Nie mam gdzie się wyżalić

[ipola]

Nie mam gdzie się wyżalić, więc idę do was.
Od dłuższego czasu jestem w podłym nastroju. Mam wrażenie, że moje
życie jest bez sensu, nie ma w nim żadnych przyjemności. Czuję
straszną pustkę. Miotam się pomiędzy nielubianą pracą (szukam nowej,
byłam na kilku rozmowach, ale pomimo, że wypadłam dobrze, pracę
dostali znajomi osób już tam pracujących, niekoniecznie zgodnie z
kompetencjami, ale to już inny temat), a domem - pracami domowymi,
opieką nad dziećmi. Kiedy przychodzi weekend nadrabiam w soboty
zaległości z całego tygodnia (większe sprzątanie, pranie, zakupy,
załatwianie różnych spraw, których nie da się załatwić w tygodniu),
w niedzielę idziemy do kościoła, potem spacer, obiad, prasowanie,
gotowanie obiadu na następne dni. Jak w kieracie. Ponadto mój mąż
awansował w pracy, żyje tylko nią, wychodzi na spotkania, kolacje,
integracje, stałam się dla niego obojętna. Czuję się fatalnie, gdyby
nie praca, nie wychodziłabym z domu. Miałam kiedyś depresję, boję
się, że wróciła. Nic mnie nie cieszy, nie mogę się skupić na
czytaniu, czy oglądaniu tv, czasem mam wrażenie, że wybuchnę płaczem.
Czuję się nic nie warta.

[mala_kobieta3]

Nie myśl że depresja może wrócić. Uwierz w siebie, jesteś silna, to
okres przejściowy. Musisz porozmawiać z mężem, tak od serca. Napewno
się cieszysz że mąż awansował, kaski więcej, od dowartościowany ale
nie może byc tak żebyś Ty to odczuła w Waszych relacjach. Dlaczego
piszesz, że stałaś się dla niego obojętna? Skup się na swojej pracy,
pomyśl tylko o samych plusach, poproś mężąą o pomoc w domu, ustal
sobie jakies popludnie tylko dla siebie. Wyjdz z domu. Zaplanuj
sobie jakies spotkanie, bibloteka muzyczna ( jak nie masz ochoty z
kims gadac) spacer, a może jakies zmęczenie fizyczne? - basem fitnes
( wtedy psychika zdrowieje ) . Nie poddawaj się, uśmiechnij się do
kolorowych liści, weż dzieci - poszukaj jesieni i z nimi sie pobaw,
poczytaj , a z robotą poczekaj jak on wroci i zrobcie to razem kiedy
dzieci np ogladaja dobranockę. Zycze powodzenia i duzo optymizmu,
bedzie dobrze, ale wciagnij szybko swojego mężulka do zycia
rodzinnego, ktore nie tylko dotyczy przyjemnych spraw ( np. awans)

[mala_kobieta3]

Jeszcze sobie coć przypomniałam. Kiedy miałam podobne problemy -
siłę czerpałam z faktu że mam dzieci. Teraz po wielu latach ( nie
mam zadnych problemów ) dzieci mi to swoją miłością wynagrodziły z
nawiązką.

[skoobus]

Mogę Cie tylko pocieszyć, że nie jestes jedyna. Mam to samo, żyć mi się nie chce!

[driadea]

Niech mąż zajmie się gotowaniem obiadu w niedzielę (wtedy chyba nie pracuje?), a
ty idź w tym czasie w ramach wolontariatu na oddział onkologii dziecięcej. Od
razu docenisz to, co masz i uznasz, że nie masz żadnych, poza wydumanymi,
problemów... A przy okazji umilisz życie chorym dzieciom...

[ipola]

Nie mogę się do niczego zmobilizować. Wszystko działa mi na nerwy.

[sanna.i]

Dać ci nr do dobrego psychologa? Bo obawiam się,że nic więcej nie pomoże.

[ipola]

Skąd jesteś?
Zdaję sobie sprawę, że inni mają gorzej, że mam fajne dzieci, ale co
z tego, skoro ta świadomość nie jest źródłem żadnego optymizmu.

