Kolejna ciaza a niespelna roczne dziecko

[dontteaseme]

Zastanawiam sie czy da sie pogodzic bycie w ciazy i opieke nad
niespelna rocznym dzieckiem, i potem opieke nad niemowlakiem i juz
chodzacym ale nadal bardzo absorbujacym brzdacem. Moja coreczka ma
dopiero 3 miesiace, a maz juz namawia mnie, abysmy ruszali z
produkcja nastepnego dziecka juz w przyszlym roku, bo wg niego za
2-3 lata juz nie bedzie nam sie chcialo wracac do etapu
nieprzespanych nocy i pieluch, a bardzo chcielibysmy miec dwoje
dzieci.

Ja mam mieszane uczucia. Chce oczywiscie miec 2 dzieci, ale myslalam
o tym by odczekac przynajmniej 3 lata, tak aby starsze dziecko
zdazylo pojsc do przedszkola. Boje sie po prowstu, ze nie radzilabym
sobie zbyt dobrze z dwojka tak malych dzieci, zwlaszcza ze straszny
ze mnie nerwus. Z drugiej jednak strony pytam siebie - czy
faktycznie, za 3 lata, kiedy corka bedzie juz stosunkowo
samodzielna, ja wroce do pracy i zaczne znowu funkcjonowac nie tylko
jako mama ale i czlowiek pracujacy - to czy rzeczywiscie nie
bedzie ciezej decydowac sie na dziecko? Dochodzi do tego jescze
aspekt pracowo-finansowy - gdybym zaszla w ciaze i urodzila dziecko
w przyszlym roku, to moglabym wrocic do pracy tylko na kilka
miesiecy, i potem isc na kolejny macierzynski, nie musialabym wiec
podejmowac trudnych decyzji typu - opiekunka czy zlobek dla 1-1.5
rocznej corki... tym bardziej, ze tak naprawde nie wyobrazam sobie
oddania jej do zlobka i powrotu do pracy na pelen etat, a z kolei
pracowac tylko po to, by zarobic na pensje niani nie ma raczej
sensu.
Prosze mamy, ktore urodzily dzieci w odstepie 1-1.5 roku lub maja w
swoim otoczeniu taka sytuacje, o wyrazenie swej opinii, jak to u
Was lub u tego kogos wyglada.

[mika_p]

Ja urodziłam drugie dziecko po 7 latach od narodzin pierwszego. Gdyby nie aspekt
finansowy, stałoby się to wcześniej.
Pieluchy i nieprzespane noce nie były przeszkodą.

[dontteaseme]

Hm, oczywiscie te pieluchy i nieprzespane noce mialy byc synonimem
tego, jak bardzo absorbujace jest male daiecko. Wiem, kazde dziecko
wymaga czasu, opieki, uwagi i kazdy wiek ma swoje prawa, jednak taki
niemowlaczek chyba najbardziej daje w kosc jesli chodzi o po prostu
fizyczne zmeczenie czy postawienie zycia domowego na glowie. Starsze
dziecko chyba latwiej czyms zajac, zabawic czy nawet zoraganizowac
mu opieke u osob trzecich... ja poki co mam straszne opory by
zostawiac corke z kims innym na dluzej niz godzine-dwie, nawet z
babciami. Wydaje mi sie, ze jest na to po prostu za malenka, ze
tylko przy mnie czuje sie naprawde komfortowo i nie ma np. problemow
ze spaniem. No i boje sie troche, ze z nastepnym dieckiem byloby tak
samo - a majac drugie dziecko, juz starsze, musialabym dzielic ten
czas na dwoje, by to starsze nie czulo sie odrzucone.

[selka25]

Między moimi dziecmi jest 3,5 roku różnicy i nie wyobrażam sobie
jakby to było jakby było mniej.
Co do decyzji to myślę, że druga ciąża jak i wychowywanie dziecka
jest spokojniejsze, pewniejsze bo ma się to doświadczenie z
pierwszym. Wstawanie w nocy nie jest straszne jak jeden maluch
przesypia super całe noce bo ciężko jest biegać od jednego do
drugiego.

[dorotamakota1]

Między moimi dziećmi jest różnica niespełna półtora roku.
Nie wyobrażam sobie żeby mogła być większa.
Są dla siebie nie tylko braćmi ale i super kumplami - rówieśnikami.
Wiadomo czasem się tłuką, ale śmię twierdzić, że to normalne u rodzeństwa
Ja również mam brata niewiele starszego ode mnie (rok i 3 msc) i bardzo chwalę
sobie ten układ
Uważam, że gdybym czekała aż mój starszy synuś pójdzie do przedszkola to zbyt
szybko nie zdecydowała bym się na drugą ciążę
A im większa różnica wieku tym większa przepaść między dziećmi

[haja197222]

Różnica wieku może i fajna, ale ja nie byłabym taka doważna

[elske]

Wyobraz sobie ze masz blizniaki.Dalabys rade?A tutaj jedno masz rok
starsze.Troche latwiej niz z blizniakami.

