do mieszkających w kawalerce

[mimsoon]

mam małe pytanko:jak się mieścicie z małym dzieckiem/dziećmi?jest ok,czy są
jakieś kłopoty (w kwestii poukładania tego wszystkiego )z góry dzięki

[crises]

Kawalerka, jak sama nazwa wskazuje, jest przeznaczona dla osoby singlowej. Od
biedy można przeżyć, jako stan przejściowy, z perspektywą na coś więcej, w dwie
osoby. Żeby się w czymś takim rozmnażać, trzeba mieć nie po kolei w głowie.

[anet78]

Chyba trochę uprościłaś. Mieszkam w bloku w którym kawalerki mają 36m2,
natomiast mieszkania dwupokojowe o których nikt nie powie, że to kawalerka mają
38m2. Więc Twoim zdaniem ludzie mieszkający na 38 metrach posiadający potomstwo
są ok., a ci którzy mieszkają w mieszkaniu o 2 metry miejszym jeżeli mają
dzieci mają nie po kolei w głowie. Smieszne to co piszesz. Wszyscy, których nie
stać na mieszkanie większe od kawalerki mają zostać bezdzietni?

[crises]

2 pokoje na 38 m2 to równie chory pomysł jak mieszkanie z dzieckiem w kawalerce.

[anet78]

Wiesz ja nie narzekam. Mam 2 odzielne pokoje, kuchnię, łazienkę, wc, wszystko
odzielnie. Wiadomo że nie są to wielkie pomieszczenia, ale rozkład jest
naprawde sensowny.W przedpokoju mamy sporą zabudowaną szafę. Mieszkamy w trójkę
(my i dwuletnie dziecko), nie narzekamy na ciasnotę. Wiadomo, że wolałabym
większe ale na razie nas nie stać. Gdybyśmy mieszkali w mieszkaniu z 1 pokojem
też zdecydowalibyśmy się na dziecko.Wiesz niektórzy dorabiają się mieszkania
większego w granicach lat 40 i co wtedy dopiero mogą pomyśleć o dziecku twoim
zdaniem.

[crises]

Cóż, w mojej okolicy ludzie nabywają pierwsze mieszkanie, owszem, kawalerkę,
gdzieś w okolicach 25-27 roku życia. Koło 30 mają ją spłaconą, zaczynają
kupować większe mieszkanie albo budują dom i wtedy biorą się za prokreację. Co
osobiście uważam za bardzo sensowny model.

[anet78]

Ale nie każdy mieszka w Twojej okolicy. Wiesz są pary których dochody nie
pozwolą na spłacenie kredytu na kawalerkę w przeciągu 5 lat. Oni kupują
kawalerkę i spłacają ją np. ok.12lat. Duża ilość takich par gdyby czekała z
zajściem w ciążę aż spłacą kredyt, miała by duże problemy z poczęciem dziecka o
ile wogóle by im się udało.Mieliby latek blisko 40, a wiadomo ile razy wzrasta
ryzyko urodzenia dziecka z wadami w tym wieku.

[luxure]

To ja Ci powiem lepszy kawał. W rodzinie mojego męża są tacy, co w jednym
pokoju mieszkają w 6 osób. Małżeństwo koło 30 + 2 małaych dzieci (rok i dwa
lata), matka dziewczyny i dorastająca panna lat 15-16. Słabo??

crises

[jusytka]

Dla mnie niepokolei w głowie mają takie osoby jak ty. Po pierwsze w naszym kraju
nie każdego stać na większe mieszkanie, a po drugie podobno statystycznie co
drugie dziecko, które rodzi się w naszym kraju wcale nie jest planowane. Na
pewno korzystniej by było dla rodziny, by mogła mieszkać w wygodnym domu, ale
dla wielu ludzi w tym kraju jest to zupełnie nierealne

[crises]

Ja i moi znajomi jakoś nie mamy z tym problemu i rodzenie dzieci w okolicach
trzydziestki jakoś nam nie przeszkadza.

