czarna przepaść-małżeństwo

[joasiiik25]

No właśnie tak się dzieje w moim życiu osobistym, dotalna czarna przepaść...
z każdym dniem jest coraz gorzej, nie umiemy już ze sobą rozmawiać, ciągle
wymówki, prenetsje i ten żal...
Żal ,że się nie udało, trudne decyzje już za nami- rozwód
Jeszcze kiedyś wierzyłam,że sie kochamy, że wystarczy nam miłości i
przetrwamy wszystko widocznie zabrakło nam uporu i woli walki.
W tym wszystkim jest nas 2 letni synek, który wszystko znakomicie rozumie i
tak jakby chciał nas swoją dziecinną naiwnością zbliżyć do siebie.
Właśnie wyszedł z tatą na spacer (pierwszy raz!!! poszli sami)
W życiu bywa różnie, mi się nie uda uratować tego co dawno straciłam
wiem,że mąż mnie nie kocha, nie szanuje mnie, mojej pracy
czuję sie przy nim żle, to co nas kiedyś łączyło dawno uciekło z naszych serc
Może to kryzys (jesteśmy ze soba 7 lat)ale mimo wszystko wiem, że go nie
przetrwamy....

musiałam wszystko wyrzucić z siebie

[akap22]

To przykre co napisałaś, i że już nic nie da się
zrobić ale może czasem lepiej jest się rozejść

Trzymaj się

[aga76_wroc]

Jesteśmy po ślubie 4 lata i mamy dwuletniego synka. Zanim urodziłam, czytałam
artykuły, jak pojawienie się dziecka zmienia kochających się ludzi i rodzi
konflikty. Nie u mnie-myślałam-za bardzo się kochamy i jest na ze sobą dobrze.
Myliłam się. Ciągły brak czasu, nawał obowiązków, żadnej pomocy ze strony
męża /a może pomagał na swój sposób a ja tego nie widziałam/ sprawiały, że
byłam ciagle na "nie". Pamiętam ciągłe warczenie ns siebie, praktycznie brak
rozmów a kiedyś nie mogliśmy sie nagadać, nacieszyć sobą. Byłam szczęśliwa,
kiedy mąż gdzieś wychodził a ja zostawałam w domu sama z synkiem. I nawet gdy
miałam mnóstwo pracy i zaległości było mi dobrze. Po prostu zaczął mi
przeszkadzać. Przestraszyłam się tego. Od pewnego czasu jest lepiej, dużo
lepiej. Dziwne, ale pomogło nam GaduGadu. Siedząc w pracy, na neutralnym
gruncie i nie patrząc sobie w oczy prościej jest się wyrzalić,wyrzucić z siebie
wszystko,powiedzieć co przeszkadza, poznać się na nowo. Całkiem jak przy naszym
poznaniu się, też pomogło nam GaduGadu Teraz są czułe słówka, czułości, czas
dla siebie i perspektywa lepszego MY. A synek na widok obejmujacych się i
całujacych rodziców woła "ja teś ciem".
Pozdrawiam Agnieszka

[kasia1302]

Ależ jestem zdziwiona, że to właśnie Ty piszesz. Kojarzę Ciebie z postów o
szczęśliwej rodzinie. Cóż, mam nadzieję, że teraz decyzja słuszna i
przemyślana. Trzymam kciuki.

[joasiiik25]

szczęscie było owszem, ale już go nie ma
mąz jest dobrym ojcem ale gorszym mężem...zawsze tak było
chcąc zapewnić sobie i dziecku szczęście- muszę odejść
jestem silną kobietą dam sobie rade
ja po prostu bez szczęścia i miłości nie umiem żyć...
smutne to wszystko, nie raz płaczę po nocy
mąż fakt o rozwodzie przyjął spokojnie

[elag3]

lepszy rozwód niż bylejakie małżeństwo. Dla dziecka też tak będzie lepiej.
Powodzenia w dalszym życiu.

[joanna35]

Joasiu jeszcze raz wszystko dokładnie przemyśl. Byłam w takiej przepaści po
urodzeniu drugiego dziecka przez cztery lata, też nie raz myślałam o rozwodzie.
Od dwóch lat jest dobrze, między nami się ułożyło i w domu jest spokój. Oboje
doroślismy do swoich ról. Pozdrawiam Cię serdecznie i życzę samych dobrych
decyzji.

[pxm]

witaj
nie znamy się, ale ja zawsze cieszę się jak ktoś pisze o swoim szczęściu i
smucę się gdy ktoś pisze o swoim nieszczęściu
co do Twojej decyzji, o której piszesz na forum - pamiętaj, że cokolowiek
postanowisz to jest to SŁUSZNA DECYZJA...
jedni radzą zostań, przemyśl, a inni mówią tak masz rację, odejdź... co jest
słuszne, co jest dobre, co zrobić...nie ma idealnych rozwiązań
myśl o sobie i o dziecku, o Waszym szczęściu...podejmij decyzję i wprowadź ją w
życie i wytrwaj, daj radę czego Ci szczerze życzę, trzymaj się!
pozdrawiam

[joasiiik25]

w domu jest spokoj owszem...nie krzyczymy na siebie, nie robimy awantur
najbardziej boli ten chłód, obojętność...
mąz jest na urlopie, całe dnie spędza przy kompie (grając) a ja zajmuję się
resztą (dom, Kacper,zakupy)
nigdzie nie wychodzimy razem, był jedynie z nami 7dni na wsi wtedy miałam
jeszcze nadzieje, ze się ułoży.
Wróciłam po 3 tyg i co? i nic, żadnej zmiany ten sam chłód...
jest mi ciężko- nie mam z kim porozmawiać, duszę się w takiej atmosferze

dziewczyny dzieki za miłe słowa,
duzo mnie kosztowało,aby napisać ten post
ale nie chcę udawac,ze jest mi dobrze bo nie jest....
moja mama wydzwania i pyta sie co się dzieje, a ja nie mam siły i ochoty jej
tłumaczyć
bedzie dobrze prawda? z nim czy bez niego dam sobie rade!!! to wiem i ta myśl
dodaje mi sił

[gawliki]

[197575a]

Joasiu- rzadko piszę na tym forum, ale sporo czytam. Ciebie pamiętam, przez
jakiś czas nie było Cię na forum i niedawno znów się pojawiłaś. Wyciszona,
jakaś inna, spojrzałam na zdjęcia Twego synka i uśmiechnęłam się- zapamiętałam
Cię jako szczęśliwą mężatkę.
Nic nie doradzam - bo nie zanm Twojej sytuacji, ale ponieważ sama przechodzę
przez różne kryzysy w związku - nie decydowałabym się na tak radykalny krok.
Poprzeglądaj swoje wpisy sprzed roku, półtora - jeśli to, co pisałaś wtedy było
prawdą - to może jest jeszcze szansa, że wróci.
Dajcie sobie czas- jeśli nie potraficie już rozmawiać - zdecydujcie się raczej
na separację. Będziecie mieli czas na przemyślenia.
Macie małego synka, może potrzebne są jakieś kompromisy.
Trzymaj się
i życzę Ci wszystkiego dobrego.

197575a

[joasiiik25]

Popłakałam się czytając to co napisałas....
Ostatnio byłam z synkiem 3 tyg na wsi (u mojej babci) prosiłam męża zeby sobie
przemyslał pewne sprawy jak mnie nie bedzie.
Wróciłam i wiecie co zrobil?
Gdy zwrocilam mu uwage,ze jest balagan w domu i pusta lodowka to wyszedl...
obrazony,ze mu cokolwiek powiedzialam
wyszedl mimo iz syn cieszyl sie,ze bedzie w koncu "tati", mimo iz plakal za nim
wrocil po 6 godz (nie pytalam gdzie byl)poszedl spac.
Nie chce ze mna rozmawiac, a kazda moja proba dialogu konczy sie tym,ze sie
obraza i milczy...
zawsze powtarzal,ze bedzie dobrym ojcem a gorszym mezem- nie wierzylam a teraz
juz sama sie przekonalam.
Jeszcze rok temu byłam szczęśliwą matka i mężatka, syn jest owocem wielkiej
milosci, wyczekiwany i upragniony (oczko tatusia)
Teraz mam 2 m urlopu, wiecej widze niz wtedy gdy bylam zalatana praca- dom kto
wie moze we wrzesniu spojrzalabym na ta sytuacje zupelnie inaczej.
Zawsze wspieralam swojego meza, kochalam i szanowalam- byl zawsze najwazniejszy
teraz czasami mysle,ze za bardzo go kochalam...

[inia25]

Asiu, strasznie źle mi się czyta takie posty.... Ja podobnie jak dziewczyny
pamiętam Cię z optymistycznych postów - pamiętam Twoją sygnaturkę "kocham
mojego męża a co!", a tyu teraz taki post...
trzymam kciuki za pomyślne rozwiązanie, najlepsze dla was i dla dziecka.

[jolilka]

masz juz napewno takiego zachowania dosyc ,chcesz zwrócić na siebie uwagę ale
on nie reaguje ,musisz przeczekać to .Idz do fryzjera, kup sobie coś ,poprawisz
sobie humor on gra na twoich uczuciach .Moze go coś gryzie i obwinia Ciebie za
to.Musisz to przeczekać ,czas najlepszym bedzie doradcą ,myśle ze Ci sie
uda ,nie jest tak tragicznie,Głowa do góry ,dasz radę.

[headonshoulders]

nadzieja jest tam gdzie jest dialog.
Jak nie ma dialogu to po prostu nie ma satysfakcji. Ani porozumienia. Moze poradnia/psycholog?????


Postaw siebie na pierwszym miejscu. Dziecko na drugim. Dluuuuuuugo dlugo NIC i meza na
dziesiatym.

Czasami krotkie cierpienie jest wstepem do dlugoterminowego szczescia. Zrob to co uczyni cie
szczesliwsza.


Powodzenia

[elkusia]

Czy jesteś pewna, że mąż wie co cię boli i przeszkadza w waszym małżeństwie? Z
tego co piszesz wygląda to tak, jakbyś to ty zaproponowała rozwód, skoro go
chcesz to mąż się zgodził, i wycofał na daleką pozycję (np. komputer). Spróbuj
mu powiedzieć o co ci chodzi, o jego chłód, że cię rani, że go potrzebujesz
właśnie wtedy, gdy gra na kompie. Spróbujcie tak jak ktoś radził wcześniej
porozmawiać o uczuciach, bez dziecka w pobliżu, na neutralnym gruncie, bez
wzajemnych pretensji. Nie wiem czy to pomoże, i czy chcesz tego, ale myślę, że
możesz spróbować.I radzę spróbować wysłuchać spokojnie tego co mąż ma do
powiedzenia o waszym małżeństwie, tego co jego boli, i zastanowić się nad tym.
Życzę wszystkiego dobrego.

