Mama ma etat w domu

[kdadik]

Jestem mamą, która nie pracuje zawodowo. Dopóki synek był maluszkiem wszystko
było dobrze, ale odkąd chodzi do przedszkola czuję na sobie presję otoczenia.
Wszystkich irytuje to, że nie szukam pracy, a niektórzy traktują mnie dość
niepoważnie, nie liczą się z moim zdaniem itd. Mój mąż zarabia tyle, że
starcza nam na życie. Oczywiście dodatkowe pieniądze zawsze się przydadzą,
ale dla mnie nie są wartością najwyższą.
Przykro mi gdy ktoś ocenia mnie jako osobę próżną, bo za taką się nie uważam.
Coraz więcej osób zwraca mi też uwagę, że lata lecą a staż pracy nie. To mnie
trochę zaczyna niepokoić, bo mają rację.
Mamy pracujące na etat w domu proszę o opinie. Wiem, że nie powinnam zwracać
uwagi na innych skoro jestem szczęśliwa, ale opinie otoczenia bardzo wpływają
na moje uczucia.

[anna-pia]

kdadik napisała:

> Jestem mamą, która nie pracuje zawodowo. Dopóki synek był maluszkiem wszystko
> było dobrze, ale odkąd chodzi do przedszkola czuję na sobie presję otoczenia.
> Wszystkich irytuje to, że nie szukam pracy, a niektórzy traktują mnie dość
> niepoważnie, nie liczą się z moim zdaniem itd. Mój mąż zarabia tyle, że
> starcza nam na życie. Oczywiście dodatkowe pieniądze zawsze się przydadzą,
> ale dla mnie nie są wartością najwyższą.
> Przykro mi gdy ktoś ocenia mnie jako osobę próżną, bo za taką się nie uważam.
> Coraz więcej osób zwraca mi też uwagę, że lata lecą a staż pracy nie.

No właśnie - na emeryturę trzeba odkładać. Załóż sobie konto w tzw. III filarze
i olej znajomych.

To mnie
> trochę zaczyna niepokoić, bo mają rację.
> Mamy pracujące na etat w domu proszę o opinie. Wiem, że nie powinnam zwracać
> uwagi na innych skoro jestem szczęśliwa, ale opinie otoczenia bardzo wpływają
> na moje uczucia.

Ja pracuję w domu, ale zawodowo.
Uważam, że warto pomyśleć, co bedzie za 10 czy 15 lat - czy nie staniesz się
nudna? Jeśli zadbasz o siebie - intelektualnie także - to pozostaniesz
atrakcyjna kobietą. Znam taką, która jest mamą domową od chyba 12 lat. Ma swoje
zainteresowania, a mąż, zawodowo informatyk, na nią składa rozwiązywanie
problemów z domowymi komputerami. Jest na bieżąco z polityką, kinem, czasem jej
zazdroszczę. A ona spotyka tylko tych ludzi, których chce

[karin.dsi]

Kompletnie się nie przejmuj!

Moje dziecko chodzi do żłobka, ja jestem na wychowawczym i mam małe dodatkowe
dochody ( uczę języka w wymiarze 10-12 godz. w miesiącu). Także studiuję.

Jeżeli jest ci dobrze, Twój mąż moze utrzymać rodzinę a Ty masz czas na zakupy
i inne sprawy to uważam, że jest b. dobrze.
Nie musisz brać zwolnienia kiedy mały zachoruje, nie zostanie po godzinach w
przedszkolu, bo ciebie zatrzymają w pracy, nie musisz zostawiać domu, bo
wypadły nadgodziny.
Sytuacja idealna. Masz czas dla siebie, po południu czas dla dziecka, bo nie
wracasz padnięta po 8 godzinach pracy. Dziecko ma zadowoloną z życia mamę i to
jest super.
Naprawdę nie warto przejmować się opinią otoczenia. Ludzie ci pewnie
zazdroszczą, że nie musisz lecieć do roboty na te 8 godzin i możesz na
spokojnie zadbać o siebie. To taka inwestycja w zdrowie, w urodę w TWÓJ związek
a jeśli chcesz możesz przecież zapisać się np. na język obcy albo na jakiś kurs
jeśli oczywiście chcesz.
Znam b. dużo małżeństw, które rozpadły się, bo oboje długo i ciężko pracowali a
później nie mieli o czym ze sobą rozmawiać. Ty możesz zadbać o siebie, o
rodzinę, o mężą- są to wartości ogromne tylko niestety przez większość
niedoceniane.
A propos emerytury: załóż sobie III filar i odkładaj. Dostaniesz więcej niż z
ZUSu.

[kdadik]

Cieszę się, że jest ktoś kto mnie rozumie. Naprawdę bardzo dziękuję za dobre
słowo.
Nie napisałam tego wcześniej, ale jest powód nie szukania pracy. Staramy się z
mężem o drugie dziecko i dlatego nie chcę podejmować pracy teraz, by móc potem
w pełni cieszyć się macierzyństwem po raz drugi. A po pierwszym dziecku widzę
jak ważne jest być z dzieckiem.
Faktycznie trzeci filar to mądre rozwiązanie, muszę poszukać w necie ofert. A
może mi coś polecicie?
Jeszcze raz dziękuję i pozdrawiam.

[ememka1]

Jeżeli Ty jesteś zadowolona............to ich olej (sorry)!
Mój mąż zawsze podkreśla, że Ja pracuję....w domu. Tylko, że nie jestem z tego
powodu szczęśliwa(. To był oczywiście mój wybór, ale mniejszego zła. Dwoje
rodziców ciężko pracujących przy trójce dzieciaczków to trochę za dużo (jeżeli
na nich nam zależy). Najlepszym rozwiązaniem (przynajmniej dla mnie)jest praca
zawodowa na 1/2 etatu. Wtedy będzie czas dla wszystkich. Muszę tylko jeszcze z
rok poczekać.
Co do ubezpieczenia-dziewczyny mają rację.

[volta2]

Nie czytałam innych odpowiedzi, ale ja bardzo ci zazdroszczę sytuacji, że
możesz być w domu i nie masz presji ze strony męża(bo o otoczeniu nie mówię
tutaj). Ja też nie miałabym nic przeciwko takiemu rozwiązaniu, tylko u mnie mąż
nie bardzo jest chętny do takiej opcji.

Jeśli wam starcza, jeśli nikt nie jest z takiego stanu spraw niezadowolony to
się nie uginaj przed otoczeniem!
Rób tak, jak ci jest wygodnie, skoro na życie wam starcza.
Oczywiście nie daj się zastraszyć, że mąż cię zostawi z tego powodu że
jesteś "kurą domową" i nie masz ambicji, bo to wyglądałoby tak, że żony
pracujące nie są porzucane dla innch, i praca zapewnia sielankę małżeńską do
końca życia.
Pytanie tylko, czy faktycznie poradzisz sobie kiedyś sama?