[dorotamakota1]

Dokładnie
To jest naprawdę fajne rozwiązanie.
Ja nie narzekam
Owszem wymaga dobrej organizacji, ale chcąc mieć 2 dziecko zawsze trzeba się z
tym liczyć.
Moje koleżanki mające jedno dziecko w przedszkolu a drugie w wózeczku narzekają,
że urwanie głowy mają z wstawaniem rano bobasów - muszą je zrywać karmić i
ubierać żeby zaprowadzić starsze do przedszkola. Poza tym ciągle niemowlaki
zarażają się przedszkolnymi infekcjami.

Same samotne matki?

[sir.vimes]

"Moje koleżanki mające jedno dziecko w przedszkolu a drugie w wózeczku narzekają,
że urwanie głowy mają z wstawaniem rano bobasów - muszą je zrywać karmić i
ubierać żeby zaprowadzić starsze do przedszkola. "

[dorotamakota1]

Nie koniecznie samotne. jednak ktoś na rodzinę musi pracować
Ja również nie jestem samotną matką ale to ja zaprowadzam i przyprowadzam dzieci
gdyż mąż całymi dniami pracuje aby zarobić na kawałek chleba

[sir.vimes]

IMO wygodniej jest odwieźć dziecko temu rodzicowi , który pracuje - bo i tak
musi wyjść z domu (a jeżeli pracuje w domu, to tym bardziej nie ma potrzeby by
ktoś targał niemowlę do przedszkola...).

Ale co kto woli

[sir.vimes]

Jedna woli mieć zaziębionego niemowlaka i męża , który może komfortowo wyjśc do
pracy 10 min. później, inna zaangażowanego męża i zdrowe dziecko.

[dorotamakota1]

No dobra tylko nie wszyscy pracują od 8 czy 9.
Mój mąż zaczyna pracę o 6, z domu wychodzi o 5!

[sir.vimes]

I wszyscy męzowie twoich koleżanek tak mają? Przykra sprawa.

[k1234561]

No jak ktoś lubi ekstremalne wyzwania to proszę bardzo.Ja sama mam
jedno dziecko,ale brat męża ma dzieci rok po roku.Coś
strasznego.Bratowa umęczona do granic wytrzymałości,dzieci jak
bliżniaki,to starsze uwsteczniło się przy drugim itd.Moim zdaniem to
tez zależy od dzieci, jak masz takie spokojne aniołki to ok,ale jak
takie rozwrzeszczane,diabły to zapomnij i poczekaj chociaż 2-3 lata.

Pozdrawiam
Anika

[dorotamakota1]

k1234561 napisała:

> No jak ktoś lubi ekstremalne wyzwania to proszę bardzo.Ja sama mam
> jedno dziecko,ale brat męża ma dzieci rok po roku.

No właśnie masz 1 dziecko więc...

Coś
> strasznego.Bratowa umęczona do granic wytrzymałości,

No jak ktoś sobie poradzić nie umie to i się umęczy...

dzieci jak
> bliżniaki,to starsze uwsteczniło się przy drugim itd.

BZDURA! Jak to się uwsteczniło? Starsze dziecko rozwija się normalnie a za to
drugie bardzo wiele zyskuje ucząc się od niego.


Moim zdaniem to
> tez zależy od dzieci, jak masz takie spokojne aniołki to ok,ale jak
> takie rozwrzeszczane,diabły to zapomnij i poczekaj chociaż 2-3 lata.

Ja mam takie diabły Dwóch łobuziaków ale jestem w stanie nad nimi zapanować,
posprzątać ugotować etc.
>

BEZ ODBIORU

[sir.vimes]

"jestem w stanie nad nimi zapanować,
posprzątać ugotować etc."

No to, faktycznie, pełnia szczęścia.

[dorotamakota1]

Bynajmniej jestem szczęśliwsza od ciebie i nie szukam osób na forum którym z
chęcią wcisnę szpilę...

[sir.vimes]

> Bynajmniej jestem szczęśliwsza od ciebie
Bynajmniej?

