złe emocje

[pyza15]

drogie emamy
wczoraj zrobiłam coś strasznego, wróciliśmy z synkiem od dziadków, tradycyjny
rytuał, kąpiel, czytanie książeczek, później spanie. No własnie synek nie
chciał zasnąć, poszedł spać później. powiedziałam coś okropnego, że Go oddam
(myślę, że zrozumiał, ma 18 m-cy), Boże, poszedł spać tylko godzinkę później.
Jak radzicie sobie ze złymi emocjami, zdarzyło mi się to dopiero pierwszy
raz, ale żeby aż tak zareagować. Bardzo kocham synka. Co robić, jak walczyć
ze sobą?
Pozdrawiam, rozdarta Ania

[joa_boa]

Walczę ze swoimi napadmi złości i złego humoru od ok. 15 lat. Od 2 - 3 lat - z
pewnym skutkiem. Przez lata myślałam - mam prawo się złościć, bo jestem
zmęczona, mąż mi nie pomaga, nie mam samochodu, mało zarabiam, itp. itd. Ale to
nieprawda. Nie mam prawa wyżywać sie na dzieciach, na kimkolwiek. Jestem
odpowiedzialna za swoje zachowanie i nikt, ani nic mnie z tej odpowiedzialności
nie zwalnia. łatwiej pomyśleć trudniej zrobić. Czytałam i czytam sporo
profesjonalnej literarury dotyczącej pracy z emocjami i jak dotąd najbardziej
sensowne wydaje mi sie podejście nie tyle psychoterapeutyczne co duchowe - w
ujęciu praktyki zen. Gniew, złość traktuje się w buddyźmie zen jako złe emocje,
przysparzajace cierpienia - sposobem na ich okiełznanie jest medytacja,
oddychanie. Przyznam, że bardzo trudno jest mi się zmobilizoać do
systematycznej praktyki. Ale to działa. A co ze złością z przeszłości - mam
poczucie winy. Ale poczucie winy bez konkretnej zmiany w teraźniejszości jest
bezużyteczne. Staram się codziennie (z różnym skutkiem) być świdoma swoich
emocji i nie pozwalać, by złość, wściekłość zaćmiły mi umysł i serce.

[adzia_a]

Ja przyjęłam naczelną zasadę, żeby nie wyładowywać się na żywych organizmach ;-
) Można pogryźć prześcieradło, albo rzucić czymś w coś, to pomaga.

Teraz jestem w ciąży i ostatnio krucho było z moimi nerwami, mąż ze dwa razy
osłupiał widząc, jak na niego dziko wrzeszczałam, żeby dwadzieścia sekund
później zalać się łzami.

Na przedmiotach, Pyza, na przedmiotach się wyżywaj. Serio, to działa

[pyza15]

Jesteście wspaniałe, dziękuję za radę, nie wiedziałam, nie znałam siebie od tej
strony. Postaram się, na pewno będę nad sobą pracować. Ale nadal jestem
przerażona. Przecież to drobiazg, boję się swojej reakcji w przypadku
poważniejszych problemów. Czy pomoże wyżywanie się na przedmiotach, przecież
dziecko to widzi (lub usłyszy). STRASZNE
Czsami tak ciężko jest się wyciszyć wewnętrznie, uspokoić.
Pozdrawiam

[wiolontela]

Pyzo, nie sztuka wychowac dziecko pod kloszem i chowac sie przed nim ze swoimi
reakcjami. Sztuka to pokazac mu jak sobie radzic w kazdej sytuacji. To, ze
twoje malenstwo bedzie widziało zła mame to nie grzech. Ono tez sie złosci.
Naprawde lepiej jak sie nauczy, ze w chwili gniewu lepiej kopnac kanape niz
mame i sie wyładowac.

Ja reaguje róznie. Czasem wrzeszcze na dziewczyny, jak sie potem zastanowic,
Bogu ducha winne, czasem spiewac zaczynam na cły głos a czasem rzucam czym
popadnie i gdzie popadnie. I co zauwazyłam. Odkad mniej frustracji wyładowuje
na dzieciach, odtad one tez inaczej inaczej radza sobie ze złoscia. Kamila
(prawie 2 lata) rzuca zabawkami i tupie (a wczesniej rzucała sie na siostre
lub na mnie) Kinga (prawie 5 lat)...spiewac zaczyna w niebogłosy jakies
koszmarne w tresci, wymyslone piosenki, albo robi to co młodsza siostra. A te
piosenki...jak słucham to mi sie włos na głowie jezy. Ale uspokajaja sie
szybko, bardzo szybko, o wiele szybciej niz wczesniej gdy ich agresja w
chwilach złosci była skierowana do zywej osoby. Tak, jak by miały poczucie
winy, ze kogos krzywdza swoim zachowaniem. Nie wiem czy to jest dobre. Okaze
sie za lat kilka. Wiem, ze lepsze, niz gdybysmy wrzeszczały na siebie nawzajem
i mowiły sobie przykre słowa.
Na razie sie ciesze, bo widze, ze corcie choc małe, umieja sobie dawac rade ze
swoimi emocjami, rozumieja je i czesto, juz po wybuchu złosci opowiadaja mi
(znaczy tylko starsza) co je zdenerwowało, dlaczego, czemu tak zareagowały
(czyli, ni mniej ni wiecej, znów powtarzaja zachowanie mamy). Na razie jest
oki, ale ile musialam walczyc, zeby nauczyc sie tak własnie reagowac...