[zuzanna56]

Wiesz, ja chyba byłabym też taką mama dziwiącą się...
No bo jeśli dziecko ma już np. ze 4 lata i chodzi do przedszkola to pewnie
większość kobiet już by chciała wrócić do pracy.
Ja nie wyobrażam sobie nie pracować. Nawet kiedy miałam bardzo małe dzieci to
uczyłam angielskiego na popołudniowym kursie (jestem po anglistyce). Teraz
pracuje dość sporo chociaż mój mąż nie zarabia mało. Po prostu stać nas na
więcej.
A jeśli chcecie mieć drugie dziecko to faktycznie lepiej teraz pomyślec o sobie
i o własnym zdrowiu. Jeszcze się w życiu napracujesz.

[agawamala]

Ja byłam/jestem w tej szczęśliwej sytuacji, że mam nienormowany czas pracy, mao
godzin dydaktycznych itp. Ty - możesz pracować popołudniami, ale są panie,
których praca wymaga obecności od 8.00 do 16,00 i co wtedy, gdy:
- dziecko zachoruje?
- są ferie, wakacje ( a tylko 26 dni roboczych urlopu wypoczynkowego)?
Czy uważasz, że to dla dzieci takie szczęście siedzieć od 7.00 do 17.00w
świetlicy/przedszkolu i widywać mamę padającą na twarz?
I pamiętaj - wychowanie dziecka nie kończy się w chwili pójścia do przedszkola.
To początek wieloletniej drogi.

[zuzanna56]

Agawamala, nie wiem czy to było do mnie?
Nie, nie chciałabym pracować codziennie do 17.00 i jeszcze wracać godzine do
domu. Na szczęście teraz jeden dzień w tygodniu mam bardzo luźny, mam tylko 3
lekcje ale inne dni mam ciężkie. Moje dzieci chodziły, a córka nadal chodzi do
przedszkola na 4-5 godzin dziennie. Zaczyna o 9.00 więc się wyśpi. Ale to
często dziadkowie ją odprowadzają i odbierają.

[agawamala]

Nie, nie było o Tobie. Jako lektor jęz. angielskiego możesz regulować sobie
godziny pracy. Tym nie mniej są kobiety, które pracują w urzędach, bankach, na
poczcie, w sklepach, nie mające takich możliwości. I nie wszystkie mają
dziadków w pogotowiu - na miejscu, zdrowych i chętnych do pomocy. I ja rozumiem
te kobiety, które zamiast fundować dzieciom 10 godzinny pobyt poza domem,
wstawanie bladym świtem, decydują się nie podejmować pracy.

[zuzanna56]

Wiesz co to fakt. Te mamy ja też rozumiem.

Teraz pracuję w szkole i nie mogę za bardzo ingerować w plan lekcji. Ale moje
dzieci są już dość duże.

[miirabelka]

A ja myślę, że nie należy się dziwic, bo tak naprawdę każda z nas jest inna.
Jednej praca jest niezbędna do życia, a inna doskonale się spełnia w roli mamy
domowej. I tak na marginesie to obecna sytuacja to niestety chyba niezamierzony
efekt działalności feministek, mam na myśli to, że kiedyś kobiety nie miały
wyboru i musiały siedziec w domu, a teraz mają ten wybór tylko pozornie, bo te,
które z różnych względów do tej pracy nie chcą iśc są odbierane jak dziwaczki.
Ja na razie zajmuję się domem i moimi maluchami i nie czuję się przez to ani
lepsza ani gorsza od pracujących zawodowo mam, chociaż różnie z tym bywało, w
końcu bycie zakwalifikowanym do drobiu to nic przyjemnego Bycie w domu mam
swoje plusy i minusy podobnie jak praca poza domem. Mam czas na wszystko, na
spacer i zabawę z dziecmi, na robienie konfitur, na moje ukochane hobby, czyli
decoupage, wkrótce także na naukę inwestowania na giełdzie, na forum i na
wiele innych rzeczy Nie muszę się martwic co zrobic kiedy mi dziecko zachoruje,
bo siedzimy wtedy w domku czytamy książki, rysujemy, oglądamy bajki i kurujemy
się Z minusów to oczywiście brak własnej „kasy” który jednakowoż niespecjalnie
mi doskwiera bo mąż zarabia wystarczająco dużo i nie muszę mu meldowac o każdym
zakupie Wiem, że niektórym takie życie może się wydac niespecjalnie ciekawe
czy wręcz nudne, ale skoro mnie ono odpowiada i nie robię przy tym nikomu
krzywdy..Jedyne co mnie czasami męczy to, to, że niektórzy wydają się wiedziec
lepiej co jest dla mnie i dla mojej rodziny lepsze
PS.Nie piszę o oszczędzaniu bo to zrobiło już kilka forumowiczek

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[agawamala]

Przez kilka lat też traktowano mnie mało poważnie. Z tym, że u mnie okres
wychowywania dzieci zbiegł się ze studium doktoranckim. To czy pracujesz (
zawodowo) czy nie jest tylko i wyłącznie Twoją sprawą.
Zapewniam Cię, że twórcze wychowywanie dziecka jest częstokroć ważniejsze niż
przesiadywanie w biurze i plotkowanie.
Wścibskim powiedz, że:
- zależy Ci, aby Twoje dziecko nie musiało wstawać o 6.00 , aby być przed 7 w
przedszkolu, tak, abyś na 8 zdążyła do pracy
- nie chcesz, aby dziecko siedziało do 17.00 w przedszkolu, a potem w świetlicy
- chcesz, żeby dziecko jadło w domu świeżo ugotowany obiad
- chceesz, i możesz sobie na to pozwolić, żeby dziecko nie chodziło chore do
przedszkola/szkoły
I jeżeli inni Ci tego zazdroszczą to jest to tylko i wyłącznie ich problem.

[asienka1234]

Przeciętna pensja mężczyzny w Polsce to 3000 złotych.
Czy jest to wystarczająco dużo aby żona nie pracowała?
Chyba że wasi mężowie zarabiają 2 razy tyle.

Do asienka 1234

[edytek1]

Znam takich panów co zarabiają 4 razy wspomniane przez Ciebie 3 tyś. Tę rodzinę
stać na wszystko ( prywatna dobra szkoła dla dziecka, wcześniej dobre
przedszkole a także basen, tenis, kosmetyczka, wakacje i dwa autka oraz duże
mieszkanie). Pani nie pracuje, bo cała jej pensję zjadłby podatek zajmuje sie
domem, udziela się w szkole dziecka,dużo czyta. Ona i jej maż są zadowoleni na
wypadek nieszczęscia mąż kupił sobie ubezpieczenie na zycie ( 300 tyś) a pani
płaci sobie coś tam na emeryturkę ( co i ile nie wiem nie znam sie na tym). A
poza tym jak jedna osoba jest w domu to inaczej kasą gospodaruje ma więcej
czasu, aby poszukać promocji czy okazji( ma czas, aby przez pól miasta jechać p
coś tam , bo taniej) poza tym ulepi pierożki, usmaży naleśniczki a nie kupi
gotowe x razy droższe. To tyle moich obserwacji.