[jusytka]

Widzę ze całkiem jesteś wyjatkowa, tak jak twoi znajomi, tylko dlaczego z taką
pogardą odnosisz się do tych, którzy w życiu radzą sobie nieco gorzej?

[crises]

Pfff, zaraz tam z pogardą. Opinia jak opinia, wolno mi mieć akurat taką.

(Nie, nie jesteśmy wyjątkowi, wręcz przeciwnie, po prostu normalni.)

[wieczna-gosia]

ja znam sporo osob ktore czegos ponad kawalerke dorobilo sie w okolicach 40. Z
wlasnym mezem na czele. nie kazdy ma pomysl na dziecko w okolicach 40. Nie kazdy
ma pomysl na dziecko po 30. Ja bym juz teraz nowego rodka miec nie chciala. Stac
mnei bylo na kawalerke, to se kupilam kawalerke. Twierdzenie ze jak stac cie
tylko na kawalerke to znaczy ze nie stac cie na dziecko- jest chyba zbyt smialy
IMHO.

[mynia_pynia]

Ja lubię otwarte przestrzenie, więc mieszkanie które ma 45m2 też bym przerobiła
na kawalerkę (gratisowe pomieszczenia to łazienka i garderoba). Teraz mieszkamy
we dwoje w kawalerce + pies (33m2). Miejsce dla dziecka jeszcze sobie wyobrażam
ale tak do roku.

Ważna jest powierzchnia i układ, moja koleżanka mieszkała w mieszkaniu o pow.
takiej jak nasza kawalerka i mieli 2 pokoje, i oczywiście łazienkę i kuchnie
(było bardzo ciasno).

A odnośnie wcześniejszej obraźliwej wypowiedzi to chyba lepiej jest mieć swoją
kawalerkę niż wisieć u rodziców w pokoju, nawet jeśli mieszkanie ma 5 pokoi.

[triss_merigold6]

Jakos prędzej jestem sobie w stanie wyobrazić młode małżeństwo mieszkające z
rodzicami w pięciopokojowym mieszkaniu np. 110 metrowym z dwiema łazienkami
(duże mieszkania zawsze mają 2 łazienki) niż 2 osoby w kawalerce. Od ciasnoty
dostaje się świra.

[monia145]

My mieszkamy w trójkę na 42 m( dwa pokoje). Na razie jeszcze jakoś dajemy radę,
bo dziecko jest małe( i chude, więc duzo miejsca nie zajmuje, ale co będzie
pózniej?
Brakuje mi przestrzeni, bo sama wychowałam się w o wiele wiekszym domu.
I nie wiem, czy tylko ja mam takie odczucie, że w małym mieszkaniu trudniej
utrzymać porządek niż w dużym?

[polla10]

PRAWDA!!! my mieszkamy chwilowo z dzieckiem w dwoch pokojach 36m kw i dostaje
swira normalnie. Tak sie nie da zyc, ciasnota az duszno sie robi, buuu...

[wiotka_trzpiotka]

miałam do wyboru 120m2 z rodzicami i dla higieny psychicznej zdecydowałam się
na 38m2 ale we trójkę (ja, on, dziecko)
nie żałoawąłam ani minuty...

[polla10]

ja mysle przede wszystkim o dziecku ze nie ma przestrzeni do ciekania na tych
nienaszych, bo wynajmowanych 36m kw. nie moze poskakac powyglupiac sie bo
sasiedzi, a ja po prostu sie dusze i ciagle w siebie wlazimy czy to z dzieckiem
czy z mezem. Katastofa... ale z rodzicami tez bym nie chciala mieszkac.

[trawa_cytrynowa]

Ja mieszkam w kawalerce ok. 30m kw., jest nas troje . I oczywiście mam w
planach zamiane na wieksze, ale ta kawalerka nie jest dla mnie klatką, bardzo
ją lubie. Może jak będę miała większe to dopiero zrozumiem jak był ciasno w tej
kawalerce, ale na razie jest dobrze i nie narzekam .

