40 lat urodziłam dziecko

[rena05]

czy któraś z Was urodziła dziecko w wieku 40 lat? jakie ma ztym problemy? jakie radości? Ja mam syna 16 lat, córkę 11 lat i córcię 6miesięcy, jestem szczęśliwą młodą mamą po czterdziestce, wcześniej bardzo się bałam teraz się trochę przyzwyczaiłam, jest mnóstwo mitów na ten temat ...

[gacusia1]

No i tylko gratulowac! ,-))) P.S.Moja cora ma 11lat,a synek 11 m-cy.Nie
sadze,ze zdecyduje sie na trzecie ,-)))

[kotbehemot6]

trochę z drugiej strony, jak samam jestem dzieckiem 40 letniej mamy i mam
siostrę 13 lar starszą, i powiem Ci ,że plan mam podobny na razie mam 7 letnią
córę a jak mi stuknie 40 zrobię sobie 2. Z pinktu widzenia mojej mamy to
zdecydowanie ptzredłużyła sobie młodość-i fiyzcznie(hormony) i psychicznie.
Teraz jest osobą po 70 ,ale wciąż pełną werwy , chociaż już zdrowie nie to samo.
Z mojej strony - byłam jakby jedynaczką i tak duża różnica wieku dopiero zatarła
się parę lat temu, oczywiście ma to swoje dore strony-zawsze mogę skorzystać z
doświadczenia zyciowego siostry a ja dla niej też jestem takim:"zastrzykiem
nowoczesności" Wszystko ma swoje plusy i minusy-bo pewnie mama mogła mieć już
śięty spokój w dojrzałym a jeszce młodym wieku a tu ja się pojawiłam ale...
drugiej strony chyba jesdnak nie żałuje takiego"przedłużacza młodości"

[zuzanna56]

Gratuluję dzieciątka!
Ja się zastanawiam nad trzecim, ale pewnie zanim podejmę decyzję to stuknie mi
czterdziestka. I bardzo dobrze, z tego co widze to bardzo dobry wiek.

[nanadomi]

Moja mama w wieku 36 lat miała dziecko. teraz mój brat ma juz 15 lat a ja jestem
około trzydziestki. Zobaczysz sama jak fajnie bedzie mieć w domu za kilka lat
takiego dzieciaczka,inne gniazdo opuszczą a ty zostaniesz sama z najmłodszą.fajne

[oxygen100]

Bdb. Trzeba przelamywac glupie stereotypy. Jesli mi sie trafi kiedys dziecko
bede pewnie w zblizonym wieku) A co najmniej +35.

[elkusia]

Ja urodziłam moje pierwsze (i na razie jedyne) dziecko mając 40. Obchodząc 40
urodziny byłam w ciąży i pewnie gdyby nie ciąża miałabym strasznego doła, a tak
byłam bardzo szczęśliwa. Aż strach pisać jak bardzo. Poród naturalny, szybki,
bez powikłań. Córcia - sama radość. Jedynie czasami nachodzą mnie czarne myśli,
że mam mniej czasu od innych mam aby nacieszyć się moim dzieckiem, że muszę już
dziś ją zabezpieczyć na przyszłość, bo nie wiadomo jak będzie. I bardzo, bardzo
chciałabym zobaczyć kiedyś wnuki a moją córcię jako mamę. Bardzo chciałabym
mieć jeszcze jedno dziecko (m.in. dlatego żeby gdy nas zabraknie, córcia miała
jeszcze kogoś bliskiego na świecie) ale strasznie się boję, głównie o pracę.
Jedno dziecko mój szef jakoś przebolał ale czy przeboleje drugie ;-0.
Za dziesięć lat będę już miała pięćdziesiątkę i kto mnie wtedy przyjmie do
pracy? Praca - to straszny brak pewności jutra i małe dziecko, które może
kiedyś pójdzie na studia, może nie będzie mogło znaleźć pracy.
Ale dziś - sama radość. Ja mając ponad czterdziestkę wczoraj siedziałam w
piaskownicy, lepiłam baby, huśtałam się, wchodziłam na drążki. Jest super.

[oxygen100]

elkusia sorry za wscibstwo ale czy Twoja corka po 40-tce byla Twoim swiadomym
wyborem ze cchesz dziecko dopiero teraz, czy wczesniej nie bylo pomyslnych
wiatrow??

