wesele...koszula...i wielka afera! Mam dość:(

[kurka.domowa]

Nie radzę sobie ostatnio psychicznie z opieką nad naszym maluchem. Z natury
jestem bardzo nerwowa, łatwo wybucham. Ostatnio miałam strasznie dużo na
głowie. Ważny projekt w pracy (stres), zmiana niańki (stres), okazało się, że
mały jest alergikiem (stres), całe zeszłe półrocze w pracy - stres. No a mały
ma 1,5 roku. Wszystko nie, ciągłe histerie. Dzisiaj mamy wesele w rodzinie.
Pojechaliśmy po koszulę dla męża. Mały latał po sklepie jak oszalały, ściągał
koszule i buty z półek, uciekał...Mąż w międzyczasie miał ważny telefon z
pracy. W końcu nie wytrzymałam - wyszłam ze sklepu i powiedziałam, że
jedziemy do domu. Mąż wpadł w szał, zaczął wrzeszczeć, że nie panuję nad
dzieckiem, że on to umie się nim zająć, ja jestem do niczego itp, itp. Teraz
się nie odzywamy, na wesele chyba nie pójdziemy. Mały nie chce zasnąć...Nie
radzę sobie z tym życiem. A mam tylko jedno dziecko.

[edycia274]

Znam to. Mam tak z małą.Dla mnie zakupy to zgroza. Wytłumacz mężowi,że
wychowanie dziecka to wielki trud...a wogóle jak coś pisz na priv coś Ci
napisze.
nie martw się.

[mynia_pynia]

Bo dzieci się dzielą na : dzieci i terrorystów
I czasami nie jest ważne wychowanie.
Można popatrzyć na dzieci z tego samego domu, zdarza się że jedno to anioł a
drugie diabeł wcielony, a tak samo wychowywane.
Nawet bliźniacy są różni pod względem charakteru, posłuszeństwa, ciekawości
świata, itp.
Po prostu trafiłaś na "gorszy egzemplarz"

[niutaki]

po jaką cholere ciągłaś dzieciaka do sklepu? maż idzie, wybiera, mierzy,
pokazuje się Tobie/lub nie i już. Po co tam dzieciak????

[latouche]

a moze nie maja z kim zostawic dziecka? ja tak mam, oboje z mezem jestesmy
naplywowi w Krakowi, i ja moje dzieci ciagam za soba wszedzie, nawet jak ide do
weterynarza z ktoryms kotem

[niutaki]

ale byli WE DWOJE zauważ moja droga więc mąż mógł iść po tą cholerną koszulę,
a żona mogła się zająć dzieckiem tj: pospacerować/iść na lody/obejrzeć wystawy
w pobliskim sklepie, proste?

[gacusia1]

Badz dzielna i popros meza o pomoc.Ja mam dwoje dzieci,ale cora to juz
pannica,a syncio ma 8,5 m-ca i diabel wcielony z niego.Miewam takie okresy,gdy
wydaje mi sie,ze nie mam juz siel,ze wsciekam sie na meza,ze nie pomaga i
ogolnie mam wtedy dosyc wszystkiego.Powiem Ci szczerze,ze wlasnie wsparcie meza
bardzo pomaga,chocby na chwile zajal sie malym,a ja odzyskuje spokoj. Glowa do
gory!

[kurka.domowa]

Mąż mi pomaga i to dużo, ale ostatnio cały tydzień całe popołudnia i wieczory
byłam z małym sama. Cholernie trudno go uśpić ostatnio, także skakanie do 23.
Potem czuję, jakby przejechał po mnie czołg. Wczoraj np. pół godziny wracaliśmy
ze sklepu, mały co chwila wybiegał na ulicę, ja za nim, szarpanina, krzyki,
dziwne spojrzenia ludzi...
Z tą koszula to tak jest, że wolałam ją zobaczyć przed zakupem, wiecie, jak to
jest...Problem w tym, że chyba (a raczej na pewno) mam nerwicę, ale nie mam za
bardzo czasu, żeby to leczyć. Wybucham o byle gó.....