[mynia_pynia]

A w moim wyobrażeniu nie mieści się mieszkanie z rodzicami nawet młodego
małżeństwa, przyjmę jeszcze opcje (mieszkamy przez miesiąc, remontujemy nasze
mieszkanie, bądź szukamy czegoś pod wynajem).
Zresztą zapytaj się kogoś kto mieszka z rodzicami, czy nie przeprowadzili by
się do swoich 33m2 (nie mówię tu o domu rodzinnym).

[rita75]

> A w moim wyobrażeniu nie mieści się mieszkanie z rodzicami nawet młodego
> małżeństwa

i tak trzymaj.

[rita75]

> Jakos prędzej jestem sobie w stanie wyobrazić młode małżeństwo mieszkające z
> rodzicami w pięciopokojowym mieszkaniu np. 110 metrowym z dwiema łazienkami
> (duże mieszkania zawsze mają 2 łazienki) niż 2 osoby w kawalerce.

Oczywiscie wyobrazic sobie mozna wszystko, tym niemniej mlodzi powinni mieszkac
osobno, nawet gdy maja 30 M2 kawalerke, a mieszknie katem u rodzicow, - kusi.
110 m to nie az takie salony...by konsekwencje codziennego scierania sie z
tesciami, byly blahostka.

[triss_merigold6]

Z tesciami to na 100% bym nie zamieszkała ale z własnymi rodzicami rozważałam
kiedyś nawet budowę wspólnego domu. Mialam z nimi takie relacje, że
współistnienie byłoby mało konfliktowe. W przeciwieństwie do życia w kawalerce.
Siebie znam i wiem, że potrzebuję przestrzeni a drugi człowiek na małej
powierzchi (nie daj Boże w jednym pokoju) po prostu by mi przeszkadzał. U mnie
ciasnota wywołuje agresję, źle się czuję nawet jeśli przez parę godzin
przebywam np. w gościach w małym, zagraconym mieszkaniu.

[rita75]

> Z tesciami to na 100% bym nie zamieszkała ale z własnymi rodzicami rozważałam
> kiedyś nawet budowę wspólnego domu.

i do konca zycia plulabys sobie w brode
Wiesz, ja przerabialam i wlasna kawalerke i wspolny, duzy dom z tesciami-
osobne pietra, my mielismy do dyzpozycji 100 m, osobną kuchnie i lazienke- w
ostatecznym rozliczeniu- to ostatnie okazalo sie tragedią, juz lepsza byla
kawalerka. Mlode malzenstwo chce samo decydowac o sobie i o swoich
dzieciach...a co przy mieszkaniu z do wyboru teciami/ rodzicami (bo dla kazdego
z was to beda rodzice albo tescie)- nawet najlepszymi- nie do konca jest
mozliwe, zbyt duzo jest w codziennym obopolnym obcowaniu mozliwosci do
utarczek, sprzeczek itp...to w koncu zatruwa zycie.

[triss_merigold6]

Rita, sorry, ale swoich rodziców znam. Kawalerka zawsze była opcją przeze mnie
wykluczaną.

[albyion]

Aż mnie rozbawiły niektóre odpowiedzi. Moje aktualne mieszkanie: 27 m2 - 2 osoby dorosłe, dziecko 14m-cy, pies (na szczęście niezbyt duży), klatka z gryzoniem.
Pokój ma w sumie jakieś 11m2.
Ale przy dobrym rozplanowaniu udało mi się "wcisnąć" jeszcze łóżeczko oraz komodę dla dziecka .
Miejsca za dużo nie ma - to fakt, jednakże lepsze to niż mieszkanie z rodzicami.
Czyli zgodnie z niektórymi postami - muszę być baaaardzo szalona .