[ewa2233]

Już nieraz pisałam, że w momencie kryzysu, lepiej NAPISAĆ o wszystkim.
List można pisać i wyrzucać, kreślić, zaczynać go od nowa. Aż będzie w formie
nie napastliwej, tylko takiej, jakiej byś chciała.

GG też wydaje się świetną formą. Tylko, że na gorąco, łatwiej coś
nieprzemyślanego rzucić.

A może najlepiej będzie połączyć obie formy: napisać list i umówić się w nim na
GG, żeby o tym porozmawiać?

Chłodne przyjęcie INFORMACJI o rozwodzie wcale nie tak źle wróży.
Wydaje mi się, że Twój mąż sądzi, że to TY go nie kochasz. W takiej sytuacji
pewnie myśli, że faktycznie lepiej się rozejść.
Na rozwód zawsze jest czas. Najpierw lepiej dać sobie czas na wyjaśnienie tego,
co Wam leży na sercu.
Założę się, że nawet się nie spodziewasz, o co tak naprawdę mężowi chodzi i co
Ma Tobie do zarzucenia!

Powodzenia!
-------------------------------------------------

[197575a]

Odpowiedz sobie na pytanie, czy wciąż kochasz męża. Jeśli Twoja odpowiedź
będzie twierdząca - to zamiast mówić mu o pustej lodówce i bałaganie- powiedz,
że go kochasz. Staraj się wyeliminować z Waszych rozmów teraz wymiany zdan
polegającej na wzajemnej pretensji o rzeczy błahe.
Asiu- pamiętam, jak pisałaś o wynajmowanym mieszkaniu, o Twojej miłości do
synka i męża - przypomnij sobie to. Moim zdaniem- w ostateczności separacja- a
nad rozwodem bym się naprawdę jeszcze zastanowiła.
Jego coś gnębi - zachowuje się w taki sposób- jakby demonstracyjnie dawał Ci do
zrozumienia, że coś go bardzo boli.
Miłość ma niestety różne oblicza - może też przybierać formę obojętności
(często pozornej).
Liczę na to ,że jednak dojdziecie do porozumienia. I nie będzie tak, jak
dawniej, ale może być jeszcze dobrze - mam takie przeczucie.
Czego Ci mocno życzę.

[babsee]

Napisze Ci coś z mojej perspektywy.Moi Rodzice rozwiedli sie jak mialam 11
lat.Do dzis nosze w sobie "błędy" wychowawcze.Nigdy Matka samotna, nie jest w
stanie wychowac dziecka w taki sposób jak robią to oboje Rodzice.Wiem, ze
czasem jest tak zle,ze lepiej sie rozstac.Ale na pewno trzeba walczyc.Dla
dziecka.Ja też Cie pamietam z sygnatury "kocham męża" nie tak dawno to bylo...
Nie wierze ze zgaslo tak szybko.Moze gdzies sie zaplątało, zagineło,
przygasło,zostało zakryte żalem, nie spełnionymi marzeniami i pragnieniami,
brakiem ciepła i wspólnych rozmów.
Piszesz, ze jest dobrym Ojcem.
Dzis, stawiamy sobie i naszym partnerom baaaardzo wysokie wymagania.Czasem nie
możliwe do zrealizowania.Chcemy by mąz był:
genialnym Ojcem, boskim kochankiem, dobrze zarabial a jadnocześnie dużo czasu
poświecał Rodzinie,był wrażliwy ale twardy,rozumial nas bez słów, zgadywał
nasze myśli...Niemożliwe....
Sobie stawiamy wysokie wymagania i tego samego chcemy od partnerów.Nie dajemy
rady-bo kto by dal..i wpadamy w frustracje..w depreche...w niezadowolenie.
Nie znam twojego męża.nie znam Ciebie.Nie wiem co jest przyczyną waszej
przepaści.
Ale pisze co mam w głowie.I wiem,ze popełniam dużo błędów, czasem krzywdze
moich bliskich, bo moi Rodzice sie rozwiedli.I chce by moja córcia miała
szczęśliwą rodzine, znalazla dobrego męża.Wiec zrobie wszystko by przekazać jej
właściwe wzorce.
Dzis wszyscy z taka łatwościa sie rozwodzą.A kto powiedział, ze zawsze bedzie
dobrze?Czyż nie jest tak,z eto własnie kryzysy nas wzmacniają?
Zycze powodzenia.Daj Wam szanse.

[edorka1]

To może wyda sie idiotyczne co napiszę, ale spróbuj na to popatrzeć od końca...
Tzn tak jak moja koleżanka, która ostatnio sśmiała sie do rozpuku ze swojego
męża (kwiczałyśmy razem) bo po tygodniowym pobycie z dziećmi na wsi wróciła do
domu, a w domu oczwiście sajgon totalny i pierwsza rzecz złapała za
odkurzacz...a maż...mąż właśnie kupił sobie kilka par nowych gatek, bo te w
zasięgu reki się skończyły, innych szukać mu sie nie chciało, a prać nie umie i
nie chce.
Ale pomijając ten mankament jakim jest olanie spraw porządkowo- praniowych,
jest świetnym facetem, a owa koleżanka doszła do wniosku że nie będzie toczyć
wojen o bałagan i brudne skarpetki bo w końcu to nie są najważniejsze w życiu
sprawy...zwłaszca w dobie pralek i odkurzaczy.

[betty261]

Trudno śmiać się do rozpuku jeżeli zauważa się ze jest się w życiu męża już tylko sprzątaczką, praczką i kucharką a dom tylko noclegownią.
Ja rozumiem Joasię, ponieważ też tak się czuję i naprawdę choćbym nie wiem jak chciała nie potrafię się z tego śmiać.
Trudno też zwalić to wszystko na pracę, zmęczenie. Każdy musi dbać o dobrą atmosferę w rodzinie. Po pracy, nawet będąc bardzo zmęczonym można uśmiechnąć się, przytulić, powiedzieć coś miłego.
Mój mąż jest zawsze zmęczony po pracy, fakt ze nie jest mu łatwo bo spoczywa na nim duża odpowiedzialność ale sam ją na siebie wziął pomimo że ostrzegałam bo znam jego możliwości. Doszło do tego ze jak wraca do domu to jest ponura i nieprzyjemna atmosfera, wszystko mu przeszkadza, trudno z nim porozmawiać, żadnej radości życia. To trwa już kilka lat. Samotne wyjazdy z dzieckiem to już standard, samotne weekendy, zero miłych słów, przytulania, sporadycznie seks. I właściwie nawet zero rozmów o tym, o naszej sytuacji. Ja też nie wiem jak już sobie z tym radzić, własciwie to nawet nie wiem czy jest coś między nami czy już wszysko zgasło. Za kazdym razem słyszę ze jak już się jakiś projekt skończy to będzie lepiej, jeden się kończy następny się zaczyna. I tak w kółko. A ja wiecznie sama ze sobą, ze swoimi myślami i z wszystkimi problemami.

Asiu, rozumiem Cię doskonale, z tym że jeszcze kolejny raz czekam na te lepsze dni. Choć jest mi najbardziej przykro z powodu tego chłodu, obojętności. Kiedyś jeszcze wychodziłam naprzeciw a teraz mi też przestało zależeć. I dopóki mi zależało, bardzo zależało to jeszcze się jakoś kręciło w sferze uczuciowej i intymnej, od kiedy straciłam zapał, ochotę i zamknęłam się w sobie to nie ma już nic...

[pandora_]

Ha. Widzisz, dziewczyny maja racje. Ja przezywalam to samo, potem byl spokoj, a
teraz na nowo hustawka. Moj maz zachowuje sie identycznie - siada przed komputer
albo, jak kilkulatek, obraza sie i wychodzi do innego pokoju. A wszystkie nasze
niesnaski biora sie z jednego - wlasnie za wysokich wymagan. On oczekuje, ze
bede duzo zarabiac, wychowywac dziecko, gotowac, prac i sprzatac - bo tak
naogladal sie w domu, gdzie oboje rodzice mieli wczesne emerytury (bardzo
wysokie), mnostwo czasu - no i za komuny, niestety, czasy byly inne. Ja tez
pewnie duzo wymagam, choc staram sie go zrozumiec, bo on naprawde ciezko
pracuje. Ale szlag mnie trafia, kiedy ja po pracy lece po zakupy, pedem do domu,
zjadam byle co i ide z mlodym na spacer, bo w domu nie da sie wysiedziec -
chowamy sie w cien. A on wraca sobie elegancko klimatyzowanym samochodem, nie
zapyta, czy moze po drodze cos zalatwic, tylko wysiada i na wiesc o tym, ze na
obiad jest przecierana jarzynowa z bulka i ewentualnie kluski mrozone, wpada w
furie i jeczy, ze jest glodny i gdzie jest najblizsza pizzeria. I tutaj ja
wybucham - bo miedzy innymi po to zabralam mlodego na spacer, zeby maz sie mogl
po pracy odciac od roboty i potem z kolei mnie odciazyc. A on jest zly, co mnie
tez prowokuje do niegrzecznych zachowan (jestem b. impulsywna) i konczymy
wieczor awantura. W dodatku on ostentacyjnie zabiera sie za prasowanie, choc 5
minut wczesniej meldowal, ze jest zmeczony i z synem nie pojdzie na dwor (wiec
znowu ja wychodze) - kiedy wracam po poltorej godzinie, temperatura w pokoju
wynosi 300 stopni (upal plus zelazko), a on wyprasowal SWOJE rzeczy. Niewazne,
ze ja teraz co noc prasuje - wczoraj tez, mimmo choroby robilam to samo, ze
prasuje wszystkie rzeczy... No i klotnia gotowa.
Opisalam Ci te sytuacje, bo pewnie odnajdziesz sporo analogii do swojego zycia.
Najwazniejsze to nie wpadac w mentorski ton, a z tym jest u mnie ciezko. Zamiast
uznac, ze milo, ze poprasowal znienawidzone przeze mnie koszule, wsciekam sie,
ze tylko swoje prasuje... On, zamiast dojrzec moje starania, zauwaza tylko np.
nieumyty kubek albo papierek po dziecka wafelku albo ten "brak obiadu" (w koncu
zjadl te zupe i tak).

