Jestem pełna podziwu...

[aretinka]

dla mam które potarfią tak wychować swoje dzieci, że są one grzeczne, dobrze
ułożone, nie krzyczą , nie histeryzują, nie stawiają na swoim tylko są uległe
całkowicie wobec swoich rodziców, na placach zabaw są grzeczne, przy jedzeniu
nigdy nie śmiecą na stole, nie rozleja zupy albo picia, w kościele siedzą
grzecznie na kolanach ewentulanie stoją i grzecznie słuchają całej mszy mimo
tego, ze mają np, 2,5 roku. Mam koleżankę która twierdzi, ze jej syn zawsze
miał obowiżek usiąść do stołu zjeść cały obiad, śniadanie czy cos innego i
nigdy się nie pobrudził kochane mamy jak dokonujecie takich cudów bo ja
dochodzę do wniosku , że chyba nie potarfię wychować mojej córki jak bym
chciała. Moje dziecko nie potarfi skupić się na niczym dłużej jak 15 minut,
do przedszkola zawsze musi mieć ubranie na zmianę, bo zdarza jej się
pobrudzić, w domu przebieram ją 2, 3 razy, kiedy o cos ją proszę mam
wrażenie, ze moje dziecko ma niedosłuch co przawda na słowa "chodz cos Ci
dam" reaguje jak najbardziej pozytywnie,próbuje stawiać na swoim, a kiedy jej
się to nie udaje to zaczyna płakać. Przyznam, ze kilka razy dostała klapsa.
Jak Wam się udaje wychować takie grzeczne i rezolutne dzieci? A i dodam
jeszcze, że w moim poście nie ma ironii ja pytam, bo chcę wiedzieć jak tego
dokonać żeby dziecko było posłuszne.

wcale nie podziwiam...

[mama007]

mam dziecko, a nie wytresowanego psa... dziecko, ktore zna zasady i ma
nakazy/obowiazki, ale jest dzieckiem - ma prawo miec zly humor, zly dzien i byc
od czasu do czasu po prostu niegrzeczne.
wcale nie podziwiam....
wspolczuje...

[aretinka]

może nie podziwiam tylko ciągle zachodzę w głowę jak niektórym się to udaje, ja
naprawdę jestem ciekawa, tym bardziej, że dzieci się nie bije, nie można ukarać
bo nie bo to jest przecież njagorsza rzecz na świecie na świecie a jednoczesnie
z tego wszystkiego są takie grzeczne i dobrze poukładane dzieci. Bo jeżeli ja
swojej nie biję i nie potrafię jej ukarać, jedyną karą dla niej jest to, że jak
wpada w histerię i wiszczy to każe iść do swojego pokoju i jak się uspokoi to
wrócić, to za żadne skarby nie da się jej przerobić tak żeby była grzeczna.

[bri]

Bić nie można ale ukarać czasem trzeba. Przede wszystkim trzeba chwalić.

A w ogóle wydaje mi się, że takich dzieci jak te opisane przez Ciebie nie ma.
Są grzeczne, miłe dzieci ale nie ma idealnych.

no wlasnie typowo polskie myslenie

[shady27]

ze grzeczne dziecko = wytresowane, nie ono jest poprostu wychowane a nie wychowane bezstrsowo

[4dzieciimy]

To co opisałaś o swoim dziecku to dowód na to, że masz fajnego, poznawczego,
szczęśliwego, normalnie się rozwijającego brzdąca w domu.
Który najprawdopodobniej wyrośnie na zdrowego psychicznie, odważnego,
samodzielnego, mającego własne zdanie,....dorosłego człowieka.

Ja też znam takie mamy : nie dotykaj,bo... nie wolno, bo..., tak ma być, bo ja
tak powiedziałm... Ale takie dzieci są zniewolone, zastraszone, przerażone....
napewno byś tak chciała?

Ja wychowując czwórkę dzieci mam jeden, jedyny sprawdzony sposób na moje dzieci
(choć też się brudzą, kłócą, są "głuche"...):Miłość i Spokój. Zawsze wtedy
osiągnę więcej


pozdrowionka

aldi

[escribir]

Moja młodsza córka ma 6 lat. W Kościele grzecznie siedzi/stoi/klęczy, modli się
itp. W szkole (zerówka szkolna) grzecznie siedzi, pisze, rysuje, ćwiczy itp.
Poza tym wgniata piętką ziemniaka w podłogę (niechcący oczywiście), oblewa sie
piciem, okruchy kanapki znajduje w jej lokach, biega jak szalona po placu zabaw,
kłoci sie ze starszą siostrą, nie lubi sprzątać w pokoju. Nie wymagam od niej
siedzenia przy stole z rączkami złożonymi na kolanach. Ale nie pozwalam na
spacery po Kościele.
Jednym słowem- moje dziecko jest normalne.

[mama_kotula]

Pieprzysz.
Ja nie podziwiam opisywanych przez ciebie mam, które tresują swoje dzieci,
podziwiam te, które potrafią dziecku postawić pewne granice i wyznaczyć reguły,
a mimo to dziecko pozostaje dzieckiem, a nie zastraszoną tresowaną małpką, jak
napisałaś "uległą całkowicie wobec swoich rodziców".

[lola211]

Moja córa byla od urodzenia bardzo malo klopotliwym dzieckiem.Sobie zaslug nie
przypisuje, bo to nie moje metody najbardziej na tym zawazyly, to raczej
kwestia wrodzona.

[babka71]

wszystko przed Tobą.., córa ma dopiero 2,5 poczekaj i nie demonizuj, każda
matka pisze o swoim dziecku w róznym wieku, przecież..
Masz fajną i normalną córke nie wiem o co Ci chodzi??
p.s nie dawaj klapsów

[karolcia86]

Ja mam 3 latka i on w kościele nie usiedzi, bluzkę zmieniam 3x
dziennie, "głuchy" jest bardzo (chociaż działa: "liczę do trzech i potem po
ciebie idę", podpowiedziała mi koleżanka i jestem w szoku bo skutkuje), nauczył
się mówić: zaraz zaraz, urządza mi regularne histerie mimo iż ja naprawdę im
nie ulegam.
Jedno co to na placu zabaw jest miły dla innych dzieci i nie rozrabia.
I ja uważam, że on jest najnormalniejszym dzieckiem na świecie.

niezgadzam sie z tym podziwem...

