Muszę się wyżalić-długie

[martapolocz]

Witam Was bardzo serdecznie. Jestem mamą trójki dzieci: najstarsza
córka skończy w maju 6 lat, a bliźniaki(parka) mają 20
miesięcy.Przez pierwsze parę miesięcy po urodzeniu maluchów było w
miarę dobrze, cieszyłam się, ze nie dopadła mnie depresja, radziłam
sobie super, wszystko sobie zorganizowałam tak, zeby jak najmniej
korzystać z pomocy mamy i teściowej, bo wprowadzały zamieszanie w
mój poukładany świat.Poza tym chciałam wszystkim udowodnić, ze dam
radę, że panuję nad wszystkim.Bliźniaki zaczęły chorować i tak od
kiedy skończyły 4 miesiące co 2 miesiace mamy "szpital", zapalenia
oskrzeli, trzydniówka, ospa u całej trójki(najstarsza zaraziła się w
przedszkolu),"jelitówki" ,do tego córka (bliźniaczka)ma Azs, a więc
dieta , maści, leki.... -Wczoraj byłam z nią u lekarza i dostała
skierowanie do szpitala na badania(podejrzenie choroby
Hirschsprunga).
Kurcze nie wiem , czy te choroby u nas kiedyś sie skończą.
Do tego wszystkiego ostatnio zaczęliśmy przeszkadzać sąsiadom z dołu-
strsi ludzie gdzieś około 60-tki, którzy całe dnie spędzaja w domu,
rzadko gdziekolwiek wychodzą.Mieszkaja z córka, która pracuje na
zmiany, w tym także nocen i w dzień chciałaby sie wyspać, a tu się
nie da. Staram sie jak najwiecej bawić z maluchami , ale czsami sie
nie da, przebieram np. jedno a drugie zaczyna rzucam klockiem.
Rozumiem ich, nie mam pretensji, ale przecież nikt tego nie robi
złośliwie, zeby uprzykrzyć im życie.
Mąż(bardzo mi pomaga, chociaż też ma czasami dość) twierdzi, że za
bardzo sie wszystkim przejmuję. Nie przemawia to do mnie, bo jestem
akurat z tych "przejmujących się"wszystkim i wszystkimi.
Mam czasami takie momenty jakbym zaraz miała eksplodować z nerwów,
tyle tego wszystkiego się zbiera we mnie.
Czy macie też czsami takie "stany", czy to moze ze mną jest coś nie
tak?Pozdrawiam.

Jedno pytanie...

[kali_pso]

..kiedy ostatnio zrobiłaś coś tylko dla siebie?
Przyjęcie pomocy od innych to nie jest katastrofa..chciażby póxniej
miało sie herbaty szukać tydzień
Zbyt dużo masz na głowie, aby od czasu do czasu nie pozwolić sobie
na małe pieszczoty w postaci np. pobycia samej i nic nierobienia
PPPPPPPPPP

[mawika1967]

Witaj w klubie.ja też tak mam.Teżprzejmuję sięwszystkim iwszystkimi .To juz
taki charakter .Co jakiś czas probowałam coś z tym zrobić jak już nie
wyrabiałam na zakrętach.Moj najdłuższy bunt twał 1 dzień. Jutro okazywało
się że rodzina jest najwazniejsza.Wszysko musiało być zrobione naj...Swoje Ja
ciągle odkładam na potem (zdrowie,zainteresowania.SIEBIE?)Przecież ja niemam
czasu.Troje dzieci w tym jedno niepełnosprawne,ciagle ktoś choruje. Ale nie ja.
Ja niemam czasu.Może w wakacje? może w ferie zimowe. Może jutro mąż mi więcej
pomoże?.i tak latami.I Dziś się budzę i wiem że już dłuzej naprawdę nie
wytrzymam.Czterdziecha na karku.Maż zamiast mi pomagać siedzi przed komputerem
lub telewizorem.On zawsze ma czas.Moje zdrowie ?szkoda gadać.Deprecha taka jak
stąd do tamtąd.Dziś znow postanawiam coś z tym zrobić.Odnależdż Siebie.Z tą
myslą idę spać.Ale czy jutro znow nieokaże się że wszyscy są ważniejsi
odemnie.pozdrawiam Cię serdeczn ie i twoje skrzaty.