Nie umiem dobrze podchodzic do takich sytuacji - choc one przeciez w normalnym
zwiazku nie powinny sie zdarzac... Jednak czasem trafia sie nam taki egzemplarz
i wtedy my trafiamy na forum Partner Len i Egoista

Trzymaj sie, joasik!

Arahia

[zuzanna56]

Arahia, naprawdę niesamowite jest to na co się zdecydowałaś i przez to
uratowałaś swoje małżeństwo.

Dziewczyny, jak tak czytam o tych mężach siedządzych tylko przed komputerem i
pijących piwo i o was wykonujących wszystkie prace domowe to aż wierzyć mi się
nie chce że znalazłam faceta który sam prasuje swoje koszule do pracy, ugotuje
od czasu do czasu obiad, odkurzy, pójdzie z dziećmi na rower albo na rolki.
Robi bardzo wiele w domu bo oboje pracujemy zawodowo.
Myślę że został tego nauczony w domu.

Joasiu

[umasumak]

Przemyśl to wszystko jeszcze raz. Spróbuj jeszcze rozmawiać, ratować związek.
Tylko nie rób tego krytkując za bałagan, czy pustą lodówkę. Z tego co pamiętam,
Mikołaj jest fajnym facetem. Jeśli go nadal kochasz, powalcz jeszcze o was.
Tak sobie myślę, że gdy wróciłaś do domu, on też liczył na to, że coś się
zmieni. To, co Ty odebrałaś za brak starania z jego strony, dla niego po prostu
mogło nie mieć znaczenia. Może on czekał na C.i.e.b.i.e, a zamiast tego,
usłyszał wymówki. W chwilach wielkiego kryzysu, czasem warto przymknąc oko na
kwestie bałaganu w domu. Pozdrawiam Cię serdecznie.

nie tylko Ty:)

[arahia1]

Nie wiem wszystkiego o Twojej sytuacji, ale od razu pomyślałam o sobie sprzed
paru lat. Dziecko było właśnie w wieku Waszego, wtedy człowiek jest najbardziej
zmęczony i narazony na kryzysy (niemowlęctwo przechodzi sie "z rozpędu"). Było
strasznie. Albo awantury albo lodowata cisza. NIC nie robił w domu, dziecko było
w 100% na mojej głowie, interesował go tylko komputer i wyjście do sąsiada na
piwo. Myślałam, że kogoś ma i chce mnie zmusic, abym odeszła i żeby "było na
mnie". Nienawidziłam go i czasem chciałam żeby umarł a czasem, żeby mnie kochał
jak kiedyś. Myslałam, ze się rozejdziemy, tylko że jeszcze nie mam siły tego
zrobić i to tylko kwestia czasu. On świetnie udawał, że mu nie zależy, z każdej
próby sił ja wychodziłam z płaczem a on wygrany. Awantury i pretensje dotyczyły
wszystkiego: prac domowych, pieniędzy (okropnie), wychowania dziecka,
organizacji życia, czasem nie wiadomo czego, żale wybychały nonstop.
Zacięłam się w sobie. Na początek musiałam wykonać kilka podstawowych rzeczy,
zeby "stanąc na nogi" i zmienić rozkład ciężaru dla poszczególnych problemów. Więc:
-po raz pierwszy przetrzymałam męża i nie odzywałam się do niego dłuzej niż on
do mnie, bo dotąd to zawsze ja zagadywałam, przepraszałam itp. Wyszło 10 dni. Od
tamtej chwili przestałam sie zupełnie bać jego milczenia i nabrałam wiary w
siebie. NIGDY tego rekrdu już nie pobiliśmy. Do dzis maz odzywa sie pierwszy
jeśli są "ciche dni".
-Mąż lubił nie wracać do domu na noc bez uprzedzenia, jeśli sie pokóciliśmy do
tego nie odbierał telefonu a ja szlałam, bo może cos mu sie stało. Spał u kolegi
(na szczęscie nie u koleżanki). Aż kiedyś zabralam dziecko i zniknęlam na 5
dni. Poinformowałam mamę i najlepszą przyjaciółkę, które udawały, że są
przerażone i nie wiedzą gdzie jestem. Spokojnie i precyzyjnie poinformowałam go,
dlaczego to zrobiłam. Był w szoku, nigdy więcej tak nie zniknął.
-Wszystko zaczęłam nazywać po imieniu i tłumaczyć. Rzeczy, które wydawały mi się
oczywiste również. Nic nie mówiłam na wyrost (np. że odejdę, skoro narazie nie
zamierzałam) i śmiałam mu się w nos z każdej próby szantarzowania mnie w podobny
sposób.
-zacisnełam zęby i prawie 100% prac domowych wykonywałam sama, żeby go nie
prosic ani nie domagać się tego od niego.
-dbałam o to, zeby być wśród ludzi, mieć wsparcie przyjaciół, zainteresowania,
pracę.
-i jeszcze setka rzeczy w podobnym stylu

Mąz nabrał szacunku. U mężczyzn to bardzo ważne uczucie. Stracił nieco pewności,
że zawsze popłaczę i wrócę. Kiedy go nabrał, a ja przestałam bez ładu i składu
wylewać zale a zamiast tego zdawkowo i dobitnie informować o faktach- zaczął
słuchać. Z czasem zaczęliśmy sie uczyć rozmawiać. Jak już dosć długo był spokój
to zaczął (ten spokój) procentować: odprężeni ludzie lepiej się rozumieją i są
skłonni do kompromisów. Zaczeliśmy pomału opracowywać problemy: przebiłam sie z
kwestiami finansowymi, wysłuchałam jego racji nt. wychowania dziecka. Dziecko w
tym czasie podrosło, nabrało nieco samodzielności- ubyło nam obowiązków,
rozluźnił się "kierat". Zaczeliśmy rozmawiac o róznych problemach np. w pracy i
udzielać sobie jakiegoś tam wsparcia. Potem dzielić sie radościami i obawami.
Powoli doszliśmy do całkiem niezłego porozumienia. Udało się ustalić podział
obowiazków domowych na względnie satysfakcjonujacym poziomie. Po jakimś czasie
niemal zapomnieliśmy, jak potworny kryzys przechodziliśmy jakiś czas wcześniej.
Zrobiło się normalnie, wesoło, rodzinnie, wróciliśmy do określeń typu "kotku,
skarbie, kochanie" i naraz okazalo się, że się kochamy, o czym nawzajem
zdazyliśmy sobie powiedzieć. Jako, ze córka podrosła, zaplanowaliśmy drugie
dziecko. Urodziło się kilka miesiecy temu. Jakiś lęk, czy nawał obowiązków znów
nas nie rozdzieli mi pozostał. Ale narazie jest tak, jak miało być. Jestem
bardzo szczęśliwa. Może tym razem jesteśmy mądrzejsi?

Przepraszam za długość tego postu. Może chociaż parę zdań Ci się przyda. Czasem
NIC na to nie wskazuje a związek udaje sie uratować. Nie było łatwo, ale wszyscy
na tym wygraliśmy: wszyscy CZWORO.
Pozdrawiam!!!! I życzę ODWAGI i szczęscia cokolwiek zrobisz.

[joasiiik25]

Dziewczyny serdecznie dziekuje ze kazde slowo...
Powiem szczerze, ze nadal staram sie,zeby uratowac to malzenstwo, mimo iz nie
wiem czy sama tego tak naprawde chce.
Jestem juz zmeczona ta cala domowa sytuacja, tym chlodem...
Wiem,ze rozwod to ostatecznosc,ale kiedys trzeba zrobic ten krytyczny krok(
przynajmiej probe)
A co do meza to, mial wiele czasu na zastanowienie sie nad naszym zwiazkiem-
nie zrobil tego... Wracajac do domu z 3 tyg pobytu kilka dni wczesniej
UPRZEDZILAM go ze ma byc w domu w miare posprzatane (wyrzucone smieci,
otworzone okna , pozmywane)wiedzial,ze bede zla jezeli tego nie zrobi. Przeciez
ja nie wymagam naprawde wiele...
Jeszcze pozew poki co lezy w szufladzie, jeszcze sie troche wacham, to ma byc
przemyslana i powazna decyzja- bo pozniej nie ma powrotu.
Nie umiem powiedziec czy go kocham- nie znam odp na to pytanie
wiem tylko jedno,ze stalam sie nieszczesliwa kobieta- a tak nie mam zamiaru
zyc!!!
M. jest dobrym ojcem i takim zawsze pozostanie, nie wierze w to,ze nagle stanie
sie dobrym mezem. mimo iz znajomi twierdza,ze on jest tak bardzo za rodzina (za
nami)to ja juz tego nie dostrzegam.
chyba osleplam i juz nic nie chce widziec


Od wczoraj malo sie do niego odzywam (po raz pierwszy) gdy siedzi przed kompem
podsowam mu pod nos jedzenie, sama zajmuje sie b. grzecznym synkiem, nawet
wyszlam wczoraj do kolezanki (wieczorem) bez slowa... gdy wrocilam do domu
powiedzial tylko tyle : "wrocilas!" tak jakby sie spodziewam,ze nie wroce!!!!

Teraz maz drzemie, nie zabraniam mu mimo iz tez jestem niewyspana bo w nocy
Kacper bardzo plakal (boli go buzia ma afty bo wizycie na wsi)
wszystko nie jest tak jak mialo byc

pozdr

[zuzanna56]

A czemu podsuwasz dososłemu facetowi pod nos jedzenie? Rączek nie ma?
A synek nie jest jego że się sama nim zajmujesz?
Pozwól mu być mężem, nie małym dzieckiem którego trzeba obsługiwać.

Jak wróciłaś po 3 tyg. do domu, to dorosły facet nie wie że ma byc w miarę
porządek?
To co piszesz brzmi jakbyś była matką dorastającego syna a nie żoną.

Nie gniewaj się ale tak to odebrałam.

[joasiiik25]

..

[joasiiik25]

Wlasnie o to chodzi,ze moj maz czasami zachowuje sie jak duze dziecko...
Kiedys bdalam o niego jak o jajko, zapominajac o swoich potrzebach- teraz
przejrzalam na oczy i mam dosyc!!!
Juz wiem ze on sie nie zmieni, zawsze taki pozostanie a ja chce uciec poki mam
jeszcze czansjestem mloda, wyksztalcona, ladna mam brawo kochac i byc kochana

[zuzanna56]

Rozumiem. Ale może spróbuj jednak skorzystać z rad piszących tu e-mam.
Piszą naprawdę sensownie. Może warto spróbować uratować wasze małżeństwo.