[emwu55]

my mamy 32 m i 15-misiięczniaka. Na razie ok. ale cały czas się zastanawiam co
dalej bo robi się duszno" szczególnie jak chcemy się z mężem np. poprztykać. Na
nowe mnie nie stać absolutnie a podzielić za bardzo nie mam jak, chociaz pokój
spory bo prawia 19m.

[filipianka]

Nie powiem że jest fantastycznie bo wolałabym więcej przestrzeni i własny pokój
dla dziecka, ale... narazie nie mamy możliwości więc musi tak być.
Na początku (jak dziecko jest bardzo małe) to i tak nie ma różnicy bo łóżeczko
i tak byłoby przy rodzicielskim, jak trochę starsze to i tak trzeba cały czas
mieć oko co młode wyrabia, ale z biegiem czasu staje się to niewygodne.

A technicznie to wydzieliliśmy mu kącik który wygląda tak
republika.pl/filip_czerski/pokoj.html

do filipianka

[mamand]

rewelacyjny kącik, podoba mi się zwłaszcza "wejście"

[moofka]

bardzo ladny ten kącik

[vharia]

Najlepszym sposobem, z mojego doswiadczenia, okazała sie zmiana mieszkania))

[filipianka]

świetna rada!
kurcze, że też wcześniej na to nie wpadłam

a ty nie wpadłaś na to że to nie jest takie proste?

[vharia]

Nie irytujesz się mam nadzieję? Mieszkałam tak dość czasu, zeby mi zbrzydło i
żebym zdażyła się zmęczyć. Więc czy to proste i od czego zależy wiem świetnie.
Chyba nigdy nie miesciły mi się wszystkie rzeczy, np. rowery czy wózki. Reszte
też trzeba było ograniczać. Telewizor do dzisiaj mam maleńki))

[mama.igora]

przyjaciolka mieszkala z mezem w kawalerce, potem tesciowie dom dali (kupili
przez plot obok siebie). Wielka chata, a ona wolala z tym mezem i dzieckiem w
tej kawalerce siedziec niz isc do tego domu. Prawie sie rozwiedli przez ta
chacjende. Byloby im ciasno w tym mieszkanku, ale z czasem wyniesliby sie do
czegos wiekszego a przynajmniej bylaby szczesliwa i nie wykonczona psychicznie.
Problem jest, zeby sie zmiescic z tym wszystkim, ale mozna...

[wieczna-gosia]

jako czlowiek co mieszkal w kawalerce z trojka dzieci powinnam sie pewnie nie
wypowiadac w tym watku. Byc moze moja wyobraznia funkcjonuje kiepawo, ale ja
dla odmiany nie wyobrazam sobie mieszkania z rodzicami w zadnym metrazu
(wylaczajac zzadzenia losu na krotko, bo remontujemy/ kupujemy/ zamieniamy
itd).
Nie dostalam swira, w swoim czasie wynioslam sie do czegos wiekszego- moja
kawalerka miala 54,5 metra wspominam ja raczej z nostalgia niz z horrorem.

cos mi sie z metrazem gibnelo :)

[wieczna-gosia]

hehe 24,5 miala a nie 54,5

[mathiola]

ja miescilam sie 1,5 roku, przyplacilam to prawie depresja i z ulga przeogromna
wyprowadzilam sie do mieszkania 3-pokojowego.
Miescic jakos sie miescilismy ale po calym mieszkaniu byly porozrzucane zabawki
synka, na ktore ciagle ktos wchodzil i ranil sobie stopy Posprzatane lezaly
na swoich miejscach jakies pare minut, za chwile wszystko znowu bylo
porozciagane po calym mieszakniu - od lazienki po kuchnie, przez pokoj
oczywiscie. Synek co prawda byl przyzwyczajony do spania przy dzwiekach
telewizora, wiec przynajmniej z tym nie bylo problemu i kiedy zasnal mozna bylo
cos obejrzec, ale za to kiedy nie spal, najfajniejsze filmy dla doroslych
przechodzily nam kolo nosa, bo chcac nie chcac musialby je ogladac razem z
nami.
Generalnie takie zycie tyo nie zycie tylko wegetacja. Nie polecam. Ale jesli
ktos nie ma innego wyjscia - w sumie da sie przezyc przy odrobinie silnych
nerwow.

