moja handra

[Gość: zizia1]

mam handre ! pisze pierwszy raz na forum -szkoda że zaczynam od marudzenia ale czuję że u "was" można sie "wypłakać".mam męża, córeczke, mieszkanie i w zasadzei to jestem bardzo pozytywna ale czasmi nie moge :- mam żal że siedze w domu- ma żal do męża że mi mało pomaga przy dziecku- jestem zmęczona- denerwuje mnie to że ja cały dzień jestem na pełnych obrotach a mój mąz wraca z pracy i jest zmęczony, wraca z delegacji i jest zmęczony, posiedzi z dzieckiem godzine i potem odpoczywa bo jest zmęczony - denerwuje mnie jak daje mu dziecko bo musze np. sie pouczyć a on sadza ją w bujaczku - dlaczego faceci zawsze "sadzają dziecko w bujaczki" a sami oglądają telewizje !!! juz mi lepiej !!!!!!!!!!!!!! popisałam sobie może ktoś te moje bazgroły przeczytajeszcze chciałabym napisać ze kocham mojego męża bardzo bardzo bardzo i jest kochany ale czasami mnie osłabia właśnie dzisiaj !!! pozdrawiam wszystkie emamy i ciesze sie że napisałam do was !!!!!!!!! ola

[Gość: tygrys]

Czytam i czytam i tak jakbym sama to pisała...Nie wiem, co Ci odpowiedzieć oprócz tego, że taki już nasz los . A czasami warto o tym z kimś pogadać, po prostu się wypłakać. Wizyta u psychologa też nie zaszkodzi .Jestem z Tobą.Kasia B.

[Gość: zizia1]

właśnie właśnie o to mi chodziło i dzieki wielkie za zrozumienie - zastanawiałam sie jeszcze czy ktoś odpowie na mój post ? napisałam pierwszy raz i troche emocjonalnie podeszłam do tego ? czy któraś z was tez tak się czuje ? strach że nikt nie przeczyta i nikt nie zrozumie ? ciekawe no nie ? fajne to forum można sobie popisać ? dzięki kasiu B. ola

[Gość: Siunia]

Nie martw sie Olu, bo większość tatusiów tak własnie robi Opieka nad naszą córeczka przez mojego męża równiez polega na oglądaniu tv, z ta jednak róznica, że on poprostu opędza sie od niej, ewentualnie ratuje nasz dobytek ( nasza Wika już dawno sama chodzi, ma 14 m-cy)Mężczyźni chyba poprostu tacy są. Pewnie gdybyście mieli synka, to kupiłby kolejke elektryczna i nawet nie dałby pobawić się dziecku, tylko sam by majstrowałi ewentualnie zerkał w tv Handra.... no cóż...... tez miewam takie stany i to bardzo często. W sumie nawet zastanawiam sie czy to nie jest czasem długo utrzymująca się depresja.Wiecie, tez myślałam, by iśc do psychologa. Tylko jak tu sie leczyc, skoro nie ufam lekarzom a juz najmniej psychologom. Jakos nie mogę oprzeć sie wrażeniu, że to naciągacze. Czyli to małę kółeczko sie zamyka - pozostaje z handrą sama i z wami na forum ( jak chyba większość)Olu, trzymaj sie. Rozumiem Cię doskonale.i co tu więcej napisac, skoro pomóc Ci nie potrafie.....- Siunia ( z zaprzyjaźnioną już handrą)

[Gość: zizia1]

To jednak działa ! odpisujecie ! a moja handra mineła ! - tylko pomysł z tym psychologiem nie podobał mi sie - bo po co chodzic ? - pogadać ? pogadać to ja moge z kolezanka lub tu na forum ! pozdrawiam ola

[Gość: Kachna29]

Na pocieszenie mogę Ci dodać, że ostatnio mój mąż pilnując małego wsadził go do fotelika i oczywiście zaczął oglądać TV - tak się zasłuchał, że nie zauważył, że dziecko płacze . Gdy zwróciłam mu uwagę, wziął synka na ręce po czym trzymając go czytał gazetę.Ach Ci faceci... Poza tym zawsze wieczorem dziwił się, że jestem zmęczona - jak to? Przecież cały dzień jestem z małym w domu, ewentualnie chdzę na przyjemne spacerki. Ale jak zostawiłam go samego z dzieckiem, to po godzinie był wyczerpany A poza tym jest super facetem i strasznie go kocham. I naszym synkiem też się wspaniale zajmuje (oczywiście jak nie leci coś ciekawego w TV )Pozdrawiami głowa do góry

[Gość: tygrys]

Też broniłam się przed wizytą u psychologa rękami i nogami. No cóż, wyobrażenie o takiej wizycie miałam bardzo liche, podparte tylko amerykańskimi filmami . A poza tym po co komuś opowiadać o swoich uczuciach i myślach, skoro i tak mi nie pomoże, myślałam sobie...Ale skorzystałam z okazji i wybrałam się do poradni dzięki akcji organizowanej przez Twój Styl (numer marcowy). Nie żałuję.

[Gość: zizia1]

o psychologu mam takie wyobrazenie jak ty - jak wyglada taka wizyta ? jesli możesz opisz ? pozdrawiam ola

[Gość: miska]

hey,też jestem po raz pierwszy na forum i już raz próbowałam coś napisać , ale mnie wywaliło...nie jesteś sama. O 8 położyłam spać mojego synka (ma 5miesięcy) i niecierpliwie czekałam na powrót mojego męża z delegacji. Jakąś godzinę temu dowiedziałam się, że utknął gdzieś na lotnisku po drodze i będzie jutro w okolicach 13.Kończay mi się macierzyński, poszłam więc wczoraj do swojej pracy, powiadomić ich, że nie jestem w stanie zostawić dziecko na 9godzin z opiekunką ( przez całą ciążę pracowałam i obiecywałam, że po macierzyńskim wrócę do pracy). Oni mi mówią, że czekali na mnie cały czas, bo mam tyle do zrobienia, a ja tu im taki numer, itd, itp. Co z tego wynika? Że zostałam kurą domową!Nasze wieczory , a raczej wieczory TATY z synem wyglądaja podobnie jak u Ciebie, Kubuś na macie, Tata obok z gazetą i pilotem w ręku na kanałach sportowych.Ale nie to jest najgorsze. Pomyśl sobie,co byś zrobiła, gdyby któregoś dnia nagle tego wszystkiego nie było?! Ja mimo wszystko nie oddałabym tego co mam za nic, mój synek tak pięknie się uśmiecha tylko do mnie!!!pozdrawiam

[Gość: zizia1]

wiecie co własnie to ze faceci są tacy jacy są (a sa niestety inni -"mężczyźni są z marsa") jest super !ja bez mojego męża nie wyobrazam sobie życia jest kochany , ale właśnie są takie jak dzisiaj chwile że ręce mi opadaja !!! niestety !! i nie trzeba chodzic do psychologa !! pocieszające jest to że nie jestem sama i jakaś emama mnie rozumie - dziękimój "marsjanin" siedzi i ogląda telewizje !!!!!!!!!!! pa