[24lena]

porozrzucane zabawk-przynajmniej widac ze w domu jest dziecko,
brudne ubranka-przynajmniej wiadomo ze dziecko sie bawilo a nie siedzialo na
skraju piaskownic,
niegrzeczne dziecko-uczy sie miec swoje zdanie,
j/w to jak najbardziej moim zdaniem cechy"normalnego" i zwyklego dziecka.
czyste,grzecznie siedzace na tapchanie bardziej kojazy mi sie z lalka niz zywym
sreberkiem.
oczywiscie musz byc reguly i granice,ale nie tresura...

[mama_kotula]

24lena napisała:

> porozrzucane zabawk-przynajmniej widac ze w domu jest dziecko,

Wybacz, ale nie zgadzam się z tym stwierdzeniem, a już stwierdzenie "widać, że w
domu jest dziecko" doprowadza mnie do szewskiej pasji - od razu przypomina mi
się mieszkanie znajomych, gdzie nie było na czym usiąść, bo wszędzie walały się
zabawki i rzeczy dziecka, ale "przecież mamy dziecko, to porządku nie może być".

Nie pozwalam na rozrzucanie zabawek w salonie, czyli "władzę dziecka w każdym
pomieszczeniu w domu" - jeśli komuś to pasuje, proszę bardzo, ale ja nie
zamierzam przyjmować gości wśród rozwalonych klocków czy pluszaków.

--
Kotulątko nr 3
Nas Troje
KMW

kotula brawo....to chcialam napisac

[shady27]

dodam od siebie, ze czesto jak wchodzi sie do ludzi gdzie panuje nieludzki balagan oni tlumacza sie "wiesz jak to jest jak sie ma dzieci" , no do diabla , to nic innego jak usprawiedliwianie swojego niechlujstwa

[eiza.rrasay]

> niegrzeczne dziecko-uczy sie miec swoje zdanie,
> j/w to jak najbardziej moim zdaniem cechy"normalnego" i zwyklego dziecka.

oj.... nie przesadzaj... to wedlug Ciebie dziecko, ktore histeryzuje na caly
sklep, bo on chce chipsy, ktore leza na tasmie do placenia jest cecha
normalnego dziecka? albo gdy drze sie na calu autobus, bo on nie chce siedziec
tu gdzie jest miejsce, tylko tam gdzie siedzi tamta pani i dlaczego ona tam
siedzi, niech ona zejdzie jest cecha zwyklego dziecka? czy to, ze dziecko
zwala w sklepie wszystko z regalu, bo on chcial isc w lewo, a rodzice kazali mu
isc w prawo jest normalne? czy na dziecko, ktore wali inne dzieci (i nie tylko)
lopatka po glowach, rzca foremki i wiaderka wszedzie na okolo poprostu uczy sie
miec swoje zdanie?

[attena76]

Ja przestałam maluchy przebierac bo bym musiała jeszcze jedna pralkę kupić a
Unię Europejska prosić o dofinansowanie do środków piorących. W domu chodzą
cały dzien w tych samych ciuchach, przebieram jak wychodzimy na dwór albo w
gości.

[berek_76]

Moge się zabawić w domorosłego psychologa?

IMHO za dużo porównujesz swoje dziecko z innymi i stawiasz - sobie i jemu - za
wysokie wymagania. każde dziecko ma pewne zalety i pewne wady... Nie, kurcze, to
nie tak. Każde dziecko ma swoje cechy, które mogą, zaleznie od sytuacji,
stanowić zalety lub wady. Pewne z tych cech można kształtować, ale IMHO jedyną
receptą na szczęście jest zdanie sobie sprawy, że dziecko jest takie, jakie
jest. Że możemy je wychować, ale nie zmienić w kogoś innego.

Każdy ma swoją żabę, co przed nim ucieka i swojego zająca, którego się boi
Moje starsze dziecko potrafi urządzić histerię taką, że szklanki dzwonią
(dosłownie, dosłownie), potrafi nagle ogłuchnąć, awanturować się, rzucać
przedmiotami. A równocześnie jest cudowną starszą siostrą, niezwykle
inteligentną dziewczynką, świetnie rysuje, mnóstwo rozumie. Moi znajomi mówią
"ależ ona wyraźnie mówi" i ja mam poczucie, że raczej to się liczy Nad
histeriami staram się zapanować, głuchotę leczę metodami mniej lub bardziej
drastycznymi, ale MOJE DZIECKO to nie jest wrzeszcząca histeryczna niejadka (ma
to wszystko), tylko normalna czterolatka z wszystkimi plusami i minusami płci,
wieku, genów i sytuacji życiowej (niełatwej).

Klucz chyba leży nie w wychowaniu dziecka, bo zakładam, że każdy zdrowy na
umyśle rodzić stara się dziecko wychować, tylko właśnie w akceptacji dziecka,
również z trudniejszymi stronami jego osobowości.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[asia_i_p]

Moja mama była taką mamą jaką podziwiasz. Tłumaczyła mi łagodnie i stanowczo,
co można, a czego nie można, dlaczego nie można, itp. Miała 3 lata,
podchodziłam do stołu i pytałam "Czy mogę się poczęstować ciasteczkiem?". Mama
była z siebie dumna i w ogóle nie rozumiała, jak można sobie nie radzić
zdzieckiem, krzyczeć, dawać klapsy. A potem urodziła się moja siostra. Mama
tłumaczyła łagodnie i stanowczo, ale pod koniec tłumaczenia było już po tak
zwanych ptokach. Wyrabiała się, dostosowywała techniki do dziecka, ale dziecko
dlej było przed nią o krok. Orzejkła, że jej się należy za zarozumiałość.
Wniosek numer 1: odczepcie się od mam żywiołowych dzieci - niektóre mają taki
temperament, że trudno je przekonać do współpracy nawet przy dużym
zaangażowaniu i pomysłowości rodziców. Wniosek nr 2: dzieci spokojne i
posłuszne niekoniecznie są zahukane albo tępe: czasem wolą popatrzeć zamiast
powrzeszczeć albo żyją trochę we własnym świecie i to też jest OK. Wniosek nr
3 - wyniki wychowania dziecka da się ocenić po 20 latach a nie dwóch. Ja nie
jestem tępą zastrachanąb komformistką, a moja siostra nie jest bandytką - obie
jesteśmy mniej więcej normalne.

