jezeli nie moglybyscie miec wlasnych dzieci to czy

[lilka69]

zdecydowalybyscie sie na adopcje?

ja nie majac "wlasnego" myslalam teoretycznie , ze tak.

a teraz majac to wlasne, mysle, ze NIE. wole po prostu miec to wlasne. takie
moje prawo.
jest jeszcze cos-poza tym obawialabym sie wziac dziecko pochodzace z rodziny
pijackiej, patologicznej. nie piszcie, ze sa tez dzieci z innych powodow w
domach dziecka bo jednak powodem pobytu dziecka w DDZ jest patologia matki i
ojca.

ale oczywiscie to teoretyczne rozwazania. jak to zwykle w zyciu bywa decyzje
podejmuje sie majac realna sytuacje przed soba.

[ankak0]

Nie wiem. To cholernie trudna decyzja.
Ale jak myślę o tych wszystkich dzieciach które nie mają się do kogo
przytulić, to mi się płakać chce. Życie jest strasznie
niesprawiedliwe.

[alesio23]

Bardzo bym chciała adoptowac dziecko za kilka lat.

[karambol45]

my rozważalismy taką mozliwość podczas staran o dziecko jak nam nie
wychodziło ale sie udało mimo to cały czas chodzi za mną adopcja
albo rodzina zastępcza
dla mnie chęć posiadania dziecka nie rozgraniczam czy to moje z
krwi i kosci czy "innej" krwi liczy się chęć pokochania i dania coś
dziecku przekazania

[kawka74]

Się zdecydowaliśmy nawet.
Powiem więcej - zrezygnowaliśmy ze starań o dziecko biologiczne (nie używam w
tym kontekście słowa 'własne'), choć przy odrobinie uporu i dobrej woli
moglibyśmy je pewnie mieć.

[a.nancy]

kawka74 napisała:

> Się zdecydowaliśmy nawet.
> Powiem więcej - zrezygnowaliśmy ze starań o dziecko biologiczne (nie używam w
> tym kontekście słowa 'własne'), choć przy odrobinie uporu i dobrej woli
> moglibyśmy je pewnie mieć.

w jakims sensie zazdroszcze. tez rozwazalam taka opcje, ale a) stchorzylam
(obawa, ze zachce mi sie kiedys miec wlasne), b) obawiam sie, ze by nam nie
przyznano (z roznych wzgledow).

[kawka74]

U nas było mniej więcej tak, że jeśli nie dostaniemy kwalifikacji i jeśli nic
nie pomoże, ani kolejny ośrodek, ani premier, ani prezydent, ani Trybunał Praw
Człowieka, to wtedy pomyślimy o biologicznym potomstwie i będę musiała się
przemóc ;p

[18_lipcowa1]

Nie wiem,musialabym znalezc sie w takiej sytuacji zeby odpowiedziec.
Zalezy od tego jakie parcie bym miala.

[bri]

Raczej nie, ale nie wiem na pewno. I nie chodzi o to, że bałabym się
z jakiej rodziny pochodzi dziecko. Nie jestem pewna czy byłabym w
stanie kochać cudze dziecko, tak jak własne.

[moofka]

raczej nie
za duzy wysilek, za duze koszta, za duza odpowiedzialnosc
zeby mi sie chcialo, skoro nie musze
dla mnie macierzynstwo jest bardzo silnie zwiazane z cala ta fizjologiczna jego
strona
instykta czulam matka juz bedac
a moze i potem
nie wiem czy bez tego wszystkiego bylabym w stanie rozwinac w sobie az takie
pragnienie, zeby wziac na siebie ten trud
pewnie w jakis inny gwizdek bym pare skierowala
mnie rozwalaja takie niunki, ja to bym wszystkie dzidzie wziela slodkie
skrzywdzone, ach i och
i jakos nie biora

[kropkacom]

Nie wiem. Nie chciałbym takiemu dziecku swoim niezdecydowaniem, wątpliwościami
zrobić krzywdę.