[wedlowka]

Jesteś zmęczona do tego dochodzi ciągły stres (znam to) więc i tak
podziwiam cię,że tak się świetnie trzymasz. Jeśli możesz poproś
kogoś o pomoc będzie ci wtedy lżej. Przynajmniej raz w tygodniu zrób
coś co cię zrelaksuje:kino,teatr,kawa z przyjaciółką. I bądź dobrej
myśli,że wszystko będzie dobrze-czego z całych sił ci życzę.

[edi761]

hej
ja nie mam az tyle na glowie co ty bo tylko jednego smrodka i tez
nie wyrabiam dzisiaj dodatkowo pozarlam sie z mezem bo maly
strasznie plakal w aucie a bylismy w trasie.zadne z nas nie umialo
sie przyznac ze nie radzi sobie czasami ze stresem i nowa sytuacje
(maly ma 4 mc)i wrzeszczymy na siebie,nad dzieckiem(teraz ja
musialam sie wyzalic)wiec ty jestes na dobrej drodze bo mowisz o tym
ze jest ci ciezko-i dobrze!Moja rada popros o pomoc kogos koniecznie
a jesli czesciej potrzebujesz kogos do pomocy to wez nianie -nie
walcz ze smrodkami sama!!! dzieci to caly nasz swiat ale przeciez
nie samym smrodkiem czlowiek zyje..."sciskam

[martapolocz]

Dziękuję Wam za odpowiedzi i za słowa, które dodały mi otuchy.
W zeszły piątek obudziłam się i stwierdziłam, że mam wszystkiego
dość,poprosiłam mamę, spakowałam się, zapytałam męża , czy nie ma
nic naprzeciw i pojechałam w siną dal. Pierwszy raz od niepamiętnych
czasów jechałam pociągiem, nie miałam zarezerwowanego pokoju, pogoda
była wstretna, ale było super. Naprawdę polecam 3 dni spokoju,
wyspałam się za wszystkie czasy, spokojnie wykąpałam, umyłam włosy,
bez ciągłego walenia do drzwi lub nasłuchiwania, czy dzieciaki się
już obudziły. Obiadki w knajpkach, kawka , ciasteczka w kawiarni,
bosko. Okazuje się, ze tak mało człowiekowi trzeba , zeby lepiej się
poczuł. A najlepsze jest to , ze nie potrzebowałam towarzystwa, było
mi dobrze ze sobą. Także polecam wam taki weekend, jeśli oczywiscie
możecie sobie na to pozwolić(z kim zostawić dzieci)

[agniech30]

Dobrze Cię rozumiem, też mam czasami ochotę uciec na koniec
świata... Fajnie, jak się to udaje chociaż raz w roku Ja się wtedy
wybieram na narty - sama. Nie potrzebuję towarzystwa, wystarczy mi
śnieg i góry.
Co do chorób to jedyne, czym mogę Cię pocieszyc to to, że z czasem
dzieci z tego wyrastają... Moje dziewczynki mają 5 i 8 lat i po raz
pierwszy nie są chore (żadna!) już ponad trzy miesiące. Tfu, tfu,
żebym nie zapeszyła. Bo do tej pory to w zasadzie nie było przerw
dłuższych niż miesiąc. Zawsze któraś coś przywlekła z przedszkola
lub szkoły, po czym zarażała się jedna od drugiej. Jeszcze pół biedy
było, jak były chore równocześnie, ale jak jedna kończyła, a druga
zaczynała, to ciągnęło się to miesiącami. Ale dzieci z czasem się
uodparniają, mimo wszystko. Jeszcze tylko jakieś trzy lata przed
Tobą...
Natomiast co do eksplozji z nerwów, to mi osobiście znacznie pomogło
odstawienie tabletek (a potem plasterków) antykoncepcyjnych.
Niestety, hormonalna antykoncepcja wybitnie mi nie służy - właśnie
głównie ze względu na samopoczucie. Ciągle chodziłam nabuzowana i
wybuchałam o byle bzdet, kompletnie nie panowałam nad nerwami. A
cały czas zrzucałam to na karb przemęczenia domem i dziecmi. Pewnie
jedno drugiemu pomagało, ale wyraźnie mi się poprawiło po
odstawieniu hormonów.
Pozdrawiam Cię i pocieszam - też mam "takie stany" )