[marripossa]

Wczoraj np. pół godziny wracaliśmy
>
> ze sklepu, mały co chwila wybiegał na ulicę, ja za nim, szarpanina, krzyki,
> dziwne spojrzenia ludzi...

Ze co? Gdybyś trafila na mnie, to na dziwnym spojrzeniu by się nie skończylo.
Dziecko 1,5 roczne ma w wózku jechać (nie lubi i drze się? Trudno.
Przyzwyczai się.) albo noś na rękach a nie samo ganiać po chodnikach.
Naprawdę, w ten sposób to sama sobie życie utrudniasz.

[dwazera]

to samo pomyślałam.Ty naprawdę nie panujesz nad swoim dzieckiem.Zaczyna
rozrabiać w sklepie?Na ręce i już nie biega.Ciężki?Do wózka.Sama sobie
utrudniasz życie

[kurka.domowa]

Wzięcie na ręce odpada. Wygina się w chińskie "s", szarpie, krzyczy. Musiałabym
naprawdę zastosować przemoc, i to konkretną, a to już by była porażka...

[mama5plus]

kurka.domowa napisała:

> Wzięcie na ręce odpada. Wygina się w chińskie "s", szarpie, krzyczy.
Musiałabym
>
> naprawdę zastosować przemoc, i to konkretną, a to już by była porażka...

Porazka bo co? Bo ograniczysz swobode 1,5 latkowi ktory sam sobie zagraza?
Czy nie mylisz pojec przypadkiem? To nie przemoc a dyscyplina, ktora w
normalnym wychowaniu ( a nie w zle rozumianym `bezstresowym`) jest dziecku
potrzebna jak powietrze i jest przejawem zdrowej milosci do niego. Dziecko nie
bedzie siedzialo w wozku jesli sie go do tego nie przyzwyczai. Czasem znoszac
krzyk i nie ulegajac mu `bo chce`. No niestety.
Moje dziecko tez nie lubi w wozku za dlugo siedziec, ale mi akurat to nie
przeszkadza bo nie mam potrzeby go w nim wozic.
Na zakupy raczej nie biore acz rozumiem, ze ktos musi.
Ale jest przyzwyczajony, ze idzie na rece czy do nosidla na plecy jesli
trzeba. Oczywiscie, ze sie buntowal, ale z czasem przywykl i zaakceptowal.
Innego wyjscia nie mial
Ja tez.
Przeciez na wszystko mu nie pozwole.

[niepytana]

Mama5plus

Popieram, popieram, popieram. 100% racji i zdrowego rozsadku. Gratuluje Ci, a
Twoim dzieciom (masz ich 5? wiecej?) gratuluje madrej i kochajacej mamy.
Pozdrawiam.

do niepytanej

[mama5plus]

Tam madrosc!
To instynkt samozachowawczy :o)

[a.lenard]

jak ja idę na zakupy z córą to biorę wózek, czasami się wpiekla, ale nie
wypuszczam aż nie pozałatwiam wszystkiego. Wtedy ona ma chrupki i wszelkiego
rodzaju zapychacze, chlebek ryżowy i sok, plus zabawki, książeczki itp. I jakoś
znosi, chociaż jakbym ją puściła to by rozniosła sklep w pięć minut, taki z
niej łobuz
Co do nerwicy to ja też mam, plus dodatkowo małą arytmię, ale nie wolno wyżywać
się na dziecku. Kardiolog nie przepisał mi leków, bo choroba jeszcze nie jest
na takim etapie, ale ja czasami mam ochotę rozszarpać kogoś. Ale na dziecku się
nie wyżywam!!!
Weż sobie łykaj Kalms, ale regularnie, to cię wyciszy, możesz dodatkowo pic
melisę, naprawdę pomaga

[annaka]