[alex05012000]

moja kuzynka, lat 45, pierwsze dziecko.... oboje mają sie świetnie.

[elkusia]

gdy miałam około 20-30 lat wcale a wcale nie chciałam mieć dziecka, ale to
pewnie dlatego, że nie miałam takiego faceta, z którym chciałabym to dziecko
mieć.
Później kiedy już był właściwy facet nie było pomyślnych wiatrów. I kiedy już
wypłakałam swoje i stwierdziłam, że nie każdy musi koniecznie mieć swoje własne
dziecko, to właśnie wtedy pojawiła się moja kruszynka.
I uważam, że to trochę może być problem. Bardzo często odkłada się dziecko na
później i robi wszystko, żeby go nie mieć, a później kiedy już się chce je mieć
zostaje bardzo mało czasu na próby i ewentualne leczenie. Jeżeli przez 10-15
lat robisz wszystko, żeby nie mieć dziecka to właściwie nie wiesz czy jesteś
wstanie zajść w ciążę.
A po drugie jak napisałam wcześniej zostaje mniej czasu na cieszenie się
dzieckiem, dlatego namawiam mimo wszystkie na wcześniejsze porody. 40 to jednak
trochę za późno.

[oxygen100]

a mi z pozycji 34 latki wydaje sie ze to wiek calkiem niezly. No moze IMO
idealny bylby ok 36)jestes jeszcze mloda a juz jakos ustatkowana.
Nieszczescie czy choroba moze sie trafic i mlodej matce. Nie ma reguly. Ja
wlasnie przez kilkanascie lat zabezpieczania sie nei wiem czy jestem w stanie
zajsc w ciaze. Byc moze ze nie. Ale wtedy trudno. Znajde inny sposob zeby
cieszyc sie zyciem.
Podziele sie jeszcze jedna refleksja. Moze to dobrze ze dotychczas nie myslalam
o dziecku. Gdybym strasznie chciala je miec majac np. 10 lat mniej i nie
wychodziloby teraz bylabym nieszczesliwa i sfrustrowana. A tak przyzwyczailam
sie do wygodnego zycia i gdyby faktycznie byl jakis powazny problem nie
podcielabym sobie z tego powodu zyl ani nie wpadla w depresje (chyba). No ale
kazdy ma tam jakies swoje wizje)

[elkusia]

Oczywiście, nieposiadanie swoich dzieci nie jest powodem podcinania sobie żył.
Na pewno lepiej mieć chciane dziecko później, niż nie chciane za wcześnie.
Chciałam tylko zwrócić uwagę, żeby decydując się na dziecko nie czekać do
ostatniej chwili, bo wtedy można baaardzo chcieć i już nie móc.
Posiadanie młodszego faceta w tym momencie ma same plusy ))

[demarta]

baaardzo chcenie niewskazane jest. bo jak się tak baaaaaardzo chce, to ni chu
chu nie wychodzi. a jak się poprostu chce i myśli się o tym namiętnie i non
stop, to jakoś tak samo wychodzi... bosssz, to co napisalam brzmi jak jakiś
kolejny odgrzewany zabobon... ale trzyma mnie jeszcze kacyk po wczorajszym i
ciężko mi się otrząsnąć.

[oxygen100]

niestety dla niektorych kobiet to dziecko uzasadnia ich byt na tym lez
padole) nie wiem czy takich jest duzo czy nie, ale sadzac po tych forach dla
starajacych sie czy cos to nie sa to odosobnione przypadki

[demarta]

ja mam wrażenie, ze jak się okazuje, że ktoś może mieć problem z zajściem, to
wtedy zaczyna się sam nakręcać, że okrutnie chce, że to marzenie jego życia, ze
bez tego żyć nie może. i zaczyna żyć świadomością, że jego marzenie takie
nierealne jest i tak go unieszczęśliwia. potem taki ktosik sobie w końcu
zajdzie, urodzi, a na to dziecko się chucha, dmucha, jakieś nadludzkie cechy mu
się przypisuje, wynosi na piedestały, nazywa dzidzią, aniołkiem, karmi się go
mleczkiem tylko z cycuszka, nigdy z buteleczki, później jabłuszka mu się ściera
i kombnezoniki kupuje w efekcie wychowuje się je bezstresowo i ląduje za parę
lat w superniani.... o ile nie w tworkach.

