czy jestem (będę) wyrodną matką?

a lat masz...? nt.

[fantasmagorii]

[kitka20061]

Czytając Twój post po pierwsze zastanawiam się czy to dziecko było chciane i planowane, czy przydarzyło sie lub tak trzeba, bo rodzina się domaga?
Z drugiej jednak strony coś mi mówi, że jednak jesteś normalną przyszłą mamuśką, tylko troche w inny sposób (mniejszosciowy) podchodzisz do macierzyństwa, co wcale nie jest nienormalne i złe.
Ja tez nie umiałam i nadal nie umiem (mam 3-letnią córcie) piać na widok innych dzieci. Drażni mnie jak inni gadają jaka piękna i.t.d., bo ja nie umiem się tym odwzajemnić, albo poprostu tak nie uważam i nigdy nie uważałam o ich dzieciach. Dziecko jak dziecko - każde inne, ale raczej każde normalne. Co do płaczącego dziecka, jak moje płakało, a do roku robiło to ciągle, to myślałam że cholery dostanę. Macierzyństwo zaczeło mi sprawiać radoche dopiero jak dziecko sie usamodzielniło i można się było z nim normalnie porozumieć. Mnie do szłau doprowadzały te wszystkie mądre doradzające mamuśki, babcie i najmądrzejsze niemamuśki, które wszystko najlepiej wiedziały, a ja i tak wiedziałam, że wszystko bede robic po swojemu. Wszystkie wróżyły mi chłopca (na USG niestety nie było widać), a wyszła dziewczynka
Dzisiaj doprowadają mnie do szału wszyscy, co mi pierdzielą ze robię dziecku krzywde, bo wraz z męzem nie chcemy miec wiecej dzieci. Ja się nie wpierdzielam w te rodziny które mają 2, 3 czy nawet 6 dzieci. Kazdy ma tyle ile lubi. Ja chcę być szcześliwa, bo nie zyje tylko dla dziecka. Mam pasje i chcę ją realizowac, a nie tylko bawic sie w pieluszki i przecierane zupki. Jak ja będę szczesliwa to i dziecko bedzie.
Bardzo dobrze, ze podchodzisz do tej sprawy racjonalnie. dziecko nie jest pępkiem świata, jest tylko kolejnym członkiem rodziny i nie ma sie nad czym rozpływać. Ono ma być szcześliwe, ale my równiez.

[croyance]

tylko troche w inny sposób (mniejszosciowy) podchodzisz do
macierzyństwa, co wcale nie jest nienormalne i złe.

Bo ja w ogole mysle, ze takie wlasnie podejscie kobiety mialy przez
tysiace lat - to jest w sumie nowosc, ze macierzynstwo ma byc dla
kobiety spelnieniem i Bog wie czym, wczesniej chodzilo raczej o
przedluzenie gatunku, splodzenie dziedzica etc.

[ifo-nek]

nie będziesz
w pierwszej ciąży przechodziłam to samo, co Ty, a teraz, będąc w drugiej (i
ostatniej), mam te same odczucia. Obie planowane. I nadal nie widzę ŻADNEGO
mistycyzmu w swoim brzuchu....
I tylko nie mogę się doczekać, kiedy moja teściowa marząca o kolejnym wnuku (bo
będzie druga dziewucha zwana "Młodszą", w odróżnieniu od starszej "Młodej"),
zapyta się, kiedy będzie wnuczek....

Trzymam kciuki za powodzenie w wytrwaniu w "zdrowym rozsądku", a to czasami jest
trudne

[jurek.powiatowy]

Nie napisałaś ile masz lat, co robisz w życiu, w jakim momencie Twojego życia
nastąpiła ciąża. Nie piszesz też o tym, jak układa lub układało Ci się z
partnerem, ile miałaś związków przed itp. Jaka jest Twoja sytuacja materialna,
zawodowa.

Jest wiele czynników, które mogą wpływać na taki obraz Twoich emocji.

[minerwamcg]

jurek.powiatowy napisał:

> Nie napisałaś ile masz lat, co robisz w życiu, w jakim momencie
Twojego życia
> nastąpiła ciąża. Nie piszesz też o tym, jak układa lub układało Ci
się z
> partnerem, ile miałaś związków przed itp. Jaka jest Twoja sytuacja
materialna,
> zawodowa.

Tak, tak, jeszcze koniecznie numer buta, ulubiona część bielizny i
kolor zasłon w sypialni. Ludzkie wścibstwo nie zna granic.