[gloria2]

Często nie jest to zasługa rodziców, ale temperamentu dzieci.

[attena76]

A ja współczuje tym maluchaom. NA 'nasz' plac zabaw przychodzi mama z córcią
ubraną na biało, z tym że małej nie wolno: biegać - bo sie spoci i się
przeziębi, zjeżdzać na zjeżdzalni bo- porwie sobie rajstopki, wejść do
piaskownicy - bo się pobrudzi, na huśtawkę broń Panie Boże - przecież może
spaść. Koniec końców mała siedzi przez 2 godziny na ławce, mama spokojnie może
sobie gazetę poczytać. Ja w głowę zachodze po kiego ona przyprowadza małą na
ten plac zabaw, przecież w domu okno może otworzyć - mała też sie dotleni.

[pandora_]

E, takie dzieci albo sa takie Z NATURY, albo sa wytresowane. Mój Pitu jest też
obiektem zachwytów, bo bawi się grzecznie, mówi "dzien dobry" i "przepraszam"
(np. jak idzie po murku i ktoś na tym murku siedzi), nie rozlewa i nie śmieci
jedzeniem - ale bywa też wcielonym diabłem, brudzi się jak każde dziecko,
marudzi od czasu do czasu, próbuje stawiac na swoim... On ma taka naturę - jest
uprzejmy do bólu i choc wiele z tego wynika z moich nauk, to też z jego
charakteru. Potrafi np. przyjść do mnie i zapytać: "przepraszam, mamusiu, czy
Piotlek może pomaziać kotka maziakiem?", ale potrafi też cichcem pomalować
ścianę albo wywalić wszystkie zabawki na środek pokoju

sprzeciw!!!

[demarta]

sprzeciwiam się takiemu sposobowi myślenia (oczywiście tylko werbalnie, bo
każdy ma swoje zdanie i już!). ja rozumiem że dziecko grzeczne jest łatwiejsze
w pożyciu, ale..... dzieci grzeczne i ułożone, to dzieci nudne do bólu i to dla
nich jest aż nienormalne. kto to widział, zeby maluch nie napsocił, nie
wywrócił się, nie stłukł czegoś, nie nabroił..... tak zachowują się dzieci bez
wyobraźni i fantazji. jak można marzyć o tym, zeby dziecko robiło dokładnie to
co mówią rodzice??? to oznacza, że dziecku brak inteligencji i chęci rozwijania
się, poznawania świata na własną rekę itp itd!!! jak mój będzie miał 2 lata i
nie bedzie broił, to wtedy dopiero się zmartwię.
mamusie marzące o ułożonych i grzecznych powiny sobie zafundować porządną lalkę
baby born, a nie dziecko, moim skromnym zdaniem.

[verdana]

Kiedy widzę idealnie grzeczne małe dziecko, ktore nie krzyczy, nie biega, nie
brudzi się, słucha kazdego polecenia, a potem je wykonuje, to w mojej głowie
zaczyna bic dzwon alarmowy.
Albo w rodzinie cos jest bardzo nie w porządku, dziecko jest sterroryzowane,
albo coś jest nie w porządku z samym dzieckiem, ze zachowuje sie jak osoba
dorosła, nie ma ochoty sprawdzić, jak smakuje ziemia i jaki wzór da rozlanie
czerwonego soku na żółtym obrusie.

[aretinka]

Ależ ja absolutnie najbardziej na świecie kocham moje dziecko, jestem w niej
bez pamięci zakochana odkąd się tylko dowiedziałam, że ta moja istotka pojawi
się na świecie, tylko tak czasami bym chciała, zeby chociaż chwilkę posiedziała
spokojnie, bez doprowadzania mnie o palpitację serca i nerwowych tików jakimi
jest próba łapania jej kiedy leci ))) Potrafi np, wpaść na genialny pomysł
żeby ze stołu zrobić sobie ślizgawkę, dzrzwi balkonowe są ciągle zamknięte a w
klamkach mamy wstawione zabezpieczenia żeby mała nie otworzyła sobie dzrzwi i
nie poszła sobie przez okno lub balkon )

do dermaty ;)

[eiza.rrasay]

ale tak sie spytam z ciekawosci - w jakich ramach ujmujemy to posluszenstwo? bo
imHo uwazam, iz jednak nalezy pogratulowac tym mamom, ktore umieja wychowac
dzieci tak, ze np dziecko nie bedzie w tramwaju czy autobusie bilo innych
balonem po glowie tylko zrozumie, ze nie wolno i sie uspokoi albo tez nie
bedzie w bedac w swiatyni krzyczalo na caly glos o zabawke zaklucajac spokuj i
skupienie ludzi siedzacych obok... aczkolwiek tez nie mozna z gory zakladac, ze
takie dzieci sa ograniczane przez rodzicow i nie sa ciekawe swiata - byc moze
sa tylko ze wiedza (tzn sa nauczone) kiedy moga robic co sie im zywnie podoba a
kiedy powiny byc grzeczne?
bo jednak mowiac szczerze jako osoba postronna, nie kazdy (chociaz nie wiem jak
uwazaly swoja pocieche za kochana, jedyna, zdolna, okaz zdrowia i wogole naj
naj naj) ma ochote sluchac przez caly czas stania w kolejce do kasy placzu
waszego dziecka czy tez przez caly czas podrozy autobusemczy tramwajem dostawac
packi po glowie balonikiem trzymanym przez wasza pocieche... i nie mowie tym
samym ze nie lubie dzieci i uwazam je za nudne bachory, tylko ze poprostu kazdy
z nas moze miec zly dzien, moze bolec glowa i histeryczny placz jakiegos (w
sensie obcego) dzecka byc ostatnia z tolerowanych rzeczy...