Ostatnio ciągle słyszę że któraś z moich koleżanek się rozwodzi. Co jest?

[zonka77]

Nie mam teraz czasu żeby długo pisac ale powiem Ci Joasiu że facet może się
zmienic naprawdę. Ktoś wyżej napisał o swoich sposobach typu nieodzywanie się
dłużej czy wyjazd bez słowa. Może to się wydac głupie ale ja też uważam że
facetem trzeba czasem potrząsnąc. Trzeba mu pokazac ze się nie boisz nie
będziesz ryczec po kątach.
Co do siedzenia przed kompem i nieudzielania się w domu i kłótni na temat
finansów i dziecka to przerabiałam to i wiele innych rzeczy aż do bólu.
No a dziś mam w domu tego samego męża który pierze gotuje sprżata i prasuje.
Zjmuje się dzieckiem i 10 razy dziennie mówi mi że mnie kocha uwielbia i jestem
spełnieniem jego marzeń.
Mój mąż miał w sobie dużo problemów i po prostu uciekał i zamykał się w sobie.
Ja to nazywałam budowaniem murku wokół siebie i powiedziałam mu że go kocham i
ten murek wszelkimi sposobami rozwalę.
U nas bywało i tak że nawet na moje "kocham Cię" mąż się odwracał plecami
A w rzeczywistości kochał mnie i córkę bardzo o czym sięprzekonałam przy
wyprowadzce z domu. Bardzo się bał ale to go skłoniło do myślenia i pierwszych
normalnych rozmów.
Nam pomagały osoby z zewnątrz - psycholog i pastor i rodzice
Miałam nie pisac długo a tu się jednak rozpisałam
uszy do góry i powędruj do poradni rodzinnej lub do psychologa lub innej osoby
która będzie potrafiła obiektywnie Ci doradzic.
pozdrawiam cieplutko

[zonka77]

przperaszam za błędy ort ale się spiesze bardzo

[joasiiik25]

nigdy tego nie robil!!!zawsze ja chodzilam po swieze pieczywo
moze cos dociera powoli, powoli do niego

[bea-ta]

Jesli kiedys dbałaś o małzonka jak o jajko a potem pojawiło sie dziecko to maz
mógł sie poczuc odrzucony. Okres narodzin dziecka jest często momentem
kryzysowym, bo trzeba wejśc w nowe role i nie każdy sobie z tym radzi. Kobieta z
racji macierzyństwa zajęcta nowymi obowiązakmi, a obok mąz, który czyje się
nagle porzucony i odstawiony na boczy tor. Tak mogą się czuc zwłaszcza
męzczyźni którzy na codzien nie uczestniczą w opiecę nad dzieckiem, nie angazują
sie i nie wiedzą ile to dla nas kobiet pracy dodatkowej. Mój mąz tez jest jak
duże dziecko i uwielbia jak się go tak traktuje, nadskakuje, troszczy,
rozpieszcza itd, a tu pojawił sie syn i mąz nie umiał, sie znaleźć. Nie nadaje
sie do małych dzieci niestety, pomaga w innych sprawach, ale w opiece nad synem
ma 2 lewe ręce. Tacy męzczyxni też bywają. Zreszta moj teść też taki był.
Mysle, że nic tak nie pomaga jak szczera rozmowa, a jak nie możesz porozamwiac z
męzem to napisz do niego list. Nie oskarżenia, a swoje odczucia, krok po kroku.
Męzczyxni lubia konkrety, nie znosza oskarżania i uzywania formy , bo Ty znów...
i zrzedzenia, narzekania. Niech mąz pomysli, przeczyta kilka razy Twój list i Ci
odpisze, odpowie. Rozumiem, ze trudno okreslic Ci uczucia do meza i ten jego
chłod, ale czasem my kobiety zatracamy się w macierzyństwie i czasem partner ma
racje, ze czuje się odrzucony. Szczegolnie jeśli nam nie pomaga- z tym trudno
walczyc, bo pamietaj, ze dorosłego czlowieka nie zmienisz, a on wnosi do waszego
życia model zaczerpniety z zycia swoich rodziców. Dobrze mówią, że jak chcesz
zobaczyc jaki Twój mąz bedzie dla Ciebie to zobacz swojego teścia- 90% pokrywa
się z tym, niestety. Mój mąz tez jest cięzki do wspólpracy, rozmowy, często
zamyka się w sobie, tez przechodzilismy kryzys związany z poj. się dziecka, ale
jakos dajemy radę. Nic na siłe, nie naskakuj na niego, dowiedz się w czym rzecz-
skąd ten chłód, bo nic nie beirze się z niczego. Może czuje sie odrzucny po
pojawieniu się dziecka, może ma problemy w pracy, moze w gre wchodzi inna
kobieta- oczywiście na spokojnie, pisze rózne opcje do sprawdzenia. Ludzie nie
przestaja się kochac z dnia na dzień, nie psuje się małżeństwo od dzis, ale na
to pracujemy sobie. Zanim zacniesz oceniac męża, zrób sobie rachunek sumienia-
nie chodzi o to, aby usprawideliwiac męza a obwiniac siebie, ale o obiektywna
ocenę sytuacji- co sie satlo, od kiedy, dlaczego tak moglo sie stać. Dopiero jak
nic nie wskórasz , nie porozumiecie się, nie przeanalizujecie sytuacji i nie
dowiecie sie dlaczego jest źle i czy da sie to zmienic czy nie, możan podejmowac
radykalne kroki. Nie naciskaj na męza, czasem warto napisac list dac go do
przetrawienia i niech przyjdzie do Ciebie jak bedzie gotowy do rozmowy,
rzeczowej. Mloda, wykształcona kobieta jak Ty powinna dac sobie radę w zyciu- a
pewnie, ale też od Twojej umiejętności empatii i troszke sprytu kobiecego
naklonisz męza do rozmowy i wyjaśnicie sobie to i owo, żeby wiedziec na czym
stoicie. naprawdę nic nie dzieje się bez przyczyny. Powodzenia. Beata

[oneway9]

twoje ostatnie zdanie w powyzszym mailu jest typowym powodem rozwodow!! uwazaj
jednak i dobrze rozgladnij dookola; wiara, ze masz jeszcze cale zycie przed
soba i mozesz poznac super faceta i ojca/przyjaciela dla swojego dziecka moze
na dlugo nie wystarczyc. ilu znasz ich dzis, takich potencjalnych? czy na pewno
sa lepsi? co osiagniesz zostajac sama? bedziesz miala te obowiazki, ktore masz
teraz plus jeszcze sporo dodatkowych i poczucie, ze jestes sama, moze teraz
pomagac ci beda rodzice, ale jak dlugo?
facet nie sprzata i nie docenia tego co robisz bo pewnie nigdy nie byl tego
nauczony- jedyny wniosek jaki mozesz z tego wysnuc to taki, zeby wlasne dziecko
wychowac lepiej;
kryzys jaki przechodzicie jest typowy -pisaly o tym wczesnej inne dziewczyny -
okres malego dziecka tak do 5 lat to sprawdzian zwiazku i madrosci kobiety
niestety;
jesli teraz wyciagniesz ten pozew z szuflady to co powiesz swojemu synowi za 15
lat, ze odeszlas od jego ojca bo nie wyrzucal smieci i nie obchodzily go zakupy?
dla niego wazne jest teraz i bedzie tylko (i wylacznie)to czy ojciec go kocha.
funkcje administracyjne i na tym tle powstaly konflikt rowniez tobie beda po
latach wydawaly sie nieistotne,
nie musisz dbac o meza jak o jajko bo jajkiem nie jest, ale syczac od rana ze
wszystko robi zle lub nie robi tez nie jest swietne; dbaj o siebie i troche sie
wyluzuj, a z kazdym dniem bedzie lepiej bo dzecko rosnie

bzdura

[guderianka]

meczyc sie z kimś kogo sie nie kocha kto nie sprzata i etc w imie dobra
dziecka. "dobra"dziecka??bzdura??
to żona alkoholika tez ma sie meczyc w imie dobra dzieci-bo przeciez tatus
tylko pije i nic poza tym?
czasem rozwód jest najlepszym wyjsciem dla wszytskich-nie oszukujmy sie -kazdy
ma parwo popełniac blędy, kazdy ma prawo kochac i przestac kochac. i to ze sie
z kims związało nie znaczy ze ma sie z tym kims męczyc do konca zycia

[masara25]

Zona alkoholika a kogoś kto nie posprzata to WIELKA róznica....
Ja tak czytam sobie od wczoraj i myślę,że joasiiik troszkę się pogubiła, ale
te wypowiedzi nie pasują mi do osoby, która odchodzi od męża.
Absolutnie nie broniąc męża, może za bardzo zaczełaś nakazywać, wymagać od
niego tego samego co sama dajesz ( niestety żadko facet odwdzięcza się ty
masmym). Ja też kiedyś przyjechałam z wakacji i chleb na szafce prawie sam
chodził,a kwiatki ( moje śliczne) wody od momentu mojego wyjazdu wody nie
widziały.Cóż...dawno byłabym rozwódką gdybym to wszystko traktowała jako coś co
robił przeciwko mnie..
Myślę,że zależy ci na nim, tylko chciałabyś bardzo zobaczyć w nim to samo, a że
jesteś wrażliwa( tak myslę), próbujesz walczyć na wszystkie sposoby.A może tak
wybierz się gdzieś sama z nim, przypomnij sobie co w nim pokochałaś, może wtedy
w nim też coś pęknie i nie będzie tak uparty.
Mam wrażenie,że jakoś to się poukłada...

P.S. Warto starac się dla dziecka, nie za wszelką cenę, ale warto...

[joasiiik25]

Wlasnie o to chodzi co pisala guderianka...
zawsze uwazalam,ze jak sie nie uklada miedzy dwojgiem ludzi to lepiej jest sie
rozstac. Nigdy nie bede z facetem dla dobra dziecka i to nie wazne jest dla
mnie,ze obydwoje nosimy jeszcze obraczki.
Staralam sie naprawde rozmawiac z mezem, rozumiec jego potrzeby byc dla niego
wsparciem,ale ilez mozna dazyc do celu na oslep nie dostawiajac nic w zamian.
bo ja od meza nie dostaje czulosci, dobrego slowa. Kiedys powiedzial mi, ze mu
przeszkadzam w zyciu a dzis rano gdy chcialam sie przytulic to odparl " ze juz
dawno nie mam meza..."
rece mi opadaja wiec chyba rozumiecie,ze w tej sytuacji chce tego rozwodu
standartowym powiedzeniem jego jest to " ze zone ma tylko na papierze...."

