Muszę wracać do pracy...

[torid]

Witam,
Mam 5- miesięcznego synka- i z pewnych względów musze juz wracać do pracy...
Ale jak tylko myślę o tym to... mi smutno. I jak to chyba u większość mam -
mam wiele wątpliwości czy aby sobie poradzę. Czy wszystko będzie dobrze. Jak
mały na to zareaguje; będzie z teściową, wiec z osobą którą już zna i dobrze
sie czuje. Ale do tej pory nie zostawiałam go z nikim dłużej niż 4-5 godzin i
to rzadko; w sumie piszę to bo chcę się pożalić- klamka już zapadła i od
lipca do pracy. Ale na pewno wiele z was było w podobnej sytuacji jakiś czas
temu – lub może też stoicie przed tym problemem – może macie jakieś rady?
Napiszcie. pozdrawiam wszystkie mamy.

[agao_72]

po prostu poszłam do pracy. dzwoniłam do domu i się dowiadywałam co u córy
słychać. tęskniłam w normie. ale praca była dla mnie czymś ok.
teraz córa chodzi do żłobka i nawet nie mam możliwości zadzwonienia. i sobie to
bardzo chwalę .
pozdrawiam

[iora]

No i ja w lipcu wracam do pracy (. Synek przez miesiąc zostanie z tatą, a
później będzie u babci. Sama nie wiem jak to rozwiążemy bo babcia mieszka 25 km
od nas i najprawdopodobniej ja bede nocować u babci i dojeżdzać do pracy,a mój
mąż czasem będzie nocował w dmu a czasem u babci. Zawiłe rozwiazanie,ale nie
mam zaufanej osoby, która zajęłaby sie maluchem.
Trzeba byc dobrej myśli.

[torid]

U nas też jest z tym problem- bo teściowa mieszka poza Krakowem i chyba małego
będziemy do niej wozić, a po pracy odbierać, tzn. mąż, bo ma bliżej z pracy;
dodatkowym problemem jest to ze ja pracuję w systemie zmianowym, wiec co którąś
noc mały bedzie usypial z tata i powoli odzywczjama go od piersi.

[oklaska]

Znam ten ból, również wróciłam do pracy jak mały miał 5 misięcy i zajmowały sie
nim babcie. Mały dobrze znosi rozstania ze mną i "niestety" babcie są
najukochańsze na świecie. Serce boli,że małego widuję 2 godzinki dziennie bo
później idzie spać, jest również przykro, ze nie jestem najukochańszą osobą na
świecie a babcie są na I miejscu. Chciałabym siedzieć z małym w domu i patrzeć
jak cudownie się rozwija, niestety nie wszystkim jest dane. Nie martw się nie
ty pierwsza nie ostatnia takie życie. Wysyłam dużo ciepła!

[coronella]

a ja jestem w domu juz 4 lata, niestety pracę straciłam będąc w drugiej ciąży.
I powiem Ci, że zazdroszczę i Tobie, i wszystkim tym, którzy mają gdzie wracać.
W domu nie jest łatwo. Ja wcale nie uważam, że daję dziecku więcej niż mama, która pracuje. Jestem zmęczona, znudzona, 24 godz na dobę z dwójką małych dzieci, i często wyłacznie z nimi. Był czas, że chciałam szukac pracy, wysłałam córke do przedszkola, niestety pół roku przechorowali. Calutkie pół roku, bez przerwy. Nie widuję ludzi, nie mam z kim porozmawiac, nie mam gdzie wyjść, nie mam swoich pieniędzy, nie mam wolności. Za to mam dzieci, non stop, bez przerwy, cokolwiek nie robię, zawsze wokół mnie mam dzieci. Powoli zapominam, że jakikolwiek świat istnieje. Jacykolwiek inni ludzie.

I jeszcze tu,m na forum- czytam jakie to my, mamy siedzące w domu, jesteśmy bezczelne, bo emerytury chcemy, bo ubezpieczenie chcemy...
Powrót będzie może trudny, ale ja ci go bardzo zazdroszczę.

[torid]

wspołczuje bo ja juz po tych kilku miesiacach tęsknie za ludzmi, wiec z 1
strony widze plusy powrotu do pracy- z drugiej strony martwie sie tym ze nie
bede w tym najwazniejszym dla rozwoju dziecka okresie wiecej z nim, szkoda ze
macierzynski nie trwa ok 7 m-cy + jakies urlopy to dociągnełoby sie do roku
czasu, wtedy dziecko jest juz wieksze, wydaje mi sie ze i dla niego i dla matki
rozstanie byloby łatwiejsze,