[tomelanka]

raczej tak

[mniemanologia]

Tak.
I tym bardziej, gdy mamy własne - tak, myślimy o adopcji.
Dlaczego?
Widzisz, może to strasznie zabrzmi, ale gdybym nie mogła mieć dzieci
i zdecydowała się na adopcję, bałabym się przelać cała miłość na
dziecko adoptowane, bo może nie spełniłoby moich oczekiwań, raniłoby
mnie bardziej, mogłabym żałować, bo to patologia itd i cholera wie
co jeszcze.
Ale gdy mam już swoje - nabieram do tego dystansu. Kocham
bezwarunkowo, jakby nauczyłam się tego. Synek jest dla mnie
człowiekiem, nowym przyjacielem, bliską osobą, której pokazuję świat
i uczę, jak można fajnie się nim cieszyć. I tym bardziej chciałabym
to pokazać i włączyć w to jakąś osobę, która normalnie miałaby na to
małe szanse.
Bo taki właśnie dla mnie jest sens zapraszania do rodziny nowego
członka - biologicznego czy adoptowanego dziecka.

[kawka74]

Ładnie piszesz, serioserio, z tym, że:

Cytat I tym bardziej chciałabym to pokazać i włączyć w to jakąś osobę, która normalnie miałaby na to małe szanse.

Czyli dziecko starsze (późnoprzedszkolne czy szkolne), chore czy też niepełnosprawne?
Małych względnie zdrowych dzieci do adopcji jest bardzo mało, z roku na rok coraz mniej.

[tabakierka2]

kawka74 napisała:

>
> Małych względnie zdrowych dzieci do adopcji jest bardzo mało, z
roku na rok cor
> az mniej.


Wręcz przeciwnie.
Coraz więcej jest matek młodocianych, które zostawiają dzieci po
porodzie. Wiem, bo przyjaciółka mojej rodziny zajmuje się adopcjami.

[kawka74]

To skąd te długoletnie kolejki w ośrodkach adopcyjnych?
Chyba że Twoja koleżanka pośredniczy w adopcji ze wskazaniem; wliczając tak
zwaną szarą strefę adopcyjną faktycznie jest więcej maluchów.

[tabakierka2]

kolejki wynikają z chorych procedur niestety
To wszystko bardzo długo trwa + okres "kwalifikacji" rodziców przez
psychologa. Psychologów jest nieadekwatnie mało...no i masz kolejki.
A dzieci w tym czasie "dorastją"

[kawka74]

Tabakierko
ja czekam na adopcję
jestem po kwalifikacji
razem ze mną w moim ośrodku czeka kilkadziesiąt par
Nie piszę o dzieciach porzuconych, które czekają na zmiłowanie (aż sąd się
zdecyduje albo matka zgłosi), tylko o tych, które mogą zostać adoptowane, a
takich jest bardzo bardzo mało.

[tabakierka2]

kawka74 napisała:

> tylko o tych, które mogą zostać adoptowane, a
> takich jest bardzo bardzo mało.

Dokładnie tak jak piszesz...A wiesz z czego to wynika?
Większość malutkich dzieci, które mogłyby być adoptowane,a nie są,
to dzieci z twz. nieuregulowym "stanem" prawnym

[kawka74]

> Dokładnie tak jak piszesz...A wiesz z czego to wynika?

Wiem. W temacie siedzę na tyle głęboko, że takie podstawowe informacje są mi znane.

[...]

[mniemanologia]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

[kawka74]

Starsze czyli 6-7 lat. Dzieci do 3-4 mają ogromne szanse.
Na adopcję dziecka ciężko i przewlekle chorego czy niepełnosprawnego nie każdy
może sobie zwyczajnie pozwolić, to zrozumiałe.

[mniemanologia]

No to właśnie takie starsze.
Warunki mamy, sądzę, że spokojnie byśmy się nadawali.
Za parę lat jest to więc całkiem możliwe.

[kawka74]

No to powodzenia
A, jeszcze jedno - z reguły jest tak, że dziecko adoptowane pojawiające się w
rodzinie musi być młodsze od dzieci już w tej rodzinie będących. Czasem się
odstępuje od tej reguły, ale rzadko i z ostrożna.

[tabakierka2]

dlaczego tak musi być?
A jesli masz 2latka, to musiałabyś adoptować roczniaka, co jest
bardzo trudne. Jest jakieś uzasadnienie?

[kawka74]

Cytat A jesli masz 2latka, to musiałabyś adoptować roczniaka, co jest bardzo trudne.

Zanim złoży się papiery, przejdzie procedurę i doczeka propozycji, dwulatek może stać się nawet pięciolatkiem, także tu nie ma zmartwienia.

Cytat Jest jakieś uzasadnienie?

Jest: zachowanie naturalnej kolei rzeczy.

[tabakierka2]

Kawko, a nie każdy nadaje się na rodzica adopcyjnego takiego dziecka.
Podejrzewam, że tacy kandydaci na rodziców adopcyjnych są jeszcze
surowiej poddawani kwalifikacji.

