostu zachowalismy się skandalicznie, ale bylismy młodzi. No
więc nagle mój facet powiedział, ze dziwnie sie czuje. A on naprawde nigdy sie
nie boi. Jak zobaczyłam jaki jest przestraszony i blady to zdretwiałam.
Poczulismy sie tak jakby ktos na nas patrzył. Matko! jak mysmy wtedy zaczeli
uciekać, co sił w nogach. W pare minut bylismy pod domem. Po jakimś czasie
kliszę wywołałam. I żadno zdjęcie zrobione na cmentarzu nie wyszło!!!!
Wszystkie były prześwietlone! Dziwne, raczej powinny poprostu byc ciemne.
Wszystkie wcześniejsze zdjęcia i te zrobione po cmentarzu wyszły normalnie. Do
dzis omijam ten cmentarz z daleka. Już nigdy póżniej na niego nie poszłam.
Myślę ze zakłuciliśmy spokój tych zmarłych dusz i one nas "ukarały"

[a.lenard]

dodaję sprostowanie: krzyże były na cmentarzu jakims starym powojennym, a na
żydowskim stawaliśmy przy pomnikach i grobach

[pitupitt]

Co za kretynizmy😂

nie straszne ale fajne

[be.em]

może nie na temat, ale pamiętam na cmentarzu, gdzie lezy mój dziadek znalazłam
taki grób, gdzie pochowane jest małżeństwo. Urodzili się tego samego dnia,
miesiąca i roku, przeżyli ze sobą kupe lat i zmarli dokładnie dzień po sobie.
Najpierw Ona potem On. Z tęsknoty. To chyba przeznaczenie..

[kate33]

No chyba mnie z pracy wyrzucą, bo ciągle czytam ten wątek... dobrze że sama w
pokoju siedzę i nikt mi na rece nie patrzy

To i ja się dołożę...
Mój tato zginął w wypadku. Po jego śmierci jeszcze przed pogrzebem, kuzynka w
nocy wstała do wc (mieszkała naprzeciw naszego domu) odruchowo popatrzyła w
okno i zobaczyła wujka, czyli mojego tatę jak stał na chodniku przed domem.
Mówiliśmy się, że może sie jej wydawało, ale nie dała się przekanać.
Natomiast najstarsza siostra strasznie się bała po śmierci taty. Jej mąż
chodził czasem do pracy na nocki i wówczas brała do siebie do pokoju na noc
córkę swojej szwagierki, wieczorami bała się wyjść, itp. Aż pewnej nocy
przyśniło jej się, że była na weselu, patrzy a w jej stonę idzie tata.
Przestraszona mówi do swojego męża, że idzie tata ale ona strasznie się go boi
bo on przecież nie żyje. Podszedł do niej tato i widząc jak bardzo się boi
powiedział "córeczko dlaczego tak się mnie boisz przeciez jestem Twoim ojcem i
nie zrobię Ci krzywdy". Po tym śnie stwierdziła, że faktycznie dlaczego ojciec
miały jej wyrządzić krzywdę i przestała się bać. Nie ukrywam, że jak mi to
opowiedziała, to równiez przestałam się bać, że mogę gdzieś zobaczyć tatę.

[kate33]

Przypomniało mi się coś jeszcze...
Mieszkam u męża, przy czym my mieszkamy na piętrze, a teście na parterze. Z
jakieś 4 może 5 lat temu przed Świętami Wielkanocnymi, w Wielki Piątek, mąż z
teściami pojechał ok. 21 do kościoła na czuwanie. Ja zostałam sama w domu na
górze, przy czym nie miałam tej świadomości, bo słyszałam jak ich nie było,
odgłosy otwieranych i zamykanych drzwi na dole. Jak wrócił mąż pytam, czy
teściowa nie chciała z nimi jechać, a on mi na to że byli wszyscy razem. Więc
mu mówię, że przecież koś chodził po dole, słyszałam trzaskanie drzwiami, ale
nie zwracałam uwagi, bo myślałam, że została teściowa. Zastanawialiśmy się co
to mogło być, podejrzewaliśmy że może to pies, bo jak nieraz leżał pod drzwiami
wejściowymi i się drapał to często było słychać drgania drzwi, ale wówczas pies
był zamknięty w kojcu. Do dziś nie wiem co to mogło być, a przecież wyraźnie
słyszałam te drzwi.

Straszne prawdziwe opowiesci

[mamaemmy]

Kalinkaagata-pisz!Odswiezam strone co pięć minut...

Dodam jeszcze jedną historie.
Pisałam juz wczesniej o jednej przyjaciółce z domu duchów-tą opowiesc
słyszałysmy od jej taty-gdyby opowiedział mi to ktoś inny,nie uwierzyłabym.
To było jak jezdził daleko w trasy.któregoś dnia miał godzinny postój i poszedł
sobie na bardzo stary cmentarz-chodzil sobie i patrzył na zabytkowe groby.Nagle
stanal przy nim staruszek,w kapeluszu,z laseczką i ni z tego,ni z owego zacząl
mu opowiadać,kto leży w tych grobach:a tu panie,leży najbogatszy gospodarz ,miał
dwanascie krów,a ten to byl złodziejem,ludzie go nie szanowali we wsi,a ta
sypiała z tamtym,a tu lezy pierwsza zona tego gospodarza...Ot zwyczajne
ploteczki wiejskie...tylko,że tata Agi patrzy,a tu daty smierci z początku
wieku!Nagle staneli nad grobem,tak starym,że nie bylo widac nazwiska i ona pyta
tego dziadka:a tutaj kto lezy?Patrzy,a obok niego NIE BYŁO NIKOGO!!!Podobno aż
mu się nogi ugięły,zaczął biec rozgladając się,ale tego pana nigdzie nie
było!Nie mógł uciec,bo on z ta laseczką chodzil bardzo powoli.

[kalinkaagata]

Wanda po złożeniu życzeń młodym usiadła na ławie, w jakims cichym konciku, i z
dala obserwowała Wacława, a on tańczył, przyśpiewywał, z pannami szystkimi
jednako się bawił, no może najwiecej to z Hanka, bo ojciec co rusz kuksańcami
do panny go przymuszał.
Już i Wacław zaczął zerkac na Wande w kont wcisnieta, wielką miał ochotę z nia
zatańczyć, ale czy znajda taka umie , pewnikiem nie, zresztą ojciec juz widzi
te ukratkowe spojrzenia i nie w smak mu sa one.
Trzeba ojcu wytłumaczyc, ze taki wycieruch to przeciez nic nie znaczy, a , że
ładna to miło popatrzec. Jak pomysłał tak tez i zrobił.
"tatrzeć wolno"
Odrzekł ojciec, ale Hanka to widzi. Ale co tam Hanka siwucha juz krew w zyłach
rozgrzała, to i Wacław do tańca Wandzie prosi. Ona wystraszona , wymiguje sie,
że nie umie, ale przecie, bo to raz zza plota podgladała, jak tańczą na weselach
bo to raz tańczyła w lesie, gdzie gałąź była kawalerem, a ptaki orkiestrą.
Więc juz razem tańczą, a dziewka się śmieje, i smieje, i już tchu brakuje tak
szybko wiruje w tancu. Jeszcze nigdy nie była tak szczęśliwa...
Widzą to wszystko panny insze, i Hanka widzi, marszczy grube brwi, policzki
wydyma, ze niby nic to, ze ja nie obchodzi, a zła, że aż strach.
A Wacław tańczy i tańczy, jak przestają grać, to siędzie, zatańczy z inna
panna, ale najwiecej to z Wandą.
Ale juz póżno, już Wanda do domu sie zbiera, Wacław to widzi, podbiega,
-przyjdź nad źródełko lesne jutro w połódnie, przyjdź...
Panna sie wacha
-przyjdziesz?
-PRZYJDĘ
uciekła
Po nocy straszno było wracać , przez las do domu, ale serce rozgrzewało
wandzie, jutro zobaczy ukochanego, czy on się domysla, ze ona go kocha?, och
ale on na pewno ją kocha, przeciez z nią tańczył, i na pewno jutro poprosi ją o
ręke, i zamieszka w tej slicznej chacie, i bedzie miała buty i nowe zapaski i
gromadke slicznych dzieci o modrych oczach...
Stara juz spała czekała na panne.
Panna wchodzi cichutko na palcach, ale słyszy, ze stara nie śpi, więc w mig juz
jej opowiada, jak to tańcowała, i , że Wacław ją kocha, na pewno, i, ...
Ale , nie lepiej o spotkaniu nie powie, jakoś sama czuje, mimo całego
szcześcia, ze nie powinna o tym mówić...
Stara słuch przytakuje, ale studzi zapał, mówi, że Wacław juz dawno obiecany
innej, ze rodziny juz z dawien dawna to ustaliły, że wszyscy o tym wiedzą, a bo
to raz chłopaki bałamuca dziewczyne, a potem to z tego to dziecko, takie jak
ona...
Nie chciała słuchac , uciekła z chaty, na ławie pod oknem siedła i oddała się
słodkim rozmyślaniom...
W nastęonym dniu, stara poszła do wsi, niby po nalezność za wyleczenie jednej
sie dopominac, ale tak po prawdzie zasięgnąć języka , jak to na tym weselu
było. Juz cała wieś plotkuje, Hanka czerwona ze złości. Juz nawet starej
kumoszki z radością donoszą (aby tylko prztyczka dac tej zarozumiałej hance),
że Wanda z Wackiem to całe weselicho przetańczyli, i, że ojciec chłopaka to
widział i NIC NIE MÓWIŁ.
Matka Hanki to nawet przed dom się wstydziła wyjść, taki wstyd...
Stara słucha ździwiona , i mysli, myśli, a może i juźci Wacław zakochał się w
jej pannie, przeciez piękna jest jak zadna z okolicznej wsi.
Przeciez jest bogaty, może stary nie będzie naciskał na ożenek z Hanka, przecie
jego jedyny syn, może chce mu szczeście darowac, i przychyli głowe na Wandzie?
Ale jakże ona taka biedna, taka obszarpana bedzie się z takim kawalerem
spotykać?
Stara szybko do domu wraca, pod podłoga ma schowane zawiniatko, a w zawiniatku
monety, odkładane na pochówek i dla Wandzi , jak jej już zabraknie, bierze pare
monet , reszte chowa, już wie co z nimi zrobi.
A tym czasem Wandzia już czeka nad źródełkiem, którego wody maja kolor taki
samiutki, jak oczy jej lubego.
Wacław przychodzi, w pasie łapie dziewke, i wyskoko do góry podnosi, i całuje,
oj jak całuje. Wanda oczy zamyka cała szcześliwa.
Biegna przez polane, smiejąc się nie wiadomo dlaczego, i po co, poprostu, tak
ze szczęścia, sama radościa życia, samą radością młodości.