[oxygen100]

to mozliwe. Moje kolezanki wyrokowaly ze jak teraz nie urodze to odwali mi
dekiel kolo 40-tki. Ale wydaje mi sie ze jak nie odwalil to juz nie odwali
raczej. I do tematu podchodze spokojnie)

[demarta]

tzn spokojnie bierzesz się do roboty, czy jak? ))

[oxygen100]

jesli masz na mysli pomiary temperatury, dzika ilosc badan rozciaganie gluta w
majtkach zeby sprawdzic czy glut jest plodny czy nie, to nie) badania jakies
tam robilam moje sa niby ok ale cholera wie co z chlopem. E tam co ma byc to
bedzie. No i ciezko tak odstawic po tylu latach antykoncepcje. Zreszta czy ja
sie na matke nadaje?? jak widze rozbestwione dzieciatka to slabo mi sie robi.
Sznur na wlasna szyje krecic??) Na szczescie wyszlo ze jeszcz duzo jaj przede
mna do zniesienia)wiec nie martwie sie za bardzo

[elkusia]

problem w tym, że dopóki nie spróbujesz to nie wiesz jaką będziesz matką. A ten
sznur na szyję to całkiem słodki jest (chyba masochistka ze mnie jest).

[mysia-mysia]

właśnie ja też tak myślę że to ta niemożność i świadomość że czas ucieka tak
może działać i dlatego podporządkowuje się całe swoje życie tym staraniom

[morgen_stern]

Heheheh przeczytałam tytuł wątku jako: "40 lat temu urodziłam dziecko"

[blou1]

Gratulacje!
Dla kobiety o stabilnej sytucji zawodowej a co za tym idzie i finansowej myślę
ok. Chociaż gdybym miała się decydować po raz kolejny, raczej wolałabym rodzić
w wieku 35 najpóźniej.

[rena05]

Z tym moim strachem to było tak,
wcześniej tzn tak ok 35l myśleliśmy o dziecku, ale tak jakoś schodziło, wygodne życie, różne przyzwyczajenia, wieczorem telewizor, piwo...
dziecko pojawiło się zupełnie niespodziewanie, myślałam, że zaczął mi się okres przekwitana, śmiać mi się teraz z tego chce zachowałam się jak nastolatka potem
bałam się, że dziecko urodzi się chore, nie chciałam robić badań prenatalnych, że urodzę za wcześnie, nie jestem wysportowana ani zbyt zdrowa, że sobie później nie poradzę będzie mnie bolał kręgosłup, że będę miąła depresje...
Poród co prawda miałam ciężki, przyplątały się różne choroby wielowodzie, nadciśnienie, gestoza, urodziłam przez cesarskie cięcie ale potem bardzo szybko doszłam do siebie, córcia odpukać jest zdrowa i bardzo grzeczna od początku śpi prawie całą noc tak jakby wiedziała o moich strachach
najważniejsze córcia wyrwała nas tzn mnie i męża z marazmu takiego za szybkiego starzenia się na własne życzenie, teraz musimy być sprawni, nie myślę że córka będzie miała starą mamę, po prostu żyję i cieszę się, a depresji miałam więcej przed porodem niż teraz...

[rena05]

acha
ta stabilizacja finansowa jest bardzo ważna jestem teraz spokojniejsza niż ze starszymi dziećmi wogóle jak się jest starszym jest się spokojniejszym, nie denerwuje mnie tak jak czegoś nie posprzątam, albo nie zrobie, jak sobie nie będe mogła poradzić wynajmę nianie
Dziękuje za gratulacje i dobre słowa!

[aga55jaga]

gratuluję!!! Ja jestem siostrą takiego bobasa po 40. MOja mama obdarowała mnie
siostrą kiedy ja miałam lat 18 a mama 42. Siosrę traktowałam trochę jak swoją
córkę na długo zaspokoiła mój instynkt macierzyński . Generalnie wszyscy się
nią zachwycaliśmy, bawiliśmy się z nią itd. Dziś siostra ma lat 13 i przychodzi
do mnie na zwierzenia i jej koleżanki też