Cóż, niektórym po prostu żal

[wrozka.zebuszka]

że są na świecie kobiety nie muszące co rano zasuwać do pracy najemnej, by
rodzina nie padła z głodu. Że mogą poświęcać cały swój czas rodzinie, pasjom,
domowi czy rozrywkom.
Toteż czepiają się takiej kobiety najczęściej pod hasłem "czy ty nie myślisz o
emeryturze", jakby istniała realna obawa, że pani do nich za parę lat po prośbie
zapuka. I bardziej wierzą w zus, niż w zdrowy rozsądek pani, która nie pracuje,
przekonani, że nawet, jeśli odkłada (czy wręcz pomnaża) ona jakieś pieniądze, to
na pewno nie potrafi radzić sobie z tym tak dobrze jak geniusze ekonomiczni z
rządu zarządzający (za pomocą ustaw) zusem... Jeśli to z zazdrości, to
przynajmniej można to po ludzku zrozumieć. Jeśli zaś naprawdę tak sądzą, jak
mówią - coż, żałosne...

[kdadik]

Bardzo dziękuję wszystkim Wam za słowa otuchy i zrozumienie. Atakowana jestem
faktycznie głównie przez rodzinę męża, nie wiem czy boją się tego że go
wykorzystuję?
Sytuacja moja jest o tyle trudniejsza, że mieszkam w Inowrocławiu od 6 lat,
przeniosłam się z rodzinnego miasta ze względu na pracę męża - małżeństwo na
odległość nie miało dla mnie sensu. Przed tym pracowałam na pełnym etacie w
biurze. Po przyjeździe do Inowrocławia nie mogłam znaleźć pracy, więc
zdecydowaliśmy się na dziecko. W międzyczasie dokończyłam zaocznie studia
licencjackie. Gdy nasz synek miał 1,5 roku poszłam do pracy, bo wtedy czułam
potrzebę pracowania. Ale popracowałam tylko pół roku. Krótko, ale wystarczyło
bym zrozumiała, że nie tego chcę. Pensję miałam najniższą jaką mogłam mieć i w
dodatku dojeżdżałam do Bydgoszczy 50km pociągiem, bo nie miałam jeszcze prawa
jazdy. Po tym doświadczeniu faktycznie oboje zdecydowaliśmy że to się nie
opłaca pod żadnym względem. Od tej pory jestem w "domową kurą", której udało
się zrobić magisterkę.
Ja sama naprawdę jestem zadowolona z mojego życia, może nie jest na najwyższym
poziomie jeżeli chodzi o finanse, ale wystarcza nam na wszystko. Teraz chcę
bardzo zajść w ciążę. Czuję, że potrzebuję dwójki dzieci do kochania. Mąż też
tego chce. Szkoda tylko, że tą sielankę udaje się niektórym popsuć.
Ale macie rację, nie mogę słuchać ludzi którzy nawet nie próbują mnie
zrozumieć. To przykre, ale czasem naprawdę obcy ludzie są bliżsi niż rodzina.
Jeszcze raz Wam dziękuję.

[agawamala]

Ja jestem złośliwą jędzą, więc pewnie bym nie wytrzymała i powiedziała rodzinie
męża, że za chwilę Ty zaczniesz komentować ich życie, i to w sposób niemiły dla
nich.
Możesz zapytać szwgierkę dlaczego jak dotąd nie znalazła sobie męża ( o ile
jest tzw. starą panną), teściową, że z roku na rok staje się coraz bardziej
okrągła i to chyba na skutek klimakterium itd, itp. Pomaga.
Ktoś kiedyś zapytał czy nie za wcześnie zdecydowałam się na drugie dziecko i
czy moja ciąża nie jest efektem "wpadki". W odpowiedzi usłyszał pytanie
dlaczego nie dzieli z mężem łoża i jak często podczas współżycia ma orgazmy.
Zapewniam, że miałam spokój.Nie daj sobie jeździć po głowie.

Dygresyjnie

[malila]

agawamala napisała:

> Ktoś kiedyś zapytał czy nie za wcześnie zdecydowałam się na drugie dziecko i
> czy moja ciąża nie jest efektem "wpadki". W odpowiedzi usłyszał pytanie
> dlaczego nie dzieli z mężem łoża i jak często podczas współżycia ma orgazmy.

Wiedziałaś, że nie dzieli łoża, czy trafiłaś i zatopiłaś?

[agawamala]

domyślałam się z pół i ćwierć słówek- trafiłam i ....zatopiłam.

[monia145]

Ale to jednostkowy przykad, odosobniony, nie jakaś cykilicznie powtarzająca się
prawidłowość.....

monia145:)

[miirabelka]

Nie wiem czy ten komentarz był do mnie
Dodam tylko, że uważam, iż niezależnie od tego ile mąż zarabia, jeśli oboje są
zadowoleni z obecnej sytuacji to tak naprawdę nikomu nic do tego.
I jeszcze jedno, najśmieszniejsze (a może najsmutniejsze?) jest to, że w tym
dogryzaniu niepracującym mamom celują kobiety...

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

mirabelka

[zuzanna56]

Daj spokój, nie ma się co przejmować. Wiesz co, ja też po cichu marzę żeby nie
pracować. No, a najlepiej pracować tak ze dwa razy w tygodniu.

[monia145]

Nie do Ciebie Do Edytek.....

asienka1234:)

[miirabelka]

asienka Twój komentarz to typowe zrzędzenie, które niczego nowego nie wnosi..
Ja piszę, że jestem szczęśliwa, nie wspominam nic o kłopotach ze związaniem
końca z końcem więc nie wiem do czego się odnosi to co napisałaś? Jeśli się
niepokoisz, że przymieramy głodem to spieszę Cię uspokoic)
A tak na marginesie mój mąż zarabia kilka razy więcej niż wspomniana przez
Ciebie suma.

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[aga_i_oli]

Jestem w takiej samej sytuacji. (Pracowałam przez dwa lata. Od około 2 roku do
4 roku synka.) Nie pracuje od 4 miesięcy z czego 3 i pół spędziłam poza krajem.
Mój mąż chce abym pracowała, ale na pół etatu. (Też o tym myślę). Również myślę
o kursach, doszkalaniu Nie interesuje mnie opinia innych osób i na szczęście
jeszcze nikt nie powiedział nic przykrego Mam nadzieję że znajdę ciekawy
kurs i prace ale pochłaniającą mało czasu.
Pozdrawiam, prawie samodzielna mama, która jest bardzo zakochana w swoim mężu.
Tylko szkoda że On jest tak daleko

[bablara]

Widze tutaj tylko i wylacznie glosy, ze tak ,ze super , ze jesli chcesz zostac w
domu to fajnie i nie ma sie czym przejmowac. Uwazam,ze tak naprawde nie do konca
macie wszystkie racje. A co zrobisz w sytuacji kiedy zadrzy sie jakis wypadek
i zostaniesz np. sama z dzieckiem lub dziecimi. Kto zatrudni w dzisiejszych
czasach osobe, ktora przez kilka lat nie pracowala. A co bedziesz robic jesli
np. musialabys wystapic o rozwod. Jak wtedy sie utrzymasz. Wiem,ze to tylko
takie gdybanie, ale trzeba rozpatrywac rozne punkty widzenia. W dzisiejszych
czasach kobieta musi byc niezalezna, rowniez finansowo.