A mnie się wydaje, że Ciebie stres zżera. Dziecko w tym wieku ma prawo
być "szatanem", czasami opanować takiego biegacza to sztuka. Ale to norma dla
około 2-latków.
Tak naprawdę weź się za siebie. Jeżli zalezy Ci na zdrowych relacjach - poluzuj
w pracy, przestań denerwować się na męża (szczególnie, ze Ci pomaga). No cóż -
życie młodej mamy jest nielekkie a życie na maksa na kilku frontach może
wykończyć psychicznie i fizycznie. Na kilka miesięcy warto "zainwestować" w
dom, rodzinę, na pracę jeszcze znajdziesz czas i będziesz miała więcej siły.
Takie jest moje zdanie.

[niepytana]

annaka napisała:

Dziecko w tym wieku ma prawo
> być "szatanem"

Dziecko nie ma prawa byc "szatanem" a rodzice jesli dziecko kochaja to zrobia
wszystko zeby nie bylo "szatanem" w zadnym wieku, ani zeby mu sie czasem nie
wydawalo ze on ma prawo byc "szatanem". To jest rodzicow obowiazek ze tak
dobitnie dodam 'zasrany' zeby uchronic dziecko przed takim glupim tokiem
myslenia (swiete prawo bycia "szatanem" w wieku 1.5 lat) a otoczenie przed
tymze dzieckiem.

[annaka]

A - to Ty z tych kobiet, co zniesmacza widok wściekłego dwulatka... I pewnie
rzucasz komentarz "Moje dzieci są lepiej wychowane...". No to gratuluję. Akurat
mój młodszy nie jest aniołkiem i nie chodzi grzecznie za rączkę. Mogę
oczywiście dać klapa w dupe, usadzić na siłę w wózku... nie, ja po prostu nie
łążę z małym po sklepach

[edka05]

Odwróć sytuacje i się zastanów. To Ty chcesz kupić sobie coś do ubrania i
jedziecie z całą rodziną. Dla mnie takie zakupy to porażka. Chciałabym w
spokoju i bez pośpiechu sobie poprzymierzać. Przecież Twój mąz mógł sam jechac
po tę koszulę . Jemu chyba matkować nie musisz. Ostatecznie jak bardzo Ci
zalezało, trzeba było zostawić dziecko opiekunce.

[kurka.domowa]

Wszystko się zgadza, ale...W pracy przez ostatnie pół roku nie mogłam
poluzować, bo tylko na to czekano. W styczniu mnie poinformowano, że jestem na
liście do odwałki, ale mam jeszcze szansę. A w moim zawodzie o pracę cholernie
trudno, wiem, bo cały czas się rozglądam. Na dodatek w moim zawodzie nie można
sobie tak na pół roku odpuścić, albo jesteś w miarę na bieżąco, albo do
widzenia.
Z zakupami nie wszystko uda się tak zaplanować. Dziś rano mąż stwierdził, że
przydałaby się nowa koszula. No to jedziemy..., spontanicznie, no i mamy za
swoje.
Niestety...wszystko niby proste i logiczne, a jednak kryzysy przychodzą.

[triss_merigold6]

Zakupy robić oddzielnie zwłaszcza odzieżowe i tyle. Dorosły facet chyba potrafi
dobrać koszulę do garnituru? A dziecko 1,5 roczne w wózku, najwyżej pokrzyczy.
Mojemu też się niekiedy w wózku nie podoba.

[grzeczna_ewa]

droga kurko a kiedy zamierzasz u temperowacmalca jesli juz teraz sobie z nim
nie radzisz?Mam poltorej rocznego syna i chodze z nim na zakupy..Mlody siedzi
w parasolce..lub w wozku na zakupy..Pewnie co rusz cos wklada ..a ja jak nie
widzi odkladam..On nie placze ja mam spokoj.Na ulicy,chodniku to nawet nie
wyobrazam sobie by moglo isc samo.Samochody inni przechodnie a jednak maluch
placze im si epod nogami i po co ma sie on lub oni wywracac?..A mezus ..to
sorki zone umial wybrac a koszuli sobie nie ..najwyzej ..Widze ze ty lubisz byc
nie zastapiona.Gdybys Ty wizela malego narece a maz mogl spokojnie wybrac nei
byloby awantur..

