Brak pracy dla mam małych dzieci

[aniawaw21]

Witam mamy
Mam 26 lat i mieszkam w Warszawie i od kilku miesięcy poszukuje pracy w
księgowości jako pomoc księgowej mam 4 letnie doświadczenie i nie mogę nic
znaleźć dla siebie.Byłam juz na kilku rozmowach ale nic z tego nie wyszło.
Jestem w tej chwili na urlopie wychowawczym i w listopadzie kończy mi się
urlop (od 2004 urlop wychowawczy).
Czy wszystkim matką tak trudno znaleźć pracę, dlaczego pracodawcą tak jest
trudną zatrudnić matkę, która ma dziecko przecież to niesprawiedliwe my też
jesteśmy wartościowymi pracownikami.
Pomóżcie i podzielcie się swoim doświadczeniem.
Anna Radlicz

[iwoniaw]

Sądzę, że trudności ze znalezieniem pracy nie wiążą się z faktem posiadania
dzieci, a już na pewno nie w takim stopniu, jak to się tu i ówdzie krzyczy.


> trudną zatrudnić matkę, która ma dziecko przecież to niesprawiedliwe

Sprawiedliwość nie ma z tym nic wspólnego - pracodawcy mają prawo szukać takich
pracowników, jacy im z jakichś przyczyn pasują i uważam, że próby ograniczania
ich w tym zakresie są uzurpacją państwa.

Aha - sama kilka razy starałam się o pracę, w kilku miejscach mnie nie przyjęli,
w dwóch (jak dotąd) - jak najbardziej. W _żadnym_ (ani tu, gdzie mnie przyjęli,
ani tu, gdzie nie) _nikt_ nie pytał mnie o ilość dzieci/stan rodzinny.

[oxygen100]

Wlasnie tu jest pies pogrzebany. Kobietom sie wydaje ze jak mlodo urodza
dziecko, to pozniej swiat stoi otworem, bo pracodawcy tylko stronia od
ciezarnych. Nic bardziej mylnego. Kobieta ktora ma male dziecko jest
nieprzewidywalna. W goracych momentach idzie na zwolnienie bo dzieciak chory.
Przerabialam to na wlasnej skorze i pamietam jak nie moglam nic zaplanowac bo
pracowalam z dziewczyna ktora miala male dziecko, ale tak po prawdzie moj szef
mial to gdzies wiec robilam wszystko sama. Mysle ze tak samo podchadza do tego
pracodawcy. Mlode matki sa nieobliczalne, choc na pewno sa wartosciowymi
pracownikami

oxygen

[iwoniaw]

- z tą nieobliczalnością to bym nie demonizowała. Nie każdej dzieci chorują, a
nawet jeśli, nie każda pójdzie wtedy na zwolnienie. Nieobliczalni to są ludzie w
ogóle, a nie jedynie matki. Fakt, pracodawcy może się wydawać, że one bardziej -
ale taki pogląd jest zazwyczaj związany z jakimiś subiektywnymi doświadczeniami,
a od tych się nie da uciec bez względu na to, czy dotyczą matek, facetów po 30.
czy ludzi z widocznym tatuażem. Dlatego mówienie o dyskryminacji matek wydaje mi
się w tym kontekście nieco naciągane.
Niemożność znalezienia pracy "od pierwszego kopa" jest oczywiście wkurzająca,
ale dwucyfrowe bezrobocie wydaje mi się znacznie wiarygodniejszym powodem niż
ilość posiadanych dzieci.