[crises]

No więc właśnie - parę takich przypadków znam. Pani latami dmuchała w domowe
ognisko, aż się okazało, że pan mąż dmucha inną panią. Żona została wyrzucona z
wynajętego mieszkania z 10 zł w kieszeni i dzieckiem - 33 lata, nigdy nie
pracowała, zero szans na pracę inną niż np. sprzątanie. Zamieszkała u rodziców,
którzy ją i dziecko utrzymywali z emerytury, leczyła się psychiatrycznie. Z
tatusia nie bardzo się dało ściągnąć jakieś alimenty, oficjalnie nie miał nic i
nigdzie nie pracował, w praktyce żył jak pączek w maśle prowadząc świetnie
prosperującą firmę na nową panią. Powodzenia, kurki domowe, i cieszcie się póki
możecie, bo pamiętajcie, że statystyka jest nieubłagana - jakiś procent z Was
tak skończy.

[uffa1]

crises!
Chyba masz jakies kompleksy...
Ja jestem mama. ktora zrezygnowala z pracy wlasnie na rzecz 'dmuchania w wlasne
ognisko' jak to nazwalas.
Czuje sie fajnie w domu, o emeryture sie nie boje, bo jest cos takiego jak III
filar, gdzie maz regularnie wplaca pieniadze na moja emeryture.
Duzo sie napracowalam juz przed dziecmi i wiecie nie czulam wcale spelnienia
zawodowego.
Teraz pomagam w Fundacji charytatywnie (jestem po filologi germanskiej), czuje
sie tam potrzebna, a w domu jestem zawsze wtedy gdy tylko mnie potrzebuja.

[bablara]

Ale tu chodzi o to ,ze wiekszosc mam siedzacych w domu do emerytury ma jednak
daleko. A naprawde rozne rzeczy sie zdarzaja. Trzeba brac pod uwage rozne
przypadki.

[crises]

Ta pani też była szczęśliwa, zrezygnowała z pracy, realizowała się w domu, dom
wychuchany, dziecko dopilnowane, ogólna sielanka. Przez 10 lat. A teraz mieszka
u rodziców z dzieckiem w dwupokojowym mieszkaniu i dorabia na promocjach w
Makro podtykając ludziom serki na wykałaczce, żeby w ogóle mieć jakieś
pieniądze.

A pamiętaj, że sielanka może się skończyć nie tylko z powodu innych pań -
zdarzają się również zawały i wypadki samochodowe. A na ubezpieczenie na życie,
które pozwoliłoby Ci utrzymać się do końca życia, raczej nikogo nie stać -
dostaniesz te 50k PLN, w wariancie optymistycznym, które przyzwyczajonej do
życia w luksusie kurce starczy na rok i co dalej?

Do martwiących się o to, jak inne sobie poradzą

[wrozka.zebuszka]

Czy wszystkie macie plan na okoliczność, że staniecie się w wypadku kalekami
niezdolnymi do pracy i porzuconymi przez rodzinę?

> zdarzają się również zawały i wypadki samochodowe. A na ubezpieczenie na życie,
>
> które pozwoliłoby Ci utrzymać się do końca życia, raczej nikogo nie stać

Ciekawe, z czego żyją firmy ubezpieczeniowe?

Skąd w ludziach tyle pseudotroski o dalsze losy innych osób? Skoro te kobiety
podjęły decyzję o niepracowaniu zawodowo, to może jednak mają jakieś przesłanki,
by sądzić, że do końca życia będą miały co jeść? Czy naprawdę nie sądzicie, że
wtykanie nosa w czyjeś sprawy finansowe jest, delikatnie mówiąc, bardzo
nieeleganckie?

Pytanie "czemu siedzisz w domu zamiast poszukać pracy" jest tego samego kalibru
co "czemu nie znalazłaś sobie bogatszego męża, by nie musieć zamiatać ulic".

[miirabelka]

A już myślałam, że ten wątek będzie miły i bez niepotrzebnych komentarzy i
"dobrych rad", no, ale na forum się nie da, zawsze się musi znaleźc ktoś, kto
musi dokopac, pokazac swoją "wyższośc" i dowartościowac się. Moja droga crises
nie wiem czemu miał służyc Twój post? Chciałaś pokazac troskę o naszą
przyszłośc? To trzeba było użyc nieco innych zwrotów Nie zamierzam Cię
informowac jak jestem zabezpieczona na przyszłośc, bo to nie Twoja sprawa. I
jeszcze jedno ja napisałam, że każda sytuacja ma swoje dobre i złe strony. Nie
wiem jak mi się ułoży życie, ale wiem, że nie muszę się martwic co się dzieje z
moimi dziecmi bo jestem przy nich. Mam zawsze czas na rozmowę, a jak słyszę
historie od dwóch znajomych o tym jak wynajęły opiekunkę przez tą samą agencję
(!) i ta opiekunka później okazała się byc znaną w okolicy alkoholiczką to
oddycham z ulgą. Zdarza mi się też widziec jak opiekunki wychodzą z maluchami i
niespecjalnie się nimi zajmują, jedna kiedyś nawet nie zauważyła jak dziecko
będące pod jej opieką wyszło na ulicę! Oczywiście chcę wierzyc, że są to
wyjątki, niemniej się zdarzają, taka jest statystyka…
Widzisz ja nikogo nie oceniam, każdy dorosły człowiek dokonuje własnych wyborów,
które w przyszłości mogą się okazac mniej lub bardzie słuszne. Jeśli zaś
chciałaś się wykazac troską i chęcią ostrzeżenia innych na podstawie własnych
doświadczeń lub obserwacji to naprawdę można to przekazac w milszy sposób.
PS.Czy naprawdę masz tak bardzo ograniczony zasób słów, że kobiety zajmujące się
domem określasz tylko i wyłącznie mianem „kurki” lub „kury domowej”?


♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[crises]

> Moja droga crises
> nie wiem czemu miał służyc Twój post?

Wyrażeniu mojego niesmaku nad cudzą beztroską (bo parę ofiar takiej beztroski
mam nieprzyjemność znać) i nachalnymi próbami dowartościowania się "och, och,
jakie ważne i rozwijające jest to, co robię w domu, och, och".