[kawka74]

Oczywiście, że nie każdy. Trzeba sprawdzić, czy taka rodzina jest w stanie
ponieść wszelkie ciężary związane z adopcją dziecka chorego, nie tylko ciężar
finansowy, ale i emocjonalny. Ale takich par świadomie decydujących się na
adopcję chorego czy niepełnosprawnego dzieciaka, jest niewiele.

[echtom]

Nie sądzę - mam bardzo ograniczony instynkt macierzyński, który
wystarcza akurat na własne dzieci. Nie powiem jednak, że NA PEWNO
nie, bo własne dzieci miałam tak szybko, że nawet nie zdążyłam w
sobie przedtem rozwinąć silnego pragnienia macierzyństwa. Może bym
się zdecydowała po kilkunastu latach bezskutecznych starań, ale to
mało prawdopodobne.

[frida-marzec08]

Tak, zdecydowałabym się
O adopcji zaczęłam myśleć, właśnie po urodzeniu pierworodnego...

[gryzelda71]

Nie.
No chyba,ze osierocone zostałoby zaprzyjaźnione dziecko i alternatywą byłby dom
dziecka.

[tabakierka2]

tak,
już to z mężem wspólnie ustaliliśmy, że gdybyśmy nie mogli mieć
dzieci, to adoptujemy - ale nie jedno, najlepiej dwoje, a jeśli
bedzie to rodzeństwo "trójosobowe" to nawet całą trójkę.
Dzieci nie powinny cierpieć z powodu rodziców.
Ponadto nie trafia do mnie argumeny przeciwników, że nie wiadomo
jakie te dzieci mają geny, bo moje też mogą mieć "złe" jesli w
ogóle można tak powiedzieć.

[nihiru]

Ja cztery lata starałam się o ciążę i na początku mówiłam sobie, że jak się nie
uda naturalnie, to adopcja byłaby nawet lepsza bo można dziecku pomóc. A potem,
jak perspektywa adopcji była coraz bliższa, a ja coraz więcej się zastanawiałam
jak wygląda życie z dzieckiem, to zaczęłam się bać, że nie dam rady, nie będę
potrafiła go pokochać, że będę żałowała że "wzięłam sobie taki kłopot" -
zwłaszcza jeśliby się okazało że są problemy wychowawcze.

Na szczęście - jestem w ciąży i ten temat na razie odszedł.
------------------------------------
Koniec i bomba, a kto czytał, ten trąba!

nihiru

[tabakierka2]

przeraża mnie trochę Twoje podejście.
Uważam, że albo nie jesteś gotowa do adopcji albo się nie nadajesz -
nie gniewaj się, prosze, nie chodzi mi o to, żeby Cię urazić.
Z Twojego postu można wyciągnąć wniosek, że adopcja to ostateczność
i zło konieczne oraz ratunek w przypadku problemu z zajściem w
ciążę, a nie tak moim zdaniem powinno to wygladać.
Za duża jest presja w naszym społeczństwie żeby tworzyć 'idealne
rodziny' - mamusia, tatuś, dzidziuś albo dwa, samochód, dom z
ogródkiem...Taka piękna wizja... Szkoda....że głównym motywem
adopcji jest brak własnych dzieci.
Ja chciałabym kiedyś być rodziną zastępczą niezależnie od posiadania
lub nie własnych dzieci.

[echtom]

Szkoda....że głównym motywem
> adopcji jest brak własnych dzieci.

Może i szkoda, ale tak nas zaprogramowała natura. Zauważ, że rodziny
adopcyjne/zastępcze przeważnie tworzą ludzie, którzy albo wcale nie
mogą mieć dzieci, albo z jakichś zdrowotnych powodów mają mniej, niż
by chcieli. Są ludzie z dużym, "wszechogarniającyn" instynktem
rodzicielskim, którzy każde dziecko traktują jak własne, ale sądzę,
że większość jest ograniczona zwykłym instynktem biologicznym. Tak,
jak ktoś pisał - myślę, że też mogłabym wziąć na wychowanie
osierocone znajome dziecko, ale nie wiem, czy umiałabym je pokochać
jak własne.

[kawka74]

> Z Twojego postu można wyciągnąć wniosek, że adopcja to ostateczność
> i zło konieczne oraz ratunek w przypadku problemu z zajściem w
> ciążę, a nie tak moim zdaniem powinno to wygladać.