[sanna.i]

Z W-wy - urządza cię to?

A może

[sanciasancia]

pojedź gdzieś na wakacje. Ewidentnie tylko pracujesz i pracujesz, wakacje by Ci
się przydały.

[gacusia1]

Powinnas pojsc do lekarza bo ten stan tylko sie poglebia i do tego
jesien,wkrotce zima...

[malgkrzys]

Sorry,ze tak bez porad typu:porozmawiaj,mysl pozytywnie...to
wszystko jest wazne,ale jesli mialas depresje nie czekaj zbyt
dlugo.zwroc sie do lekarza.ona lubi wracac niestety a z
objawow,ktore podajesz to nie tylko obnizony nasroj,i nie boj
sie,czasem rozmowa ze specjalista pomaga a on zdecydje czy to nawrot
i czy potrzbne sa leki.Tak medycznie.Bo jestem medyczna.Z ajkiego
jestes miasta?

[mamabuly]

Jak to nie jesteś nic warta? Czy to nie ty sama sobie to wmawiasz?
Masz dom dzieci rodzinę, pracę która cie unieszcześliwia ale to da
się zmienić.
Po pierwsze zastanów się nad jakąś pomocą do domu skoro mąż awansował
może was na to stać? przeanalizuj to.
A propos pracy, być może będąc w takim stanie świadomości, ty sama,
podswiadomie, mówisz tym potencjalnym pracodawcom "nie jestem nic
warta".
Pomyśl,że to ty jesteś pierwszoplanową bohaterką w tym scenariuszu,
które napisało ci życie i jeżeli sama nad tym nie popracujesz to nic
się nie zmieni. Może mąż ladaco też odczytuje te depresyjne sygnały i
przestraszony wybywa? (choć nie zamierzam go bronić, wręcz idea ta
jest mi wstrętną).
Pomyśl co sama możesz dla siebie zrobić wykorzystaj wszystkie
możliwości i załatw sobie pomoc w domu. Wyluzuj, masz partnera on nie
ma prawa na ciebie zwalać wszystkich obowiązków.
trzymaj się ciepło dziewczyno! gorąco pozdrawiam

[anmala]

Szukaj i nie poddawaj się. Parę miesięcy temu byłam w podobnej sytuacji,
wstawałam bardzo wcześnie rano, widziała dzieci jak spały czasami budziły się
jak wychodziłam i wtedy był płacz mamusi posiedź przy nas. Jechałam do pracy ,
pracowałam wychodziłam z niej jechałam godzinę albo i dłużej do domu. Był już
wieczór, dosłownie jak automat, dom praca dom praca. Poranne wstawanie to
koszmar, parę razy wymiotowałam, dźwięk budzika to jakby pznokciami drapać po
tablicy brrr. Jedynym wyjściem była zmiana pracy. Szukałam długo założenie było
blisko domu. Szukałam i szukałam po jednej rozmowie wyszłam bardzo zadowolona
gościu miał się odezwać za tydzień i się nie odezwał. Czułam się jakbym wykopała
wielki dół, totalnie bez siły, bez życia bez jakiejkolwiek chęci na nie. Byłam w
takim stanie, że miałam ochotę rzucić pracę tak z dnia na dzień po 12 latach, po
prostu do niej nie iść. I wiesz dostałam tę pracę. Cały stres niechęć minęły,
wszystko jak ręką odjął. Odżyłam.

Chcę ci tylko napisać,żebyś nie rezygnowała nie poddawała się i szukała zmian.
Przychodzą ale musisz o nie walczyć. Walcz o siebie o swoje dobre samopoczucie i
nie poddawaj się. Im więcej będziesz wysyłała CV tym masz większą szanse na
zmianę. Wierzę, że ci się uda.

Ania

[ipola]

Mam podobnie. Czasem chcę rzucić w diabły tę robotę, tak z dnia na
dzień, ale jestem zbyt rozsądna na taki krok. Codziennie przeglądam
oferty pracy, zwłaszcza w mojej miejscowości, bo teraz dojeżdżam i
ten dojazd zajmuje mi średnio 1,5 godz. w jedną stronę.