PS:

[eiza.rrasay]

i jeszcze jedno - apropos rozlewania soku czy tez sosu

czy tak samo reagujecie (nie w podejsciu do dziecka, ale w sposobie wydarzenie-
reakcja) na rozlany czerwony barszcz u siebie w domu i u znajomych na
snieznobialym obrusie?

---

[polka79]

a ja mowie ze dziecko musi byc troche rozpuszczone i troche takie niegrzeczne
(oczywiscie wszystko w jakis granicach rozsadku) i choc mi to troche czasem
przeszkadza to ciesze sie ze moje dziecko sobie chodzi po kosciele, zaczepia
ludzi choc widze czasem spojrzenia starszych pan w beretach ))

[polka79]

oczywiscie zeby mnie tu zaraz nie zlinczowano uwazam moje dziecko za grzeczne i
inni tez mi to powtarzaja, ladnie umie sie soba zajac, mowi dziekuje prosze
przepraszam itd

[eiza.rrasay]

alez mi nie chodzi o takie, ktore grzecznie chodzi, ale o takie co biega i
wrzeszczy na caly glos, a rodzice sie ciesza, ze nasz dzidzius taki rezolutny i
ciekawy swiata

do eiza.rrasay

[iwoniaw]

> imHo uwazam, iz jednak nalezy pogratulowac tym mamom, ktore umieja wychowac
> dzieci tak, ze np dziecko nie bedzie w tramwaju czy autobusie bilo innych
> balonem po glowie tylko zrozumie, ze nie wolno i sie uspokoi albo tez nie
> bedzie w bedac w swiatyni krzyczalo na caly glos o zabawke zaklucajac spokuj i
> skupienie ludzi siedzacych obok..

Wiesz, wydaje mi się, że mylisz dwie sprawy. Zachowujący się w ten sposób 4-5
latek jest rzeczywiście niewychowany (= rodzice nie poświęcili czasu i uwagi, by
mu pewne kwestie wyjaśnić), wśród 2-latków takie zachowanie będzie się zdarzać w
niektórych przypadkach, a w innych już nie, a wśród roczniaków nie ma się co
oburzać _na _dziecko_, że się tak zachowuje. Problemem są tu rodzice (których
chyba najwyraźniej też ktoś nie wychował...), co to w takich sytuacjach
uśmiechają się głupawo i stoją biernie, zamiast poszkodowanych przeprosić, a
dziecię spacyfikować (zabrać z kościoła, odebrać balon, odsunąć się od
zaczepianej przypadkowej osoby).

[izelka]

wiecie co ja należałam do dzieci które nie usiędza na 1 miejscu. Moi rodzice
martwili sie tylko co zrobia jak pójde do szkoły a temperament mi sie nie
zmieni, bo dla mnie najważniejsze było iść na dwór, wejść na drzewo, stać w
otwartym oknie(mieszkaliśmy na 2 piętrze), piec parówkę na gazie i wiele innych
rzeczy.Gdy poszłam do szkoły i nauczyłam się czytać nie mogli mnie wygonić na
dwór. Moja mama teraz mówi że za mnie była zawsze pewna, jeśli chodzi o szkołę i
życie prywatne. Nie twierdze że jestem idealem, ale skończyłam studia musząc sie
sama utrzymać, mam pracę , męża dziecko i 2 w drodze. A najlepsze jest to że
moja córcia ma temperament chyba po mnie i tak jak moja mama mam nadzieje ze
kiedyś sie wyszumi i uspokoi.

[eiza.rrasay]

owszem, zalezy od wieku dziecka... tylko ze jak sama widzisz, granica w takim
przypadku jest bardzo cienka i to co jedno uznaja za ciekawosc swiata inni moga
odebrac za brak wychowania i na odwrot - to co inni uznaja za "tresure" dla
niektorych moze byc poprostu standardowym zachowaniem sie dzieci w danym
wieku... i nie chodzi mi tutaj o ubieranie dzecka na bialo idac na plac zabaw,
ale o to, ze rodzic powinien nauczyc dziecko, ze w pewnych sytuacjach "nie"
oznacza przerwanie/zakonczenie zabawy i odejscie w inne miejsce bez zbednego
protestu i "awanturnictwa" z obu stron... bo o ilez przyjemniej patrzy sie na
dzieci, ktore wiedza (sa nauczone), ze inne dzieci tez chca sie chustac na
chustawce i dlategfo my teraz pojdziemy na inna karuzele niz na takie ktore
ciagle sie maza ze chustawka nie jest wolna, a jak juz usiada to nie chce
zzejsc, bo ja sie jeszcze nie wybujalem... mieszkam obok placu zabaw, to wiem
i w takim przypadku nie widze zadnego zwiazku z ciekawoscia swiata...

PS: a o ile bezpieczniej siedziec np w Mcdonaldzie obok "spokojnego" dziecka
niz obok takiego, ktore, jak to rodzic okresla, jest "ciekawe swiata i nie
wytresowane" wie tylko ten, kto oberwal keczupem po bialych ciuchach...

[iwoniaw]

> ale o to, ze rodzic powinien nauczyc dziecko, ze w pewnych sytuacjach "nie"
> oznacza przerwanie/zakonczenie zabawy i odejscie w inne miejsce bez zbednego
> protestu i "awanturnictwa" z obu stron...