[kalinkaagata]

oczywiscie to nie koniec opowiesci, ale zblizam sie do wlasciwej czesci
kalka wstala, wiec napisze poznie bo juz siedzi mi na kolanach i chce pisac na
klawiaturze

[karambol45]

a może to jakaś mickiewiczowska ballada

[mamaemmy]

Kalinkaagata lepiej niz Mickiewicz piszebez urazy dla wieszcza,oczywiście

[sweetsusana]

A ja juz sie czuje jak ta Wandzia)))))

[procesor]

mamaemmy napisała:
> Kalinkaagata lepiej niz Mickiewicz piszebez urazy dla wieszcza,oczywiście

bez urazy dla Kalinkiagaty ale wieszcz jednak tyle błędów ortografizznych nie
robił
(i stylistycznych)

ale wątek czyta się fajnie

[kalinkaagata]

he he do wieszcza daleko mi , ale wieszcz nie miał rozbrykanego 6 m. dziecka na
rekach w trakcie pisania

[izabela_741]

Jak ktos z mojej rodziny czy bliskich znajomych umarl - to dopoki mieszkalam z
rodzicami zawsze to ja odbieralam telefon z taka nowina. Nie, zebym najczesciej
odbierala telefony ale zawsze na mnie trafialo.
W pewnym momencie tak mialam tego dosc (jakies przeznaczenie czy inna cholera
stwierdzila chyba, ze mam najsilniejsza psychike?), ze gdy ktos byl chory (tak
ze 2 razy) to slyszac telefon powiedzialam (po razie) do mamy i do taty -
"mamo/tato odbierz, to wujek umarl". Nie pomylilam sie. Ale jak zobaczylam
mine ojca (nie pomylilam sie) to stwierdzilam, ze sama bede odbierac telefon,
bo to po prostu ja mam odebrac.

[kleo1]

no i gdzie ciąg dalszy o Wandzi?
p.s. mam tak na drugie




--





Cokolwiek pomiędzy ludźmi kończy się, znaczy nigdy się nie zaczęło.
Co było a nie jest nie pisze się w rejestr.

kleo

[be.em]

Kleo to jest pomysł na nowy wątek nasze drugie imię. ja też mam cudne
calkiem

[luleczka1]

Ja osobiście nigdy nie przeżyłam jakichś dziwnych historii, ale moja mama tak.
Pamiętam jak mi opowiadała co się wydarzyło, byłam jednocześnie przerażona i
bardzo wzruszona.
Kiedy synek mojej siostry miał gdzieś tak ok/7,8 miesiećy nie pamietam
dokładnie ile, mama która sie nim zajmowła, wkładała go czasami do tak zwanego
chodzika.Mały jeżdził sobie po całym mieszkaniu a ona mogła coś w tym czasie
zrobić. no i pewnego pięknego dnia mały był w chodziku ale drzwi na schody były
otwarte.
mama zajęta robotą słyszy nagle czyjeś wyrażne kroki na schodach, pomyslała kto
to idzie? i poszła . to co zobaczyła po prostu ją zmroziło.mały w chodziku stoi
na krawędzi schodów i już już miał zjechać......w dól. a schody wysokie i
strome.szok. mama do dziś powtarza że to Józek( jej mąż a mój nieżyjący tata)
przyszedł na pomoc wnuczkowi i ja w to wierzę. musze dodać że moja mama jest
raczej sceptyczna w tych sprawach.jak o tym piszę to ryczeć mi się chce, bo te
kroki to było takie głośne tupanie.....
a jeśli chodzi o sny to raz mi się śnił zmarły tata. nic a nic się go w tym
śnie nie bałam a muszę powiedzieć że ja jestem straszny cykor na takie historie.
no i jestem sobie wtym śnie i widzę idzie tata. myślę przejdzie i pójdzie
dalej. a on podszedł do mnie przytulił.... i powiedział: córeczko jak ja cię
dawno nie widziałem, tak się cieszę że cię widzę i coś tam jeszce mówił ale
nie pamiętam. to co mi utkwiło to uczucie radości spokoju i miłosci. to mnie
dziwi bo za życia taty nie było między nami dobrze. i teraz powstaje w mojej
głowie pytanie. czy ten sen to ja sobie sama podświadomie wytworzyłam, bo
takiego ojca chciałabym mieć czy z tęsknoty, czy to rzeczywiście było spotkanie
tylko w innej rzeczywistości???sorry ze nie potrafię tego ująć w słowa ale
chyba wiecie o co mi chodzi...

[kalinkaagata]

Juz pisze

[kalinkaagata]

Mijały dni zblizal sie dzień targowy, w którym to chłopi jeźili do pobliskiego
miasta sprzedawać płody swych ziem. Na targu tum mozna było równiez kupić
tkaniny , przywiezione z dalekich miast, korale czerone jak krew, drewniane
koniki i wszelkiego rodzaju cudeńka.
Znachorka zabrała sie na wóz jednego z gospodarzy (oczywista musiała mu cosik
zapłacic) i zatopiła się w marzenich...
" ...Wacław poślubi Wande, pierwej oczywista ksiądz ją ochrzci...
Pewnikiem zamieszkają przy ojcach Wacława, ale to nic, na pewno znajdzie sie
dla niej jakaś izdebka, malutka, taka, żeby weszła ława, na której mogłaby
spać. Wandzia będzie miała gromadkę pięknych dzieciaczków, którym ona bedzie
opowiadać o róznych ziołach. Nikt we si nie bedzie ja nazywał czarownica,
wszyscy będą ją poważać, jako babkę, japrzedniejszej we wsi gospodyni..."

A tymczasem Wacław rozmawiał z ojcem...
Tłumaczył mu, że dziewka nic dla niego nie znaczy, że przeciez ojciec tez miał
insze panny przed matką, że wieś może sobie gadać, że owszem pujdzie do Hanki,
i , że oczywista ożeni się z nią.
Ojciec usłyszawszy takie zapewnienia, zrozumiał , że panna, jest tylko zabawką,
jak drewniany konik na biegunach, co gdy mu płozy odpadnu, ze zuzycia, to sie
go wyrzuca, miast doprawić nowe. Niech nowe doprawia biedny...
I młodzieniec tak myślał naprawde.
Jak dziecko brzydkie i głupie zapewniane o swojej piękności i mądrości jest
dumne, tak piękne i mądre rozpieszczane i przez wszystkich podziwiane będzie
zepsute i wrośnie w pyche. Tak było i z Wacławem.