[jurek.powiatowy]

Tu nie chodzi o wścibstwo, przecież ja nawet nie znam autorki postu. Chcę po
prostu przekazać, że jeżeli coś w naszym organizmie dzieje się na przekór
naturalnym instynktom, to muszą być ku temu jakieś powody. Czasem jest tak, że
kobieta boi się, że po porodzie nie będzie mogła wrócić do pracy. Wówczas
macierzyństwo staje się dla niej czymś niechcianym. Itp.

[dominik.olsztyn]

jurek.powiatowy napisał:

>
> Tu nie chodzi o wścibstwo, przecież ja nawet nie znam autorki postu. Chcę po
> prostu przekazać, że jeżeli coś w naszym organizmie dzieje się na przekór
> naturalnym instynktom, to muszą być ku temu jakieś powody. Czasem jest tak, że
> kobieta boi się, że po porodzie nie będzie mogła wrócić do pracy. Wówczas
> macierzyństwo staje się dla niej czymś niechcianym. Itp.
>
A ja sądzę, że autorka tego wątku pewnie za młodu oglądała filmy porno. Do tego
piła heroinę, wąchała haszysz i jeszcze kłamała na spowiedzi. Mam nadzieję, że
chociaż troszeczkę utwierdziłem Cię w Twoim powiatowym oglądzie świata.

[marghe_72]

Poczekaj aż urodzisz
Tez maiłam mnóstwo teorii.. przed i w czasie ciąży.
Potem, jakimś dziwnym trafem, wszystko przewróciło się do góry
nogami

Proponuje PEKiP

[minkat]

Na wstepie: nie uwazam ze musisz byc zachwycona kazdym napotkanym dzieckiem, aby
byc dobra mama dla wlasnego.

Nie wiem jak PEKiP nazywa sie w Polsce, ale to prowadzony w krajach
niemieckojezycznych program majacy na celu nauczenie rodzicow co robic z
dziecmi. Nie mam na mysli przewijanie itp, tylko zabaw i interakcji z dziecmi od
4 tygodnia zycia, dbanie o emocjonalny rozwoj dziecka( takie pokazywanie
rodzicom, ze jek sie usmiechna, to niemowle odwzajemnia ten usmiech itp.).
Nie mam pojecia, czy cos podobnego jest prowdzone w Polsce, ale moglabys popytac
w jakiejs poradni psychologicznej.
Znam przypadek kobiety, ktora nagle, niespodziewanie zaszla w ciaze(byla
przekonana, ze nie moze) i absolutnie nie potrafila cieszyc sie z faktu, ze ma
dziecko. Nie miala z nim zadnej wiezi. Dziecko bylo oporzadzone, ale
emocjonalnie zaniedbane. Po jakims czasie problem sie rozwiazal i teraz jest
swietna mama.

Powodzenia!
www.familienhandbuch.de/cmain/f_Fachbeitrag/a_Familienbildung/s_2036.html

[marychna31]

> Do wszystkiego podchodzę zdroworosądkowo i
Nieobecność ojca dziecka podczas porodu nie ma nic wspólnego ze
zdrowym rozsądkiem. To jak granie w rosyjską ruletkę. Z reguły
personel medyczny ma rodzącą gdzieś. Oczywiście zdarzają się wyjatki
ale liczenie na taki wyjatego to własnie rosyjska ruletka.

Podczas porodu nie dzieje się nic, czego normalny, zdrowy mężczyzna
nie mógłby znieść bez uszczerbku na zdrowi psychicznym.
Jesli się tak nad sobą roztkliwia i pieści sie ze sobą, ze w tak
ważnej (najważniejszej?) chwili dla dziecka nie potrafi stanąć na
wysokości zadania to jest to bardzo źle rokujące.

Jesli chce być ojcem niech szybko weźmie się w garść i zrobi to co
do niego należy. Stawką jest życie lub zdrowie jego dziecka. I
uwierz mi, ze ja niestety bardzo dokładnie wiem, o czym piszę.

Choć wolałabym nie mieć takich doświadzeń.

Mój mąż był przy porodzie, siłą do mnie targał raczące się kawką i
czekoladkami położne a i to nie wystarczyło.