[jolilka]

moze spróbuj sposobu jeśli bedzie w domu ,ubierz sie ładnie ,zrób makijaż i w
ostatniej chwili powiedz mu ze wychodzisz i zostaw go z dzieckiem.Idz na kawa z
kolezanką lub odwiedz kogoś no oczywiśćie nie wracaj zbyt wcześnie .Co ty na to?

[bea-ta]

zapytaj dlaczego uważa, że zone ma tylko na papierze- jest to zarzut i niech
uzasadni. Ale bez oskarżania. Mysle, ze oboje sie pogubiliście i w przypadku
urodzenia dziecka jest to częsty kryzys- brakuje mi tu czy tak bylo zawsze xczy
kiedy sie to zaczęło?Zawsze tak mówił jak cytujesz?Może ma powód. Czasem nie
jest wazne to co my dajemy danej osobie, ale to co chce ta osoba od nas- a to
czasem 2 rózne sprawy, bo wydaje się nam, że robimy wszytsko, poświęcamy się
itd, a to nie tedy droga, bo nie tego oczekuje partner. Staraj się dociec
dlaczego mąz tak mówi- cos to spowodowalo?Mój mąz tez mi powiedzial kiedys, ż
eoddalił sie ode mnie, bo po urodzeniu syna cała energię poświęciłam jemu a
małzonek poczuł si e odstawiony na boczny tor. Oj! Dlugo sie natlumaczyłam co i
jak. Czytałaś serie Męzczyxni są z marsa a kobiety z wenus?Smiałam się jak mi
zaproponowano poczytanie, ale przyznam, ze świetnie jest tam pokazane jakie sa
róznice pomiedzy mężczyznami a kobietami i jak róznie odbieramy te same rzeczy.
Może warto zapytac wprost czy nadal Cię kocha?Może nie i wóczas nie warto
faktycznie trzymac go na siłe. Nie jestem zwolenniczką robienia czegos dla dobra
dziecka, bo tak samo jak dziecko ma prawo do dwojga rodziców, ma i prawo do
szczęsliwej matki, ale czasem zbyt łatwo sie poddajemy, nie rozumiemy, nie
staramy sie osiągnąc kompromisu itp. B.

tu nie ma dobra dziecka

[ikinu]

Masz racje, nie ma tu zadnego dobra dziecka. Moi rodzice zarli sie ze soba
odkad pamietam, tyle razy juz mialam nadzieje ze sie rozejda ale zadnego z nich
nie bylo stac na taki odwazny krok i cale dziecinstwo przezylam w domu gdzie
ciagle slyszalam klotnie, pretensje, czasem mialam ochote walnac jednego i
drugiego zeby wlasnie zwrocili uwage na dobro dzieci ale oni mysleli tylko o
sobie. Gdyby chcieli naszego dobra to albo by sie nie klocili, albo juz lepiej
zeby sie rozeszli, przynajmniej nie byloby w domu tej okropnej atmosfery. Wiem
co mowie, w domu gdzie nie ma milossci i szacunku miedzy rodzicami dzieci
cierpia najbardziej. Moi starzy sa ze soba do dzisiaj, pewnie nadal sie kloca
ale ja juz na szczescie tego nie musze sluchac, a i spotykac z nimi mi sie nie
chce.
Dodam ze moja rodzina nie byla jakas patologiczne, nikt nie pil a rodzice to
ludzie wyksztalceni. Tylko egoisci, bo kazde z nich myslalo tylko o sobie, a
tak naprawde nikt o dzieciach. I takie mam wspomnienia z dziecinstwa z
rodzinnego domu. Fajne?

[nangaparbat3]

Wiele lat temu rozwiodłam się, nie żałuję, był w tym mój udział zresztą.
Jednak po latach dotarło do mnie, że ex choruje na depresję, że w momencie kiedy pękło nasze małżeństwo był w dole, wtedy nie przyszło to do głowy żadnemu z nas.
Myślę, że warto, byście poszli teraz na wspólną terapię. Wcale nie z celem ratowania małżeństwa, ale żeby się dobrze rozstać, ułożyć relacje tak żeby dziecko jak najmniej ucierpiało, no i Wy sami też.
Skoro macie syna, zawsze już będziecie z sobą związani, warto, żeby to było dobre.

[35wcieniu]

warto, byście poszli teraz na wspólną terapię

Ja myślę że teraz to już nie warto.

[heca7]

Hmmm, ten dzieciak już jest dorosły Wątek sprzed 17 lat...

[szybki-lisek]

Ale ciekawa jestem jak się to potoczyło...

[taniax]

A jak się miało potoczyć, pewnie to małżeństwo nie przetrwało, syna ma już dorosłego, obstawiam że ułożyła sobie życie w kolejnym małżeństwie i ma więcej dzieci.

[ayelen40]

Oby.

[maallinka]

Zachodze w glowe jak tak nagle moglo sie wszystko skonczyc? Przeciez tak sie
kochaliscie, staraliscie sie o dziecko i to wszystko bylo tak niedawno, macie
przeciez malego synka, niedawno za soba przepadaliscie (to ty mialas
sugnaturke "kocham meza"?), rozumieliscie sie, mieliscie wspolne plany i tak
nagle wszystko runelo? Nie wisz co jest tego przyczyna? Przeciez to sie stalo
szybko, nie pamietasz co bylo punktem zwrotnym? Tak nagle przestal kochac? Moze
sobie przypominasz kiedy zaczal sie tak zachowywac, moze mialo na to wplyw
jakies konkretne wydarzenie? Bo z tego co piszesz nie wynika zeby pojawil sie w
jego zyciu jakis babsztyl...

[joasiiik25]

Dziewczyny przeczytalam na spokojnie wszystkie wasze wpisy, serdecznie dziekuje
za nie.
Teraz moge na spokojnie napisac bo maly wlasnie zasnal.

Poprosilam dzis meza,zeby chwilke zostal z synem bo chcialam isc do kolezanki z
klatki na kawe. Dodam ze gdy poszlam z synkiem to plakal za tata wiec
postanowilam,ze zostanie z mezem w domu(doslownie jakies 30-40min). Maz na moja
prosbe odparl,ze "jestem wygodna" wiec bez slowa wyszlam z synkiem.

Nie mam juz sily na rozmowy bo na kazde moje dobre slowo,atakuje mnie az mi
idzie w piety.

Chyba faktycznie pogubilismy sie po drodze, zawsze bylam podpora dla meza,duzo
mowilam o moich uczuciach- milosci, rozczarowaniu,radosci i gniewu. Uczylam,ze
nalezy rozmawiac a w zamian dostawalam stwierdzenie typu :" psychologiczne
wywody stosuj w pracy!!!!"
Wiem ,ze najtrudniej jest pomoc samej sobie,ze w dobie kryzysu wiedza nie
zawsze pomaga. co z tego ze wiem, jak chcac ratowac malzenstwo maz udaje ze nie
widzi moich staran.

Mimo wszystko jeszcze troche poczekam z rozwodem, postaram sie dowiedziec co
jest powodem takiego zachowania meza...postaram sie naprawic to co zgubilismy.
Jeszcze mam sily, nie wiem na jak dlugo mi ich starczy.
we wrzesniu zaczyna sie rok szkolny, pojde do pracy, troche ochlone i moze
wtedy spojrze na to calkiem inaczej.

Za meisiac jade na wycieczke z pracy 3-dniowa w ramach konferencji, maz bedzie
musial zostac z synkiem sam w domu. Moze wtedy zrozumie jak to jest opiekowac
sie dzieckiem...moze to mu pomorze zrozumiec moje zmeczenie, kiedy po pracy
wychodzilam z malym na plac zabaw

Wszystko to moze...
dam nam jeszcze jedna szanse jak ja wykorzystamy pokarze czas.

[jolilka]

niech zostanie sam ,dowie sie co to znaczy żona ,ile dziecko wymaga pracy i
zainteresowania. Taka samotność dobrze mu zrobi ,zrozumie jak bardzo jesteś
wazna i potrzebna.Znając naszych meżów to pogubia sie w domowych oowiązkach
plus opieka nad dzieckiem.Jak wrócisz usłyszysz słowaobrze ze już jesteś i
itp.Obym sie nie myliła.Tylko nie bij sie z myślami ze synkowi bedzie zle bez
Ciebie i bedzie płakał.Wyjazd to dobra okazja dla Was zeby sie o wszytkim
przekonąć jak jest naprawde.Powodzenia.

[joasiiik25]

z tym czy zrozumie to moze byc roznie, znajac mojego meza to po powrocie bedzie
mi wytykal,ze pojechalam i sie dobrze bawialam a on sam z dzieckiem siedzial...

ale nic nie chce zakladac z gory

[jolilka]

wydaje mi sie ze zabardzo wszytko przezywasz,kazde jego słowo czy czyn.A olej
to chociaż na trochę,nie ulzy Ci ,chyba napewno.Odetnij sie od tego ,co
poczujesz ,szanuj sie to i on bedzie Cie szanował .Zmien moze kierunek ,a moze
ty go tak traktuj jak on Ciebie,jaki bedzie efekt.Wciąz bedzie tym atakującym a
ty bedziesz uciekać moze postaw sie ?

[joasiiik25]

hahah postaw sie!!! kiedys uslyszalam "cos sie stala taka CHARDA"
kiedys fakt przejmowalam sie jego slowami, ranily mnie a teraz juz przestalam
sie przejmowac!!!
Olac nie potrafie bo uwazam,ze nie tedy droga- wtedy naprawde juz nie
znajdziemy porozumienia. Juz taka jestem ze wyciagam pierwsza reke do zgody.
Wiem tez ze kazdy ma swoje granice a mi juz one zaczynaja pekac.

oj moj maz ma ciezki charakter i usposobienie a zreszta u nas w zwiazku to
jestescy obydwoje zodjakalnie silni: ja baran on lew.

[masara25]

Jolilka ma racje,mnie też wydaje się że przeżywasz to co on mówi, a jemu
najwyrażniej sprawia to przyjemność.OLEJ TO, pokaż mu że na nim świat się nie
kończy,nie przytulaj się do niego (żeby nie słyszec pożniej przykrych słów).
Jak na prawdę zdystansujesz się do sytuacji, rozlużnisz się, nie będziesz
ciągle poruszałam waszych problemów itd. facet zmięknie. Pokaż że umiesz tak
czy inaczej być szczęśliwa, a od niego zależy czy bdzie Ci w tym towarzyszył.