[paninemo]

A ja poruszę zupełnie inną sprawę (choś zgadzam się z tymi z Was, które
uważają że trzeba zawsze zabezpieczac przed niespodziwanymi wypadkami w życiu:
przytoczone tu zawały, wypadki, zdrady itp.), ale nikt w ogóle się tutaj nie
zastanawiał, że może nieuczciwe jest zwalanie zadania utrzymania domu na
meżczyznę, bo dlaczego to on mam ciągle być pod presją, że jest jenym
żywicielem rodziny. Ja nie mówię, że praca w domu nie ma wartości tylko, że jak
kobieta nie będzie jej wykonywać to nic się nie stanie (no bo co jak nie
będziwe obiadu) a jak mąż straci pracę to będzie tragedia a jakby oboje
pracowali...

wrozka dzięki za Twój głos:)

[miirabelka]

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[crises]

> Czy wszystkie macie plan na okoliczność, że staniecie się w wypadku kalekami
> niezdolnymi do pracy i porzuconymi przez rodzinę?

Ja mam - np. taki, że mam dobry zawód i pozycję zawodową. Żeby nie móc się z
tego utrzymać, musiałabym być kaleką circa na poziomie rośliny (a wtedy będzie
mi wszystko jedno.)

> Ciekawe, z czego żyją firmy ubezpieczeniowe?

Ze składek? I właśnie z tego, że starają się wypłacić jak najmniej i jak
najrzadziej?

> Skąd w ludziach tyle pseudotroski o dalsze losy innych osób?

Jakiej troski? Jestem jak najdalsza od troszczenia się o losy jakiegoś
pasikonika, który grał całe lato, a teraz rozpacza, bo nadeszły ciężkie czasy.
Zniesmacza mnie tylko, że w takiej sytuacji będzie wyciągał łapę po moje
podatki. Albo, co gorsza, trafi się takie kulawe kaczę w rodzinie albo wśród
znajomych i trzeba będzie mu pomagać.

[kdadik]

Strata pozycji w pracy, a nawet ogólnie pracy może się zdarzyć każdemu. Tobie
też chociaż Ci tego nie życzę. Różnica polega na tym, że ja w takiej sytuacji
będę miała oparcie w mężu i dzieciach, a Ty - cóż, pewnie się podłamiesz idąc
do biura pracy po zasiłek.

mrówka i pasikonik:)

[miirabelka]

To tak apropo porównania crises - a tak na marginesie zawsze to fajniej byc
porównanym do pasikonika niż do kury

"Co jeśli radosna chwila, która mija, odchodzi bezpowrotnie i nie wpada do
żadnego magazynu radosnych chwil, z których potem możemy w trudniejszych
chwilach radość czerpać?
W sytuacji, gdy w życiu dysponujemy określonym limitem szczęścia, które w
równowadze układa się z nieszczęściem, co tracimy oszczędzając na szczęściu?
Nic. A zyskać możemy całkiem sporo.
To strategia pracowitej i oszczędnej mrówki, co zapasy składa na zimę, podczas
gdy inni, co bezwstydnie nurzają się w swoim szczęściu są jak koniki polne,
którym na zimę nic już nie pozostanie z tego szczęścia, co ich spotkało, bo
przeputali wszystko w chwili, w której nadeszło. W dobrej jesteśmy sytuacji
przyjmując strategie mrówki, zakładając jednocześnie, że istnieje limit
szczęścia. Na zimę mamy zebrany jego spory zapas.
Co zaś tracimy, jeśli szczęście, jak mrówka oszczędzamy, a szczęścia nie da się
oszczędzić, nie da się magazynować, tylko można je konsumować w bieżącej chwili,
jak towar o krótkim terminie spożycia? Co tracimy jeśli szczęście to towar o
krótkim terminie spożycia? W tej sytuacji ryzykujemy, że nigdy nie zaznamy
szczęścia. Ciągle odkładamy je na później, a ono przez ten czas traci termin
spożycia i kiedy chcemy coś z niego uszczknąć odrobinę, gdy nam najbardziej jest
potrzebne okazuje się, że za późno, że wcześniej trzeba było z tego szczęścia
korzystać. Co więc tracimy? Wszystko, nigdy bowiem nie zaznamy szczęścia.
Teraz odwracając sytuację, co tracimy, jeśli jesteśmy jak pasikonik, który
beztrosko po zielonej łące hasa ciesząc się swoim szczęściem. Aż limit szczęścia
w ten sposób wyczerpie, zakładając że jest limit szczęścia, i nic na zimowe
miesiące nie zostanie mu już w magazynie? Co tracimy? Całkiem sporo, zima nas w
smutku pogrąży. Ale jednak cośmy się nahasali po zielonej łączce to nasze i tego
nam nie odbierze nikt. Zaznaliśmy szczęścia. Unurzaliśmy się w szczęściu po pachy.
A teraz zastanówmy się co jeśli ze szczęścia trzeba bezwzględnie korzystać w
chwili w której nadchodzi i nie da się szczęścia magazynować, nie da się go
oszczędzać, co wtedy tracimy, beztrosko ze szczęścia korzystając i bez
umiarkowania? I czy coś w ogóle tracimy? Nie, oczywista. W takim wypadku
strategia pasikonika to jedyna rozsądna strategia. Nic nie traci pasikonik
cieszący się radosną chwilą, bo na potem odłożyć się jej już nie da. Nie da się
jej oszczędzić na gorsze dni. Bo jeśli nawet szczęście to równie szybko, jak ta
chwila mija, zaznał go pasikonik do końca. Doświadczył szczęścia, a że potem
przyjdą gorsze dni, na to nic poradzić się nie da.
Z tego pobieżnego porównania wynika, że jeśli chodzi o różne strategie podejścia
do szczęścia, do przeżywania radosnych chwil, to strategia pasikonika zasadniczą
ma przewagę nad strategią oszczędnej, pracowitej mrówki. Mrówka ma więcej do
stracenia. W wypadku szczęścia opłaca się więc być beztroskim hulaką i opłaca
się bez umiaru korzystać ze szczęścia"

♥♥ • ♥♥ • ♥♥ • ♥♥

[agawamala]

Żyję na tym świecie nieco ponad 40 lat, i znam tylko jeden przypadek, aby
panią, która poświęciła się prowadzeniu domu zostawił mąż. I nie skończyła na
ulicy czy u rodziców-emerytów, a w całkiem sporym mieszkaniu z alimentami na
siebie i dziecko. Niemałymi zresztą.
Znam też kilka(naście) przypadków pań, które realizowały się w pracy,
wychodziły o 7.00 wracały po 18., lodówka była pusta, obiady w stołówkach,
dzieci niedopilnowane. I dnia pewnego mężowie tych pań zwyczajnie znaleźli
panią, która po prostu jest w domu. Gotuje obiady, prasuje, pierze, robi zakupy.
Oczywiście - nie każda kobieta pracująca zawodowo jest skazana na porzucenie,
ale faceci są wygodni, bardzo wygodni.
Sama pracuję zawodowo - na szczęście mam nienormowany czas pracy, tak, że sporo
jestem w domu. I wiem jak mój mąż po 3 operacjach ceni sobie ciepłą zupę!
I jeszcze aspekt dzieci. Można zrywać je o 6 i odwozić do żłobka. Dobrze jeśli
zdrowe, bo wiadomo, że w żłobkach i przedszkolach często chorują, a pracodawcy
jakoś mało chętnie patrzą na kolejne zwolnienia matek.
Można podrzucać je opiekunkom , a potem dziwić się, że dziecię jakoś bardziej
ciągnie do "cioci" niż matki.
Można angażować dziadków ( o ile mieszkają w tym samym mieście) a potem dziwić
się, że dziecko jest jakoś inaczej wychowywane, rozpuszczone czy bardziej zżyte
z babcią.
Różne są modele życia. Jednak doświadczenie ukazuje, że MĄDRE niepracujące mamy
mogą dać więcej dzieciom niż te wiecznie zagonione i zapracowane.
Fajnie jest jeśli można pogodzić pracę zawodową z wychowaniem dziecka, ale
niewiele z nas ma taką możliwość.