[nanuk24]

A maz nie umie sobie koszuli kupic?
Jezeli juz musieliscie razem isc na zakupy, to czemu wozka nie wzielas? Ja bez
wozka sie nie ruszam Syn nie cierpi w nim siedziec, ale to juz nie moj
problem tylko jego
Nie wyjdzie z niego, dopoki swoich spraw nie pozalatwiam

[kattkak]

dziewczyny, macie rację,że facet mógłby sobie sam kupić koszulę, albo że nie
brać dzieci na zakupy. Z tym się zgadzam w 100%.
Ale też rozumiem,że czasami trafi się egzemplarz, który potrafi się przewrócić
wózek w sklepie, drzeć się i na prawdę, nie można go uciszyć.
Przerobiłam kładzenie się na podłodze w zimowej breji i "robienie orła" na
podłodze sklepowej, wychodzenie z wózka i różne inne histerie.
Na pocieszenie dla autorki postu: jeżeli jesteś konsekwentna i nie reagujesz na
tą ciągłą próbę sił, to gdzieś koło drugiego roku dziecko odpuszcza.
I jeseś w stanie zrobić spokojnie zakupy z dzieckiem.

[iwles]

Wakacje! Urlop!

Koniecznie !

Musisz odpocząć .............

[cyborgus]

stres Cie zjada, dziecko rzadzi. uzycie sily w wypadku 1.5 dziecka ktore
rozrabia nie jest porazka, (nie mowie o biciu). Trzeba to podpache i do wozka,
albo wyjsc ze sklepu. najlepiej zrobic to bez nerwow. Gdy moja 16-miesieczna
zaczyna szalec, to oboje z mezem przestajemy zwracac na nia uwage, i prowadzimy
mila konwersacje we dwojke (katem oka tylka sprawdzajac). Mala nawet minuty nie
wytrzymuje, zamienia wszystko w zart aby wyjsc z sytuacji z twarza, i robi to
co my chcemy.

Troche sie zrelaksowac i zrewidowac metody wychowawcze, a wszystko sie ulozy)

[lucerka]

Jesli maz tak wspaniale umie panowac nad dzieckiem to wyslij swoich facetow
samych na zakup koszuli.

jak u nas...

[niusianiusia]

mam bardzo podobne odczucia.... nie potrafię zapanować nad dzieckiem. Ma 1.7
roku i przebywanie z nim to męka. Ciągle zastanawiam się, czy to maoja/nasza
wina wychowania, ze nie djamey sobie z nim rady, że nas nie słucha, ciągle
okazuje swoje nastroje, jest nie do upilnowania. Okna w domu sa tylko uchylane,
zeby dziecko nie wypadło, bo chwila nieuwagi a mały już jest na parapecie.
Jestem przeciwnikiem bicia dzieci, ale parę razy klapsa w pieluchę dałam.
Niestety jego nawet to nie wzrusza. Robi co chce. Do tego ciągle szłyszę uwagi,
że to moja wina, że nie potrafię dziecka wychować, ze nie nadaję się na matkę
itd... ( uwagi mojej mamy, kiedy nie chce małemu dać klapa). nie wiem, czy to
ja/my jesteśmy tak marni wychowawczo, czy poprostu dostał nam się taki
egzemplarz...

[kasja78]

a moze czasem odpocząc od dziecka? I nie zabierać na zakupy... A facetowi latwo
powiedziec że sobie nie radzisz, bo pewnie sam mniej sie nim zajmuje. Ja tez
mam czasem dośc swoich pociech i mam ochote za nimi zatęsknić-na szczęscie juz
od sierpnia do pracy.