To, czy dziecko się awanturuje w przypadku interwencji rodziców, to juz nie
powinna być sprawa osób postronnych i szczerze mówiąć mało który rozbrykany
dwulatek działa mi na nerwy tak jak co niektórzy dorośli, którzy w tej sytuacji
_mimo_ _natychmiastowej_ _i_ _adekwatnej_ _do sytuacji_ reakcji rodzica czują
się w obowiązku wtrącić w cudze sprawy i komentować (oraz pouczać - dziecko lub
rodzica).

bo o ilez przyjemniej patrzy sie na
> dzieci, ktore wiedza (sa nauczone), ze inne dzieci tez chca sie chustac na
> chustawce i dlategfo my teraz pojdziemy na inna karuzele niz na takie ktore
> ciagle sie maza ze chustawka nie jest wolna, a jak juz usiada to nie chce
> zzejsc, bo ja sie jeszcze nie wybujalem... mieszkam obok placu zabaw, to wiem ;

Nie rozumiem za bardzo, jak przytoczone przez ciebie przykłady mają się do
przestrzegania norm zachowania. To, że ktoś (dwuletni czy sześcioletni) ryczy w
niebogłosy, gdy huśtawka jest zajęta, to nie jest problem otoczenia. To jest
problem jego i jego rodziców - takie dziecko ma prawo do wyrażania frustracji w
ten sposób. Co innego, gdyby usiłowało zrzucić inne dziecko, akurat się
huśtające. Wtedy uważam, że rodzice powinni interweniować. Ale _zabraniać_
dziecku płaczu na placu zabaw? Dziecko i tak ma problem i kiedyś musi się
nauczyć np. poprosić o zwolnienie miejsca lub cierpliwego czekania. Oczywiście
im szybciej rodzice mu to uświadomią, tym lepiej.
Podobnie, gdy dziecię nie chce zejść za skarby świata - wtedy czekania i
negocjacji muszą uczyć się inne dzieci. Ew. mały "skąpiec" poniesie konsekwencje
następnym razem, gdy jemu ktoś czegoś odmówi.
Dzieci mają prawo zarówno do tego, by nie ustępować na czyjeś prośby, jak i do
płaczu z żalu/złości. Nie mają prawa atakować innych.

> PS: a o ile bezpieczniej siedziec np w Mcdonaldzie obok "spokojnego" dziecka
> niz obok takiego, ktore, jak to rodzic okresla, jest "ciekawe swiata i nie
> wytresowane" wie tylko ten, kto oberwal keczupem po bialych ciuchach...

nadal upieram się, że to kwestia wychowania rodziców. Powinni wiedzieć, do czego
zdolne jest ich dziecko i ponosić za nie odpowiedzialność. Tzn. np. usiąść z
boku, gdzie siła rażenia keczupu sięga np. nie dalej niż na kolana Mamusi, a
jeśli się już zdarzy wypadek i ktoś postronny poniesie szkodę (co może się
przecież zdarzyć nawet w przypadku spokojnych i dorosłych ludzi), to przeprosić
i zrekompensować straty (propozycja pokrycia rachunku za pralnię i zakupu
kawy/deseru/obiadu na ukojenie nerwów jak najbardziej jest na miejscu IMO).

[berek_76]

to co jedno uznaja za ciekawosc swiata inni moga
>
> odebrac za brak wychowania i na odwrot - to co inni uznaja za "tresure" dla
> niektorych moze byc poprostu standardowym zachowaniem sie dzieci w danym
> wieku... i nie chodzi mi tutaj o ubieranie dzecka na bialo idac na plac zabaw,
> ale o to, ze rodzic powinien nauczyc dziecko, ze w pewnych sytuacjach "nie"
> oznacza przerwanie/zakonczenie zabawy i odejscie w inne miejsce bez zbednego
> protestu i "awanturnictwa" z obu stron...

Ależ powinien, powinien. jestem ciekawa, czy masz dziecko, albo - powiedzmy -
psa? Bo jesli tak, to wiesz zapewne, że proces nauczania trwa. Znaczy, jak
UCZYMY psa, że ma aportowa, to nauka nie polega na tym, że powiemy "aport", a
pies poleci i przyniesie.

Podobnie uczenie dziecka, że na przykład nie wolno wrzeszcze w miejscvu
publicznym TRWA! Oznacza to, że za pierwszym, drugim, dziesiątym... razem
dziecko wrzeszczy, a my reagujemy w sposób, który nam się wydaje słuszny. I
kiedyś tam wreszcie sukces osiągamy.

I kiedy widzisz wrzeszczącego w sklepie ośmiolatka, to owszem, na bank możesz by
pewna, że nie został wychowany (albo jest chory i przez to pod tym względem
niewychowywalny, co zawsze warto mie na względzie, zanim się, na przykład, z
gębą na matkę wsiądzie). Ale kiedy widzisz wrzeszczącego w sklepie
trzy-czterolatka, to owszem, on jest niewychowany w sensie, że proces wychoania
jeszcze się nie zakończył. Właśnie trwa. Podobnie, jak trudno oczekiwa od
sześcioletniego dziecka, że będzie czytało płynnie i bez potknięc (chociaż sa
takie dzieci, po prostu zdolne), tak trudno oczekiwa od czterolatka, że nigdy
nie zacznie wrzeszczec publicznie. A jeśli tego nie robi, to na ogół nie
dlatego, że jest tak świetnie wychowany, tylko po prostu charakter taki ma, że
nie wrzeszczy.

Jeszcze jakiś przykład? Prosze bardzo. Moje młodsze dziecko namiętnie sprząta po
sobie zabawki. Hobby ma takie. Nie powiem, cieszy mnie to, ale głupia bym była,
gdybym sądziła, że ona jest "wychowana" i tak zostanie. A ktoś, kto od
półtoraroczniaka oczekiwałby bycia wychowanym w tym kierunku, powinien udac się
na leczenie.

Krótko mówiąc, kiedy mówimy o dziecku "wychowanym" i "niewychowanym", warto
zdawa sobie sprawę:
- w jakim wieku jest dziecko
- jakiego aspektu wychowania rzecz dotyczy
- czy dziecko jest zdrowe
- jaką ma osobowośc, charakter
- w jakiej jest sytuacji życiowej...
I kiedy to wiemy, możemy sobie z czystym sumieniem wyrokowac o tym, czy dane
dziecko jest wychowane.

Tylko po kiego grzyba, ja się pytam? Dla przyjemności bycia wyrocznią?