Nie wciskam szpili - po prostu twoja wypowiedź potwierdza to, czego wiele osób
się w tak małej różnicy wieku między dziećmi obawia.
Że będą miały czas ledwie jakoś tam posprzątać i ugotować, nic poza tym.
Widziałam zresztą różnych rodziców "prawie bliźniaków" w akcji - niektóre matki
rzeczywiście nie miały ani chwili dla siebie, niektóre rodziny potrafiły to
zorganizować naprawdę nieźle (np. znajoma studiowała).

[moofka]

> Że będą miały czas ledwie jakoś tam posprzątać i ugotować, nic poza tym.
> Widziałam zresztą różnych rodziców "prawie bliźniaków" w akcji - niektóre matki
> rzeczywiście nie miały ani chwili dla siebie, niektóre rodziny potrafiły to
> zorganizować naprawdę nieźle (np. znajoma studiowała).

no coz, mi taka mala roznica wieku tez kojarzy sie sadzac po obserwacjach
z kolowrotem i zapuszczoną matką, ktorej najwieksza radoscia jest przespana noc
i zakupy w markecie bez dzieci
wierze, ze moze byc inaczej wprawdzie, choc chyba nie widzialam
ale raczej trzeba miec na kogo liczyc przy takiej decyzji
tu widac troche roznice w "filozofii dzieciowej" w ogole
po jednym dziecku, albo na dluzsze przerwy decyzudja sie ci, ktorzy chca je miec
glownie dla siebie
po jednym na ogol tak szybko parcie nie przychodzi od serca i instynktu tylko z
rozsadku, ze mala roznica bedzie dla dzieci korzystniejsza
bo ze dla matki, w to nie wierze raczej

[sir.vimes]

Wiesz, znam kilka osób , które mają rodzeństwo minimalnie młodsze czy starsze.
Ne widzę by w czymkolwiek to pomagało - nie są ani bardziej związani niż ci, u
których różniaca wieku jest większa ani szczęśliwsi. natomiast matki po
kilkunastu latach wspominają to jako dość koszmarny okres.
W dwóch przypadkach rodzeństwo do dziś (bardzo dorośli ludzie) "boczy" się na
sebie nawzajem - i twierdzą (zgodnie, co dziwne , że zabrakło im poczucia, ze
ktoś jest młodszy a ktoś starszy i przywilejów z tym związanych. Nie było opieki
starszego nad młodszym ale też np. przywileju kładzenia się spać trochę później
niż młodsze dziecko itp.
Myślę, że ta jak najmniejsza różnica wieku jako super-pozytyw to jakiś stereotyp
nie potwierdzony ani żadnymi badaniami ani nawet zwyczajnymi obserwacjami laików.

[mara_76]

Moim zdaniem zapytaj najpierw lekarza ile czasu potrzebuje twój
organizm na regeneracje po pierwszej ciązy. O ile pamiętam jest to
ok 2 lat... Ciąża, poród to wielki wysiłek dla organizmu i mimo że
czujesz się dobrze teraz to potem za pare lat mogą odezwać się
skutki tego. Męża weź do znajomych którzy mają dziecko takie ok 10
m - najlepiej zaczynające chodzić. Niech zobaczy ile jest biegania
przy takim szkrabie. Namawia cię na drugie dziecko - fajnie- ale nie
zapomnij kto będzie z dziećmi w domu ... 3 m dziecko to plaża - za
chwilę będzie malec który 5 min nie usiedzi i zaktórym będzie trzeba
biegać... Zostaw wtedy męza z dzieckiem na 2-3 godz. po powrocie ze
słodkim uśmiechem zapytaj czy "produkujecie " drugie....

[ja3h]

mara_76 napisała:

> Moim zdaniem zapytaj najpierw lekarza ile czasu potrzebuje twój
> organizm na regeneracje po pierwszej ciązy. O ile pamiętam jest to
> ok 2 lat... Ciąża, poród to wielki wysiłek dla organizmu i mimo że
> czujesz się dobrze teraz to potem za pare lat mogą odezwać się
> skutki tego. Męża weź do znajomych którzy mają dziecko takie ok 10
> m - najlepiej zaczynające chodzić. Niech zobaczy ile jest biegania
> przy takim szkrabie. Namawia cię na drugie dziecko - fajnie- ale
nie
> zapomnij kto będzie z dziećmi w domu ... 3 m dziecko to plaża - za
> chwilę będzie malec który 5 min nie usiedzi i zaktórym będzie
trzeba
> biegać... Zostaw wtedy męza z dzieckiem na 2-3 godz. po powrocie
ze
> słodkim uśmiechem zapytaj czy "produkujecie " drugie....








a tam zapytaj lekarza, bez przesady. Ciąża to nie choroba. Po
cesarce to trzeba minimalnie odczekać ale nie przesadzaj ze po
naturalnym porodzie trzeba odczekać.Te 9 miesięcy odczeka.