[oxygen100]

nie zgodze sie z Toba) Wieksze jest prawdopodobienstwo ze nagle w pracy nie
zjawi sie matka malego dziecka niz singielka. Pracodawca moze wybrac opcje
ktora sam uzna za stosowne. Jesli mial zle doswiadczenia z matkami bo nagle
dzwonila i mowila ze nie przyjdzie albo 3 raz w miesiacu idzie na zwolnienie to
jest to frustrujace. Jasne sa rozni ludzie, moze w duzych koncernach wyglada to
inaczej, ja pracuje w instytucie badawczym gdzie ludziom sie wydaje ze poniewaz
niewiele zarabiaja to im sie wszytko nalezy jak psu kosc i maja czesto wszytsko
gdzies (zwlaszcza panie ktorym nie zalezy na publikacjach wynikich bo one
pracuja od 9-15.00itp a do tej wlasnei grupy nalezy ta moja znajoma). Jasne ze
dziecko wazne, najwazniejsze ale dla osob postronnych takze pracodwacow takie
info moze bardzo byc niewygodne. Chyba nie nalezy udawac ze taki stan rzeczy to
glownie powod dwucyfrowego vbezrobocia bo to nieprawda.

[mysia-mysia]

No ale z tego co piszesz to ta koleżanka nie olewała pracy z powodu dziecka
tylko jej się nie chciało. Z moim niemężem (również w instytucie badawczym) też
pracuje taka pani i też ma małe dziecko. Na pracę narzeka jak nikt inny tam, że
mało płacą, że jej nie doceniają itd. A wszystko ma gdzieś. Potrafi wyjść w
godzinach pracy do fryzjera na dobre trzy godziny i nawet się z tym specjalnie
nie kryje. Moim zdaniem to taki typ człowieka a dziecko jest dla niej co
najwyżej wymówką.

[oxygen100]

ona akurat jest straszna hipohondryczka wiec z polowa tych chorob byla urojona
ale bylo to wkurzajace, bo jak tylko cos planowalam, to koncertowo szlo
sie .....Wiec jak pracodawca mial doswiadczenia z takimi paniami to nie dziwie
sie ze nei chce pozniej mlodych matek zatrudniac. Oczywiscie nie moglam nic
powiedziec bo przeciez czym jest moja glupia praca (czytaj profity)w obliczu
utraty zdrowia przez jej dziecko?? Niczym

Ależ ja się zgadzam

[iwoniaw]

z tym, co tu napisałaś. Zapewne niektórzy szefowie uważają matki za mniej
efektywnych pracowników i mają swoje powody. Tyle, że chyba jednak nie jest to
aż tak przytłaczająca większość, skoro _mnie_ _nikt_ na rozmowie kwalifikacyjnej
w ogóle nie pytał o dzieci? No dobra, nie byłam na 500 rozmowach, więc może nie
mam dobrej próbki, ale ostatecznie wszyscy w tym wątku piszą o swoich
doświadczeniach .

Grupa, do której należy opisywana przez Ciebie pani jest zaś b. liczna i należą
do niej wszelkiej maści zwolennicy hasła "czy się stoi..." Dzieci często służą
im za pretekst, ale równie dobrze może to być "podeszły" wiek, choroba
(prawdziwa lub urojona), problemy w domu, nieciekawa sytuacja finansowa i
wszystko inne nadające się do gry w "mam gorzej niż ty"

[lolinka2]

Mam dzieci.
Nie chodzę na zwolnienia, w ciąży też nie.
Planuję kolejną dwójkę potomstwa.
Chętnie zatrudnię się gdzieś na uczciwym etacie za godziwą pensję.
Tyle, ze wszyscy wolą moje rachunki niż umowę o pracę.
Wobec tego ciągnę tę firmę i nie narzekam. Tak czy siak, zawsze mam jakieś
źródło utrzymania

[monia145]

Jesli pracodawca jest przeciwnikiem zatrudniania kobiet- to nie zatrudni ani
tej z małym dzieckim, ani bezdzietnej. Małe dziecko zawsze może chorować,
chociaż rzeczywiście nie jest to takie nagminne- bezdzietna zawsze może zajśc w
ciążę, a ta co ma jedno dziecko może mieć drugie. Gdyby przyjąc takie kryteria,
nikt nie zatrudniałby kobiet, powiedzmy do 40 roku zycia, a później też nie, bo
niereprezenatcyjna
Znam pracodawców, którzy wolą zatrudniać kobiety z rodziną, bo wiedzą, że ktoś
kto ma rodzinę, jest bardziej przywiazany do pracy, bardziej ja szanuje,
bardziej mu zależy. No, przynajmniej tak mowią

[mysia-mysia]

Mnie nie pytali o dzieci na żadnej rozmowie kwalifikacyjnej, a też przez pewien
czas nie mogłam znaleźć pracy, tzn. miałam, ale poniżej swoich kwalifikacji i
nie miałam na co zmienić.