[kurka.domowa]

NA dodatek u nas jest to nieprzewidywalne. Czasem idę do sklepu, a mały
grzecznie siedzi w wózku i mogę wszystko załatwić jak trzeba. Czasem już po 10
minutach jest sajgon.

Pojechaliśmy w końcu na to cholerne wesele. Obstawiałam, że wyjdziemy po
godzinie, bo mały zacznie wszystko ściągać ze stołu. Bawiliśmy się do północy,
maly czuł się świetnie, był grzeczny, podrygiwał na parkiecie, nie
marudził...Ja za nim nie nadążam.

[dwazera]

no i fajnie że wesele było udane,cieszę się.

Ale weź sobie do serca to,co niektóre dziewczyny tutaj pisały:popełniasz błędy w
wychowaniu dziecka.Twój synek jest energiczny i rozbrykany,są takie dzieci i
okiełznanie ich wymaga wielkiego wysiłku.Problem w tym,że nawet nie próbujesz go
okiełznać.Nie chwycisz na ręce,"bo się wyrywa",więc patrzysz z bezsilnym
rzyzwoleniem jak szaleje.Napisałaś,że obawiałaś się,że mały będzie ściągał
wszystko ze stołu:to też norma?Teraz twoje dziecko jest małe,ale wkrótce zacznie
kojarzyć fakty i doda sobie dwa do dwóch:mogę rozrabiać i rzucać towarami w
sklepie,a kiedy matka pryjadzie zacznę wyć,więc da mi spokój.Zacznij go
wychowywać już teraz,bo jak na razie to on wychowuje ciebie

[truscaveczka]

Kurka, ale mnie się nasuwa jedno a propos Twojego pierwszego postu - porzecież
Ty dobrze zrobiłaś!
1. Próba socjalizacji dzieka przez abranie do sklepu.
2. Próba nieudana, więc za tyłek i do domu.
Tak się chyba wychowuje, co? A nie unika sytuacji, w których dziecko mogłoby być
nieposłuszne, bo jak nie to to co innego

[agnes0101]

Też jestem bardzo nerwowa i przez pierwszy rok moje dziecko i mąż nie mieli ze
mną najlepiej. Przeprowadziliśmy jednak poważną rozmowę , ja zaczęłam patrzeć
na wszystko nieco na luzie i od razu jest lepiej choć bywają złe momenty. Na
pewno tutaj nie pomaga stres , wiem bo gdy ja byłam w podbramkowej sytuacji w
pracy to w domu byłam nie do wytrzymania. Ale zawsze staram się opanować, bo
wiem że moje dziecko właśnie agresją reaguje na mój nastrój. To u mnie
prawidłowość gdy my z mężem się kłócimy lub ogólnie mamy złe nastroje nasze
dziecko od razu to wyczuwa i jest nieznośne. Także być może u was jest
podobnie. Jeśli chodzi o kupno koszuli to ja osobiście nie pozwoliłabym pójść
mężowi samemu, nie każdy ma gust Na zakupy zarówno spożywcze jak i ubraniowe
chodzimy zawsze razem, ale staramy się by robić je podczas drzemki małego lub
właśnie po, gdy jest wypoczęty i w związku z tym w dobrym nastoju. Oczywiście
nie zawsze jest idealny ale ja jestem bardzo stanowczą i konsekwentną osobą i
moje dziecko wie że ze mną wiele nie wskura. Jego rzucanie się na ziemię,
koanie i etc nie robią na mnie większego wrażenia więc on sobie odpuszcza. Co
do przyzwyczajenia dziecka do jazdy w wózku, oj długo to trwało, uczyliśmy go
jak byliśmy nad morzem. Nad wodę szliśmy dość długo przez las więc mały aby się
przyzwyczaić napłakał się strasznie. Nie reagowaliśmy, tzn. tłumaczyliśmy tylko
że nie ma możliwości go wyjąć, także po kilu dniach histerii odpuścił sobie.
Teraz wie (ma 1,9 rok) że nie ma co płakać bo i tak nic nie wskura. Także życzę
konsekwencji i stanowczości, a dziecko wreszcie wyczuje kto tu rządzi.