Tymczasem stara na targu oglada sukna dla swej wnusi, dla swej Wandzi.
Przebiera tkaniny i czerwone i w kwiaty, i w paseczki malutkiej. W końcu trafia
na kramarke co z dalekich stron ma tkaniny, i wsród nich zauważa tę
najpiekniejszą, niebieska jak niebo, modra jak oczy Wacława.
Tkanina ta droga jest okrutnie, ale stara ja kupuje, przeciez to dla szczęścia
jej podobiecznej, dla szczęścia równiez jej.

Wacław spotyka się nadal z Wandzia, przy źródełku. Siedzą patrza sobie głęboko
w oczy, czasami uda się młodzianowi skraśc całusa, pospaceruja po lesie. Ale
panna jest płocha jak sarenka, jak ja złapie to sie wyśliźgnie, jak przytuli to
leciutko odepchnie. Młodzian jest już tym zniecierpliwiony, nie tak to widział,
nie takich zapewnien słodkich chciał słuchac, że kocha i cóż z tego, to słowa,
słowa które nic nie znacza.

Czyta się jak powieść:) n/t

[ania.silenter]

[kalinkaagata]

Dzięki dziewczyny, ciesze się, ze się wam podoba. Wieczorkiem napisze jeszcze,
mała mi zabkuje, i płacze nawet u swojego tatusia na rekach, tylko chce mnie.
Nie wiem może to taki okres. Kurcze ja znam pełno takich opowieści , które
opowiadał mi dziadek i wpomniana babcia.

[kalinkaagata]

znachorka przywiozła piękny materiał do domu, i zbrała się za szycie.
Tak zgrabnie jej to szło, że starczyło sukna na wstążki. Uszyła śliczniuchną
sukienkę , tak piękna, że i dziedziczka by się nie powstydziła.
Jakze wandzia sie ucieszyła!!! Nie wierzyła , że tak piekna rzecz moze do niej
należeć. Tego dnia była podwójnie szczęsliwa, bowiem Wacław zaczął cos
przebakiwac o slubie. Na wieść o tym stara postanowiła nie zwlekac i iść w
niedziele na msze do kościoła prosic ksiedza o chrzest, przecie teraz nie
odmówi, jak Wandzia ma iść za takiego kawalera.
Nadeszła niedziela , to miała byc pierwsza msza w jakiej wandzia miała
uczestniczyć. Ubrała piękna niebieską sukienkę, upletła warkocze z nich korone
i wpletła w nia niebieskie wstążki.
W kościele wszyscy zamiast na księdza patrzyli na Wande.
A już najbardziej to Hanka z dziewczetami. Po mszy stara poszła do księdza,
Wanda zaś nie mogąc się babki doczekac , powoli zaczeła iść w kierunku ich
chatki. Zbliżała sie już do polanki przed laskiem, gdy droge zastapiły jej
panny ze wsi, było ich kilka a na czele gromady stała Hanka.
"ty znajdo, a zostawisz Wacława"
A DLACZEGO MIAŁABYM TO ZROBIĆ?
"bo on mi jest przyobiecany, toba sie bawi, jak kot złapana myszą, zemle cie i
zostawi, juz po wsi chodzi i chłopom opowiada jak to z toba nad źródłem..
Wanda nie chciała tego słuchac, nie wierzyław w słowa Hanki, odwróciła się i
zaczeła iśc w stronę czoła lasu.
Hanka była cała czerwona ze złości, niewiele myśląc złapała kamień i rzuciła w
dziewczyne. Kamień został tak nieszczęśliwie rzucony, a może to diabeł nim
pokierował? Tak, że ugodził Wande w skroń, panna upadła, ale dziewki ze wsi juz
odchodziły do domów, jeno Hanka widziała, że Wanda sie nie rusza...

Mała mi się budzi reszta później

[kleo1]

nie wiem czemu ale tak włąsnie myślałam...

kurcze skitram się dziś!
właśnie obejrzałam "przepowiednie" mąż włączył "piłę" uj...

Ostatnia część

[kalinkaagata]

Stara wracała z kościoła ta grużka co zawsze, była zadowolona, udało sie
przekonac ksiedza do chrztu, co prawda będzie to kosztować spora część monet ze
skrytki, ale to nieważne, ważna jest Wandzia, po paru krokach babcia coś
zauważyła w krzakach, coś niebieskiego, całkiem jak...

Mineło troche czasu...
Chatka starej opustoszała, tak po prawdzie to nikt we wsi nie wiedział dlaczego?
Poszeptywano to tu to tam o smierci Wandy, czego nie wiedziano to sie
domyslono, przecie każdy widział jak dziewki szły za nią pod las...
A stara...
Widziano ja jak w niebieskiej sukni, tańczyła na targu w mieście...
Po wsiach łaziła, gadała, jak to jej wnuczka wyszła bogato za mąż, i, że nad
źródełkiem pałac jej postawiła...
Gadano, że zwłoki dziewki odarte z sukni wrzuciła do onego xródła, bo Wanda
często pokazywała sie ludziom nad tym źródełkiem, tak , że w końcu ludziska
przestali tam chadzać...
Jeno Wacławowi się nie pokazała, chociaż ją tam szukał , nawoływał , tesknił...

Wacław ożenił się w końcu z Hanka, wesele było piękne, i gości chmara. zyło im
sie dobrze, jednego nie mieli dzieci...
We wsi powiadalo, że to wacławowa Wanda dzieci im odbiera, jeszcze przed
poczęciem, bo to miały być JEJ dzieci...
Ponoć komus nawet zagineło dziecko w jakiejs wsi, mówiły ludziska, że to Wanda
zwabiła , i w źródełku schowała...
Chacina za laskiem stała jeszcze długo...
Pewnego dnia spłoneła, a z nią znikła stara, mówili, że to babce całkiem się w
głowie pomieszało, i sama się podpaliła...

Taka opowieść opowiadala mi moja babcia.
Opowieśc ta funkcjonuje w naszej rodzinie długo...
Myśle, że wiele, bardzo wiele w niej bajania, ale może i źbło prawdy jest,
skoro siostra babci, równiez opowiadała ja swoim wnukom.

[kleo1]

i wyszło na to, że ta dziewczynka co miała nie chodzić pod las bawiła się z
Wandzią?
fajnie 8)

[maw51]

Ależ ja bym chciała przeżyć którąś z tych waszych historii. Niestety póki, co
mam tylko szara rzeczywistość.

[mispolonia]

to może nie takie straszne ale posłuchajcie...
moja babcia dostała 3 zawał i wylądowała na intensywnej terapii, po kilku
dniach było z nią lepiej więc poszła na oddział. w nocy chciała siusiu ale
pielegniarki nie reagowały na dzwonek więc próbowala wstać i zakręciło jej sie
w głowie i upadła i walnęla o metalowe łóżko i straciła przytomność. Wzięli ją
na intensywną. Gdy przyszliśmy wyglądała okropnie, pod respiratorami, które za
nią oddychały (miała 84 lata) z wielkim krwiakiem na głowie. Wiedziałam że
nawet jak odzyska przytomność to długo nie pożyje w takim stanie.
wieczorem modliłam się gorąco do Boga żeby zabrał babcię jeśli taka Jego wola
bo jej czas w krótce nastapi a poco ma się męczyć. Była mi bardzo bliska i dużo
mnie to kosztowało. Całą noc nie mogłam zasnąć. Zasnęlam dopiero koło 6 rano.
Kiedy poszliśmy do szpitala powiedziano nam że zgon nastapił koło 6 rano. Było
to 1 kwietnia (prima aprilis) i Wielkanoc.
Nigdy babcia mi się nie śniła poza... 1 kwietnia 2005 r. Wtedy kiedy większość
z nas myślała o Ojcu Swiętym. Zmarł następnego dnia. Babcia była bardzo z Nim
związana.

[cyborgus]

czy ktos ma link do tego postu o tym co powiedzialy dzieci, ktore to wczesniej
wspomnialyscie? bo nawet nie wiem jak tego szukac w wyszukiwarce, a
poczytalabym sobie.