[selka25]

Z psychologicznego punktu widzenia najlepsza różnica między dziećmi
to 2-4 lat. Nie tylko dlatego, że organizm kobiety jest
zregenerowany po tym czasie, ale przede wszystkim chodzi o to, że
dzieci z małą różnicą wieku mają takie samo zapotrzebowanie na uwagę
rodziców a szczególnie matki i takie same potrzeby. Póżniej rodzi
się zazdrość jeżeli mama poświęca dużo uwagi malcowi a przecież ONO
chce się bawić. Zazdrość pociąga za sobą frustrację i agresję.
Starsze dziecko umie już pobawić się samo, zrozumieć proste
zależności.
Tak w nawiasie mówiąc moje dzieciaki się nie obkładają. Starsza nie
uderzy nikogo - obojętnie czy brat czy kolega czy kkoleżanka.
Młodszy jest chyba za mały aby wiedzieć, że można uderzyć.

[koralik12]

Moja koleżanka ma 3 dzieci w bardzo krótkich odstępach. Najstarsza córka ma
ponad 3 lata, średnia niespełna dwa lata a najmłodszy kilka miesięcy. Nie
narzeka, tak sobie wszystko zorganizowała że ma na wszystko czas. Najstarsza i
średnia chodzą do przedszkola i żłobka na 5 godzin, wcześniej chodziły razem do
żłobka. Oprócz tego ma opiekunkę do pomocy w nagłych przypadkach i swoją mamę.
Ale bez tej pomocy to faktycznie mogłaby nie dać rady.

[majmajka]

Cora miala ok. poltora roku, kiedy urodzil sie brat. Nikt Ci nie powie, ze bedzie latwo, bo nie jest. Ale ja tak naprawde odczulam , ze mi ciezko, kiedy syn mial ok. roku i zaczal chodzic. Pierwszy rok jego zycia-sielanka.Wczasy na ktorych najbardziej wypoczelam(lezakowanie, opalanie itd.)to byly wczasy kiedy syn mial rok, a corka 2,5. Ja nie wyobrazam sobie, ze mogloby byc inaczej. A bliskosc miedzy nimi, a ich wspolne zabawy...Dla mnie mala roznica wieku miedzy rodzenstwem to dobra roznica.

[moofka]

Moja coreczka ma
> dopiero 3 miesiace, a maz juz namawia mnie, abysmy ruszali z
> produkcja nastepnego dziecka juz w przyszlym roku, bo wg niego
za
> 2-3 lata juz nie bedzie nam sie chcialo wracac do etapu
> nieprzespanych nocy i pieluch,


jak dla mnie najbardziej idiotyczny powod do posiadania kolejnego
szybko szybko bedzie z glowy
i drugi - bo potem sie nie bedzie chcialo



&&&& '

[ledzeppelin3]

Z medycznego punktu widzenia między ciążami powinien upłynąć rok
(mniej więcej), o ile poród był drogami natury. Po cięciu ok. dwóch
lat. Chodzi o regenerację macicy po porodzie

[dontteaseme]

Przeapraszm Cie bardzo - ale nie zycze sobie takich komentarzy. Co
to znaczy idiotyczny powod? Czy decydowanie sie na dziecko przy
jednoczesnym braniu pod uwage swoich okolicznosci zyciowych takich
jak praca, juz istniejace dziecko i po prostu - wytrzymalosc
fizyczna i psychiczna - to dla Ciebie idiotyczne podejscie do
sprawy? Jakie podejscie jest wobec tego dla Ciebie nie-idiotyczne?

Moze troche niedokladnie sie wyrazilam - ze nie bedzie nam sie
chcialo wracac do pieluch i neiprzsapanych nocy - ale to ze sie nie
bedzie chcialo nie oznacza przeciez, ze - pragnac potomka i
rodzenstwa dla corki nie zdecydowalibysmy sie na kolejne dziecko,
mimo iz byloby nam za te pare lat trudniej podjac taka decyzje.

