Pogoda ducha

[lila1974]

Mimo bardzo późnej pory, gęba mi się śmieje - kątem oka oglądałam
Uwagę a w niej reportaz o prof. Miodku.

Jakim cudownym darem jest pogoda ducha!
Patrzyłam na niego i bezwiednie uśmiech mi się rozszerzał.
Tacy ludzie to dla mnie sól ziemi i kwintesencja człowieczeństwa.

A na koniec usłyszałam coś, co mi się bardzo spodobało - podobno
ojciec powiedział kiedyś do małego wówczas Miodka: "synu idź do
ludzi z pogodną twarzą".

Jakże lżej się żyje w otoczeniu takich ludzi.

I w tym miejscu chciałabym oddać ukłon w stronę jednego z moich
wykładowców, panu mgr Ryszardowi Kotli - ma dokładnie tę samą cechę
pogodę ducha i nieziemską wręcz wyrozumiałość dla ludzkich uchybień.

[morgen_stern]

Nie chwaląc się, ale właśnie ja należę do osób uśmiechniętych i pogodnych,
malkontentów nie lubię.
Oczywiście to nie wyklucza tego, że czasem się powyżalam przyjaciółce, ale
przeważnie gęba mi się śmieje

[mathiola]

prof. Miodka uwielbiam.
Pogodę ducha staram się zachowywać, choć czasem to trudne

[paris4]

Też lubię takich ludzi mieć dookoła siebie. Choć u mnie z pogodą
ducha raczej na bakier
A lila mgr Kotla był też moim wykładowcą - i popieram - super
człowiek

[deodyma]

ja tez z tych, co to sie ciagle smieja od ucha do ucha moze to wlasnie dlatego
przyjaciele i rodzina lubia przebywac w moim towarzystwie? lubie smiac sie,
zartowac. od czasu do czasu mam zly dzien, ale kto ich nie ma