[skubany_kotecek]

mieszkałam w kawalerkach przez jakis czas, bardzo miło to wspominam na nic nie
narzekałam, z tym ze były to mieszkania typu studio bez niepotrzebnych ścianek
działowych no i dziecko wtedy było malenkie i duzo przestrzeni nie
potrzebowało.

[demarta]

uwieeeeelbiam kawalerki z fajnym układem łazienko-kuchennym. dziewczyny, nie
macie pojęcia jakie to cudowne uczucie poświęcić w wolną sobotę jedyne 2
godziny na totalne generalne porządki!!! jak tylko nachodziła mnie myśl o
kupnie domu jednorodzinnego, to moje zapędy studziła zawsze jedna myśl: "kto mi
kukwa te wszystkie okna będzie mył???!!!" dlatego zakupiłam mizerne 48m2 z
trzema pokoikami w sam raz. jeden dla małego, jeden to typowa sypialnia i pokój
dzienny. dla mnie bobma!!! poza tym od dziecka marzyłam o malutkich,
przytulnych wnętrzach, ale to była konsekwencja emocjonalnego chłodu
w "rodzinnym" hmm hmm domu.... no i mam to o czym marzyłam )))

[neospasmina]

Mieszkałam w dwupokojowym 37-metrowym (żałowałam, że nie można zrobić jednego
dużego pokoju)przez 5 lat, w tym 3 we trójkę; słowo honoru nie było nam tam
źle; całe lokum mogłam odkurzyć w przerwie na reklamy, łazienka to był kwadrans;
teraz mieszkam na 88 m. w cztery osoby (właściwie 3, bo mąż ciągle nieobecny) i
ten metraż jest po prostu dla nas za duży; brudzi się tak samo szybko, a
posprzątać te hektary...

[verdana]

Mieszkałam w kawalerce 29 m kw. w czwórkę - z dwojgiem malych dzieci. dzieci
planowane, zaznaczam.
Horror? Tak. Czy trzeba miec źle w głowie, aby w tych warunkach mieć dzieci?
Nie. W ten sposób miałam dzieci wtedy, gdy chciałam, z taka różnicą wieku, jak
chciałam.
Gdybym czekała na większe mieszkanie, to w ogóle mogłabym dzieci nie mieć.

[mamakrzysia4]

my mieszkamy na piętrze willi moich teściów mamy 2 duże pokoje, łazienke, wc i
kuchnie. Dom to nie m2 a rodzina, nie?

[kasia_266]

dobrze powiedziane!życie można sobie ułatwić w takim mieszkaniu np.
likwidujšc ?cianki działowe,oddzielajšc pokój dla dziecka,otwierajšc kuchnię
itd.tak mam,jestem zadowolona,urzšdzone praktycznie,nie zawalone meblami dzięki
małej garderobie.życie nie zawsze jest tak prose

[adsa_21]

mieszkam we 4-ke( 3 os dorosle + dziecko) na 62m kw. Dla mnie to za malo.
W przyszlosci mam w planach budowe domu, co z tego wyjdzie zobaczymyD

[beatamin]

Mieszkam w kawalerce (31m2) razem z mężem, synem (5 miesięcy) i dwoma kotami.
Jakoś dajemy radę, wszystko jest kwestią dobrego rozplanowania. Chociaż nasze
mieszkanko jest małe w pokoju zostaje wystarczająco dużo miejsca żeby się np.
tarzać po podłodze albo swobodnie tańczyć . A kiedy za bardzo na siebie
wpadamy, zawsze można odizolować się w łazience, to nasz ulubiony kącik, taka
samotnia.
Stwierdzenie, że trzeba być nienormalnym, żeby mieszkać w takich warunkach jest
obraźliwe. Wszystko zależy od upodobań, możliwości.
Zaznaczę, że nie zamierzam spędzić reszty życia w kawalerce Pozdrawiam

[5aga5]

Moze nie tak że od upodobań ale od możliwości finansowych.
Bo niestety nie każdego stać na DUŻE M.
Ciasne, ale własne - zawsze to powtarzam, a sprawdziło mi się to.