Bede wdzieczna za bardziej precyzyjne komenatrze

[moofka]

bardziej precyzyjny
wcale nie jestes pewna czy chcesz, a maz namawia,
bo "potem sie nie bedzie chcialo"
no to uwazam ze to dziwny powód

no chyba

[moofka]

ze masz lat 40 wtedy szybko szybko jest uzasadnione

[ja3h]

moofka napisała:

> Moja coreczka ma
> > dopiero 3 miesiace, a maz juz namawia mnie, abysmy ruszali z
> > produkcja nastepnego dziecka juz w przyszlym roku, bo wg
niego
> za
> > 2-3 lata juz nie bedzie nam sie chcialo wracac do etapu
> > nieprzespanych nocy i pieluch,
>
>
> jak dla mnie najbardziej idiotyczny powod do posiadania kolejnego
> szybko szybko bedzie z glowy
> i drugi - bo potem sie nie bedzie chcialo
>
> a potem wpadka ze dwa razy, hihihi


'

[moofka]

> > a potem wpadka ze dwa razy, hihihi
>
>
kiedy juz sie nie bedzie chcialo? )

maz namawia..,,,heh

[18_lipcowa1]

a maz juz namawia mnie, abysmy ruszali z
> produkcja nastepnego dziecka juz w przyszlym roku, bo wg niego
za
> 2-3 lata juz nie bedzie nam sie chcialo wracac do etapu
> nieprzespanych nocy i pieluch, a bardzo chcielibysmy miec dwoje
> dzieci.


z zasady wiadomo KTO tak naprawde nie przesypia nocy, i KTO siedzi w
pieluchach
facetom fajnie robic dzieci, ale w ciazy chodzisz Ty, rodzisz TY,
potem Ty dochodzisz do siebie i ogolnie na ciebie spada obowiazek
opieki,,,,no chyba ze maz pojdzie na macierzynski?
>


``

[dontteaseme]

Heh, no masz sporo racji... chociaz, jak tak patrze i slucham opinii
czy to znajomych czy nawet poczytuje sobie fora - to moj maz i tak
stosunkowo duzo mi pomaga. Wiem, ze sa faceci ktorzy nawet dziecka
przewinac nie ptrafia - a mojemu nawet 'zdarza' sie wstawc w nocy do
malej, a juz odbijanie po karmieniu czy kapiel to jego stale
obowiazki. Co do przejscia meza na macierzynski - akurat u nas ja
dlugo bylam ta lepiej zarabiajaca strona - przed urodzeneim corki
zarobki sie co prawda mniej w ecej wyrownaly, ale w przyszlosci,
jesli zaczne pracowac tam, gdzie docelowo chcialabym i zamierzam,
rozwazamy taka opcje, ze ja zostalabym z dzieckiem 'tylko' przez
pierwsze 3 miesiace macierzysnkiego (mieszkamy w UK, a tu
macierzysnki trwa o wiele dluzej niz Polsce) - a reszte wzialby on,
a ja wrocilabym do pracy.

[18_lipcowa1]

tez jestem w UK, wiem ze latwiej z macierzynskim, powrotem do pracy,
z finansami, ale gorzej z pomoca. Bo o ile nie masz przy sobie
rodzinym - tak jak w Polsce, mamy, babcie, ciocie itp ktore w razie
co moga Ci pomoc to bedzie ciezko,
Poza tym tak jak pisze, aspekt fizyczny, to ty sie poswiecasz
bardziej, to ty nosisz dziecko, rodzisz, nie ukrywajmy ze bardziej
sie o nie martwisz i niestety w razie rozstania - odpukac, z dziecmi
zostajesz ty i na ciebie spada obowiazek opieki, zalatwienia
przedszkola, odebrania z przedszkola, a mezowie najczeciej sa
weekendowymi tatusiami
twoja decyzja,nie meza, pamietaj

[dontteaseme]

No wlasnie... tak offtopic - niby fajniej w UK, bo macierzynski trwa
az 9 miesiecy (a wkrotce juz 12) i latwiej wrocic do pracy na part-
time ale brak rodziny daje w kosc... Jak musze wyjsc by cokolwiek
zalatwic, a nie moge wziac w dane miejsce dziecka, to maz musi brac
wolne, bo pracuje do 6 a wtedy juz wszystko pozamykane
Zdradzisz, gdzie mieszkasz w UK?

[18_lipcowa1]

dokladnie tak, mam kolezanki dzieciate ktore mowia ze nie ma
porownania z tym jaka pomoc mialy w Polsce i to nie chodzi o
odciazanie czy cos, tylko wlasnie o taka chwile niezaleznosci
kobiety, gdzie facet w pracy a ty masz ochote isc na kawe z
kolezankami albo na fitness i nie mozesz

dlatego to twoja decyzja
mieszkam na poludniu, West Sussex

[dontteaseme]

No tak, czlowiek zajety jak jakis wiceminister co najmniej - nawet
glupia wizyte u fryzjera treba planowac z 2-tygodniowym
wyprzedzeniem. Coz, mamy jeszcze troche czasu na podjecie decyzji -
zobaczymy...