Pozdrawiam

Wiola/mama Kingusi, Kamilki i brzusia (13 tydzien)

[grzalka]

Oj, ja też walczę ze złymi emocjami, a sporo ich mam. Ja się staram wyszaleć
fizycznie- rower, bieganie, aerobic. Jak czuję, że wszystko się we mnie gotuje,
to idę sobie pobiegać, wtedy adrenalina mi spada. A jak jestem w domu to
chociaż sobie poskaczę. Lata praktyki nauczyły mnie rozpoznawać "stan
naładowania" i jego rzeczywistą (?) przyczynę, bo to na pewno nie Twój synek i
jego przedłużające się "niepójście spać" było przyczyną takiej reakcji.
A przed wyładowywaniem złych emocji na moim dziecku powstrzymuje mnie pamięć
jej przerażonych oczu, gdy mi się to zdarzyło. Ona wtedy nie rozumiała co do
niej mówię, ale wyraźnie czuła, że mówię coś złego. Wrażenie było wstrząsające
i już się nie zapominam. Aha, dużo pomaga mi mąż, który "przejmuje" córeczkę,
gdy ja "nie wyrabiam". A gdy go nie ma to j.w, plus ew. wychodzę na chwilę do
innego pokoju.

[weronikarb]

Ja też wyrzywam sie na przedmiotach, bo na ludziach to możemy zrobic
nieodwracalną krzywdę. Jak pokłócę sie z mężem, to do tej pory bralam sie za
mycie auta, ale takie porzadne. Jak sie wyładowalam to szlam dopiero rozmawiac
o tym co mnie boli. Teraz ide do ogrodu z haczka i tam wyladowuje zlosc. A
będąc w ciazy mam jej sporo
Pozdrawiam
Renata

[agus77]

pyzo, mnie dzis od rana meczy poczucie winy w zwiazku z wczorajsza sytuacja,
podobna do opisanej przez Ciebie. Moj synek rowniez nie chcial zasnac o
zwyklej porze, a ja tak bardzo potrzebowalam chwili spokoju dla siebie.
Zdenerwowałam sie kiedy, zmoczyl polowe materacyka w łożeczku, bo zamiast pic
herbatkę, o która prosił, to tylko ciągnał ja z butli i wypluwal, czego juz
nie słyszalam .Dalam mu klapsa, nakrzyczalam na niego i po przebraniu go
wyszlam z pokoju, a on krzyczal wnieboglosy. Dzis uwazam , ze moje
zdenerwowanie bylo niewspółmierne do tego co zrobil i przesladuje mnie
wspomnienie jego przerazonych, slicznych oczek. Bardzo nad soba pracuje, bo od
czasu choroby i przedwczesnej smierci mojej Mamy jestem bardzo wrazliwa i
strasznie szybko sie denerwuje z byle powodu.A jednak zdarzyla mi sie taka
sytuacja i mysle sobie ze chyba nie zasluguje na takiego slicznego, kochanego
maluszka, jakim jest moj dwuletni synek...
dziekuje ze poruszacie tez przykre tematy i wstydliwe dla nas, rodziców na tym
forum, no i za to, ze sie moglam wygadac, choc poczucie winy zostalo

Pozdrawiam wszystkie mamy

Agusia mama Igusia

[mama.ali]

Niestety ja mam to samo – tyle że wrzeszczę, na szczęście coraz rzadziej. Na
chwilę obecną najlepiej mi robi wychodzenie do drugiego pokoju na chwilę.
Kiedyś skuteczne było wyjście na chwilę z domu, ale teraz nie mam takiej
możliwości bo jestem z moją Alą sama. Pamiętam jak mój były mąż prowadził
wesołe rozmowy z moją koleżanką a ja usiłowałam od jakiejś godziny uśpić
dziecko. Wstałam, pieprznęłam drzwiami i wyszłam na spacer – pomogło...
Pamiętam jak wrzeszczałam na nią bo nie miałam gdzie wyładować smutku, że mój
mąż jest kretynem. Przyszedł taki dzień, że powiedziałam DOŚĆ ! Dziecko nie
będzie cierpiało z tego powodu, że ja nie radzę sobie z tą sytuacją. Poradziłam
sobie – rozwiodłam się! Teraz jedyną osobą która mnie czasem doprowadza do
czarnej rozpaczy jest moje dziecko, ale z tym już łatwiej sobie poradzić. Bo
zdaję sobie sprawę że dziecko jest dzieckiem i ma prawo psocić, grymasić,
płakać o byle co a ja mam rozum od tego żeby racjonalnie sobie z tym radzić i
trzymać swoje nerwy na wodzy, albo wyładować gdzie indziej! Życzę powodzenia –
wam emamy i sobie!