[kdadik]

Bardzo dziękuję za te słowa. Ja mam 27 lat, więc doświadczenie życiowe
niewielkie, zwłaszcza jeśli chodzi o rodzinę i dzieci. Sama doceniam sytuację
którą mam, wiem, że nie każda mama może sobie na to pozwolić. Cieszę się, że
stanęła Pani po mojej stronie. Ja naprawdę nie jestem próżna, chcę pracować ale
nie w tym momencie, teraz najważniejszy jest dla mnie dom. Myślę że to nie jest
źle, ale oceniana jestem różnie. Mam nadzieję, że za kilka lat znajdę pracę i
będę umiała pogodzić obowiązki domowe i zawodowe. Wierzę, że mi się uda, bo
przecież jest wiele mam, którym się udało. Pozdrawiam.

[agawamala]

Pewnie, że się uda. Udało się mnie - a powrót miałam trudny, bo urlopie
macierzyńskim, wychowawczym i studium doktoranckim, a do tego w czasie przemian
ustrojowych. Urodziłam dzieci w PRL, a wróciłam do przcy w RP.
Udało sie mojej siostrze - po 4 latach. Udało się mojej przyjaciółce-lekarce,
choć musiała nostryfikować dyplom ( urlop wychowawczy a potem wyjazd zmężem na
placówkę).Mam bardzo dużo koleżanek i znajomych w podobnej sytuacji. A
najważniejsze dla dziecka są lata spędzone z mamą, bez nerwów i pośpiechu. To
procentuje.
Pozdrawiam - Agata

[kdadik]

Szczerze, to że jestem teraz w domu i planuję w nim być przynajmniej jeszcze
przez 3-4 lata nie oznacza, że nie mam pomysłu na życie i pomysłu na siebie.
Ciebie chyba ktoś musiał w życiu wykiwać, skoro masz taki czarny scenariusz na
przyszłość. Z góry zakładasz, że coś się złego wydarzy w nadzieji, że jak się
wydarzy to będziesz przygotowana. To nie jest według mnie dobre myslenie, ale
twoja sprawa.
Przyjaciółka kiedyś opowiedziała mi historię swojej kochanej babci, która całe
życie pracowała i oszczędzała, nigdzie nie wyjeżdżała, dbała tylko o dom i
dochodowe gospodarstwo. Wcześnie zmarła nie skorzystając z oszczędności i
emerytury.
Nie chcę powiedzieć, że praca się w życiu nie liczy, bo przecież doskonale wiem
co znaczy zaangażowanie w pracę, sama doświadczyłam tego uczucia w pierwszej
mojej pracy w rodzinnym mieście. Ale nie przesadzaj, rodzina i dzieci są chyba
ważniejsze niż 400zł na koncie emerytalnym w ZUS. A ja kiedyś wrócę do pracy,
ale zrobię to wtedy kiedy będzie na to właściwy moment.
A co do zawałów to mają je zazwyczaj ludzie przepracowani i zestresowani, a
póki co mój mąż i ja żyjemy z pasją a nie z przymusem.
Pozdrawiam i życzę z całego serca szczęścia w życiu

[kdadik]

To powyższe miało być do Ciebie, tylko źle kliknęłam.

[julinekk]

wiesz, ja tez sie dziwie, ale twojemu mezowi. facet zapewne nie widuje wlasnego
dziecka zbyt czesto, bo musi pracowac zeby utrzymac miedzy innymi ciebie,
chociaz nic nie stoi na przeszkodzie zebys ta prace podjela. nawet w
ograniczonym zakresie. wybacz ostre slowa ale dla mnie twoja postawa to
lenistwo polaczone z egoizmem. moze twoj maz tez chcialby spedzac wiecej czasu
w domu i cieszyc sie synkiem, nie pomyslalas? moze dla niego pieniadze tez nie
sa najwyzsza wartoscia, ale ktos jednak musi je zarabiac, dlaczego nie ty?

[paninemo]

popieram w 100%

[wieczna-gosia]

moze twoj maz tez chcialby spedzac wiecej czasu
> w domu i cieszyc sie synkiem, nie pomyslalas?

tak byc moze- wtedy nalezy sie w ogole dziwic obojgu ze nie pogadaja jak
czlowiek z czlowiekiem.
Moj maz jest z gatunku pracoholikow o wychodzenie do pracy na 10 godzin z misja
dziejowa ratowania lodowek szczerze mu odpowiadala. Pasowala mu rola mysliwego,
taki on wazny ach ach, a jaki dzielny a potem silnym ramieniem przytuli i powie
nie martw sie myszko i se powydawaj bo ja przeciez zarobie (no slowo wam daje ze
ja wydaje 90% pieniedzy, moj maz nie ma fanu )
Kiedy ja zechcialam pracowac- najtrudniejsza rzecza bylo wytlumaczenie mu ze
ktores z rodzcow jednak w tym domu musi sie pojawic- naklonienie go do powrotow
o 17 i przekojanie ze nadal ma misje dziejowa wtlaczania wiedzy w glowy
dziadeczek oraz zrobienie NAJBARDZIEJ ZAJ>>>STEJ JAJECZNICY na kolacje. I tacy
faceci naprawde potrzebuja kobiety domowej, ktora sie spelnia, bo co to za dom
jak oboje lepiej sie realizuja poza nim? Moj maz daj sie zreformowac, bo lubi
jak ja jestem szczesliwa a okazalo sie ze jestem szczeliwa pracujac- natomiast
10 lat byl szczesliwy i spelniony pracujac 10- 12 godzin dziennie.

Następna zdziwiona?

[wrozka.zebuszka]

julinekk napisała:

> wiesz, ja tez sie dziwie, ale twojemu mezowi. facet zapewne nie widuje wlasnego
>
> dziecka zbyt czesto, bo musi pracowac zeby utrzymac miedzy innymi ciebie

Autorka wątku, zdaje się, napisała, że pensja męża _spokojnie wystarcza_. Nie
było słowa o fuchach 24h/dobę, skąd zatem takie wnioski?
Czy jest ci szkoda, że mąż autorki wątku nie ma nic przeciwko temu, by ją
utrzymywać (tak jak ona nie ma nic przeciwko, by zajmować się ich wspólnym domem
i dziećmi)?