[zoofka]

Boże jakie teorie
jak czytam takie głupoty to nie wiem czy śmiac się czy płakać.
Rosyjska ruletka napisz od razu że szpital to mordownia, w której
personel tylko czycha żeby zrobić rodzącej krzywdę, kiedy jej męza
rycerza nie ma w pobliżu

[moofka]

zoofka napisała:

> Boże jakie teorie
> jak czytam takie głupoty to nie wiem czy śmiac się czy płakać.
> Rosyjska ruletka napisz od razu że szpital to mordownia, w której
> personel tylko czycha żeby zrobić rodzącej krzywdę, kiedy jej męza
> rycerza nie ma w pobliżu
>

to zart byl ironiczny taki?
mnie to srednio bawi
a majac za soba dwa porody zgadzam sie z marychna w kazdym slowie
jak nie zadbasz o odpowiednia opieke sama i trafisz na wredne polozne mozesz wyc
24 godziny i pies z kulawa noga sie do ciebie nie pofatyguje
a ich wcale tak malo nie jest, niestety
czy ty juz urodzilas, ze taka ufnosc pokladasz w przypadkowym personelu z dyzuru?

[mimi07]

nie będziesz. Miałam tak samo. W kazdym punkcie przez ciebie opisanym.
"Miauczenia" i roztkliwiania niektórych mam /oraz kombatanckie wpomnienia o
porodach tudzież 1000 tzw dobrych rad/ denerwują mnie stale. Przed ciązą, w
trakcie i po porodzie.
I tez nie uwazam ciazy za cudowny okres. Wręcz przeciwnie.Po prostu trzeba było
przez to przejśc, bez dorabiania ideologii.
pozdrawiam
Jako matka bedziesz ok.

Robisz wrażenie rozsądnej dziewczyny

[mortirollo]

Więc tym bardziej Cię szkoda - mogłaś jeszcze pożyć (

[sleepysheep]

Co prawda nie można zakładać, że Twój aktualny stosunek do dzieci nigdy się nie
zmieni (znam zarówno takie osoby, którym się to zmieniło, jak i takie, którym
tak zostało) - no ale jeśli się nie zmieni, to warto sobie zadać pytanie, czy w
ogóle jest sens, żebyś miała dzieci? Minęły już czasy, gdy był to jedyny sens i
cel życia każdego człowieka Posiadanie dziecka, choć wielu nadal może wydawać
się to co najmniej dziwne, nie jest obowiązkiem i osobiście nie widzę nic złego
w tym, jeśli ktoś po prostu dziecka mieć nie chce (niezależnie od powodu).

[hellious]

Nie podniecalam sie, nie glaskalam brzucha, nie spiewalam mu kolysanek, wqrzalo mnie jak kopal, i wiel takich, a wyrodna sie nie czuje.

[zoofka]

moim zdaniem jesteś jak najzupełniej normalna. Pod większością
Twoich podpunktów mogę się z czystym sumieniem podpisać.

E, tam.

[sanciasancia]

Ja mam tak samo (może za wyjątkiem porodu, bo jednak chciałabym, żeby mnie
wspierał i darł się na oporny personel medyczny). Ciąża jest bardzo chciana i
wyczekiwana, moment też jest odpowiedni (a zresztą czy jest odpowiedni moment).
Moja mama twierdzi, że też tak się czuła w ciąży i pokochała mnie, jak już
miałam z 6 miesięcy i byłam bardziej responsywna. Nigdy nie czułam się
niekochanym, czy zaniedbanym emocjonalnie dzieckiem, wręcz przeciwnie.
Po prostu taka psychika, a nie żaden deficyt. Nie ma co się czuć gorszym, bo
ktoś twierdzi, że ciążę przechodzi się inaczej.

W takim razie...

[qdx]

po co planowałaś ciążę? bezmyślna.

[taylorhayes]

Bezmyslny to jest Twój post.

I bardzo dobrze! Bedziesz normalna

[tuwpisznazwe]

Te "objawy" swiadczą o tym ze zachowujesz swój zdrowy rozsądek i nie dajesz sie
zwariować hasłem macierzyństwo. Będziesz bardzo dobrą przytomną matką, rozsądnie
zajmującą się swoim dzieckiem, a nie rozhisteryzowaną babą trzęsącą się nad
każdym kichnięciem. To całkowicie normalne że nie lubisz cudzych dzieci - bo one
są CUDZE! Zobaczysz że Twoje dziecko będzie bardzo fajne, sama sie przekonasz
jak bardzo bedzie do Ciebie podobne, bedziecie sie swietnie rozumieć. Oczywiscie
na poczatku bedzie troche pracy przy niemowleciu, ale Ty nie jestes osobą, która
by sie roztkliwiala nad zupkami i kupkami. Jedna rada - raczej unikaj mamusiek z
piaskownicy bo bedzie Cie strasznie denerwować ich zajmowanie sie pierdołami
zamiast sprawami waznymi jak wychowanie i samodzielnosc. Bedzie dobrze, trzymam
kciuki.