Pozdrawiam z Cambridge

feministka he he:)))

[dorotamakota1]

kto ? ja? nieeee

[18_lipcowa1]

dorotamakota1 napisała:

>

[loola_kr]

Miedzy moimi dziećmi różnica wieku jest 6 lat. Tak dla nas było
wygodniej. Nie przerażał mnie powrót do pieluch - toż to samam
przyjemność a przyjemności trzeba dawkować
Córka była już duża, sama chciała mieć rodzeństwo, "pomagała mi".
Teraz kiedy syn ma 19 miesięcy naprawdę ładnie się z nim bawi, on ja
uwielbia. jest super i nie wyobrażam sobie innej różnicy wieku.
Mam znajomych którzy maja dzieci rok po roku i:
jedna zaszła dość szybko i lekarz powiedział, że powinna usunąć bo
organizm może nie wytrzymać. Nie zrobiła tego ale musiała przestac
karmić. Jest to duże wyzwanie dla rodziców, z tego co widzę, ale jak
juz przeżyje się trzy pierwsze lata to potem rodzeństwo jest
bardziej zżyte i bawią razem. Druga miał ciut większa różnicę, też
jej było ciężko na początku.
Wydaje mi się, że z bliźniakami jest łatwiej bo jednak mają te same
potrzeby a przy różnicy roku to zupełnie inny świat...
I jak nosić starsze dziecko kiedy się jest w ciąży?
Z moich obserwacji wynika, że najgorszy jest początek... a potem są
inne problemy

[29-tka]

Mam jedno dziecko - 2-letnie,
teraz zaluje, ze "od razu" nie zaszlam w druga ciaze, bo im dalej
czas biegnie, tym czuje, ze bardziej sie nie chce...
wiec jesli chcesz mojej rady, starajcie sie jak najwczesniej !

[ania.silenter]

Dobrze, że zastanawiasz się TERAZ. Powiedz mężowi, żeby dobrze to
przemyślał. Z moich doświadczeń wynika (mama dwie córki z różnicą 15
miesięcy), że bardzo ciężko jest do ok. pół roku życia młodszego (u
nas było szczególnie ciężko bo Ada miała przeokropne kolki, ale
przecież nie musi tak być), potem lżej (choć ząbkowała boleśnie).
Ominęła nas trauma związana z raczkowaniem młodszej i włażeniem na
nią przez starszą. Duśka z chodzeniem ruszyła w wieku 17,5 miesaca a
Ola nigdy(!) nie wlazła na raczkującą siostrę. Od roku życia
młodszej dużo się poprawiło bo:
- karmiłam (albo mąż) obie naraz,
- przewijałam obie na raz (Ola robiła już na nocnik, więc pielucha
tylko na noc),
- czytałam na dobranoc obu,
- mąż usypiał i usypia do tej pory obie,
- ubieram obie naraz,
- kąpią się oczywiście jednocześnie
i najważniejsze - bawią się razem.

My z mężem sobie chwalimy taki układ (z tym, że on robi przy
dzieciach tyle samo co ja, co dla mnie jest oczywiste skoro to są
NASZE dzieci a nie tylko moje), ale to my. Każdy ma swój własny
sposób na życie np. moi rodzice też mieli dwoje dzieci ale z różnicą
wieku 11 lat.

[dorotamakota1]

I jak się dogadywaliście jako rodzeństwo z różnicą wieku 11 lat?

[ania.silenter]

dorotamakota1 napisała:

> I jak się dogadywaliście jako rodzeństwo z różnicą wieku 11 lat?


to zupełnie inna bajka...Nie dogadywaliśmy się za bardzo. Za duża
różnica wieku. A może i różnica charakterów.

[wedlowka]

Mogę tylko przypuszczać i mniemać bo mam jedno ale ja bym się nie
zdecydowała. Moje dziecko mimo,że ma już prawie 2 lata potrzebuje
dużo mojej uwagi, czułości (pracuję więc po pracy jestem do jego
pełnej dyspozycji) a z dwójką myśle,że ta uwaga byłaby bardziej
skierowana na mniejsze dziecko na czym ucierpiało by starsze.