[oneway9]

stawiam 10 do 1, ze tak powie, ale tylko dlatego zeby odreagowac,
nie przejmuj sie tym! jestem prawie pewna, ze z twojej strony padaja
podobne 'kwestie'; moze jeszcze dorzuci, ze zaden z jego kumpli nie pomaga tak
zonie jak on itp znane spiewki; jesli to wszystko przetrwacie to za 15 lat
bedziecie oboje sie z tego smiali i opowiadali dziecku/dzieciom jako anegdotki;
ja do dzis pamietam jak moj ojciec gotowal mnie i siostrze superwstretne obiady
jak mama wyjezdzala i jak syczal drobne (i mniej drobne)zlosliwosci jak wracala
i co z tego? nic, mam kochanych rodzicow, ktorzy sa dla mnie wzorem i nic mnie
tak nie cieszy jak ich widok i nie smieszy jak ich tesknota za soba kiedy sie
rozstaja; mama (zaawansowana babcia) zaraz jest chora jak musi sama spac!!

[joanna35]

joasiiik25 napisała:

> z tym czy zrozumie to moze byc roznie, znajac mojego meza to po powrocie
bedzie
>
> mi wytykal,ze pojechalam i sie dobrze bawialam a on sam z dzieckiem
siedzial...

Joasiu nie pozwól się sprowokować ani tym bardziej wpędzić w poczucie winy z
powodu tej konferencji. Znasz swojego męża i możesz przewidzieć jego zachowania
w pewnych sytuacjach, nie tylko tej związanej z Twoim pobytem na konferencji.
Proponuję skorzystać z tej wiedzy i stanąć do kolejnego starcia, ale... na
swoich warunkach. Nic tak nie zbija facetów z pantałyku jak wypadnięcie z
koleiny(rutyny), którą jechał przez całe lata czyli gdyby mąż mnie wytykał, że
pojechałam się bawić, a on sam z dzieckiem siedział to powiedziałabym (bez
sarkazmu w głosie bez względu na to co myślisz i czujesz) rozumiem Cię, wiem
jak takie małe dziecko potrafi dać kość, odpocznij sobie. Wiem, wiem - wszystko
się w człowieku buntuje jak ma coś takiego zrobić, zwłaszcza, że ma się tę
świadomość jak na co dzień wygląda życie, ale wierz mi Joasiu, warto spróbować.
Ja nie bardzo wierzę w siłę małżeńskich rozmów - u mnie się nie sprawdziły. Po
czterech latach doszłam do wniosku, że nie tędy droga i zmieniłam taktykę
(oczywiście, bez informowania go o tym) - przestałam prosić się, powtarzać po
10 razy, tłumaczyć, jęczeć jak mi źle - zamiast tego mówiłam np. idziesz z
dzieckiem na spacer czy go kapiesz, karmisz i usypiasz?Dawałam mu wybór - to
nic, że przeważnie wybierał to co prostsze, łatwiejsze. Ja przeważnie tak
dobierałam czynności, żeby wyszło na moje - a dla mnie spacer to strata czasu.
A był między nami jeden wielki dystans i chłód. I o dziwo - mąż zaskoczył, a
sytuacja zaczęła zmieniać się na lepsze. Jesteś mądrą dziewczyna i z pewnością
znajdziesz dobre wyjście z tej sytuacji. Pozdrawiam serdecznie

[headonshoulders]

wez zwiewaj gdzie pieprz rosnie kobieto, koles co nie zostanie 30 minut z
wlasnym synem i cie nazywa wygodna bo chcesz isc na kawe na 40 min, w tej samej
klatce, co przyjmuje jedzenie podstawiane pod nos ( mowi chociaz dziekuje??) i
nigdy za waszej malzenskiej kadencji nie poszedl po bulki rano - czy cos
takiego jest mozliwe w ogole?? toz to zepsuty przez kobiety do szpiku kosci
osobnik... Sorry joasiiik, ja bym po pysku wytrzaskala miotla i w ogole sie
wyniosla.

LUDZIE TRAKTUJA CIE TAK JAK POZWALASZ SIE TRAKTOWAC!!! nie inaczej.
pokaz mu ze nie bedziesz sluzaca. Albo to zaakceptuje albo do widzenia.

nie wierze ze wyksztalcona kobieta daje soba tak pomiatac i byc sluzaca dla
doroslego mezczyzny - czasy niewolnictwa sie skonczyly.
do tanga TRZEBA dwojga kochanie. Jak narazie to tylko ty sie starasz.

[bri]

Złośliwe komentarze męża ignorować. Sama bądź miła ale pamiętaj jakie są Twoje
prawa. Nie pytaj go czy zostanie z dzieckiem jak wychodzisz do koleżanki.
Informuj, że wychodzisz i kiedy wrócisz. To przecież naturalne, że czasem
dziecko zostaje pod Twoją opieką a czasem z tatą. Po powrocie nawet jak on się
pulta - podziękuj mu, że się dzieckiem zajął.

[maallinka]

ok, zgadzam sie tylko za co ma mu dziekowac? Jakby poprosila o przysluge zeby
sie zajal jej dzieckiem to rozumiem, ale to ich wspolne dziecko i nie widze
powodu zeby mu dziekowala ze sie nim zajal. No chyba ze maja taki zwyczaj - jak
ona sie dzieckiem zajmuje to on tez jej dziekuje, ale w to watpie.
To sa ich wspolne obowiazki, nie widze powodu zeby zona dziekowala mezowi za
zajeciem sie dzieckiem.

[bri]

A ja uważam, że nie zaszkodzi podziękować po to chociażby, żeby mąż czuł, że
jego wkład w opiekę nad dzieckiem jest doceniany. Mój mąż mi dziękuję jak mu
uprasuję koszulę a ja jemu jak wyniesie śmieci mimo, że to należy do naszych
obowiązków. Dzięki temu żadne z nas nie ma wrażenia, że się wysilamy na próżno
bo druga strona tego i tak nie zauważa.

[maallinka]

Tak, ale to oznaczaloby ze opieka nad dzieckiem to obowiazek jego zony a jak on
to od czasu do czasu zrobi to ona mu musi dziekowc, bo przeciez mogl sie nie
zgodzic. Tak samo wobec tego powinno to dzialac w druga strone - czy jak zona
opiekuje sie dzieckiem to maz jej za kazdym razem dziekuje? Bardzo w to watpie.
A jednak powinien, analogicznie do sytuacji odwrotnej. Dlatego to juz wydaje mi
sie przesadzone.
Z uprasowana koszula to co innego bo prasujesz koszule meza, wiec on moze Ci
podziekowac, tak samo jak maz wyczysci z blota moje buty to ja mu podziekuje,
ale jak zmieni dziecku pieluche to nie przychodzi mi do glowy podziekowanie, bo
to normalne - raz ja to zrobie raz on i nie dziekujemy sobie codzienniw, bo
przeciez codziennie nawzajem sie w tym wyreczamy... Dzieci sa wspolne i oboje
mamy poczucie obowiazku i swiadomosc ze jak druga strona nie moze to ja sie
opiekuje i odwrotnie...

[bri]

Chodzi tylko o to, żeby on się czuł w jakiś sposób zmotywowany, doceniony i
pochwalony za to co zrobił (nawet jeśli żona uważa, że to nic specjalnego).
Moim zdaniem to jedyny w miarę bezbolesny sposób, żeby mężczyznę w małżeństwie
nakłonić do rzeczy, do których on sam ze swojej natury się nie poczuwa.

Zresztą kobiety często same sobie kręcą bicz na własną dupę. Po pierwsze często
nie dopuszczają facetów do opieki nad dziećmi a nawet jeśli to dają im milion
rad i krytykują wszystko, co oni w tym zakresie robią. Często niedociągnięcia
męża tak je irytują, że postanawiają nei prosić o pomoc tylko robią wszystko
same. Efekt jest taki, że faceci nie poczuwają się w ogóle do tego obowiązku. A
kobiety ciągną wszystko same aż są już tak zmęczone, że jedyna reakcja na ja je
stać do wybuch złości.

Wyobraź sobie, że od początku Waszego małżeństwa to Twój mąż zajmował się
Waszym wspólnym samochodem (ubezpieczenie, tankowanie, mycie, naprawdy itp.) Aż
tu nagle po paru latach nonszalanckim gestem przekazuje Ci dowód rejestracyjny
i mówi "trzeba zrobić przegląd". Nie wiesz, nie znasz się, boisz się, że
zrobisz coś źle i on Cię skrytykuje (i robi to?). Kiedy o coś pytasz odpowiada
Ci z kpiącym uśmieszkiem "nie wiesz takich rzeczy?" itp.). Nie wykluczone, że
ten pan będącym bohaterem pierwszego postu jest właśnie w podobnej sytuacji.

[lena99]

Nie czytałam wszystkich postów więc może się powtarzam, ale radziłabym
spotkanie z psychologiem. Ktoś z zewnątrz mógłby pomóc Wam spojrzeć na sytuacje
z innej strony. Być może pomogło by to w podjęciu decyzji - czy jednak się
kochacie i próbujecie naprawić Wasz związek, czy też rozwodzicie się.
Życzę dużo siły i mądrej decyzji.
Pzdr.

[daszka_staszka]

Popieram Lenę. Macie mnóstwo niewypowiedzianych oczekiwań i pretensji do siebie wzajemnie. Tu potrzebna terapia dla par. Nawet jeśli po niej dojedziesz do wniosku, że rozwód to najlepsze wyjście to bez poczucia winy.

[slowiczek21]

Serdecznie współczuję. My czasem też miewamy ciężkie okresy, ale jakoś w końcu
się godzimy.
Macie ślicznego synka. Najważniejsze żeby on nie odczuł za bardzo zmian. Mam
syna w podobnym wieku, dla niego wiele przemilczam chociaż wewnątrz krzyczę.
Jak to jest że nagle z wielkiej miłości nic nie zostaje....? Trzymaj się, dbaj
o dziecko.

[joasiiik25]

Moj maz teraz obecnie jest na urlopie wiec cale dnie spedza w domu grajac na
kompie....
wkurza mnie to niesamowicie, bo zamiast wspolnie spedzic czas to on wybiera gre.