[natunia1]

dziewczyny,
Nie wiem po co ja to wszystko przeczytałam
Boję się jak smok, a siedzę w pracy, jestem recepcjonistką w hotelu
który jako porządny hotel jest 24 h na dobę OTWARTY
a jeszcze w dzień szef nakręcił stary zeger który wybija każdą godzinę
Help, oby do rana

[kjasja]

My z mężem poznalismy sie w conajmniej dziwnych okolicznościach, a było to tak;
Był sobie trzeci maja, moj maz wieczorem nie miał zamiaru nigdzie wychodzic,
był ubrany juz w pizame i juz kładł się do łózka, gdy nagle cos mu kazało wstac
ubrac sie i wyjsc z domu, jaks siła,czy cos nieokreslonego...Ja tez tego dnia
miałam nigdzie nie wychodzic, jeszcze tego samego dnia byłam 12o km od
Poznania,no ale przyjechałam, i czułam,ze na kogos czekam....powiedziałam
kolezance, ze zaraz do pubu wejdzie moj przyszły maż, oczywiscie zartem....no i
otweraja się drzwi wchodzi chłopak i patrzy prosto na mnie...
Dziwnie sie poczułam.Potem mi powiedział, zreszta do dziasiaj to wspominamy ze
widział wokól mnie jasne światło, jakby wskazówka,ze to ja....
no i tego dnia się poznalismy, i znamy sie juz prawie 12 latmamy dziecko..
Dodam najwazniejsza wiadomość, ten dzien 3 maj to rocznica (wtedy pierwsza)
smierci jego Babci, która go wychowywała i moj mąz był jej skarbem....Cyzby to
jej zasługa?

[orchidea77]

Mam gęsią skórkę po tych Waszych opowieściach...brrr...Ale dołączę moją historię:
Miałam wtedy 12 lat.Pewnej nocy przyśniło mi się,że na osiedlu gdzie wtedy
mieszkałam wybuchła wojna,na ulicy pojawiły się dziwne,białe czołgi,wszędzie
było pełno ognia,krzyków.W naszym bloku zaczęło palic się 3 piętro,potem
drugie.Wszyscy uciekli,tylko w naszym mieszkaniu została moja najmłodsza
siostra.Moja mama stała na dole i strasznie płakała,ale nikt nie mógł nam
pomóc.Kiedy się obudziłam ogarnęło mnie okropne przekonanie,że coś się stanie z
moją siostrą.Dwa dni później malutką potrącił rowerzysta,zmarła w wyniku urazu
głowy.
Najdziwniejsze (bo nie wiem,jak to nazwać) jest to,że moja 3-letnia córcia jest
bliźniaczo podobna do swojej zmarłej cioci.

[kalinkaagata]

brrr

[ajko]

Ja też mam kilka takich perełek.Mój mąż został zaproszony na wakacje do kolegi do Paryża.Kolega mieszkał w starej kamienicy,w oficynie,którą sobie kupił i wyremontował bardzo fajnie ponieważ jest architektem.Zawsze mieszkał sam,tzn.z kotem.Mój mąż zwiedzał z nim Paryż,wieczorkami chodzili do knajpek.Było miło i wesoło.Z podrózy mąż przwiózł sobie kilka pamiątek, zrobił też kilka fajnych, ciekawych zdjęć,które ja miałam odebrać.Po pracy odebrałam zdjęcia i czekałam na męża,żeby przy winku opowiedział mi coś o nich.Kiedy podałam kolejne zdjęcie mężowi i zapytałam "a to kto",mąż struchlał.Otóż jedno,jedyne zdjęcie było robione w mieszkaniu kolegi(reszta plenerowa).Na zdjęciu w starym ,stylowym fotelu siedzi mój mąż uśmiechnięty od ucha do ucha,a za nim stoi mężczyzna ok.30-letni.Postać tego człowieka ze zdjęcia jest bardzo wyraźna,jedynie twarz jest nieco "rozmyta".Mąż przysięgał,że kiedy Luc(kolega) robił zdjęcie nikogo w mieszkaniu nie było.Druga historyjka dotyczyła mojej teściowej.Kiedy umarł jej mąż miała czterdzieści kilka lat.Była jesień,wracała szybko z pracy do domu i nagle podszedł do niej kloszard(tak go określiła),brudny,nieogolony,w dziurawych butach.Teściowa miała juz powiedziec,że nie ma pieniędzy,kiedy ten człowiek chwycił ją mocno za rękę i położył na jej otwartej dłoni złotą obrączkę-taką samą jak jej ślubna,której nie nosiła od wielu laty i taką samą z jaką został pochowany jej mąż. Długo nie mogła dojść do siebie,a kiedy oprzytomniała,owego człowieka nigdzie już nie było.Trzecia historia wydarzyła się mojej"przyszywanej" ciotce.Ciotka ma dwójkę dzieci -starszą córkę i młodzszego o kilka lat syna.Synek miał może 5 lat i chodził do przedszkola ,kiedy zmarł jego ukochany dziadek.Rodzice zastanawiali się jak powidzieć synkowi,że dziadek zmarł.Kiedy zaczęli rozmowę i doszli do tego,że już nigdy więcej dziadek nie odbierze go z przedszkola(od smierci dziadka minęło kilka dni),Rafał powiedział,ze to niemożliwe,bo dziadek przychodzi codziennie ,wiąże mu buty i każe czekac w szatni na mamę.Rafał powiedział,ze dziadek wczoraj był , dziasiaj był i jutro będzie.Ciotka spytała panią w przedszkolu,czy ktoś przychodzi po Rafała .Pani odpowiedziała,ze dziadek Rafała(przedszkolanka go znała),ale tylko zakłada buty,a potem szybko wychodzi,bo podobno się śpieszy i każe Rafałkowi grzecznie czekac na mamę.Od rozmowy ciotki z przedszkolanka dziadek przestał przychodzić do wnuczka.W moim otoczeniu przemieszczaja się przedmioty,ale to temet na inną opowieść.

[wake]

No dobra to ja też opowiem Wam kilka historii, które są związane zmoją rodziną
i zmarłym tatą.Pierwsza historia przydarzyła się mojej mamie. Ja byłam wtedy b.
mała i zupełnie tego nie pamiętam, tę historię znam z opowiadan mojej mamy.
Kiedy miałam 2 latka mój tata zginął w wypadku samochodowym. Moja mama została
sama ze mną i moja o rok młodszą siostrą. Niedługo po smierci taty zaczęłam
mówić, że np. bawiłam sie przed chwilą z tatusiem lub, ze właśnie tatuś był w
domu i mnie przytulał...Moja mama zwalała to na bujną wyobraźnie i tęsknotę za
tatą. Ale pewnego dnia gdy mama przygotowywała w kuchni obiad, ja spałam w
swoim pokoju, a w pokoju obok przy otwartych drzwiach w łóżeczku leżała moja
siostra. Mama w pewnym momencie usłyszała, że grzechocze grzechotka, a moja
siostra zanosi sie śmiechem, poszła sprawdzić co ją tak rozśmieszyło. Weszła do
pokoju i zobaczyła jak nad łóżeczkiem unosi sie w powietrzu grzechotka i
grzechocze. Mama opowiada, że tak sie przeraziła że uciekła z domu na podwórko
i wróciła dopiero z sąsiadką.

dodam tylko, że ja przez bardzo długi czas pamiętałam tatę mimo iż byłam b.
mała jak zginął. Nie wiem czy to wynik dobrej pamięci czy tego, że jeszcze
długo po jego śmierci twierdziłam, że tata mnie odwiedza, a moja młodsza
siostra leżąc sama w łóżeczku wyciągała do kogoś niewidzialnego rączki i
zanosiła sie śmiechem.

[wake]

Następna historia dotyczy snu mojej mamy jakiś rok po śmierci taty. Jak już
pisałam moja mama została ze mną i moją siostą sama.
Pewnej nocy przyśniło się jej, że ona czyli mama ,ja , moja sistra i tata
spacerujemy po cmentarzu na którym pochowany jest tata. I tata w pewnym
momencie mowi że niedługo przyjdzie i którąś z nas zabierze do siebie.

Moja siostra Asia zmarła miesiąc później na posocznicę piorunującą, jest to
choroba popularnie nazywana sepsą bardzo nagła i niespodziewana.

Moja mama została wdową której zmarło dziecko. Zostałyśmy tylko we dwie.

[wake]

Idę na papierosa bo nie jestem w stanie napisać trzeciej historii tak jestem
roztrzęsiona. Mimo, że są to bardzo odległe zdarzenia to nie potrafie pisać czy
rozmawiać o tym bez emocji. Poprostu śmierć mojego taty i mojej siostry wywarły
ogromny wpływ na moje życie... tak chiałam sie wygadać((

kalinkaagata...