[karambol45]

ja poszłam do pracy jak syn miał 1,5 roku, szukałam aż w końcu znalazłam,
na jednej z rozmów poleciałam właśnie przez dziecko facet sie mnie zapytał co
mi spędza teraz sen z powiek ja powiedziałam głupia że syn właśnie ząbkuje i
było tylko to ja pani dziękuję , póxniej zrozumiałam swój bład i nauczyłam sie
jak trzeba rozmawiać z przyszłym szefem,
a co dozwolnień to teraz gdzie pracuje a jestem w dziale z facetem to on więcej
bierze zwolnień niż ja mająca 2 dzieci,i jak zaszła w drugą ciążę i rozmawiałam
z szefem to powiedział mi " a kiedy ma pani rodzić jak nie za młodu" i tyle

[monia145]

Ja myślę, że często matki same działaja na własną szkodę, własnie poprzez
nieprzemyślana strategię walki o stanowisko pracy. Jesli potencjalny pracodwaca
zauważy, ze kobieta denerwuje sie przy pytaniach o dziecko, wyczuje niepewność,
kluczenie, to napewno jej nie zatrudni. Mimo wszystko trzeba iść z przygotowaną
odpowiedzią na takie pytanie.

[ominika]

Mnie tylko zastanawia, dlaczego pracodawca bardziej się przejmuje opieką nad
moim dzieckiem niż ja sama, co? Jestem dorosła, myśląca i wykształcona. Wiem,
jakie zobowiązanie biorę na siebie decydując się na pracę i dziecko. Na tyle
jestem odpowiedzialna, że najpierw staram się zabezpieczyć wszystkie możliwe
sytuacje jeśli chodzi o opiekę nad dzieckiem w sytuacjach nagłych. Ale co z
tego - i tak jestem traktowana jako POTENCJALNIE nieodpowiedzialna i bez
wyobraźni, bo mam dziecko. I na pewno będę myśleć o dziecku w pracy i na pewno
będę wciąż chodzić na zwolnienia i tak dalej i tak dalej... Kiedy jestem na
rozmowie i mówię, że mam dziecko, ale odchowane, niepełnosprawne, ale w szkole
z internatem ileś kilometrów stąd i w tygodniu jestem full dyspozycyjna, bo
dziecka nie mam w domu, to pracodawca słyszy tylko - mam dziecko
niepełnosprawne. I dupa. I po rozmowie. I takie pieprzenie, że to żaden problem
jest znaleźć pracę jak ma się dzieci mnie osobiście troche już irytuje.
Pani Anno, proponuję szukać samodzielnych zleceń i pracować w domu. Komfort
psychiczny żaden, ale można trochę zarobić i mieć poczucie, że coś się robi.
Wymaga to trochę samodyscypliny, ale jest do zrobienia. Na szczęscie mam taki
zawód, że mogę pracować w domu i niestresowac się już tym, ze znowu ktos uznał,
że do niczego się nie nadaję, bo jestem matką...

[mysia-mysia]

No to po co mówisz, że dziecko jest niepełnosprawne?

[ominika]

Bo stawiam sprawę jasno i faktycznie, żeby potem nie było idiotycznych
sytuacji. I już. Nie wiem czy zaletą potencjalnego pracownika jest
nieuczciwość. Wydaje mi się, że nie, ale może to ja jestem dziwna.