>moze twoj maz tez chcialby spedzac wiecej czasu
> w domu i cieszyc sie synkiem, nie pomyslalas?

A ty nie pomyślałaś, że mąż autorki wątku ani myśli zmieniać pracy i nie jest
dla niego problemem ilość czasu spędzana poza domem (tym bardziej, że nie wiemy,
czy nie ma go 8 h czy 18). Jakbyś nie zauważyła, to nie jest wątek o mężu,
któremu coś nie pasuje, tylko o postronnych osobach, którym coś nie pasuje, choć
to nie one utrzymują autorkę wątku.
Skąd w tobie tyle zaangażowania w przekonywaniu autorki wątku, że powinna iść do
pracy najemnej? Zazdrościsz i chcesz ją zniżyć do własnej sytuacji?

[julinekk]

ale tu nie chodzi przeciez o to ze pensja meza wystarcza, tylko o czas ktory ow
maz moze spedzic z synem. nie wierze ze kochajacy ojciec woli siedziec w pracy
niz spedzac czas dzieckiem. nie wirze rowniez ze zarabia na utrzymanie calego
domu pracujac 3 dni w tyg.
w waszych odpowiedziach i w "potulnosci" meza widze szerszy problem: jakos tak
sie utarlo ze to maze powinien zarabiac na rodzine a zona moze siedziec w domku
i to jest OK. ale jesli byloby odwrotnie tzn. maz chcialby siedziec w domu i
zone wysylal do pracy to zapewne podniosl by sie wielki krzyk. to takie moje
obserwacje.

Nie za daleko idące wnioski wyciągasz?

[wrozka.zebuszka]

> i to jest OK. ale jesli byloby odwrotnie tzn. maz chcialby siedziec w domu i
> zone wysylal do pracy to zapewne podniosl by sie wielki krzyk.

Skąd wiesz? W opisywanej przez autorkę wątku nie ma sytuacji, że jeden małżonek
drugiego _wysyła_ do pracy, tylko że jedno z nich (żona) zrezygnowało z pracy w
wyniku _wspólnych_ ustaleń. A przeszkadza to z jakiegoś powodu osobom
_postronnym_. Możesz mi powiedzieć, dlaczego?

[aga_i_oli]

Rozumiem ze to było do mnie. Tak się składa ze to JA, a nie mąż, byłam w ciąży,
urodziłam, byłam na urlopie wychowawczym. Maż w tym czasie pracował, ja nie.
Jak wróciłam do pracy znaleźliśmy się w rewelacyjnej sytuacji : wychodziłam z
domu o 7.30 synka zawoziłam do przedszkola na 8:00 - odbierałam go o 18:00.
Dziecko spędzało w przedszkolu 10 godzin. Po prostu rewelacja Ja byłam super
zadowolona ponieważ się spełniałam w pracy (zawodowo). Kiedy musiałam dłużej
zostać w pracy odbierała go opiekunka, ciocia, babcia itd. Kiedy musiałam iść
do pracy w niedziele lub sobotę również ktoś z nim zostawał. Dziecko nie miało
ani mamy ani taty.
Niestety w firmie gdzie pracowałam kobieta po urlopie wychowawczym nie
dostawała podwyżki w wysokości 20 %, ale dostałam kilka procent i zostałam
przywrócona na stare stanowisko bez problemu. Wyobrażasz sobie? Taka firma w
której można iść na wychowawczy i do niej wrócić po urlopie bez problemu???
Jeżeli chodzi o męża to jest zadowolony z sytuacji. Może spokojnie budować
swoja karierę nie martwiąc się o zwolnienia, nieprzespane noce i inne uroki
macierzyństwa. Bardzo by chciał spędzać z nami więcej czasu i mam nadzieje, że
już niedługo awansuje przez co będzie więcej czasu spędzał w domku

To bylo do julinekk

[aga_i_oli]

ja to widze tak

[wieczna-gosia]

Ludzie generalnie dziela sie na robow i nierobow.
Nierob- w pracy tez nic nie bedzie robil. Inni beda robic za niego a on bedzie
pozorowal.
Nierob w domu siedzacy bedzie nabijal licznik ogladajacych Upadly Aniol czy inne
wenezuelskie trele morele.
Rob- w pracy bedzie zaiwanial, a rob domowy- bedzie zaiwanial w domu.

Odnosnie tego "jak wazne jest to co robie w domu och ohc"- owszem jest wazne. I
to nie w sensie sprzatania i gotowania, bo umowmy sie ze robi to kazdy w swoim
domu czy pracuje czy nie, ewentualnie placi komus zeby to robil, ewentualnie
kupuje pizze na wynios. Ale kazda z nas uczynila przynajmniej minimalny wysilek by:
znalesc fajna opiekunke
znalesc fajny zlobek
znalesc fajne przedszkole.
slowem zainwestowala w przyszlosc dziecka, zaplacila bez mrugniecia okiem sume,
wozi dziecko pol miasta bo przedszkole fajne itd.

Ale jak ktos ma radoche w tym ze pobedzie z dzieckiem, jest tworczy, umie
wymyslac zabawy- to ma nie byc dumny tak? Ale jakby bawil dzieci w przedszkolu
za 850 brutto to juz ok? juz moze byc dumny?

jesli kobieta domowa jest z gatunku robow- to sie o nia nie martwie. jesli maz
ja zostawi to prace znajdzie, znajdzie miejsce w zyciu lub meza dmuchnie na
polowe majatku. Ja nie pracowalam do 30 w zasadzie teraz spokojnie pracuje mniej
od meza, wyciagajac wiecej od meza chwilami. A tez ile bylo martwienia sie o
moja przyszlosc- i co? i nico, jak komus sie chce to znajdzie pomysl i znajdzie
prace.
jesli kobieta domowa jest z gatunku nierobow- to faktycznie zadowoli sie
ochlapem, po czym wytlumaczy sobie ze ta pracajest okej, bo pracuje sie 10
godzin i zarabia 450 ale za to jak sie czlowiek ustawi to ze 3 kawki z kolezanka
na godzine wciagnie i sie nie namacha. A maz faktycznie moze ja dmuchnac, bo jak
dawal rade 20 lat z nierobem faktycznym to w koncu szlag go trafi.