[mynia_pynia]

I tak, mieszka się i żyje na niedużej powierzchni.
Moja babcia ma olbrzymi dom a wszyscy zawsze siedzimy w salonie lub ogromnej
kuchni.
Są takie pokoje gdzie zaglądamy tylko, gdy trzeba zrobić porządki przed
świętami.

Ja w swoim domu, (który będzie się dopiero budował) dużo uwagi skupiłam na
kuchni, jadalni i salonie, oraz na wiatrołapie (ma być wielki), bo tam spędzamy
99% czasu, (gdy nie śpimy), inne pokoje są tylko żeby spać.
Już kiedyś pisałam jak znajomi "dobra rada" mówili że za mała powierzchnia domu
(143m2), że nie mam pokoju dla gości na dole - ale po co mi to - nie stać mnie
na dom 400 metrowy, a robić zbędne klitki kosztem salonu?
Ja lubię mieć przestrzeń a jak dużo osób przyjedzie (10) w odwiedziny to
wygospodaruje kilka miejsc na materace , w końcu to ma być dom a nie hotel.

[1514a]

Dla mnie stwierdzenia crises i nie tylko są gorzej niż obraźliwe. Mieszkamy z
mężem i dwójką dzieci (6lat i 1,5 roku) w 30 m2. jest ciasno, owszem ale
niestety nie każdego stać na komforty, nie każdy na to ma, zarobki są różne i
nie każdemu mogą pomóc rodzice,. Gdybym miała czekać na lepsze warunki to
dzieci nie miałabym do tej pory a mija 30. Moja szwagierka ma piękny pietrowy
dom , duze podwórko z basenem, a jednak nam zazdrości bo mamy mniej a jednak
bardziej jesteśmy ze sobą związani niż oni.Maże o czymś wiekszym, jak każdy,
ale nie mozna kogoś obrażać kiedy samemu się jest w sytuacji duzo lepszej.

[agmar3]

A ja zdecydowałam się na dziecko w kawalerce 27 m2. Teraz młody ma 3,5 roku i
mam większe mieszkanie od niespełna dwóch lat. Kawalerka była cudna - bo
pierwsze mieszkanie, wypieszczona, z pięknym jesionowym barem i stołkami
barowymi oddzielającymi aneks. Został nam z niej stadny tryb życia - uwielbiamy
być razem -na kupie. Do tej pory rzadko robimy coś oddzielnie w swoich
pokojach. Wszystko przenosi się tam gdzie jest tłum, można pogadać, stół itd.
To nam zostało z kawalerki, ale cieszę się, że to wspomnienia - pomieścić się w
kawalerce to wyczyn.Ale to nie metry dają szczęście jak napisała przeciwniczka
kawalerek (nie pamiętam nicku). Wkurzają mnie takie mądrości uniwersalne.
Pozdrawiam wszystkich kawalerkowiczów.

[vibe-b]

Nie wyobrazam sobie mieszkania z dziecmi w kawalerce.
Mieszkania z rodzicami (czy tesciami) jako opcji tez sobie nie wyobrazam.
Bezdyskusyjnie.
Szczerze: gdybym nie miala mozliwosci zmiany mieszkania, zrezygnowalabym z
posiadania dzieci. Serio.