[mmu]

...może jeszcze opowiesz nam jakąś historię?
czekamy
pozdr
M.

wake!!!

[magi104]

Wróc z tego papierosa i napisz, proszę, tę trzecia historię...
Niesamowicie mnie zaintrygowałaś, choć historie, które opowiedziałaś są
tragiczne i na pewno baaardzo bolą....

[wake]

Historia nr 3 zdarzyła się parę ładnych lat później.
Moja mama wyszła ponownie za mąż. Nie był to udany związek i na szczęście moja
mama jest już dawno po rozwodzie. Mój ojczym nieprzepadał za mną. Miałam wtedy
8 albo 9 lat. Już nawet nie pamiętam za co ale strasznie na mnie nakrzyczał i
uderzył mnie. Pamietam, że bardzo płakałam i spałam tej nocy z mamą w łóżku. W
mojej sypialni spał mój ojczym. I znowu nie byłam osobiście przy tym zdarzeniu.
Jednak ok. godz. 1 nad ranem mój ojczym nagle wybiegł z mojej sypialni z
ogromnym krzykiem, bardzo szybko spakował najpotrzebniejsze rzeczy i zaraz
wsiadł w taksówkę i uciekł do swojej matki. Na pytanie co sie stało stwierdził,
że nasz dom jest nawiedzony bo właśnie gdy spał, obk łóżka stanął mój tata,
stał tak sobie i patrzył na niego.
Nie chcę do tego zdarzenia dorabiać sobie jakiejs własnej teorii, ale od tamtej
pory ojczym nigdy na mnie ręki nie podniósł.
Więcej mój tata nas nie nawiedzał, a przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo.
Jednak moje życie bywa czasem zbiegiem tak szczęśliwych okoliczności, że az w
to trudno uwierzyć. Jestem bardzo szczęśliwa, mam wspaniałego męża i synka i
tak sobie czasem myślę, że ktoś tam na górze mna sie opiekuje.
Pozdrawiam serdecznie
Agata

[be.em]

wake bardzo piękne i poruszające są Twoje historie, chociaż smutne ale masz
rację ewidentnie Tata nad Tobą czuwa pozdrawiam,

[magi104]

O! Proszę, dalszy ciąg
Wake!!! Piękna historia......
Szczególnie ta trzecia przywraca wiarę w to, że zło jest karane.....

[agula111]

mieszkamy w mieszkaniu po dziadkach meza. babcia zmarla pierwsza, jak umarl
dziadek to zaczelismy tam nocowac. w mieszkaniu byly jeszcze ich rzeczy. kiedys
wybralismy sie na piwo z kuzynem i jego dziewczyna. po powrocie zauwazylismy ze
na lozku lezy obraz , szyba do poscieli i szyba jest potrzaskana. pod tym
obrazem wisial jeszcze jeden.nawet sie nie przesunal.natomiast ten co spadl
musial chyba odpasc od sciany bo gwozdz nadal tam byl. oczywiscie w nocy nie
moglam zasnac ale to dopiero poczatek.
po przeprowadzce zaczelismy remont i w dniu kiedy go skonczylismy ja slyszalam
jak ktos chodzi po mieszkaniu (dziadek chodzil o lasce) natomiast maz mowil mi
rano ze snili mu sie dziadkowie. chyba przyszli zobaczyc mieszkanie.
pozatym czesto mialam wrazenie ze ktos sie nam przyglada.
potem urodzil nam sie syn i pare dni po powrocie ze szpitala w nocy zauwazylam
cos dziwneg. jakis szary "dym" na koncu lozka (swiatlo bylo zaswiecona a ja
karmilam . jak sie odwrocialam zobaczylam cos co wisialo w powietrzu i nagle
rzucilo sie w nasza strone. o malo zawalu nie dostalam.
ostatnia historia miala miejsce jakies 2 mies temu. o godzinie 3 w nocy
obudzilam sie i odwrocilam w kierunku konca lozka. przy a wlasciwie spod lozka
wystawala jakas postac. postac szybko zniknela a ja niemoglam zasnac do
rana.wiem ze to mialo twarz kobiety. wydawalo mi sie ze to tylko moja
wyobraznia ale czasami dziwne rzeczy slyszy moja mama ktora nie kiedy u nas
nocuje

[agula111]

mieszkamy w mieszkaniu po dziadkach meza. babcia zmarla pierwsza, jak umarl
dziadek to zaczelismy tam nocowac. w mieszkaniu byly jeszcze ich rzeczy. kiedys
wybralismy sie na piwo z kuzynem i jego dziewczyna. po powrocie zauwazylismy ze
na lozku lezy obraz , szyba do poscieli i szyba jest potrzaskana. pod tym
obrazem wisial jeszcze jeden.nawet sie nie przesunal.natomiast ten co spadl
musial chyba odpasc od sciany bo gwozdz nadal tam byl. oczywiscie w nocy nie
moglam zasnac ale to dopiero poczatek.
po przeprowadzce zaczelismy remont i w dniu kiedy go skonczylismy ja slyszalam
jak ktos chodzi po mieszkaniu (dziadek chodzil o lasce) natomiast maz mowil mi
rano ze snili mu sie dziadkowie. chyba przyszli zobaczyc mieszkanie.
pozatym czesto mialam wrazenie ze ktos sie nam przyglada.
potem urodzil nam sie syn i pare dni po powrocie ze szpitala w nocy zauwazylam
cos dziwneg. jakis szary "dym" na koncu lozka (swiatlo bylo zaswiecona a ja
karmilam . jak sie odwrocialam zobaczylam cos co wisialo w powietrzu i nagle
rzucilo sie w nasza strone. o malo zawalu nie dostalam.
ostatnia historia miala miejsce jakies 2 mies temu. o godzinie 3 w nocy
obudzilam sie i odwrocilam w kierunku konca lozka. przy a wlasciwie spod lozka
wystawala jakas postac. postac szybko zniknela a ja niemoglam zasnac do
rana.wiem ze to mialo twarz kobiety. wydawalo mi sie ze to tylko moja
wyobraznia ale czasami dziwne rzeczy slyszy moja mama ktora nie kiedy u nas
nocuje

wake!!

[mamaemmy]

niesamowite są te Twoje opowiesci.

[aleksandrynka]