[sloneczko2812]

Ja sobie nie wyobrażam teraz drugiego dziecka. Mam synka w wieku 16
mies i czuję się "uwiązana" co dopiero przy dwójce dzieci. Z tak
małą różnicą wieku (rok po roku) trzeba wszystko policzyć razy 2 i
nie chodzi tu tylko o finanse, ale o wytrzymałość psychiczną. Ja mam
takiego typowego bliźniaka z czerwca i to są dwa różne charaktery,
raz jest aniołkiem, a raz diabołkiem i potrafi tak nieźle umęczyć,
że nie raz dobra organizacja wysiada po prostu. Zresztą zobaczysz
jak zacznie chodzić. Przez pierwszy rok moj synek tylko leżał, spał,
jadł i siedział, a odkąd chodzi to trzeba mieć go na uwadze non
stop. Do tego doliczyć spacery, nie wyobrażam sobie przy dwójce
małych dzeci, bo mój jeszcze w dalszą wyprawę jeździ wózkiem, a z
niemowlakiem i 1,5 rocz. dzieckiem?Po prostu ciekawie musi być.To
samo dotyczy zakupów. Jesli gotuję, jestem w domu tylko z dzieckiem
i nagle czegoś mi zabraknie, ubieram szybko synka i wychodzę do
sklepu, a przy dwójce?Ile czasu by mi to zeszło. Dlatego też bardzo
ale to bardzo nisko się kłaniam tym mamom (oraz podziwiam) które
dają sobie radę przy dzieciach z małą różnicą wieku i nie wygladają
na umęczone.
Pozdr. Zrobisz jak uważasz.

no pewnie, że się da :)

[jusytka]

Początki nie są łatwe, ale później dostrzeżesz same zalety małej różnicy wieku

[rotera]

mama dwojki, roczniak i 3,5 latek, roznica 2,5mies
roznice chcialam mniejsza, nie zabezpieczalismy sie ani razu, moj
organizm nie byl gotow i sam zdecydowal kiedy
moze podsumuje to co mi sie rzucilo w oczy z wczesniejszych postow
-co do noszenia, to jak ciaza przebiega normalnie, nie ma
ograniczen, ja w 9 mies nosilam swojego 15kg synka, oczywiscie z
umiarem, ale to raczej z checi nauczenia go ze po to ma nozki niz bo
nie chcialam/nie moglam/nie mialam sily
-poczatki ciazy- u mnie spanie, byly trudne, bo zasypialam bez
kontroli a dwulatek z tego korzystal ile wlazlo, jak mnie bralo
zamykalam sie z nim u niego w pokoju tak zeby nie mial dostepu do
kuchni, łazienki
-pieluchy w dzien zlikwidowalam w wieku 3 lat, jak mlodszy mial juz
6mis, poto zeby bylo mi wygodnie, zebym z karmieniem przy piersi nie
leciala wycierac kupy, po to zeby starszy sam zobaczyl, ze niektore
rzeczy sa przywilejem jak sikanie, chodzenie itp
- wozek, graco podwojny, nazywa sie nawet rok po roku, zwrotny,
lekki. spacery to nie problem, teraz zaczyna byc, bo zaden nie chce
juz w wozku siedziec, a na rowerki za zimno, ale sanki podwojne tez
namierzylam
-zakupy, wycieczki - ja na rowerze do roweru przyczepka dla dwojki

zmeczenie przy mniejszej roznicy wieku byloby mniejsze w dzien, bo
jak sie ma jedno dziecko to mozna cos zrobic, odpoczac jak dziecko
spi, moj starszy spal tylko przez pierwsze 2mies zycia mlodszego,
potem nagle zrezygnowal, wiec nawet jak mlodszy spi to starszy jest
na nogach caly dzien i wyczekuje czasu kiedy braciszek spi bo to
JEGO czas

mlodszy tak jak i starszy chodzi od 8mies zycia, wiec szybko,
starszy nigdy nie nadepnal mlodszego, za to szybko nauczyl sie
odkladac swoje skarby wyzej, bo mlodszy chodzi i wszystko w raczki,
wie tez i pilnuje malych rzeczy

mysle ze dobrze sie stalo u mnie ze tak roznica wieku, to co
nauczylam starszego procentuje i bardzo ulatwia mi zycie. Starszy
jest opiekinczy, delikatny, sprwdza czy brat sie nie obudzil, daje
mu pic, przeprasza go, ustepuje (do czasu)
przy mniejszej roznicy w zaleznosci jak sie rozwijaja dzieci mogloby
byc ciezej...no bo moi obaj chodzili jak mieli 8 mies, ale starszy w
wieku 8 mies mial nawet zeby4, mlodszy ma rok i dopiero jedynki i
tak mozna porownywac we wszystkim, akurat zlozylo mi sie na korzysc,
ale co gdyby bylo odwrotnie i to mlodszy mial potworne kolki i
zabkowanie do 8 mies, a ja sama w domu, co byloby ze starszym w tym
czasie jak nosilabym mlodszego?