[morzeczerwone]

nie przejmuj się, normalna jesteś. Nienormalne to są te, które traktują ciążę
jako dopust boży. Gdyby tak było, to po co stosować środki antykoncepcyjne? W
końcu w ciążę można zachodzić co miesiąc.
Ja też nigdy bym się nie zgodziła na asystowanie męża przy porodzie. Przecież to
odrażające.
Niemowlęta oprócz tego, że są absorbujące, to jeszcze są zwyczajnie brzydkie-
łyse, bez zębów, zaplute, często bez brwi i rzęs. Z grubsza tylko przypominają
człowieka.
A więź rodzi się wtedy, gdy dziecko płacze kiedy znikasz mu z pola widzenia i
cieszy się gdy cię zobaczy. Dziecko pokazuje ci, że to ty jesteś mu potrzebna.
Powodzenia, na pewno będziesz dobrą matką!

[lliimmonka]

Hej, już kilka dni temu pisałam to co teraz, ale chodziło o wiek
Hmmm, ja wiedziałam, że chcę mieć dziecko,ale fanką dzieci nie byłam.
Zaplanowana ciąża, bez komplikacji, cieszyłam się i strasznie bałam.Nie byłam
jednak w euforii, nie latałam po sklepach z ciuszkami, wózkami, itd...co nie
znaczy , że nie kupiłam wyprawki i innych potrzebnych rzeczy:. Pilnowałam tego
co jem, zresztą apetyt miałam super, robiłam badania itd... Momentami chciałam
by się każdy ode mnie odczepił, tzn. ci namolni wiecznie udzielający rad
bezdzietni fani dzieci,by przestali mi niektórzy gadać o komplikacjach, by
przestali mnie traktować jak jajko, co zaraz pęknie. Przy porodzie wiedziałam,
że chce by był mąż i to było super, że był, sprostał zadaniu. Poród był szybki,
10 minut po porodzie obdzwoniłam najbliższych.Zakochałam się w córci...od razu,
ale ponieważ w czasie ciąży nie skakałam z radości, nie kupiłam wyprawki w
pierwszym miesiącu i warczałam na gadkę oszczędzaj się itd.- to jedna głupia
bezdzietna z wyboru fanka dzieci stwierdziła, że po miesiącu od porodu zaczęłam
coś niecoś być matką, bo wcześniej pewnie wg niej miałam depresję, a ja jechałam
na hormonach na plus,a ciąża była tylko dlatego, że wiek odpowiedni...Takich
osób życzę każdej kobiecie jak najmniej i co ciekawe takie mądrości wygadują
bezdzietne baby, które dzieci nie mają, mieć nie będą z wyboru, ale pech chce,
że niańczyły cudze dzieci...i myślą, ze wszystkie rozumy pozjadały...Dzieciate
matki w wieku podobnym do mojego były pomocne

[0-gramma]

Nie każdy się nadaje na matkę. Myśle że w tym wypadku autorka ma spory dystans do ciąży. Co wcale nie oznacza że będzie złą matką.

[wj_2000]

Jeśli myślicie, że bycie "dobrą matką" to kwestia rozumu, charakteru,
wychowania, etc. to się grubo mylicie!!!

Na mnie wstrząsające wrażenie wywarła kiedyś informacja dlaczego kura jest taką
troskliwą mamą. I siedzi na jajach, zamiast połazić sobie za robaczkami, czy
przypodobać się kogucikowi.

Otóż na jej brzuchu wydziela się, gdy już zacznie składać jaja, piekąca kwaśna
substancja rozkosznie neutralizowana przez skorupki jaj!!!!