[dziubelek2]

no właśnie, a ja mam takie "burczące dni" zawsze przed okresem.wtedy wszystko
mi przeszkadza i chociaż wiem, że powinnam przestać ględzić nie potrafię tego
zrobić. chyba na te dwa, trzy dni powinnam tracić mowę.
pozdrawiam wszystkie mamy walczące z negatywnymi emocjami.anka

[mama.ali]

To znów ja
Ciężkie dni przed okresem...koszmar. Rozumiem Cię nawet lepiej niż dobrze.
Niestety przez pogodę za oknem moje dziecko też miało dziś ciężkie dni - a ja
oczywiście przed okresem! Z 5 razy dziś chowałam się przed nią w kuchni żeby
nie "wybuchnąć"! Co mi przeszło, poszłam do niej, zaczynamy się bawić a tu
klocek nie tak położyłam a to nie tu usiadłam a to znowu bajke ściszyłam
głupia! I znowu kuchnia city, Zetka na falach, papieros i od nowa... Aż mi się
śmiać zachciało teraz z tego. Jak by ktoś z boku popatrzył na to jak się
dziś "świetnie" dogadywałam z moim dzieckiem, to chyba nie zechciał by być dziś
gościem u mnie w domu!

[pesteczka5]

Och, dziewczyny kochane, jaki to bolesny temat... Staramy się, staramy, setki
razy się udaje, a sto pierwszy nie...
Generalnie udaje mi się opanowywac ostre wybuchy, tłumaczę sobie, że maluch ma
prawo nie umieć kontrolować emocji, a ja nie, poza tym kocham moje urwisy i
pamięć tych momentów, gdy mi nerwy puściły za bardzo boli, by je powtarzać.

Ale mam problem z czym innym - ze zmęczenia i frustracji, że nie potrafię sobie
poradzić z moją dwójką tak, jakbym chciała, popadam w apatię, minę mam grobową,
z moich słów bije rezygnacja, niechęć - za to siebie czasami nie cierpię.
Monotonnym głosem powtarzam w kółko zakazy i prośby i sama bym takiej mamy nie
chciała. Dzieje się tak wtedy, gdy sytuacja wymyka mi się z rąk - rece mi
odpadają od noszenia marudzącego 10 kilo Kubusia, a Bartek lata po ogrodzie,
znika w garażu, łowi żaby w stawku i ja, żeby go pilnować, za nim - a
tymczasem np. Kubę trzeba przewinąć, sama przebieram nogami, a Bartek siada na
rower i wio, choć jeździ od kilku dni dopiero i np. gapi się w bok , pędząc ile
sił... No i wtedy gderam, ze zdenerwowania, zmęczenia. Czasem dużo tego
gderania...

[hanutek]

Aniu nie wiń sie to po pierwsze,takie sytuacje się zdarzają,czasami my matki
nie możemy zapanowac nad swoimi emocjami.Każda z nas ma takie chcwile że
chciałaby mieć choć chwilkę świętego spokoju od dziecka ,płaczu i domowych
obowiązków,chwilkę tylko dla siebie.Jeżeli jesteśmy przemęczone to wychodzą z
nas takie właśnie emocje.Postaraj sie tak zorganizować sobie czas żeby znaleźć
chwilkę tylko dla siebie.Może mąż albo mama wezmą dużego już dzidziusia na
spacer a ty będziesz mogła odpocząć mówię ci to działa.Sama sie przekonałam ze
dziecko to nie maszynka którą można zaprogramowac im bardziej chcemy żeby
chodziła idealnie tym bardziej sie psuje.Tak więc dajmy naszym dziecią rozwijać
się we własnym tempie,a że nam się to czasami nie podoba uff mamy do tego
prawo,jak i do tego żeby od czasu do czasu od tego odpocząć.Powodzenia

[pyza15]

Jeszcze raz dziękuję za słowa otuchy. Najbardziej boli mnie to, że synek był
bardzo grzeczny, nie marudził, ślicznie się bawił, a ja tak powiedziałam. I to
tylko dlatego, że wieczór codziennie muszę mieć wolny, ale niestety nie dla
przyjemności, ale po prostu ciągle się uczę. Nie narzekam na to, cieszę się że
się dokształcam, ale jakiej to wymaga ode mnie organizacji. Niestety na pomoc
rodziny, a zwłaszcza kochanej mi mamy, nie mogę liczyć, mieszka daleko, nawet
nie może mnie odwiedzić, mąż zaś nie za chętnie bawi się, czy też zostaje z
synkiem. Także najzwyczajniej w świecie jestem sama, i może to dokuczało mi
wówczas najbardziej. Bo tak przyjemnie, fajnie było u rodziców i teściów.
Pozdrawiam gorąco