nie obraz sie, ale jako mama jetes jeszcze troche 'zielona'. nie
jest to zadna zlosliwosc, myslisz tak jak i ja myslalam majac 3 mies
dziecko, problemy dopiero sie zaczynaja, pomysl o drugim na powaznie
po zabkowaniu, raczkowaniu, pierwszym zapaleniu oskrzeli,
chodzeniu....o buncie dwulatka juz nie wspomne
Ty piszesz juz
> chodzacym ale nadal bardzo absorbujacym brzdacem<
to jest okres masakra, wszystko sciagnie wezmi, połknie, wetknie,
poliże, przez jakies 4mies oczy dookola glowy 24/7, potem zaczyna
wiecej rozumiec, wiec juz pewnych rzeczy nie robi i niech nawet
mlodsze bedzie aniolem, ale sama w domu, karmisz noworodka, a 1,5
roczniak lize sobie w pokoju obok kontakt i wywala z doniczki ziemie
zawziecie wcierajac ja sobie w spodenki...
takie 1,5 dziecko jeszcze nie mowi komunikatywnie, wiec czesto jest
złe, krzyczy jak nie moze sie dogadac, przechodzi okres probowania
tzn jak np bede walil w podloge i juz, i nie wytlumaczysz ze nie
wolno za pierwszym razem, nie zaszantazujesz kara, nie zalagodzisz
mowiac dziedzius usnie to porobimy cos tylko razem..., bedzie walil
i juz
to jest do zrobienia, tylko czy Ty 'widzisz' jak wyglada dzien i noc
godzina po godzinie...

[asia_i_p]

Myślę, że powinnaś być egoistką i myśleć o tym, jak tobie i mężowi
będzie najwygodniej, bo co do relacji między dziećmi naprawdę trudno
przewidzieć jak to będzie.
Między moją siostra i mną jest 10 lat (ja jestem starsza) i po
początkowym okresie matkowania z mojej strony i przejściowym okresie
kłopotów z dogadaniem, od dobrych kilku lat jesteśmy najlepszymi
przyjaciółkami. I nie mam na myśli tylko tego, że się nie kłócimy,
chociaż to też - ostatni raz pokłóciłam się z nią jak miała 7 czy 8
lat (teraz ma 21). My się naprawdę serdecznie przyjaźnimy, dużo
gadamy i o swoich sprawach (jak z nikim innym, z wyjątkiem mojego
męża i jej narzeczonego), i o życiu w ogóle.
Między moimi siostrami przyrodnimi jest 15 miesięcy i na razie jest
praktycznie stała wojna (jedna 10 druga 11 lat). I to brzydka wojna,
a pomiędzy bitwami stosunki w najlepszym razie koleżeńskie, żadnego
wspólnego frontu, gotowości do pomocy czy takich tam. Czyli różnie
to bywa.

[loola_kr]

Tak, różnie to bywa miedzy rodzeństwem...
Między mną a moją siostrą jest 5 lat różnicy i super się dogadujemy, moja
koleżanka ma 5 lat starszą siostrę i w ogóle ze sobą nie rozmawiają, widują się
na Wigilii a mieszkają w tym samym mieście.... może to błąd rodziców?

[yenna_m]

roznica wieku - 21 miesiecy

z perspektywy czasu moge ocenic start w takie matkowanie jako
ekstremalne doswiadczenie

ciezko bylo

jesli idzie o pozniejszy kontakt - to jest roznie. Dzieci
rywalizuja o te same rzeczy (bo wiek podobny), leją się, kłócą (ale
to pewnie wynika u nas tez z dzielenia pokoju z bratem). I to tez
jest dosc ekstremalne doswiadczenie (zjawisko objawilo sie niedawno,
gdy starszak zaczal sie zblizac do 7 lat, a mlodszy skonczyl 5).

Wydaje mi sie, ze wieksza roznica jest lepsza i dla dzieci i dla
matki.

Ale jak sie nie ma co sie lubi, to sie lubi, co sie ma

Wiec wychwalam sytuacje.
No, super jest

[mieszkowamama]

Moje dziecko ma 4 lata, a my dopiero zapragnęliśmy oboje drugiego,
kiedy syn stał się bardziej samodzielny, mniej absorbujący....
dopiero zatęskniliśmy za niemowlakiem w domu