Jeszcze taki przykładzik podam. Mojej córce zdarza się urządzic publicznie
koszmarną histerię. No, na pierwszy rzut oka widac, że bachor niewychowany. A
tymczasem jest to kłębek nerwów w wyniku niekoniecznie przyjemnych wydarzeń
życiowych, o czym osoba postronna, klasyfikująca dziecko, oczywiście ma guzik
pojęcie. I alternatywą dla tych ataków histerii mogłoby by na przykład gryzienie
palców do krwi albo wyrywanie sobie włosów, nie mówiąc już o waleniu głową w
ścianę. To ja bardzo dziękuje, ja już wolę byc potępianą przez otoczenie matką
dziecka niewychowanego, ale za to w jednym kawałku. Co zresztą nie znaczy, że
jej histerie aprobuję. Ale je ROZUMIEM, w przeciwieństwie do rozmaitych
oceniających.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

berek_76

[mama007]

I alternatywą dla tych ataków histerii mogłoby by na przykład gryzieni
> e
> palców do krwi albo wyrywanie sobie włosów, nie mówiąc już o waleniu głową w
> ścianę. To ja bardzo dziękuje, ja już wolę byc potępianą przez otoczenie matką
> dziecka niewychowanego, ale za to w jednym kawałku. Co zresztą nie znaczy, że
> jej histerie aprobuję. Ale je ROZUMIEM, w przeciwieństwie do rozmaitych
> oceniających.

uprzejmie prosze o pozwolenie podpisania sie pod tym
pozdrawiam

do berek_76

[eiza.rrasay]

wiesz co... czytajac twoja wypowiedz mam jednak wrazenie ze sie nie
rozumiemy....
mialas kiedys okno z widokiem na plac zabaw? wiesz ile roznych zachowan i
reakcji mozna tam zaobserwowac?
dla przykladu:
a) dziewczynka (powiedzmy dla rozroznienia Kasia) korzysta z chustawki... chce
sie chustac dalej, ale juz czekaja inne dzieci - Kasia jednak ani mysli
schodzic, a co jej matka reaguje: Mame juz bola nozki, wiec chodz Kasiu
pojdziemy teraz do piaskownicy pokaze ci jak... 9tutaj juz nie slyszalam co blo
dalej) - dziewczynka troche protestuje, ale schodzi, a za chwile juz buzuje na
calego w piaskownicy...
b) inna dziewczynka, z inna matka (zeby nie bylo niedomowien) chwile pozniej
dosiada chstawki - chysta sie prawie godzine, inne dzieci tez juz chca... ale
Ona nie pozwala, kopie, krzyczy, probuje bic... a wiesz co jej mamatka na to?
cos w sensie ze "ona jest taka rezolutna, grzeczna i ciekawa swiata" (obie
niestety i dziewczynki i matki znam dobrze, moje sasiadki)
piszesz ze nauka wychowania trwa - owszedm, wiem ze nie mozna od razu oczekiwac
efektow, ale czy nie uwazasz, ze bardzo czestu efekty, a raczej ich braki sa
wynikiem nieodpowiedniego podejscia?
> I
> kiedyś tam wreszcie sukces osiągamy.

CYTAT (z Tracy Hogg "zaklinaczka"):
Stawalam sie coraz bardziej niespokojna, roztrzepana i trzpiotowata dziewczynka,
Niania jednak potrafila skierowac moja energie ku zabawie lub opowiesci.
Stalysmy, na przyklad, w kolejce przed wejsciem do kina, a ja wiercilam sie
niecierpliwie, ciagnac ja za rekaw. - „Nianiu, kiedy nas wpuszcza? Nie moge sie
juz doczekac!”.
Niezyjaca juz mama mojego taty - nazywana przeze mnie Babcia - w takiej sytuacji
wlepilaby mi tegiego klapsa. Jej poglady wywodzily sie z tradycji
wiktorianskiej, zgodnie, z która „dzieci nie powinno byc slychac, choc moze je
byc widac”. W mlodosci Babcia rzadzila zelazna reka, w przeciwienstwie do
Niani, która nigdy nie musiala odwolywac sie do przemocy, aby przywolac dzieci
do porzadku. Owego dnia, przed kinem, spojrzala na mnie, mruzac jedno oko, i
powiedziala: - „Nie wiesz, co tracisz, narzekajac i myslac tylko o sobie”.
Zwrócila wzrok w pewnym kierunku, wysuwajac, jak zwykle, dolna szczeke. -
„Widzisz ta mame z dzidzia? O, tam!? Jak myslisz, dokad oni dzis pojada?”.
- „Do Francji” - odpowiedzialam bez zastanowienia.
- „Do Francji? A jak sie tam dostana?”.
- „Odrzutowcem” - musialam juz gdzies slyszec to slowo.
- „Taak?! A gdzie beda siedzieli?” - kontynuowala Niania i zanim sie
spostrzeglam, przestalam zwracac uwage na czekanie, bez reszty zaabsorbowana
interesujaca opowiescia."

oczywiscie NIE UWAZAM, iz kazdy musi byc zelazna reka dla swojego dziecka, ale
uwierz mi, ze nawet i dwulatka mozna skutecznie zainteresowac czyms innym niz
np goraca swiczka ktora on wlasnie probuje sciagnac... trzeba tylko chcec i
umiec, a nie czekac na to, kiedy efekt zostanie osiagniety i zakonczony... bo
niestety zarowno o 8 latku mozna powiedziec ze jest niewychowany, gdy sie
awanturuje w sklepie, jak i o 3 latku, ktory na kazda probe przerwania
negatywnego zachowania (bo nie wiem jakby to inaczej nazwac, brakuje mi slow,
za pozna pora jak dla mnie) reaguje wrzaskiem jeszcze wiekszym niz
wczesniejszy...

PS: jezeli chcesz, Ty jub ktora kolwiek z Was, caly tekst tej ksiazki (w sumie
poradnika) moge przeslac na maila - wystarczy napisac

[berek_76]

czy nie uwazasz, ze bardzo czestu efekty, a raczej ich braki sa
> wynikiem nieodpowiedniego podejscia?

Myślę, że nagminnie Chciałam tylko podkreślic, że nie zawsze i że można się
bardzo naciąc, albo co gorsza niesłusznie kogoś skrytykowac, dokonując oceny bez
pełnej informacji.

Jak mówię - MOJE konkretne dziecko w chwili histerii jest przykładem kompletnie
niewychowanego bachora. Dla kogoś, oczywiście, kto nie wie, że ma ona do tych
histerii naprawdę poważny powód.