[mysia-mysia]

No ale skoro dziecko jest w internacie i jego niepełnosprawnosć nie wpłynie na
Twój stosunek do pracy to co w tym nieuczciwego, że nie powiesz o tym? Ja na
przykład nie mówię na rozmowie o pracę, że mam problemy z żylakami i po ośmiu
godzinach siedzenia czasem czuję że odpadną mi nogi więc profilaktycznie wolę
sobie dłuższe przerwy w pracy robić i jakoś nikt mnie za częste
spacerkowanie do toalety nie zganił bo u mnie liczy się efekt pracy, chociaż
wiem, że na niektórych stanowiskach mógłby to być problem np. pani w bankowym
okienku.

[ominika]

Wiesz, to nie jest tak, że wchodzę na rozmowę i moje pierwsze zdanie jest - mam
dziecko niepełnosprawne. Nie. Jesli nie pada pytanie wprost - nie ma problemu.
Najwyraźniej kogoś bardziej interesuje to, co ja sobaą reprezentuję, moje cv i
osiągniecia. Ale jesli pada celowe zapytanie o dzieci - to co mam odpowiedzieć?
Że nie mam? Dlatego mówię, że mam, ale nie pod stała opieką w domu. Tyle tylko,
ze to juz nikogo nie interesuje. naprawde problem twki nie w posiadaniu dzieci
tylko kompletnym braku zaufania do kobiety, że może być kimś jeszcze oprócz
bycia żoną i matką i że jest w stanie być także dobrym pracownikiem.

[mysia-mysia]

Może powiedz "Owszem, mam dzieci, ale w ciągu tygodnia przebywają one w szkole z
internatem, więc nie będzie to w żaden sposób wpływało na jakość mojej pracy".
Jeżeli takie zapewnienie nie wystarczy to pracodawca jest prawdopodobnie
nienormalny i szuka dziury w całym.
W jakim mieście mieszkasz? Ja zanim wprowadziłam się do Warszawy odbyłam mnóstwo
rozmów kwalifikacyjnych w jednym z rejonów Polski o najwyższym bezrobociu i
niemal wszystkie one przebiegały tak, jakby rekrutujący (za każdym razem był to
właściciel firmy) poszukiwał jakiegoś robota. Padały pytania: czy mam chłopaka,
czy nie będzie on zazdrosny o to, że czasem będę musiała zostać dłużej; ale czy
na pewno nie będzie on zazdrosny, bo może będzie myślał, że ja z kochankiem
siedzę a nie w pracy; skąd wiem, że poradzę sobie w tej pracy; gdzie będę
mieszkać (praca w innym mieście); ale czy ta koleżanka z którą się umówiłam w
sprawie mieszkania nie będzie miała na pewno nic przeciwko; a jak się pokłócimy
z tą koleżanką to czy nie będzie to wpływać ujemnie na moje wyniki i czy nie
będę chciała wracać do domu; a już najlepsze było gdy pan przed poinformowaniem
mnie dokładnie co miałabym robić zapytał ile czasu zajmie mi wdrożenie się do
tej pracy, a ja na to, że musiałabym dowiedzieć się, czego dokładnie ode mnie
będzie wymagał żeby odpowiedzieć - był bardzo zmartwiony jak to usłyszał

W Wawie taką głupią rozmowę kwalifikacyjną miałam tylko raz. Nikt tu nie pytał
mnie gdzie i jak mieszkam, co będzie jak się pokłócę z chłopakiem (w domyśle:
pewnie rzucę pracę i wrócę do domu, do mamusi) i w ogóle czy mam chłopaka, ani
czy dam radę wstać na tyle wcześnie żeby do pracy zdążyć.

No własnie

[iwoniaw]

Rozmowa kwalifikacyjna, jaką tu opisałaś, to najlepszy przykład na to, jak
poznać, że potencjalny pracodawca jest nienormalny i wiać gdzie pieprz rośnie,
bo żadne pieniądze nie są warte codziennych kontaktów z szefem-psychopatą.