[ola984]

My mamy kawalerkę 29 metrów i synka 3,5 miesiąca. Mieszkanko jest przytulne a
przede wszystkim nasze własne i wcale nie uważam żeby było tragicznie. Co
prawda w przyszłym roku zmieniamy na dwa pokoje 45 metrów, ale jak czytam że
zrezygnowałabym z dzieci w kawalerce to chyba ten ktoś nie ma dzieci. Udało nam
się wszystko pomieścić nie ma bałąganu i jesteśmy szczęśliwi a decyzja o
dziecku była planowana i wystarana i nie wyobrażamy sobie żeby go nie było
nawet w tej kawalerce. A jak kogoś nie stać na większe mieszkanie to ma
rezygnować z rodziny? Wg mnie najważniejsza jest miłośc, zgoda i wszedzie da
się pomieścić.

[iwoniaw]

> nawet w tej kawalerce. A jak kogoś nie stać na większe mieszkanie to ma
> rezygnować z rodziny? Wg mnie najważniejsza jest miłośc, zgoda i wszedzie da
> się pomieścić.

Tak, a jak się czuje przytłoczony, to niech kupi - niczym w wiadomym kawale -
kozę.
Generalnie uważam, że w kawalerce z jednym małym dzieckiem (małym, to znaczy z
niemowlęciem) da się spokojnie zorganizować przestrzeń tak, by normalnie
funkcjonować, choć zapewne z większymi ograniczeniami co do trybu życia niż w
mieszkaniu kilkupokojowym. I wolałabym mieszkać z mężem i niemowlęciem w
kawalerce niż z teściami czy rodzicami w jednym domu.
Ale generalnie warto sobie zdawać sprawę, że:
- pomieszczenie wszystkich rzeczy jest (co oczywiste) dużo trudniejsze na 30 niż
na 300 metrach
- wspólny pokój dzienny dla rodziny jest fajny, pod warunkiem wszelako, że
istnieje możliwość choćby symbolicznego odizolowania się od rodziny i gości (nie
tylko z powodu "umiłowania spokoju", ale po prostu zmęczenia, choroby, potrzeby
skupienia przy pracy)
- im dziecko starsze, tym bardziej paląca będzie potrzeba zorganizowania mu
oddzielnego kąta - tak ze względu na dziecko, jak i komfort rodziców.

Czy zrezygnować w kawalerce z rodziny? Szczerze mówiąc, gdybym nie miała widoków
na zmianę mieszkania na większe, prędzej zrezygnowałabym z powiększania rodziny
niż uważała, że wstawienie 5. łóżĸa do jedynego pokoju jest ok...

[vibe-b]

ola984 napisała:

> ale jak czytam że
> zrezygnowałabym z dzieci w kawalerce to chyba ten ktoś nie ma dzieci


Ten ktos ma dzieci, a scislej jedno dziecko, a jeszcze scislej ten ktos kto to
napisal, mieszka w 68 m mieszkaniu i ten ktos uwaza, ze juz sie robi ciasnawo.
Maz tego kogos ten tak uwaza (ze juz jest za ciasno). Ale zalezy co kto lubi.
Mozna i z tesciami w jednym pokoju, jakby sie uprzec.

[ola984]

bez przesady 68 i ciasno, ja mieszkałąm na 70 metrach i uważam że ganiać się
tam można było. ale jak widać to kwestia gustu. To chyba powinnam się bać bo za
rok będę mieszkać na 45 metrach czyli też ciasno? A nie przesadzajmy już pisząc
vibe-b napisała:
Mozna i z tesciami w jednym pokoju, jakby sie uprzec

[sylwia06_73]