Jest jeszcze jedna istotna sprawa: dla niego rozstalam sie z narzyczonym
(pierscionek oddalam)i wybralam jego. Czasami zaluje tej decyzji bo teraz
wszystko jest nie tak jak mialo byc.
Maz potrafi powiedziec,ze przeciez moge zawsze do bylego wrocic, tylko ze
pewnie mnie juz nie bedzie chcial. Ostatnio podczas klotni dodal ze napisze mu
instrukcje obslugi...
nie wie jednego,ze powrot jest zawsze mozliwy!!!! tego mu nigdy nie powiem,ze
ten byly wciaz czeka. kiedys mi powtarzal,ze nawet kiedy bede miec dziecko z
innym to i tak bedzie chcial byc ze mna.

Ale w tym konflikcie nie chodzi o ten powrot, bo chyba nie umialabym mu
spojrzec w oczy.
Ludzilam sie zawsze,ze z mezem bedzie mi dobrze a teraz tak bardzo boli...

[klebek0]

haha,tez jestem baran on lew i w domu dokładnie to samo.Ja juz nie mam siły
dalej(,staram sie rozumiec ze to facet,ze mniej rozumny,ale dlaczego to
zawsze kobiety maja ratowac,przymykac oczy...

[joanna35]

klebek0 napisała:

> haha,tez jestem baran on lew i w domu dokładnie to samo.Ja juz nie mam siły
> dalej(,staram sie rozumiec ze to facet,ze mniej rozumny,ale dlaczego to
> zawsze kobiety maja ratowac,przymykac oczy...

Bo tak już niestety jest. Mam 10 letni , w połowie dość burzliwy staż
małżeński i mogę powiedzieć, że im szybciej się to zrozumie i zaakceptuje tym
lepiej dla wszystkich. Żeby nie było - z przekonania jestem feministką,
momentami wojującą(głównie z własnym mężem), a czasami nawet feministką z
oddziałów specjalnych)

[klebek0]

Wiem,ze trzeba przymykac oczy,nie zwracac uwagi na głupoty,ale boli,ze ja
przymkam,staram byc spokojna,a to wogóle nie działa w druga strone.(

[maallinka]

a ja zawsze myslalam ze baran i lew to bardzo dobrana para. Mialam nawet taka
kolezanke lwice ktora miala chlopaka barana. Wielka namietnosc, wielka milosc,
chwili bez siebie wytrzymac nie mogli. Dla mnie to byla para idealna.
No niestety ta milosc skonczyla sie po 2 latach i sie rozstali, chociaz nie
wiem w jakich okolicznosciach, bo ona cos kreci jak o tym mowi, moze sie
wypalili bo "wybuch" byl za duzy?

[klebek0]

dobrana ale za wybuchowa)

[ewazak]

joasiiik25 jak bym czytała o sobie i swoim małżeństwie, z tą różnicą, że ja nie
mam odwagi się rozwieść. My mamy dwójkę dzieci a ja zarabiam zbyt mało aby się
utrzymać za te pieniądze z dzieciakami. Pozdrawiam i życzę szczęścia.

[matylda_n]

joasiiik25 napisała:
Ostatnio byłam z synkiem 3 tyg na wsi (u mojej babci) prosiłam męża zeby sobie
przemyslał pewne sprawy jak mnie nie bedzie.
Wróciłam i wiecie co zrobil?
Gdy zwrocilam mu uwage,ze jest balagan w domu i pusta lodowka to wyszedl...
obrazony,ze mu cokolwiek powiedzialam

Wracajac do domu z 3 tyg pobytu kilka dni wczesniej
UPRZEDZILAM go ze ma byc w domu w miare posprzatane (wyrzucone smieci,
otworzone okna , pozmywane)wiedzial,ze bede zla jezeli tego nie zrobi. Przeciez
ja nie wymagam naprawde wiele...


dziwisz się, że wyszedł ? Wracasz po dłuższej nieobecności do domu i
najważniejszy dla ciebie jest pożądek i pełna lodówka ? I ty go uprzedzasz, że
ma posprzątać, bo będzie źle ?!
Niezależnie od tego co on sobie przemysłał i postanowił odnośnie waszego
związku będąc w domu, po takim uprzedzeniu telefonicznym a potem twoim ataku po
powrocie pewnie tez miałabym ochotę poprostu uciec. Nie, nie bronię twojego
męża. Czepiam się jedynie twojego sposobu komunikowania. Jeżeli go atakujesz, a
to zrobiłaś, to weź pod uwagę, że on odpowie również atakiem, bądź zamknięciem
sie w sobie i zrewanżuje sie w innej dogodnej dla niego sytuacji. Moim zdaniem
pierwsza podstawowa zasada w takich konfliktach to przestać atakować. Każdy
atak napędza tylko spiralę wzajemnych złośliwości, w której nikt juz potem nie
pamięta kto zaczął i dlaczego. Zatraca sie problem a wyolbrzymione zostają
wszyatkie negatywne uczucia do partnera.
Narzekasz na chłód, obojętność, jego niechęć do współpracy.... A sądziłaś, że
podtykając mu pod nos pozew rozwodowy zachecisz go do walki o wasz zwiazek ?
Facet zamknął się w sobie !!!
Wróciłaś, on miał przemysleć... Rozmawialiście o was ? Poszukajcie wspólnie
problemu, bo trzeba znać problem. Nie znając go, nie znajdziecie rozwiązania
sytuacji, w której się znaleźliście.
Powodzenia

[bri]

Zgadzam się w całej rozciągłości. Niestety jeśli zależy nam na małżeństwie
trzeba czasem zamknąć buzię mimo, że mamy ochotę odpysknąć. A takie instrukcje
przez telefon - wrrr... Gdyby mój mąż wydawał mi takie to chyba bym się
wściekła. Zresztą często jest tak jak pisałam wyżej.

[bodab77]

Do bri.
Bardzo podobają mi się Twoje komentarze - jesteś mądrą dziewczyną/kobietą.
Pozdrawiam

[joasiiik25]

Dziewczyny jeszcze raz dziekuje za dobre rady i ostre slowa!!!!
maz przeczytal moj post i chyba naprawde to mu pomoglo przejrzec na oczy, nie
mowie,ze jest super dobrze,ale jest lepiej niz kilka dni temu.
Wprawdzie nie zmienil swojego zachowania w jakis widoczny sposob,ale drobne
zmiany ja sama zauwazam.
Przestalam tez strofowac meza na kazdym kroku, wole pewne sprawy
zrobic/zalatwic sama niz meczyc sie proszeniem meza...
w prawdzie nadal mysle o rozwodzie,ale juz mniej intensywnie go chce...chyba
musimy przeczekac wspolnie tem kryzys i dojrzec do pewnych decyzji, tak aby za
kilka lat spokojnie powiedziec,ze sie ich nie zaluje. Przed nami jeszcze ciezka
droga do wzajemnego zrozumienia, do szacunku i do "odgrzebania milosci" -moze
ja jeszcze mamy w sercu.
Teraz wiem,ze decyzja o rozwodzie byla moja rezygnacja z walki o nas, bylam juz
zmeczona i brak mi bylo tej iskry do dzialania. Teraz ja mam- mam nadzieje,ze
jej nie "zgasimy" w morzu glupich slow....

pozdr serdecznie

[lidkakn]

Życzę wytrwałości, spokoju i opanowania. Myślę, że jeśli wytrwasz w
postanowieniu, uda się wam. Dużo zależy od Ciebie.

[joasiiik25]

dzis maz przeszedl sam siebie...
w skrocie: rzucil sie na mnie z lapami do bicia...
nie czekam na cud bo cudu nie bedzie

[triss_merigold6]

Odejdź Joasiiik. Odejdź a będziesz spokojniejsza. Cudów nie ma, są najwyżej
wyszarpane kompromisy i ustępstwa. Nie sensu żyć z kimś kto czuje szacunek
tylko do siły a partnerkę lekceważy i olewa.
Samodzielnie w związku nie da się niczego odbudować ani zmienić, bo ta druga
strona spoczywa na laurach i jest wiecznie zaskoczona, że "stwarzasz problemy".
Nie wierzę w gadki o dobru dziecka w złym związku.

[mysia-mysia]

o, a ja radziłam ci poczekać
no ale teraz już wiesz, że nie ma na co
trzymam kciuki za ciebie

[headonshoulders]

a za co?????????? Boze co za chamisko...uciekaj Joasia, nie ma sensu. Zmien zamki w cholere.

[daszka_staszka]

Do bicia? O matko jedyna! Jeśli tonie była samoobrona bo ty go walnelas go pierwsza to wiej od niego w te pędy.

[daszka_staszka]

joasiiik25 napisała:
> Przestalam tez strofowac meza na kazdym kroku,
>
Tu jest ważna informacja, dorosłych się nie strofuje, bo to nie są dzieci. Zastanów się czy z rozpędu nie traktujesz go jak swojego 2 latka.
Po drugie nie pros się o rzeczy. Usiądźcie razem i ustalcie pewne obowiązki i zasady. Wasze życie się zmieniło z narodzinami dziecka i to was chyba przerosło, bo chcecie, a przynajmniej mąż, żyć tak jak wcześniej ale tak się nie da. Idźcie na terapię, bo kilka sesji może zdziałać cuda - pisze z własnego doświadczenia

[beksa1111]

Aśka nie chće na ciebie najeżdzać ale ty jednak jakaś dziwna jesteś- pamiętam
twoje posty jak byłaś w ciąży i zaraz po urodzeniu malca. Zawsze!! z kimś się
kłóciłaś- na męża najpierw posty szkalujące potem ze go kochasz- KOBITO może on
ma dośc takiego niestabilnego życia raz tak raz siak- moze to problem tkwi w
Tobie , szkoda gadać

[beksa1111]

Dopiero teraz doczytałam że chciał cię zlać- tego mu nie daruj! To juz jest
chamstwo. Może lepiej się rozwieść. Ja mam obecnie 2 M. i nie żałuję
wcześniejszej decyzji o rozwodzie- ale u mnie było troche inaczej. Tak czy siak-
wina zawsze lezy pośrodku, ale ty myśl o swoim i dziecka dobru

[triss_merigold6]

Absolutnie nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że wina zawsze leży po środku.
Przeważnie jest wręcz przeciwnie.

zgadzam sie z triss

[joanna266]

[mysia-mysia]

triss_merigold6 napisała:

> Absolutnie nie zgadzam się ze stwierdzeniem, że wina zawsze leży po środku.
> Przeważnie jest wręcz przeciwnie.

wręcz przeciwnie do środka to by chyba na zewnątrz było

[triss_merigold6]

PO środku. Wręcz przeciwnie - nie po środku. Dobra... niech będzie: wina jest
zawsze jednej strony bardziej.