Mysia-mysia

[ominika]

Mysia, zawsze mówię tak, jak napisałaś, bo zakładam, ze stawiam sprawę jasno,
wyjaśniam jednocześnie, że dziecko mam zaopiekowane i spokojnie mogę zająć się
pracą. Ale widać słowo "niepełnosprawne" sprawia, że strach pracodawcy przede
mnę rośnie strasznie
A, i mieszkam w Warszawie i od poczatku pracowałam w Warszawie, dopóki nie
zostalam mamą. Ale to już nie jest istotne, naprawdę. Radzę sobie bez humorów
potencjalnych szefów. Szukam zleceń i je mam. Pomału kwestia pracy przestaje
już być dla mnie problemem, ale rozumiem, że sa młode mamy, które wciąż z tym
walczą. Życze im, zeby ta sytuacja zmieniła się jak najszybciej...

[aniawaw21]

Ja mam z kim zostawić dziecko w czasie choroby
A gdzie ta solidarność kobieca, gdzie kobieta kobiecie pomaga, bo sama była
kiedyś w podobnej sytuacji, co zapomina się o tym.
Ja juz byłam w kilku instytucjach większych i mniejszych i jednym z pytań było
kto zajmie sie dzieckiem w czasie choroby więc odpowiedziałam, że mam dwie
babcie, które zajmą się dzieckiem w czasie choroby i co
i nic z tego nie wyszło
pomóżcie

[mysia-mysia]

No a jak reszta rozmowy? I co to były za instytucje? Jakieś urzędy państwowe czy
firmy prywatne? Czy w cv piszesz że masz dzieci? Ja nie mam ale nigdy nie
umieszczałam takiej informacji w cv, pisałam co prawda stan cywilny: wolna, ale
w końcu wolna też może mieć dzieci, a nigdy mnie o to nie zapytali.

Ominika-podpisuję się pod tym,co napisałaś!

[jopiec]

Tylko z tym o pracy w domku można by polemizować,bo nie każdy zawód można
wykonywać jak zlecenie.Ja jestem edukatorem zdrowia i jakoś nie widzę dla siebie
pracy zleconej..Chyba,że wezmę coś spoza mojej "branży"(tylko co?).
Z tymi pracodawcami to masz rację w 100%-jak decyduje sie na pójście do pracy to
jest to na tyle odpowiedzialna i przemyślana decyzja,że mam poukładane sprawy
osobiste.Czemu potencjalny szef troszczy się o to co się dzieje z moim
dzieckiem.To mój problem i jeśli jestem dobrą matką to potrafię o nie
zadbać!żenujące jest założenie,że będę nagminie wykorzystywać(naginać) swoje
prawa,będę kombinować,chodzić na zwolnienia,spóźniać się.Czy nie mogą obrać
innej opcji-że będę dobrą pracownicą,bo mam dziecko..Coś mi się wydaje,że
jeszcze dużo wody w rzece upłynie,zanim zmieni się stosunek do kobiet-matek.

[ominika]

Doskonale zdaję sobie sprawę, ze nie każdą pracę mozna wykonywac w domu. To
fakt. Dlatego napisałam,że mam to szczęscie, że mogę, ale faktycznie - jest
wiele dziewczyn - swietnie wykształconych i pełnych zapału do pracy, którym nie
daje się nawet cienia szansy, by pokazały co potrafia, bo sa matkami. chore to
wszystko...
ps. a myślałas o współpracy dziennikarskiej albo redakcyjnej z jakimis
tytułami dotyczacymi zdrowego stylu życia i zdrowia w ogóle, albo z portalami
o tej tematyce?