Wole wynajmowac mieszkanie i jesc przez caly czas ziemniaki niz mieszkac z
tesciami i sie do nich dostosowywac.Mieszkalam przez 4 lata z tesciowa w jednym
domu.Jeden pokoj ona drugi my z dzieckiem.gdy sie na serio pożarlismy
wynieslismy sie z mezem do mojego domku letniskowego,ktory byl niedaleko.Zylismy
tam 4 miechy na szczescie te letnie.Potem wynajelismy kawalerke bez wygód az
wreszcie mamy 2 pokoje od miasta ale niestety tylko dlatego ,że zmarla mi mama i
to po niej.Jest święty spokój.Nikt nikomu nie bruzdzi,gary myje kiedy
chcę,gotuję kiedy chcę.Jak zrobie tak mam.Z własna matka też bym nie chciala
mieszkac.Na szczescie mam dobrego męza ktory stał murem za mną a nie za mamusią

[koma.edziecko]

Mieszkałam w kawalerce 33 m2.
Z jednym dzieckiem wcale nie była tragicznie ciasno,dopiero gdy urodziłam drugą
córeczkę nawał sprzętów i zabawek zaczął mi przeszkadzać.
Teraz mieszkam w niedużych dwóch pokojach i jest w sam raz,chociaż jak dzieci
podrosną to planujemy zamienić na trzy pokoje żeby każda córka miała swój pokój.
Małe dzieci i tak siedzą cały czas z rodzicami więc ja nie widzę problemu,moi
znajomi mieszkali w kawalerce 12m2 z dzieckeim i jakoś się mieścili chociaż
było bardzo ciasno,teraz mają trzy pokoje i śmieją się że na rolkach będą po
nim jeździć.

[triss_merigold6]

"Małe dzieci i tak siedzą cały czas z rodzicami" - fajnie, tylko, że czasem
rodzice nie chcą siedzieć caly czas z dziećmi.

[bakers_daughter]

no właśnie. czekam na chwilę, gdy będę mogła wyrzucić młodą do jej pokoju.
mam dosyć siedzenia z dzieckiem non-stop. jak chcę być sama, to muszę iść na
spacer...
mieszkam na 36 metrach. jest nas troje plus dwa koty plus
trzystuczterdziestolitrowe akwarium.
największy problem, to upchanie wszystkich rzeczy do kilku sprzętów. więcej
sprzętów to mniej powietrza, więc mamy mało mebli.
czy da się? jasne. ale po kilku latach ma się dość.

[hanna26]

Hihihihi.

Mieszkamy we czwórkę z dwoma maluchami (trzylatka i roczniak) w 30 metrowej
kawalerce. Dopiero w nastepnym roku przeprowadzamy się do własnego domu.
Ponieważ wszyscy (no, prawie wszyscy) wypowiadają się na temat, kto sobie czego
nie wyobraża, to ja też opowiem, czego ja sobie nie wyobrażam. Nie wyobrażam
sobie, żeby mieć tylko jedno dziecko. Albo nie mieć ich wcale. No, ale to już
inny temat.

[zielonazabka1]

My mieszkamy w jednym 13 metrowym pokoju z 12 letnim dzieckiem. Zyjemy jak
zakonnicy i zazwyczaj upajamy sie zyciem w czasie wakacji jak syn wyjezdza.
Graty sie nie mieszcza,jak syn rozlozy klocki na podlodze to nie moge wyjsc z
pokoju, hehe. Drugi pokoj zajmuja dwie babcie emerytki, wspolna mamy mala
kuchnie i rownie mala lazienke . Szykowanie sie do pracy czy robienie obiadow w
weekend to koszmar, nie ma miejsca nawet na rower. Najgorsze jest to ze nie
mamy perspektyw na ani kupno innego mieszkania a tym bardziej domu, tesciowe w
innym miescie. Probujemy sie zamienic na wieksze mieszkanie ale to trwa juz
kilka lat i stracilam nadzieje ze sie uda, predzej syn dorosnie i sie
wyprowadzi tyle ze do tego czasu to zwariuje i osiwieje, jak chce byc sama to
musze wyjsc da dwor....

Pozdrwiam

[sylwia06_73]

Jak sie dogadujecie z emerytkami?Ja musze mieszkac wylocznie z mezem i synem bo
nie wyrabiam inaczej