Podobnie człowiek (u którego cywilizacja, etyka i rozum funkcjonują od niedawna,
w sensie biologicznym) ma wbudowane TAKIE SAME mechanizmy biochemiczne jak i
nasi zwierzęcy przodkowie. Nie jest to akurat kwas na brzuchu, bo jaj kobiety
nie wysiadują, ale ... oksytocyna.
Jak się zacznie wydzielać w czasie porodu, to jakby obuchem w łeb. To, co w
innym kontekście, nazywa się czasami "miłością od pierwszego wejrzenia" (zresztą
też wyrzut narkotyku pod wpływem jakiegoś zapachu, uśmiechu, czy innego
zachowania się "tej jedynej", czy tego jedynego).
Bez takich brutalnych nacisków, żaden gatunek by nie przetrwał. Bo tak, na
rozum, to po cholerę nam ta "udręka" z chowaniem dzieci?

Tak jak natężenia namiętności męsko damskiej nie jest sobie w stanie wyobrazić
dziecko 10 letnie, póki nie nastanie ten czas, że go dopadnie, tak miłości
rodzicielskiej i jej natężenia nie jest się w stanie ogarnąć, zanim to nie nastąpi.

Ja sam (jako ojciec) miałem obojetno niechętny do wszelkich bobasów. Ale gdy już
urodziło się własne, to .. o rany! I nie pod naporem oczekiwań otoczenia. Jestem
przekorny, i często na złość zachowuje się na opak. Ale czułość do pierworodnego
(i potem do córeczki) była bardzo autentyczna i bardzo głęboka. U kobiet
występuje to jeszcze silniej, jak sądzę. A sądzę tak, bo do przetrwania gatunku
ważniejsza jest ta czułość matczyna.

A ewolucja, choć ślepa, pod tym względem jest bardzo konsekwentna. U osobników,
które miały słabo wykształcone odruchy "siedzenia na jajach", odchowywało się
mniej potomstwa i taka populacja w tempie wykładniczym zanika
ła.
Wszyscy jesteśmy więc potomkami tych, co chcieli się kochać HETEROSEKSUALNIE i
którzy byli troskliwymi rodzicami.
Ewentalne wyjątki tylko "potwierdzają regułę" jak mówi mądrość ludowa.

Przeczytaj to uwaznie !!!!!!!!

[grzes510]

Sluchaj - nie musisz sie tym podnieca, patrzec na to emocjonalnie, to dobrze, ze
patrzysz na swiat i zycie zdroworozsadkowo, glownie, ze bedziesz nalezycie dbac
o dziecko i robic to co nalezy do matki noworodka, bo rozumiem, ze nie
zamieszarz przecierz byc wyrosna matka, ktora utopi .....jednak swoje ukochane
malenstwo, tylko dlatego, ze pojawiaja sie jej przed oczami wizje zredukowane
snu....tak, ze bez emocji, ale z nalezyta i matczyna troska - mam nadzieje, ze
sens mojej wypowiedzi jest jasny, pozdrawiam, bo to jednak cudowny moment, jak
sie szykuje potomek.

[zawsze_ona_ona]

Nie będziesz. Nie znosiłam dzieci chronicznie, NIDGY nie chciałam dziecka,
dziecko oznaczało dla mnie koniec zycia, młodosci , wolnosci itp (dopisz sobie
co chcesz). Wpadłam w wieku 32 lat (tak, tak, sama nie wiem jak )). Teraz
swiata nie widze poza synkiem, wszystko sie odmieniło o 180 stopni i
najcudnijsza rzecza pod słoncem jest kupka (kolor, konsystancja itp). Fakt, że
zawsze miałam skłonosci do przesady, ale to o niczm nie świadczy. Wszystko sie
zmieni, jak dzidzis pierszy raz uśmiechnie sie na Twój widok i wyciągnie łapki
))) Głowa do góry!!!

[centon]

Mam wnuczęta w ilości trzy i dwie córcie, nie wyobrażam sobie nie
cieszyć się nimi wcześniej. Zaklinam aby osesek stał się oczkiem
świata i na pewno tak będzie. Moja ciekawośc to jakie ma
zaiteresowania ojciec tego dziecka, bardzo dużo zależy od niego.
Nie mając żadnego doświadczenia tylko jeden pokaz pielęgniarki,
kąpałem jedną i drugą sam z praniem pieluch bo nie było dawniej
jednorazowych, a to dlatego że żona się bała wziąść maleństwo na
ręce do kompania, a drugie to przed porodem na miesiąc wlażła na
taboret zawiaeszać firankę i spadając złamała rękę. Do półtora roku
obydwie sam wyniańczyłem. Jeden wnuczek jest trzyjęzyczny, para
wnucząt w j. angielskim i b. słabo w j. polskim. jest coś fajnego.
Pozdrawiam i życzę szczęśliwego rozwiązania PA!