przeżyłam kiedyś coś dziwnego. Kiedyś znaczy jakieś 10 lat temu, miałam 16-17
lat. Nie wiem do końca, czy to moja/nasza młodzieńcza wybujała wyobraźnia, czy
też rzeczywiście spotkało nas coś "specjalnego", ale kiedy przypominam sobie to
zdarzenie to dziwnie się czuję...
"my to: ja, mój kolega, koleżanka i jeszcze jeden chłopak. Był sierpień, w
każdym razie ciepły wakacyjny dzień, właśnie zaszło słońce. Siedzieliśmy we
czwórkę na ławce... Errata, kolega stał, obok niego pies, wilczur, reszta
siedziała. Za nami jakiś trawnik, przed nami uliczka, środek mniej więcej
trzydziestoletniego osiedla. Ławka stała równolegle do chodnika, jakieś 10
metrów od niej, po lewej stronie druga, pusta. To ważne
Gadamy, gadamy, nagle do ławki podszedł mężczyzna i usiadł na jej skraju, po
lewej stronie, tuż obok mnie. Mężczyzna o trudnym do określenia wieku:
staromodne ubranie, materiały z dawnych czasów, po kolorze, fakturze i kroju
datowałabym je na lata 70-te Gęsta, czarna broda przetkana pojedynczymi
siwymi włoskami, broda dość niesamowita, bo sięgała prawie oczodołów. Oczy...
Porcelanowe, nie wiem, jak to określić, kość słoniowa, sinawe, dość
niesamowite. Niestety, nie pamiętam dziś ich koloru, coś mi się majaczy, że
były błękitne. Podobnie zęby (nie błękitne, ale właśnie takie jak stara kość),
właściwie widziałam tylko wystające, wypukłe dwójki, własnie w kolorze kości
słoniowej, podobnym, jak oczy. Przybysz zapalił papierosa.
Cóż, zapanowała konsternacja, bo to dość dziwne, nieopodal była pusta ławka, a
człowiek bez słowa dosiadł się do nas. Zapadło milczenie, nie pamiętam
dokładnie jak się potoczyła rozmowa, ale brzmiało to mniej więcej tak:
Mężczyzna się spytał, czy my tu mieszkamy. "Tu" to dość ogólne stwierdzenie, bo
dookoła wiele bloków, w każdym razie odpowiedzieliśmy, że tak, ten od
urodzenia, ja krócej... Ktoś sobie zażartował... Ktoś spytał, czy ten człowiek
tez tu mieszka, a on odpowiedział, że przyszedł tu za sentymentem. Pokazuje w
prawo na wieżowce i mówi "Pamiętam jak ten blok dopiero się budował, a tego
drugiego w ogóle nie było..."
Nie wiedzieliśmy, co o tym myśleć. Pokazane przez niego bloki były mniej więcej
w jego wieku, trudno, żeby pamiętał czasy, kiedy ich nie było, a może
pomyliliśmy się w ocenie jego metryki... W każdym razie, w ten parny,
sierpniowy wieczór na ławce wkradła się dość niesamowita atmosfera. Niby nic
szczególnego, że do grupki młodzieży dosiada się jakiś człowiek, ale później,
kiedy o tym rozmawialiśmy okazało się, że wszyscy czuliśmy sie podobnie -
niepokój pomieszany z lękiem i ciekawością... Niesamowite wrażenie tego
spotkania potęgował fakt, że pies kolegi, wilczek, cały czas to powarkiwał na
tego meżczyznę, to cofał się piszcząc, i tak co chwilę. A psiak pogodny i
totanie niegroźny, na co dzień normalny w reakcjach zwierzak...
Po kilku chwilach i licznych nerwowych mikroruchach we czwórkę zgodnym chórem
stwierdziliśmy, że właściwie to musimy już iśc. Wstaliśmy, pożegnaliśmy się z
mężczyzną i zdecydowanym tempem oddaliliśmy się od ławki. Po kilku krokach ktoś
z nas spytał, czy nie mamy lusterka. Miałam jedno na wyciągnięcie ręki, wyjęłam
je (dla wszystkich było oczywiste, że chcieliśmy sprawdzić, czy dziwny przybysz
odbija się w lustrze!), odwróciliśmy się, a na ławce nikogo nie było. Wydaje
się niemożliwe, żeby w ciągu mniej więcej 15 sekund ten mężczyzna oddalił się
na taka odległość, żeby nie być dla nas widocznym. To tak, jakby rozpłynął się
w powietrzu. Jeszcze przed chwilą siedział zamyślony na ławce, a teraz w
zasięgu naszego wzroku nikogo nie było.
Dodam jeszcze, że opowiedziałam o tym spotkaniu koledze, który dość mocno
interesował się różnymi zjawiskami, sporo czytał i powiedział, że to mógł być
wampir. Hahaha, brzmi naiwnie, ale podczas rozmowy z nim szeroko otwierałam
oczy, kiedy pytał: czy słońce już zaszło? Oczywiście, właśnie co zaszło... Czy
obok był trawnik, ziemia? Jak najbardziej, tuż za nami! Koleg powiedział, że
jeśli to wampir, to nie zdecydował się zaatakować być może dlatego, że wśród
nas była osoba bardzo mocno wierząca, albo taka o silnej osobowości.
Śmiejcie się do woli, ja też trochę z wersji z wampirem pokpiwam, faktem jest,
że było to na prawdę niesamowite spotkanie, wszyscy automatycznie
zareagowaliśmy niepokojem, łącznie z psem...
Coś w tym musiało być...

[kasik882]

hej, wiem, że trochę czasu minęło od Twojego wpisu... ale gdzieś 8 lat temu przeżyłam coś bardzo podobnego... i czytając to teraz przypomniaLam sobie tą sytuację

[kasik882]

To były wiosna... czas przed sesją... mieszkam w dużym mieście, ale mam takiego farta, że blisko domu mam nieduży las. Pewnego dnia postanowiłam pouczyć się na świeżym powietrzu... około godziny 10-12 poszłam na brzeg lasu usiąść na ławeczkę.... były tam 3 ławki postawione wzdłuż siebie... usiadłam na środkowej z książką i zaczęłam pilnie wchłaniać to, co na egzamin niezbędne... Jest to miejsce, w którym często się kogoś spotyka - bo to wejście do lasu, a ludzie często chodzą tu z psami na spacer, czy młodzież na wagary . W pewnym momencie na ławce, która była obok usiadł mężczyzna... nie wiem kiedy i skąd przyszedł, nie widziałam tego, ale no mogłam być zaczytana i nie zarejestrowałam sytuacji. Człowiek ten siedząc obok przywitał się i zwrócił się do mnie po imieniu... co było dla mnie szokiem, bo nie przedstawiałam mu się i go nigdy wcześniej nie widziała ( był ubrany w szare, brudne, porwane ciuchy, był niechlujny w swoim wyglądzie... bardzo chudy, wręcz kościsty, wysoki, zgolony na łyso, oczu nie pamiętam, ale był przerażający w swoim wyglądzie).. to był okres kiedy paliłam papierosy.. podszedł do mnie i zapytał się czy go poczęstuje.. dałam mu papierosa i jak się zbliżył śmierdział strasznie gnijącym mięsem... masakra... potem usiadł na ławce obok i gadał dziwne rzeczy... nie pamiętam do końca co, bo nie wiedziałam czy jest jakiś psychiczny czy, o co mu chodzi... myślałam, że z jakiejś sekty jest... jedyne, co zapamiętałam to po swoim dłuższym monologu stwierdził, że " jestem jedną z nich i że jeszcze kiedyś się spotkamy..." to było przerażające.. po czym wstał i poszedł... przez chwilę byłam oszołomiona.. jak wstała, a w sumie wyleciałam na drogę żeby zobaczyć gdzie poszedł nigdzie go nie był.. po prostu zniknął... opowiedziałam to w domu i nikt nie by w stanie stwierdzić, co to było czy kto... pamiętam jeszcze, że przez ten czas jak siedział i gadał o dziwnych rzeczach przeplatało się to od Boga po diabła tak to zrozumiałam... to czułam strach i spokój dziwne to było, w tym czasie nikt nie przeszedł, i pamiętam jeszcze, że myślałam, że minęło z 10 minut.... a upłynęło 1,5h... nie spotkałam go już potem nigdy i mam nadzieję, że był to jakiś świr...

[panterarei]

taaa lokalny żul cie kojarzył z widzenia.. nauczka, żeby nie chodzić samej do lasu.

[pompompom]

To ja dorzucę parę dziwnych historii, które mi się przydarzyły. Ostatnia
poniekąd dotyczy katastrofy z Chorzowa i może też z Moskwy. Na tydzień przed tą
tragedią w Chorzowie coś mnie ciągnęło do okna w dużym pokoju. Z tego okna
widać dach przeciwległego budynku (jest niższy, ma tylko 2 pietra, mój 10). Na
dachu było mnóstwo śniegu. Patrzyłam i nachodziła mnie dręcząca myśl, że jak
nikt nie sprzatnie tego śniegu będzie katastrofa. Widziałam, jak nagle ten dach
się zapada do środka i ten śnieg tam wpada. Ta wizja dręczyła mnie przez
tydzień.

Wcześniej miałam też jakieś dziwaczne jazdy z moją torebką. Oczym duszy
widziłam jak ją trzymam a za chwilę już jej nie mam, mam tylko torbę
reklamówkę. Obraz był nachalny, natrętny, nie pomagały chęci przestania
myślenia o tym. Obraz pojawiał się przez kilka dni. Finał był taki, że w drodze
do pracy po przesiadce z jednego autobusu do drugiego (wszystko na szybko)
podniosłam rękę w której trzymałam i torebkę i reklamówkę i zamarłam. W ręku
miałam tylko reklamówkę. Torebki nie było. W torebce były klucze, dokumenty,
karty. Co przeżyłam to moje. Zastrzegłam karty, złapałam kumpla z samochodem
pojechałam pilnować mieszkania, aż przyjechał ktoś z domowników.
Wieczorem modliłam się do Św. Antoniego (przywrócenie rzeczy zgubionych), Św.
Judy (od spraw beznadziejnych), mojej śp. babci (już nie raz mi "pomogła" w
odnajdowaniu zgub i do naszego Papieża. Wszystkich poprosiłam, żeby chociaż
torebka się znalazła i moje rzeczy (notatki, zdjęcia i cały ten osobisty
śmietnik jaki każda z nas nosi w torebce). Na trzeci dzień dzwoni telefon.
Najpierw moja komórka (w ostatniej chwili przełożyłam ją z torebki do
kieszeni). Potem ten domowy. Odebrałam moja matka i krzyczy, że dzwoni mój
ojciec a jej były mąż (matka od rozwodu nie chciała, żebym spotykała się z
ojcem - robiłam to i nadal robię po kryjomu. Ona takie kontakty traktuje jak
zdradę z mojej strony i wolę jej nie wkurzać). Ok wracam do wątku. Okazało się,
że do ojca ktoś zadzwonił, że znalazł torebkę i jest do odebrania po takim a
takim adresem. Co dziwne ojciec wcale nie był u siebie tylko u swojej konkubiny
i ten ktos tam go złapał. Doszłam w końcu jak to się mogło stać,ale zbieg
okoliczności był niewąski, bo i owszem w moim dowodzie podane są imiona
rodziców, a w notesie na jednej stronie adres ojca z dopiskiem tato, ale bez
numeru telefonu, a kilka stron dalej komórka do ojca z dopiskiem T. (pod T może
byc Tomek, Teresa, Tadzio i wszystko co na T.). Być może skojarzyło im się imie
matki, bo konkubina ma tak samo na imię. Nie ważne. Torebka się znalazła,
brakowało tylko kasy.