[kdadik]

Muszę załamać wszystkich czepialskich i troszczących się o mojego męża. Otórz
mój mąż pracuje zawodowo 8 godzin dziennie, ma zwykły etat. Czasem zdaża mu się
gdzieś wyjechać, czy iść do pracy w weekend. Nie jest wykorzystywany przeze
mnie i ma czas dla dziecka. Spędza go z nim różnie: na basenie, hali sportowej,
w domu itd. Chyba nie myślicie że pozwoliłabym na to by mąż nie miał kontaktu z
dzieckiem. A z resztą w tedy nie chcielibyśmy drugiego potomka - tak na zdrowy
rozum. Poza tym ja cały czas piszę, że w życiu pracowałam i pracować będę,
wobec tego nie rozumię tekstów o lenistwie.
Po kolejne to dlaczego mama wychowująca dziecko i nie pracująca to dla was coś
złego. Kobiety wybierające takie życie też potrafią być aktywne.
Myślę że robienie ze mnie tyrana jest nie na miejscu.
A z resztą co osoby ciężko pracujące robią o tej godzinie przy komputerze?
Czyżby wszyscy mieli nagrodowy urlop, czy może tak się przepracowujecie w
pracy?

[agawamala]

Mój mąż nie pracowałby ani godzinę dłużej gdybym ja nie pracowała. Mimo, że ma
pracującą i jakoś tam zarabiającą żonę, pracuje, operuje ( w szpitalu i
prywatnej klinice), dyżuruje, ma dodatkowych pacjentów w spółdzielni. Robi to
co lubi. A dzięki temu, że ja jestem relatywnie dużo w domu - on jest mniej
zmęczony. Gdybym wychodziła z domu na 10 godzin ( bo tyle mniej więcej jest
nieobecna kobieta pracująca na penym etacie) musiałby uczestniczyć w życiu
domowym , coś kupić, podgrzać, pozmywać. I on sobie to ceni.

Ja cię popieram...

[karin.dsi]

Pisałąm już wcześniej jakie są plusy nie chodzenia do pracy i nadal
podtrzymuję.
jeżeli masz w tym momencie inne priorytety niż praca zawodowa to naprawdę jest
dobrze.
Dziewczyny! nie dajcie sobie wmówić, że bez pracy zawodowej nie istniejecie.
Czy czas pracy buduje waszą tożsamość?
Czy tylko praca was uszczęśliwia?

Mnie uszczęśliwia mój mąż, dziecko i wspólnie spędzany czas. Wspólne sprawy,
wspólne zakupy.
Można naprawdę być dużo szczęśliwszym robiąc to co się wybrało niż to co mamy
narzucane!

Podsumowując

[kdadik]

Zarówno na forum jak i w mojej rodzinie są osoby, które z jakiś względów
negatywnie mnie oceniają. Powodów tego za specjalnych nie ma, bo to że jestem w
domu NIKOGO NIE KRZYWDZI. I faktycznie myślę, że to nie ja mam problem tylko
ludzie, których razi szczęście innych. Tu na forum próbowano wmówić mi, że
unieszczęśliwiam dziecko i męża, że jestem leniwa, próżna i może jeszcze
pazerna na pensję męża. To przykry zarzut, bo niczego takiego nie robię, wręcz
przeciwnie. Faktycznie te negatywne dla mnie opinie pomogły mi uzmysłowić
sobie, że niektórzy nie przyjmują argumentów osób inaczej nastawionych do
życia. Żyją według własnych zasad i wymagają od innych żeby się do niech
dostosowali. Myślę, że sami za jakiś czas ocenią swoje życie i może nadal będą
z niego dumni?

Jestem bardzo wdzięczna osobom, które potrafią mnie zrozumieć. Bo naprawdę nie
chodzi mi o to by przewegetować życie siedząc na utrzymaniu męża. Ja chcę
poświęcić tę część życia tylko i wyłącznie dzieciom i rodzinie. A los daje mi
taką szansę, więc korzystam. Tak samo mi czas pokaże czy dobrego wyboru
dokonałam. Wierzę, że tak.
Szczególnie cenię sobie opinie pracujących mam, gdyż one widzą to przez pryzmat
doświadczenia rodzicielskiego i zawodowego. Cieszę się, że wyraziłyście swoje
zdanie i broniłyście mojego wyboru. Dziękuję za pomoc i dyskusję.
Pozdrawiam.
Lucyna - kdadik

[ewa_mama_jasia]

Hej, piszę to co poniżej z dwóch opcji patrzenia: jako osoba mająca podobny
przykład w bliskiej rodzinie oraz jako wieloletni pracownik resortu bezrobocia
(z prawie pięcioletnim stażem w urzędzie pracy).
Na początku zaznaczę, że uważam, że praca w domu i praca "w pracy" jest tak
samo ważna. Tylko na trochę innym polu działalności. Dom utrzymany w porzadku,
dzieci dopilnowane, mąż odciążony od obowiązków domowych. Mama może się
realizowac w czasie wolnym jeśli chce poza domem. A jeśli nie - jej sprawa, nic
nikomu do tego.
Nie myśle, żeby już na początku małżeństwa wymyślać koniecznie czarne
scenariusze. Jeśli komuś pasuje taki podział obowiązków, to ok.
Ale z własnego doświadczenia (zawodowego i prywatnego) powiem, ze jest to dziś
ryzyko, opierać się na jednej pensji. I nie mam tu na myśli rozwodów czy
porzucenia niepracującego zawodowo małżonka.
Spotkałam sie z wieloma przypadkami, kiedy jedyny pracujacy małzonek został
nagle bez pracy i bez dochodów. A rodzina potrzeby miała duze, zreszta
całkowicie uzasadnione wieloletnim doświadczeniem: budowa domu weekendowego,
dodatkowe zajęcia dla dzieci, codzienne życie na poziomie "z górnej półki",
itd, itd.
Nagle, ni z tego ni z owego, mąż zostaje bez pracy (wywalili z pracy, firma
splajtowała, choroba uniemożliwiła dotychczasową własną działalność). I zaczyna
się dramat. Bliska mi osoba musiała ratować (a właściwie zabezpieczać) budżet
domowy podejmując pracę jako opiekunka do dzieci. Sporo moich bezrobotnych
prowadziło dom z jednego zasiłku dla bezrobotnych oraz tego, co udało isę
uzyskać z innych urzedów: pomoc społeczna, urząd miasta itd).
Ja przez rok przed urodzeniem dziecka zarabiałam (w wysokości 1200 zł
miesięcznie) środki na utrzymanie domu, nas dwojga i jeszcze zbierałam na
wyprawkę.
Dlatego też nigdy nie odważę się na poleganie na jednej pensji, nawet gdybym
mogła.
Ale to moja decyzja, a Twoja jest inna, i nic nikomu do tego. Tylko fakt, może
pomyśl o tym, aby mąż płacił Ci składki na III filar, żeby mieć jakieś
zabezpieczenie na emeryturę. Ale to też jedynie Twoja sprawa i Twojego męża.
Jeśli akceptujecie Taką sytuację, to ok.

[kdadik]

Wiem, że w życiu są różne sytuacje. Nie jest tak, że o tym nie myślę. Tzn o
trzecim filarze nie pomyślałam ale o oszczędnościach na lokacie tak. Teraz na
pewno otworzę IKE nie tylko dla siebie ale i dla męża. To faktycznie w jakimś
stopniu nas zabezpieczy. Dzięki za wsparcie. Pozdrawiam.