[jopiec]

Jak masz jakieś doświadczenie w tej kwestii-napisz proszę na priv!Jeśli
oczywiście czas ci pozwolipozdrawiam serdecznie,asia

[izabela_741]

Z punktu widzenia pracodawcy: zglaszaja sie kobiety z 2, 3, 4 letnim stazem i
kilkuletnimi dziecmi (2, 3). Patrzymy: ciaze przechorowala. Ok, to nie
zbrodnia. Potem macierzynski 4 mies, potem wychowawczy 2-4 lata. Czas nie stoi
w miejscu. Wiele kobiet nie zrobilo zadnego kursu w miedzyczasie a przepisy sie
zmieniaja. Ok, zapraszamy kobiete, bo moze sama sie douczala.
Rozmowa kobiety z glowna ksiegowa rozwiewa wszelkie watpliwosci....
Dziecko nie ma tutaj nic do rzeczy. Raczej przerwa w pracy. Gdyby matka malego
dziecka pracowala, sila rzeczy bylaby bardziej na biezaco, chocby z niektorymi
zagadnieniami.

[elf1977]

Nie wszystkie kobiety na wychowawczym zajmują się tylko dzieckiem. To spore
uogólnienie. Ja w trakcie rocznego urlopu zaliczyłam 2 semestry studiów
podyplomowych. Mimo to, wiadomość o małym dziecku (jak mnie pytano, to
odpowiadałam), skutecznie zniechęcała potencjalnych pracodawców.
Miałam 5 lat stażu parcy, w ciąży pracowałam do początku 9 miesiąca. Jak widać,
za stereotypowe myślenie o matkach odpowiadają też te solidne, które nie
zaniedbują pracy.

[izabela_741]

Wiem, ze nie wszystkie kobiety zajmuja sie tylko dzieckiem. Ja napisalam, ze
wiele kobiet tak robi i zaprzepaszcza swoje szanse na prace.
W ksiegowosci, niestety, trzeba byc na biezaco z przepisami i z komputerem. To
zaden problem poczytac przepisy samemu i przypomniec sobie najprostsze
ksiegowanie w programie komputerowym, ktorego znajomosc sie deklaruje.
Ja nie posluguje sie stereotypem. Mnie nawet bardziej powalali absolwenci 3
letniego liceum informatycznego, ktorzy nie umieli wykonac
najprostrszych "operacji" pod excelem (dodawania i odejmowania, zeby nie bylo,
ze jestem wyjatkowo wrednym pracodawca).
Ludzie po prostu bardzo czesto przypisuja sobie w cv umiejetnosci, ktorych nie
posiadaja.

[niusianiusia]

Cóż, moje doświadczenia są zupełnie inne... Jestem mamą 1.8 letniego
chłopczyka, aktualnie w ciąży ( 4 miesiąc). Pracy nie szukałam. Zostałam
poproszona o przesłanie CV do pewnej firmy. Ze względu na ciążę, pomysł wydał
mi się absurdalny. Uczciwie uprzedziłam, że będę miała wkrótce drugie dziecko.
Mimo to zostałam zaproszona na rozmowę, na której wyjaśniono mi, ze moja ciąża
nie jest dla nich problemem, bo oni mogą w razie czego na mnie poczekać, o ile
moja kandydatura im się spodoba...
.... pracodawcy są różni, a ja po tym wszystkim nadal nie mogę dojsć do siebie.

[oxygen100]

tak, tylko jak wysylasz cv nie wiesz na jaki gatunek pracodwacy trafisz

kobietki z Wawy

[mysia-mysia]

A próbowałyście przez agencje pracy czasowej? Ja tak pracowałam kiedyś przez
półtora miesiąca, gdy musiałam wiać z jednej pracy a nie miałam jeszcze
kolejnej. Mają tam różne, zwykle nudnawe i słabo płatne zlecenia ale zawsze
można się pochwalić że "pracuję i sobie radzę". Może pomoże?
Jakby któraś chciała to prześlę szczegóły na priva.

Brak pracy dla mam małych dzieci

[aniawaw21]

Szczerze mówiąć interesuje mnie praca stała no i w księgowości

[kattkak]

mam prawie 4 letnie dziecko i nie byłam ani jednego dnia na zwolnieniu.