Siedzę z kumplem z podstawówki na trzepaku podwórkowym. Spotkaliśmy się na
ulicy już jako dorośli ludzie. Siedzimy gadamy, wspominamy. I myśl jak flesz,
krótka, nagła: on nie umrze śmiercią naturalną. Pożegnaliśmy się. Minęło kilka
lat, wyprowadziłam się, z kolegą nie miałam żadnego kontaktu. Pewnej nocy
miałam sen, śniła mi się podstawówka, te stare korytarze, ludzie. We śnie
wchodzę do jakiegoś dużego pokoju, sali. Stoi tam wielkie łóżko z baladchimem,
pościelone. W pokoju panuje półmrok i jakaś taka uroczysta i smutna atmosfera.
Na drugim końcu łoża, tyłem do drzwi przez które zaglądam siedzi kobieta w
chustce na głowie, cała ubrana na czarno. Plecy przygarbione, taka cała
skurczona w sobie. I nagle odwraca się do mnie - zamiast twarzy ma trupią
czaszkę. Kostucha się znaczy.
Rano miałam telefon od koleżanki z podstawówki, że ten nasz kolega miał wypadek
i nie żyje.
Miałam znajomą. Pracowałyśmy razem, była moją szefową, a potem się
zaprzyjaźniłyśmy. Przez jakiś czas spotykałam się z jej bratankiem. Ona bardzo
chciała, żebyśmy byli razem. Nie wyszło [bez orzekania o winie ]. Bywałam u
niej w domu, poznałam rodzinę. Potem jakoś tak nasze kontakty się rozluźniły.
Miała problemy z mężem (było chory). Ten chłopak, z którym się spotykałam
wyjechał za granicę. Potem dowiedziałam się, że ożenił się. Zupełnie straciłam
z nim kontakt. Miała do tej znajomej zadzwonić, umówic się na pogaduszki,
ploteczki. Dzwoiłam pare razy, nikt nie odbierał. Myślałam, że o złej porze,
wyszli. Przyśnił mi się ten jej bratanek. Po raz pierwszy od kilku lat.
Widziałam go jak szedł korytarzem w mojej firmie (nie wiedział gdzie pracuję) i
czułam, że mnie szuka. Obserwowałam go. Ja go widziałam, on mnie nie mimo, że
patrzył na mnie. tak jakbym siedziła za weneckim lustrem. Potem wszedł do mojej
szefowej (fizycznie była podobna do tej mojej znajomej). Czułam że chce mi coś
powiedzieć, ale nie może, bo mnie nie widzi. Ubrany był cały na czarno
(garnitur, krawat, buty) i tylko koszula była biała. Miał bardzo smutną i
powazną minę.
Śnił mi się jeszcze parę razy w tym czasie i zawsze miałam wrażenie, że usiłuje
mi coś powiedziec, ale nie może.
Okazało się, że właśnie w tym czasie w domu mojej znajomej rozegrała się
tragedia. Zginęli oboje z mężem. Teraz wiem, że on w ten sposób chciał mnie
zawiadomic o śmierci ukochanej ciotki. Nie miał jednak do mnie żadnego
kontaktu, bo zmieniłam miejsce zamieszkania, a komórki wtedy jeszcze nie miałam.

Szłam sobie przejściem podziemnym przy stacji metra Centrum. przede mną na
szpileczkach jakaś babeczka. I widzę oczami duszy jak babeczka poślignawszy się
pada na tyłek. W chwilę później to stało się faktem. pojechała na obcasie, az
iskry poszły.
Na wesoło. Weszłam do łazienki, myśląc o czymś, co po chwili uznałam za
potworną głupotę. Mówię więc w myśli sama do siebie: ty się lepiej stuknij w
łep. W tym samym czasie otworzyłam szafkę i wypadł z niej kij od szczotki
(schowny tam przed nagłą wizytą gości i zapomniany) boleśnie waląc mnie w ten
głupi łep.

pompompom!!!

[orchidea77]

Prawdziwy jasnowidz z Ciebie!!!

[pompompom]

Eee! Bez przesady , ale fakt - parę snów mi się sprawdziło. Ostatnio śniło mi
się, że nie dostanę kredytu o który wystąpiłam, bo czegoś tam się dopatrzą, no
i dopatrzyli się choć z pozoru wszystko było ok.
I czasami nachodzą mnie takie dziwne myśli, szybkie, takie właśnie jak błysk
flesz, albo takie natrętne obrazy. Nigdy jednak nie posądzałam siebie o jakieś
zdolności. Często też pewnie takie sygnały lekceważę.

[pompompom]

A propos kredytu. Złożyłam wniosek w innym banku. Policzyli ile mogę dostać.
Ok. Pytam, a jak doniosę inne dokumenty to ile dacie? No niby więcej, ale to
nie pewnei w zasadzie tyle samo jednak co bez tych dokumentów.
Wczoraj w nocy przysniło mi się, że dostałam kredyt na kwotę dwa razy wyższą
niż ta o której była mowa.
Rano zabrałam dodatkowe dokumenty i poszłam jeszcze raz do banku. I wiecie co?
Dostałam dokładnie taką kwotę jaka mi się wyśniła.
Mam jeszcze jeden sen, ale o nim cicho sza. Ponoć jak się śnią sny seriami to
jest to ważne. Ja miałam taki "senny" serial.

[lucia1]

up

[pompompom]

Chcecie jeszcze. Proszę bardzo. Rok 1997 wakacje. Właśnie rozgościłam się z
kumpelą w na półwyspie Chalikidiki. Pierwsza noc, nowe miejsce myślę sobie
trzeba zapamiętać co się śni. Ponoć sny z nowego miejsca się sprawdzają. Bardzo
chciałam, żeby przyśniło mi się coś miłego. Rano wstałam nieco rozczarowana.
Przez całą noc śniłam o... prędkości. Taki obraz jak bym mijała w zawrotnym
tempie drzewa, domy, wszystko takie migające, uciekające w tył. Nie śniłam
jednak, że sama jadę tylko takie głupie wrażenie. Na na końcu był błysk i huk,
taki troszkę jak komiksowe bum (wiecie taki dymek z ząbkami jak coś wyleci w
powietrze). Obudziłam się. Usilnie starałam się odnaleźć w tym śnie coś miłego,
nic nie znalazłam. Ze złością pomyślałam: głupi sen, a tak chciałam śnić o tym,
że jednak ten mnie kocha, a ten uwielbia. Bo przecież pierwszy sen i mógłby się
sprawdzić.
Sprawdził się i owszem. Na plaży dowiedziałayśmy się z koleżanką, że tej nocy
zginęła lady Di. Przyczyną oficjalną była nadmierna prędkość, nieoficjalnie
dopatrywano się m.in. podłożenia bomby.
Niestety jeszcze nigdy nie przyśniła mi się wygrana w lotto. Szkoda

[lucia1]

Jeszcze jedną prosze...

[agula111]

ja tez, super sie czyta zwlaszcza przed snem........

[agnieszka-i-oskar]

up

[psylwia]

super wątek, ja czytam , a tu mój synuś przez sen woła -zostaw mnie , zostaw,
ale to tylko zły sen,
nie wiem jak ja dziś zasnę

[kasianina]

[url=imageshack.us]
[img=img93.imageshack.us/img93/5034/niebieskiegry0oh.jpg][/url]
ale to wszystko straszne:0))))i fajne co piszecie

[lucia1]

Jeszcze prosze...