[beksa1111]

Nie chce mi sie polemizować ale wciąż twierdzę że wina zawsze leży pośrodku-
mówię tak nawet teraz, po doświadczeniu zdrady pierwszego męża, choć wtedy też
wydawało mi się ze to tylko on jest winny rozpadu małzeństwa

[wenus2006]

Jezu joasikk o co poszło? może to bez znaczenia , bo nikt nie ma prawa podnieść
ręki na kobietę, tym bardziej żonę, matkę....Co mu się stało? Czy on m jakieś
problemy ze sobą? Byliście szczęśliwi, co jest przyczyną takich kłopotów ,
waszych kłopotów? Czy synek to widział?gdzie on teraz jest? co postanowiłaś?
Dasz radę sama?

[mama-kacpra]

Witaj!
Smutne co piszesz, kryzys w malzenstwie i to taki az do rozwodu to przykre dla
Was kochajacych sie i majacych z tej milosci owoc.
Ale dobrze rozumiem Cię, nie mam az takich doswiadczen ale wiem jak bardzo nas
zmienilo pojawienie sie dziecka na swiecie.Nowe obowiazki, problemy dnia
codziennego, brak pplynnosci finansowej, brak mieszkania itd.U nas sa wzloty i
upadki, i tez czasem mysle ze dalabym sobie rade sama?!Ale we dwoje jest lepiej
jak oczywiscie jest zdrowa atmosfera.Nie dawno przechodzilismy maly kryzys: moj
maz pracuje na zmiany i tak ze w weekendy tez, ja szukam pracy a w tym czasie
oczywiscie opiekuje sie dziekiem i kilka razy w tygodniu pracuje dorywczo ale
na stale.Wiec czasem tak jest ze mijamy sie z mezem w drzwiach ja wychodze a on
zostaje z malym, widzimy sie wieczorem kiedy juz nikt po calym dniu nie ma sil
na nic.Czasem tak jest ze mijamy sie a maz jeszcze idzie na noc do pracy, a
czasem jezdzimy do tesciowej w odwiedziny i on sie zajmuje malym a my po calym
dniu tez padamy.O rozmowach o nas juz nie pamietam kidy tak rozmawialismy, nie
ma czasu, zazwyczaj okazja jest rocznica, urodziny ale pod warunkiem ze mamy
wolny wieczor i maz jest w domu.Ale i tak to juz nie jest to co kiedys.Rany po
kryzysach zostaly.Ja jestem zdania ze jesli sie nie kocha kogos to lepiej sie
nie meczyc.Moj maz podobnie jak twoj z tego co pisalas, nie lubi wymadrzania
sie z psychologia itp.Mowi zycie jest trudne to co bylo juz nie wroci, ja na to
ze da sie tylko ze oboje musimy wysilic sie i dbac o NASZ zwiazek.U nas duzo
wplywa na nas meza praca i system w jakim pracuje.Coz nie zmieni jej teraz.
CZasem oczekuje od meza dobrego milego slowa a go nie otrzymuje.Staram sie jak
moge zeby wszystko bylo dobrze, ale nie mam pewnosci czy jest dobrze.Czasem nie
wiem czego moj maz chce, brakuje nam pieniedzy, biore ta prace czasem zastepuje
kolezanke to wtedy jest zly ze nie siedze w domu.CZasem mam dosc i tez mysle
jak to bedzie dalej czy wytrzymamy razem???CZas pokaze.
A tak wogole to moj maz jest super tata dla naszego synka, pomaga mi i w domu,
ale jakos wlasnie nie starcza juz sil dla nas na nas.Ja sie staram czasem
planuje zebysmy gdzies wyszli razem i zrobili cos dla siebie, mowie mu co czuje
i jak zalezy mi na nim, tez czasem chcialabym to uslyczec ale co prosic sie mam
go?Raz poprosilam go zeby powiedzial mi cos milego od siebie dla mnie a on ze
chce zebysmy wkocu mieli mieszkanie (wlasny kat), nie to chcialam uslyszec coz
juz sie nie rozumiemy jak kiedys.Kiedys sie staral teraz poco jestem jego zona
i juz nie trzeba (czasem mi to powtarza)>Tak chyba naprawde to uwazam ze
niepotrzebie bralismy slub.Rozleniwil sie, ja tak nie chce.Czasu nie wroce,
trzeba zyc dalej trzyma reke na pulsie i reagowac na sygnaly.Ja wiem ze przed
nami powazne rozmowy i chyba kryzys.A moze po tym wkoncu bedziemy sie lepiej
dogadywac i ulozy nam sie?!Jak sie cos wykluje pewnie odezwe sie na formu,
Pozdrawiam i tzrymam kciuki za Wasze porozumienie.
mama Kacpra 3.05.06

[balbinka01]

Męźczyzna obojętnieje, albo staje się agresywny, gdy czuje zbyt mało wolności,
gdy kobieta za wiele - jego zdaniem - od niego wymaga, nie pozwala mu być
dzieckiem. Ja z moim partnerem tez przechodzimy kryzysy - bywają bolesne. Ja
mam wiele zarzutów, on ma wiele... Mój partner twierdzi, że wciąż coś mi się
nie podoba - że ciągle słyszy, co robi nie tak, o czym zapomniał itd.... że
generalnie go nie akceptuje. I też czasem jest skłonny do słów, których nigdy
bym się wczesniej po nim nie spodziewała... Nie wiem, jak było w waszym
związku, ale mój - gdybym po przyjeżdzie z wakacji prawie na progu zwróciła na
coś uwagę (że bałagan) pewnie też zatrzasnąłby drzwi za sobą. Męźczyźni
nienawidzą wiecznie narzekających kobiet - to dzieci! Może faktycznie
odpocznijcie od siebie trochę dłużej a decyzję o rozwodzie na razie odłużcie...

życzę Ci powodzenia! i trafnej decyzji... pozdrawiam!

[joasiiik25]

Dziewczyny nie jestem wiecznie "narzekajaca zona"!!! ostatnio nauczylam sie
przymykac oko na wiele spraw, nie mowie zrob to lub tamto!!!
Wczorajsze zachowanie meza przesadzilo o wszystkim, nadal mieszkamy razem (obok
siebie) poniewaz wynajmujemy mieszkanie.
Jestem samodzielna kobieta, pracuje wiec sadze,ze dam sobie rade. Mam duze
wsparcie w rodzinie (mimo iz telefoniczne)
Jest ciezko nie powiem bo bylismy dobrym malzenstwem...
Nie jestesmy. Moze zostaniemy dobrymi rodzicami dla naszego dziecka (po
rozwodzie)ale nie malzonkami
Wiecie,ze ja potrafie wybaczyc wiele, potrafie przyjsc i sie przytulic, chciec
porozmawiac...lecz gdy napotykam serce zimne jak glaz jestem bezradna.
Wczoraj przeplakalma caly dzien (tak,zeby maz nie widzial)teraz tez placze...

wiem ze musze byc silna i bede!!! Dla siebie dla Kacpra

[luxure]

Przeczytalam ten wątek i inne Twoje. To bardzo przykre, smutno mi sie zrobilo
tym bardziej ze kiedys tworzyliscie calkiem fajny zwiazek. Dziewczyny różnie
radzą ale moim zdaniem u Was juz nie ma czego ratować. Czym innym jest obojętna
twarz a czym innym obojętne serce. A on najwyraźniej już nie potrafi okazać Ci
chociaż odrobiny serca (przeciez każdy z nas tego potrzebuje). Jest złośliwy,
nieprzyjemny. Co wiecej, decyzję o rozwodzie przyjął zupełnie naturalnie, tak
jakby mu to "wisiało". Okrutne.
A po tym jak napisalas ze chcial Cie uderzyc, nie czekalabym na cud. Cudów nie
ma. Jest tylko Twoje życie które z powrotem musisz ułożyć w całość.Czego Ci
mocno życzę.Aneczka

[joasiiik25]

moj maz sie wyprowadzil o godz 9
zabral ze soba MONITOR....

[lusia801]

joasiiik25 napisała:

> moj maz sie wyprowadzil o godz 9
> zabral ze soba MONITOR....

Hej joasiiik25, co u ciebie słychać. Przeczytałam twój post. Jestem na takim samym zakręcie życiowym ☹️

[ayelen40]

Myślisz, że odpisze po 17 latach?

[lusia801]

Nie wiem, wczoraj w łóżku sama, po kłótni z mężem czytałam posty o kryzysach w małżeństwie. Tak mi jak ostatnio smutno ze ludzie nie umieją z sobą zyct

[majan2]

Aj ejstem dzieckiem rozwiedzionych rodzicow (rozeszli sie troche pozniej jak
mialam 10 lat) iw eim, ze czasem lepiej jest sie rozsatc niz ciagnac na sile.
Bardzo ci wspolczuje, ale wyglada na to z towjego oposu, ze ten zwiazek ju sie
skonczyl. postaraj sie tylko by maz byl przy synku w jakis sposob.

[ayelen40]

Oczywiście. Także po to, by dać sobie szanse na nowy, lepszy związek.

[wenus2006]

i co Ty na to trzymasz się jakoś? Tak sam bez słowa się wyprowadził, czy
zażądałaś tego?Właściwie nie wyczytałam o co chodzi w tym waszym konflikcie,
napisz coś...dasz radę utrzymać wynajmowane mieszkanie? co z synkiem, jak dasz radę

[login.na.raz]

Zaczęłam czytać wątek, dotarłam do 3 czy 4 komentarza a tam jest coś o gadu gadu i myślę: gdzie ja jestem???!
Szybki rzut oka na datę i się wyjaśniło, powrót do przeszłości

[feniks_z_popiolu1]

Wątek archiwalny ale problemy w związkach ciągle takie same. Eh, życie.

[daszka_staszka]

Kurde ja mialam to samo, jakby podróż w czasie. Nawet w szoku odpisałam watkodajce 😱

[1papryczka.chili]

W moim małżeństwie najgorzej układało się jak nasz syn był mały. Zmęczenie, wymówki itp. Z czasem było coraz lepiej. W tym roku mija 19 lat naszego małżeństwa i jest super. Nie rezygnuj zbyt łatwo.

[login.na.raz]

Na pewno po 17 latach weźmie sobie do serca twoja radę 😀

[1papryczka.chili]

O matko, kto i po co odgrzebuje takie stare wątki 😕

[taniax]

1papryczka.chili napisał(a):

> O matko, kto i po co odgrzebuje takie stare wątki 😕

O matko Joasik to była czołowa postać tego forum ze 20 lat temu, ciekawe czy tu zagląda.