Dziwna jesteś!!!!

[dawidok]

bo że nie lubisz dzieci to ok, sam mimo 1,5 rocznej córki nie lubię innych. To
jest jedyne dziecko które kocham, lubię i toleruję he he. Ale poród bez męża?
moja żona tego pragnęła, ja też. Wstydzisz się swojej pochwy? to jak wy się
kochacie??? po ciemku? Ja znam każdy centymetr ciała mojej żony. I czego by się
miała wstydzić? rozwarcia? Chyba na tym polega miłość, związek i partnerstwo że
się małżonkowie wspierają. Wspólny poród to cudowne przeżycie i byłbym zły gdyby
żona go nie chciała.

[minkat]

Sam jestes dziwny.
Ale sa gusta i gusciki. Proponuje zrobic nastepny krok i wymontowac drzwi do
toalety, a co sie macie wstydzic.

[demonii.larua]

Czy Ty uważasz, że wszystkie kobiety są takie jak Twoja żona? Dziwny jesteś!

[vis.comica]

Wyglądasz na silną jednostkę i pewnie pocieszenia nie potrzebujesz,
ale napiszę kilka słów. Jestem w 11 tygodniu i zupełnie nie uważam
ciąży za stan błogosławiony. Denerwują mnie objawy, słuchać nie
mogę "życzliwych", których dzieci mają kilkanaście miesięcy/kilka
lat i za wcześnie by stwierdzić, czy odniosły sukces pedagogiczny.
Snują jednak dobre rady i negują niemal każde moje słowo. Wcale nie
uważam, że mąż musi być przy porodzie - to jakaś dziwna moda - nie
każdy jest na to gotowy. Nie przejumuj się innymi - mnie też
denerwują dzieci, a przewijanie ich podczas jedzenia na imieninach
cioci uważam za nienormalne; podobnie jak zachwyty nad "piękną
kupką". Mam nadzieję, ze będę bardzo kochać dziecko, ale pozostanę
normalna.

[gepal]

Jak dla mnie, to spoko miałam podobnie powiem więcej, nawet po
urodzeniu dziecka nie rozpływam się nad cudzymi dzieciakami (za
wyjątkiem noworodków; widok małego czerwonego brzydactwa które
stoczyło przed chwilą ciężką walkę o przyjście na świat wzrusza mnie
nieodmiennie). Macierzyńskie odruchy nie tylko nie przyszły wraz z
ciążą (zagrożoną; ostatnie trzy miesiące w łóżku), ale nawet po
urodzeniu Zośki Podobnie jak i Ty, wiele rzeczy robiłam "na
rozum" (dieta aby nie zaszkodzić dziecku, brak ruchu z tego samego
powodu itd). Kiedy urodziła się Zosia, to mój mąż był osobą, która
całkowicie zwariowała na jej punkcie. A ja owszem, polubiłam
dzieciaka, dbałam o nią, przewijałam, karmiłam... i po cichu
zastanawiałam się, czy ta miłość macierzyńska nie jest nieco
przereklamowana tak było aż do czasu, kiedy Zośka przestała być
kalafiorkiem i zaczęła wykazywać zainteresowanie światem i moją
osobą. Czyli przez jakieś 2 miesiące Teraz instynkt macierzyński
kwitnie, chociaż - na szczęście - udało mi się uniknąć budyniu w
mózgu (mam nadzieję).
Nie przejmuj się, prędzej czy później Ciebie też to dopadnie. A
podniecanie się na widok innych (cudzych) dzieciaków, gadanie o
przysłowiowych kupkach i wpadanie w zachwyt nad każdą częścią
malusiego ubranka nie jest obligatoryjne (na szczęście)

Nie wiem-ale za styl-napisz ksiazke ;)

[anonim600]

A jesli juz jakas napisalas, niewazne na jaki temat, daj mi znac;
Stosowana przez Ciebie stylistyka jest naprawde bardzo ciekawa i chociaz temat
dzieci, porodow, malzenstw w ogole mnie nie interesuje (oby jak najdluzej),
calego posta przeczytalem z zainteresowaniem wlasnie ze wzgledu na styl .
Pozdrawiam

[oklaska]

Nie jedna była taka jak ty przed a po... wypisz-wymaluj zakochana
matka