Natomiast zgadzam się, że przyjmowanie każdego wybryku wzruszeniem ramion i
komentarzem "dzieci już tak mają" jest nie tylko niewychowawcze, ale jest też
golem strzelanym do własnej bramki.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[driadea]

Jestem matką takiego dziecka i powiem ci w sekrecie, że to nie ma wiele
wspólnego ze sposobem wychowania, moje dziecko po prostu takie, odpukać,
jest.

[mamastasia]

A ja ostatnio zazdroszczę takim mamom... Mój starszy syn ostatnio tak daje mi
popalić (wiem, że na pewno jest w jego zachowaniu sporo naszej, rodziców,
winy),że wysiadam. I ja naprawde staram sie nie dawac mu klapsów, ale słabo mi
to wychodzi. Guzik pomagają, a ja mam przez nie doła... Ale nie mam sił. Staś
jest kochany, inteligenty, bystry, bywa grzeczny - ale tylko jak mu sie chce. A
poza tym to... znajome mamy mi współczują A ja go kocham ponad wszystko i mam
serdecznie go dosyć Oprócz tego jaki jest kochany jest też złośliwy, ostatnio
nauczył się bić jak mu odmawiam lub zakazuję, wyje, krzyczy, rzuca sie na
podłogę, marudzi.... A ja powtarzam sobie jak bardzo go kocham i, że on mnie
kocha i, że musze o tym pamietać
Brudzenie siebie i otoczenia to drobiazg.
Pozdrawiam
Ania

[sineira]

Aretinko, to kwestia charakteru, dzieci są po prostu różne. Na pocieszenie
zdradzę, że znam dwóch braci, którzy w dzieciństwie byli zupełnie od siebie
różni - jeden grzeczny, spokojny i poukładany, drugi łobuz i "skaranie boskie".
Ten pierwszy robił dokładnie to, co mu mama powiedziała. Ten drugi wiecznie
rozrabiał, wiedziony ciekawością rozbierał zabawki i palił firanki.
Ten pierwszy w wieku lat 32 nadal wisi na matce, pracy nie ma, dupa z niego
wołowa, zero woli, zero inicjatywy. Ten drugi już dawno poszedł na swoje,
skończył studia, znalazł dobrą pracę, ma żonę i dziecko.
Wniosek? Nie podziwiaj i nie zazdrość, bo takie uległe kukiełki pozostają
bezwolne bardzo dłuuugo.

Nie,nie,moja droga!

[gacusia1]

To nie kwestia wychowania-no moze NIE WYLACZNIE KWESTIA WYCHOWANIA!To kwestia
charakteru i temperamentu dziecka.Mam dwojke,jakze oni rozni od siebie.Cora
byla z tych grzeczniutkich,niesmiecacych,spokojniutkich-BYLA(JUZ NIE
JEST).Synek-szatan wcielony.Sekundy w miejscu nie usiedzi.Wszystko musi
dotknac,zobaczyc,posmakowac.Corcia byla taka,ze jak raz powiedzialam,ze nie
wolno-to nie ruszyla.Synek-milion razy powtarzam,tlumacze,czasem krzykne nawet
I NIC!Patrzy na mnie,slodkie oczka robi i dalej ciagnie za kwiatka,albo do tego
jeszcze mowi "ne,ne!".Wiadomo,ze sa dzieci "rozwydrzone",ale sa tez te "zywe"
ktore nie sa ZLE WYCHOWANE.

Mnie mogłabyś podziwiać...

[monia145]

gdyby to, jaki mój syn jest dziś(6 lat), było moja i tylko moja zasługą
Nam chyba trafił sie taki niezwykły egzemplarz- jakos do tej pory uniknęliśmy
wszelkich buntów, histerii itp. Syn wie, czego chce, ale nigdy nie za wszelka
cenę. Zawsze dużo z nim romawialiśmy, jesli czegos nie chcielismy lub nie
mogliśmy mu kupić- i to dziś procentuje.
I chociaż ma 6 lat nadal śmiech wywołują w nas wszystkich- "skaczące pomidory,
buraczki, ziemniaki itp"- ma to pewnie po mnie, ze jedząc czesto coś wyskakuje
z talerza.........nie wiedziałam jednak, że dziecko rozlewajace i rozrzucajace
jedzenie to dziecko niegrzeczne lub niewychowane? Dla mnie to nigdy nie był
powód abym miała cokolwiek do zarzucenia synowi, ot zdarza sie i dorosłemu
A tak w ogóle to wydaje mi się, ze ja jakis specjalnych metod wychowawczych
nigdy nie stosowałam i nie stosuję- oprócz intuicji i zdrowego rozsądku
Ale tak jak juz napisałam- wzystko zalezy od dziecka

takie GENY po rodzicach .............;););)

[iwles]

[karambol45]

ja nie dziwię się że dziecko ciągnie za kwiatka , czy rzuca się w sklepie na
podłoge bo to jest ciekawośc dziecka - co się stanie z kwiatkiem jak pociągnę,
jak zareaguje mama jak będę wrzeszczał , ale dxziwie się jak dziecko nie
potrafi podporządkować się woli rodzica - to jest kwestia posłuszeństwa ,
dziecko powinno wiedzieć że to rodzić ustala zasady i rodziców się słuchać,
zgadzam się jedynie że dzieci w wieku przedszkolnym w bardzo wielu
przypadkach "badają teren" tzn. chcą wymusić pewne zachowania na rodzicach i
stąd ich krzyki, piski , rzucanie się na podłogę - ale po to jest rodzic aby
zareagfował w odpowiedni sposób

[monia145]

Mnie syn rozbawiał do skrywanych łez, kiedy na prośbę- "Umyj zęby"- zaczynał
mówić- nie, nie chcę, nie pójdę i w momencie, kiedy składał te deklaracje
maszerował do łazienki, aby te zęby umyćAle ja wykazywałam sie anielska
cierpliwością i nie poganiałam, nie krzyczałam, nie gderałam. Krótkie, zwięzłe
prośby, polecenia w naszym przypadku działają cuda

[berek_76]

> ja nie dziwię się że dziecko ciągnie za kwiatka , czy rzuca się w sklepie na
> podłoge bo to jest ciekawośc dziecka - co się stanie z kwiatkiem jak pociągnę,
> jak zareaguje mama jak będę wrzeszczał , ale dxziwie się jak dziecko nie
> potrafi podporządkować się woli rodzica - to jest kwestia posłuszeństwa ,
> dziecko powinno wiedzieć że to rodzić ustala zasady i rodziców się słuchać,
> zgadzam się jedynie że dzieci w wieku przedszkolnym w bardzo wielu
> przypadkach "badają teren" tzn. chcą wymusić pewne zachowania na rodzicach i
> stąd ich krzyki, piski , rzucanie się na podłogę - ale po to jest rodzic aby
> zareagfował w odpowiedni sposób

Owszem, rodzic jest "po to". Więc proszę, powiedz mi, jaki jest ten "odpowiedni
sposób", który sprawi, że moje czteroletnie dziecko NIE BĘDZIE histeryzowac?