[lucia1]

[kwiat_w_kratke]

Stare, ale dobre

[3-mamuska]

Ja tak miałam , ze śmiercią taty.
Był moj tato w szpitalu po wylewie nieprzytomny.
Pewnej nocy obudziłam sie przed pierwsza, i nie mogłam zasnąć.
Myslalam o tacie i płakała i w pewnym momecie mowie na głos "żegnaj tatusiu nie ze sie juz nie zobaczymy" rano zadzwoniła mama ,ze tato o godz: 1.03 zmarł.

[marusia_ogoniok_102]

Nie no, kto to wyciągnął i po jakiego grzyba zachciało mi się to czytać w środku nocy...

[memphis90]

Eeee, ale od któregoś momentu Kalinaagata zaczyna z netu kopiować - błędy ortograficzne magicznie zniknęły, zmieniła się narracja, pojawiły regionalizmy... Takie tam opowieści i bajdurzenia, jakich wiele.

[migotliwamakatka]

Ale historyjki bardzo emocjonujące - z przyjemnością przeczytałam Może macie więcej?

[mamuska25]

Ja mam takich historii bardzo dużo. Może dlatego, że mocno wierzę w życie wieczne, a co za tym idzie "świętych obcowanie". Niemniej często odwiedzają mnie zmarli.
Nigdy nie boję się ich, wiem, że nie żyją. Wiem też, że nie zrobią mi krzywdy, jeśli przyszli, to coś chcą przekazać, poprosić o modlitwę.
Mam kilka historii, które szczególnie utknęły mi w głowie, często je powtarzam i opowiadam znajomym, oczywiście ze stoickim spokojem.

Gdy miałam 7 lat, zmarła moja prababcia. Przyszła się ze mną pożegnać, nad ranem zastukała w okno, akurat spojrzałam- uśmiechnęła się, pomachała...

Miałam 16 lat gdy zmarł mój ukochany Dziadziuś. Zawdzięczam mu cudowne dzieciństwo, nauczył mnie wszystkiego- czytania, tabliczki mnożenia. W długie zimowe wieczory czytaliśmy razem na głos, Dziadek opowiadał dużo wojennych historii. Byłam z nim bardzo związana emocjonalnie. Chorował na Alzheimera, jego ostatnie tygodnie życia były bardzo trudne dla całej rodziny. Zmarł w szpitalu, co dziwne- nie dał mi żadnego znaku, nie pożegnał się.
Przed Jego śmiercią mojej Babci przyśnił się dawno zmarły ojciec z pretensjami, ze nie była na cmentarzu 1 listopada. Ona mówi, że" nie mogła, bo Franek taki chory". Na co zmarły ojciec jej odpowiada: "Trzeba było iść, posprzątać grobowiec, bo niedługo wam będzie potrzebny"... Mój Dziadzio zmarł 20 grudnia. Ponieważ nie umiałam pogodzić się z Jego śmiercią przez kilka lat prześladował mnie jeden i ten sam sen. Jego pogrzeb, gdzie wszyscy przyszli, ksiądz jest, trumna stoi, a Dziadzio spaceruje żywy po sadzie wśród drzew... Bardzo się męczyłam w czasie tych snów. Ale tylko dlatego, ze chciałam Dziadzia chronić, żeby nie zamknęli Go w tej trumnie, bo przecież On jest i żyje, spaceruje po sadzie... ten sen prześladował mnie wielokrotnie, zawsze ten sam scenariusz. Ktoś powiedział mi, że nie pogodziłam się ze śmiercią dziadka, że muszę pozwolić mu odejść, nie mogę go zatrzymywać. Kilka lat później, gdy byłam już mężatką, z dwójką dzieci miałam sen. Bardzo śliczny, realistyczny.

Spaceruję po pięknej łące pełnej kolorowych kwiatów. Obok mnie mój Dziadziuś. Czuję niesamowitą radość, błogi spokój. Idziemy obok siebie i uśmiechamy się, jest mi tak dobrze, nie chcę wracać... Między kwiatami miliony świec, różnej wielkości Jedne dopiero się zapalają, inne gasną, całe stopione tuż przy ziemi. Myślę, że każda świeca należy do jednego człowieka na ziemi, i Dziadzio kiwa mi z uśmiechem na twarzy jakby potwierdzając moją myśl, że tak jest, każda świeca to jedno ludzkie życie. Potem przechodzimy jakby do ogromnej sali z milionem łóżek. Wszystkie są białe, ślicznie zasłane białą pościelą, jakby nieruszone. Dziadziuś prowadzi mnie do jednego łóżka i mówi; "To jest moje łóżko, tu śpi prababcia... tu ciocia..." (Po kolei wymienia wszystkie osoby, które ja znałam, a które już nie żyją) Ogarnia mnie lekki niepokój, pytam; "gdzie moje łóżko", na co Dziadzio odpowiada: " Nie ma go tutaj, jeszcze długo nie będzie. Ja już przeżyłem swoje życie, idź i żyj najpiękniej jak umiesz- jeszcze się kiedyś spotkamy"...
Obudziłam się płacząc żywymi łzami. Ilekroć opowiadam komuś tę historię- płaczę. Teraz też emocje pusciły...
Dziadek jednak czuwa nade mną bardzo mocno. Od tej pory nigdy mi się nie śnił, choć ja często go wręcz o to proszę, zwłaszcza gdy nie wiem co zrobić, jaką podjąć decyzję.
Wiem też, że Jemu zawdzięczam pewną sytuację podczas jazdy samochodem, z której cudem wyszłam z życiem, zupełnie bez szwanku.

Muszę sobie popłakać, jeszcze później coś napiszę.

[kamunyak]

Eeee, ale od któregoś momentu Kalinaagata zaczyna z netu kopiować - błędy ortog
> raficzne magicznie zniknęły


no, własnie, z tymi błędami... jakos nie za bardzo pasują do najlepszej uczennicy, uciekającej z domu z powodu 4 na świadectwie (któras z opowieści).
Dlatego darowałam sobie dalsze wypociny panienki.
Natomiast nie wiem, faktycznie, po kiego grzyba odgrzabany wątek.

[mamuska25]

Kolejna historia przydarzyła mi się w nocy z 7 na 8 listopad 2014. Pamiętam tę datę gdyż 7 listopad, to była rocznica śmierci dziadka mojego męża. Nie znałam go osobiście. W środku nocy budzę się z mocno bijącym sercem i słyszę jak ktoś szura kapciami po podłodze. Charakterystyczne szuranie dla starszych ludzi... Wiem doskonale, ze to Śp. dziadek mojego męża. Zaczynam mówić: "wieczny odpoczynek... i czuję, że coś wchodzi mi na kołdrę i po plecach aż do szyi, czuję mocny ucisk na szyi i zaczynam krzyczeć. Ależ się mąż wystraszył...Ja trochę też, ale nie tej duszy, która spacerowała po pokoju, tylko tego uścisku szyi... Rano opowiadam sen-jawę mojemu M. na co on, ze to na pewno dziadek, przyszedł się upomnieć, bo pierwszy raz od 16 lat nie zamówiliśmy Mszy w rocznicę jego śmierci...

Często też kiedy zrobię generalny porządek na cmentarzu na jakimś grobie rodzinnym, dana osoba, która tam spoczywa śni mi się w nocy i dziękuje za opiekę, mówi np. jakie piękne kwiaty postawiłaś na moim grobie...

Bardzo często śnią mi się zmarli, czasem nawet nie z rodziny, którzy wołają:" Pomóż mi..."
Na pewno proszą w ten sposób o modlitwę...

kobiety napiszcie coś jeszcze

[kamea_chateau]

moja opowieść jutro ale dzisiaj mogę poczytać

[mamaemmy]

Ktoś pamięta ten wątek ? Cudny był !

[heca7]

Nie pamiętam ale sobie poczytam

[kamea_chateau]

mieszkamy w okolicach frontu z I i II wojny światowej.
Na rozwidlonych drogach prowadzacych na drogę do Warszawy i Żyrardowa jest cmentarz żołnierzy Polskich i Rosyjskich.
Ok pierwszej czy drugiej w nocy wracaliśmy tamtędy, mąz prowadził ja miałam tylko zamknięte oczy. W pewnym momencie poczułam energię....i usłyszałam męża ..."widzisz tego żolnierza??" ja go nie musiałam widzieć, ale mąż był bardzo wystraszony. POmijam że po jednej stronie drogi jest przyjemny las fajny na spacery, ten po drugiej stronie jest jakby mroczny, ptaki nie spiewają, brrrrr kiepska energia