Jeżeli Twoja praca jest bardzo atrakcyjna/ ciekawa/ zajmująca/ dobrze płatna/
itp to pracownicy obawiając się zwolnienia, biorą L4 na prawdę tylko w
koniecznych przypadkach.
Pracodawca "marzeń" nie musi obawiać się młodych mam. Mamy są często lepszymi
pracownikami, bo muszą szybko i dobrze zrobić swoje zadanie i iść do domu.

[maadzias1]

Mam 1 małe dziecko w wieku 1 roku. Ustaliliśmy z mężem, że to on a nie ja będzie
brał wolne dni na dziecko. i co. nic. Szkołę średnią śkończyłam z wyróżnieniem,
studia wyższe, najpierw inżynierskie, później magisterskie zaliczone na bardzo
dobry. I co?
Nic. Znalazłam pracę za 600 zł netto. Teraz mam rodzinę i za 600 zł pracuje. Za
to mogę się wys... Nie moge znaleźć pracy za godziwe pieniądze. Do Warsdzawy nie
pojade bo tu czyli w Białymstoku mam mieszkanie i rodzinę. Nawet znajomośći nie
wystarczają. Matki z dziećmi niech siedzą w domu. To ich miejsce. To straszne.

[maggs1]

Jestem pozytywnym przykładem, że będąc matką małego dziecka można znaleźć pracę. Zostałam przyjęta do pracy jak mój synek miał 14 miesięcy. Zaufano mi. Pracuję już 1,5 roku i ani razu nie byłam na zwolnieniu, jak była taka potrzeba, zwolnienie bral mąż, zdaję sobie sprawę, że musze się bardziej starać, żeby nikt mi nie zarzucił, że jak mam dziecko, to uważam, że mi się jakieś szczególne przywileje należą. tym bardziej, że pracuję w dziale, gdzie jakieś 80% to single. Uważam, ze matki są dobrymi pracownikami, zależy im na pracy i wykonują ją dobrze, bo wiedzą, że mają dziecko na utrzymaniu i traktują swoje obowiązki bardzo poważnie. Wiadomo, że ludzie są różni i nie zawsze jest tak jak piszę.

[aniawaw21]

Ja też uważam, że matki mające małe dzieci też mogą być dobrymi nawet bardzo
dobrymi pracownikami tylko trzeba dać im szanse.
Pomóżcie
Anna Radlicz

[e5121]

Mam 36 lat , ponad pięć siedziałam w domu z dziecmi na wychowawczym. Pracę
znalazlam po miesiacu poszukiwań przrz portali inetrnetowym.Przeszłam
rekrutację, testy psychologiczne itd. Nikt mnie nie pytał o dzieci i przerwę w
pracy. Sama powiedziałam,że muszę poszukać niani,zeby przyjśc do pracy. Dali mi
tydzień na znalezienie niani.Pracuję od marca, i szukam nowej pracy, bo tu mało
bardzo płacą,ale zahaczyłam się tu żeby zatrzeć te pięc lat przerwy. Jestem
humanistką.I powiem,że teraz turdniej mi coś znaleźć nowego, bo nie mam kiedy
umawiać sie na rozmowy.

nic nie wiem o takich problemach

[ula_max]

zmieniłam pracę na lepszą z 4-miesiecznikiem u cyca .
Może to nie problem braku pracy na rynku, ale właśnie Twojego doświadczenia,
wykształcenia.

mam pracę

[aniawaw21]

Witam serdecznie
W końcu po 5 miesiacach poszukiwania pracy znalazłam ją
znalazłam ja sama bez niczyje pomocy
jestem z siebie dumna.
Mam radę dla mam poszukujących pracy
Wierzcie w siebie, a na pewno coś znajdziecie dla siebie, trzeba się nie
poddawać i wierzyć w swoje możliwości.
pozdrawiam
Anna Radlicz