[ewa2233]

a mnie zastanowoiło jedno.
Skoro mąż uważa, że świetnie - i lepiej! daje sobie radę z dzieckiem,
dlaczego to TY, gdy idziecie razem, musisz za dzieciakiem biegać i pilnować go
by nie uciekł na jezdnię?
Odpuść SOBIE, daj się wykazać mężowi.

Nerwy Ci puszczają, mąż nie zajmuje się akurat czym innym, powiedz mu: nie daję
rady, jesteś w tym lepszy - zajmij się dzieckiem, popilnuj go. itp.
Nie bierz wszystkiego na siebie.

W tamtej sytuacji zrobiłabym tak: ja wybieram koszule, mąż pilnuje dziecka.
Jak już wybiorę zamieniamy się: ja patrzę na dzieciaka - mąż
akceptuje/mierzy/kupuje.
Wychodzimy. Mąż zajmuje się dzieckiem (robi to LEPIEJ!), ja niosę koszulę
----------------------------------------------------
çççççççççççççççççççççĂççĂç
Gdyby motyle w moim brzuchu zamieniły się w krowy - mogłabym się zająć
produkcją mleka na dużą skalę.

socjalizacja

[kurka.domowa]

Na właśnie tak robię. Zabieram do sklepu, ale jak zaczyna się wariowanie,
wracamy do domu, nawet bez zakupów. Na wesele też zdecydowaliśmy się pójść,
ale z założeniem, że gdy tylko choćby jeden talerz spadnie ze stołu, wracamy
do domu. Na szczęście nie spadł, bo mały zajął się tańcem i jedzeniem na
przemian. Gdyby zaczął rozrabiać, szybko bysmy wyszli. Więc to nie jest tak,
że ja mu pozwalam na wszystko, a on wie, że może. Czasem tylko nerwy
puszczają, bo skoro już wyszłam po zakupy na kolację to wolałabym wrócić z
zakupami, a nie bez.

[klebek0]

kurka.domowa napisała:

> Na właśnie tak robię. Zabieram do sklepu, ale jak zaczyna się wariowanie,
> wracamy do domu, nawet bez zakupów. Na wesele też zdecydowaliśmy się pójść,
> ale z założeniem, że gdy tylko choćby jeden talerz spadnie ze stołu, wracamy
> do domu. Na szczęście nie spadł, bo mały zajął się tańcem i jedzeniem na
> przemian. Gdyby zaczął rozrabiać, szybko bysmy wyszli. Więc to nie jest tak,
> że ja mu pozwalam na wszystko, a on wie, że może.
A moim zdaniem właśnie mu pozwalasz,bo nie jest dla mnie normalne,ze idziecie
na zakupy i wracacie bez,bo mały szaleje.A to kara dla niego,ze wrócicei do
domu?Taki mały człowiek po chwili nie bedzie pamiętał,ze był w sklepie i
wariował.Całkowicie mu sie podporzadkowałąs,a z tego wynika takie zachowanie,a
nie inne.

[anek.anek]

wiedząc, że moje dziecko potrafi nieźle narozrabiać a mnie może przy tym szlag
trafić, w ogóle bym z mężem po zakupy nie jechała.
Gdyby jednak już tak sięstało, to kiedy dziecko stałoby się nieznośne i nie do
opanowania wyszłabym z nim ze sklepu i poszła na krótki spacer, a mąż niech w
tym czasie wybierze sobie koszulę. Kompletnie nie rozumiem tego dlaczego
mielibyście razem jechać do domu. Idąc na zakupy z małym upartym "szatanem"
(sama takiego mam) 1/ zawsze brałam wózek żeby w razie problemu unieruchomić
młodego, 2/ zawsze miałam w torebce coś co syna mogło chociaż na chwilę zająć
(najlepiej jakiś smakołyk)