I odpis dyplomu proszę, bo jak na razie trzeci kolejny psycholog mi mówi, że
jedyną metodą jest PRZECZEKAC, komunikując oczywiście, że histerie sa
niepożądane. Ale to jest tylko metoda poinformowania dziecka o mojej opinii,
natomiast nie owocuje ona, niestety, końcem histerii. A kolejni psychologowie
uspokajają mnie, że moje dziecko, takie, jakie jest - w swoim wieku, ze swoim
bagażem doświadczeń i swoim charakterem - ma prawo histeryzowac i histeryzowac
będzie jeszcze przez jakiś czas. I nie jest do dowód "niewychowania", ponieważ
nie ma metody, które mogłaby położyc kres histeriom, nie robiąc równoczesnie
dziecku jeszcze większej krzywdy.

Savy?

Krótko mówiąc - rodzic jest po to, żeby reagował w odpowiedni sposób. Ale
"odpowiedni sposób" to nie zawsze taki, który po prostu z miejsca zlikwiduje
niepożądane zachowanie. Taki pogląd może wyrażac osoba postronna. Z punktu
widzenia relacji rodzic-dziecko, odpowiedni jest sposób, który zmierza do
likwidacji problemu poprzez jego rozwiązanie, a nie na przykład zastąpienie
innym, mniej widocznym.

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[wieczna-gosia]

> Savy?

hehehe ach ten Sparrow.....

jestem przykladem dziecka, ktore bylo wychowywane np metoda "masz natychmiast
przestac histeryzowac!!!!"

ale po to jest rodzic
> aby
> > zareagfował w odpowiedni sposób
>

czasami brak reakcji, czy po prostu poinformowanie dziecka ze histeria jest fe i
chwolowo z toba nie gadam- jest wlasnie takim sposobem. Moje dzieci z histerii
leczylam wlasnie tak, ze nie wyciagalam na sile, nie zbiralam z ziemi itd- tylko
po prostu przeczekiwalam atak. Czego sie w tym czasie nasluchalam to tylko ja
sama wiem. A jednak moje dzieci od pewnego wieku w gore swietnie wiedza ze
histeria jest be.

moj syn zazwyczaj budzi sie z rykiem rano. Taki ma modus operandi, ryczy,
wrzeszczy a mi cisnienie skacze i mam ochote.. ooooch na co ja nie mam
ochoty.... najskuteczniejsza jak dotad metoda jest przytulic go, powiedziec "nie
dam ci kakao dopoki nie przestaniesz plakac", pocalowac i wyjsc z pokoju. Za
chwile czlowiek ma u nogi przytulonego dosc wesolego chlopczyka, ktory mowi "ja
nei pacie". Moj ojcic w analogicznej sytuacji dalby mi w dupe, i ja bym
przestala plakac w 5 sekund po czym nastepne trzy godziny przeplakalabym w duszy...

[karambol45]

moim zdaniem ta odpowiednia metoda to jest własnie taka metoda która doprowadza
do określonego celu a nie ma zadowolić osobę postronną, patrzącą obok,
sama mam 2 dzieci i byłam kiedyś w takiej sytuacji syn mi się rozwrzeszczał w
sklepie bo chciał coś tam słodkiego ja uznałam że nie dostakiego tego z jakiś
tam powodów - było to pierwszy raz takie jego zachowanie,starałaqm się mu
wytłumac`zyć ale to jic nie dawało więc przestałam reagować na ten jego krzyk -
było to pierwszy raz jak zar5eagował w ten sposób na moją odmowę i więcej to
się nie pwotórzyło, chyba zrozumiał że nie tędy droga
ale wtedy w tym sklepie pani za mną patrzyła na mnie pogardliwie i widziałam że
mi współczuje że mam takie dziecko...

[weronikarb]

Tez czasami bym chciala miec w domu aniołka a nie diabełka
Póki nie mówił i robił histerie to wiedziałam jak reagowac, od kiedy gada to
juz czasami niewiem czy smiac sie czy plakac. Podam przyklad z niedzieli:
Ja - Dominik nie wchodź na drabine
D: jaką? (wchodząc na nią)
Ja- zejdź bo spadniesz
D: gdzie? (robiac wielkie oczy)
ja: na ziemie
D; i odpadna mi uszy i wyleca oczy? (skad to wzial niewiem)
Ja: tak i nie bedziesz widzial ani slyszal mamy
D; co ty? Ja jestem wielki nie spadne
Ja; zejdz mi natychmiast
schodzi podchodzi do mnie:
no zobacz jaki jestem wielki moge nie?

Ustalilismy kompromis wchodzi do 3 szczebelka
Fakt sprawdzalam, bo on próbuje czy na 4 moze jednak wejsc

W kosciele zachowuje sie siedzac (zywe srebro) dlaczego?
Proste chodzac do kosciola nie puszczalam go na posadzke, wytrzymywalam nieraz
wrzaski (masza dla dzieci). Teraz mowiac mowi szeptem i nei biega. Ma nieraz
zle dni to wtedy wychodzimy z mszy

W domu wcielony diabel, teraz ma okres rzucania wszystkim robienie na przekor
wrecz perfidnie.
Nieraz nie wytrzymuje i dostanie klapsa - co wogole nei dziala