A jak? Nie mówię o traktowaniu adopcji jako 'zła koniecznego', bo to w ogóle nie
wchodzi w rachubę, ale dzieci adoptują przeważnie ci, którzy mają problem z
potomstwem biologicznym czy zerowe szanse na takowe. Chęć posiadania dziecka i
chęć dania dziecku siebie, zwyczajna ludzka chęć stworzenia rodziny, bez
wielkich słów to bardzo dobra motywacja. Litość nad biednym słodkim maleństwem
to pierwszy krok do porażki.
A rodzina zastępcza to zupełnie co innego niż rodzina adopcyjna.

[angazetka]

> Szkoda....że głównym motywem adopcji jest brak własnych dzieci.

Gdzieś ostatnio czytałam, że taki motyw powinien dyskwalifikować
potencjalnych rodziców zastępczych, bo dziecko nie może
być "zamiast".

[tabakierka2]

angazetka napisała:


> Gdzieś ostatnio czytałam, że taki motyw powinien dyskwalifikować
> potencjalnych rodziców zastępczych, bo dziecko nie może
> być "zamiast".

też tak uważam, dziecko adoptowane nie powinno być "substytutem"
dziecka biologicznego, ale to moim zdaniem.

[kawka74]

Adopcja 'zamiast' jest wtedy, kiedy para nie jest pogodzona z utratą dziecka
biologicznego czy też niemożnością jego posiadania. Wtedy adoptuje dziecko, ale
albo widzi w nim dziecko utracone, albo traktuje dziecko adoptowane jako
'tymczasowe'.
Adopcja z chęci posiadania dziecka z adopcją 'zamiast' nie ma nic wspólnego.

[kawka74]

BTW tego typu motywacja często wychodzi w trakcie procedury kwalifikacyjnej i w
ogóle nie dochodzi do adopcji.
Jeśli się pragnie dziecka dla niego samego, wtedy wuj z tym, czy jest
biologiczne, czy adoptowane.

[tabakierka2]

kawka74 napisała:

>
> Jeśli się pragnie dziecka dla niego samego, wtedy wuj z tym, czy
jest
> biologiczne, czy adoptowane.


oj tak, zgadzam się.
Kocham niesamowicie sisotrzenicę i bratanicę mojego męża, nie wiem,
czy tak samo się kocha własne dzieci, to wiedzą tylko rodzice chyba.
Myślę, że umiałabym pokochać adoptowane dziecko i nie widziałabym
różnicy między nim a własnym.

[nihiru]

> przeraża mnie trochę Twoje podejście.
> Uważam, że albo nie jesteś gotowa do adopcji albo się nie nadajesz -
> nie gniewaj się, prosze, nie chodzi mi o to, żeby Cię urazić.
> Z Twojego postu można wyciągnąć wniosek, że adopcja to ostateczność
> i zło konieczne oraz ratunek w przypadku problemu z zajściem w
> ciążę, a nie tak moim zdaniem powinno to wygladać.

Absolutnie się nie obrażam - wbrew pozorom, nie jest łatwo zwięźle ale
wyczerpująco opisać swoje myśli.

Chciałam tylko napisać, że do pewnego momentu do kwestii adopcji podchodziłam
dość lekkomyślnie, dopiero jak się poważniej zaczęłam zastanawiać nad tym
tematem, to się trochę wystraszyłam.

Nie wykluczam natomiast możliwości, że kiedyś zaadoptuję dziecko - ale dopiero
jak będę wiedziała czy się nadaję na matkę.
------------------------------------
Koniec i bomba, a kto czytał, ten trąba!

[kasiak1004]

ja bym sie zdecydowala
adpocja, rodzina zastepcza i wszystkie tego rodzaju formy sa moim
marzeniem od kilku lat. przez jakis czas pracowalam tez w domu
dziecka i to jakby utwierdzilo mnie w tym zeby dozyc do spelnienia
mojego marzenia. teraz mam wlasna rodzine, 6
miesieczne 'biologiczne';-P dziecko i mam nadzieje, ze jak juz
bedziemy miec lepsze warunki, do czego dazymy nasza rodzinka
powiekszy sie szybko i licznie.
pozdrowienia

[teraz_asia]

Tak. Chcę mieć trzecie dziecko, ale bez ciąży i porodu, które za
każdym razem coraz dramatyczniej odbijały się na moim zdrowiu.
Niestety, mój mąż absolutnie nie chce- to znaczy, chce trzecie, ale
własne. Tak więc, ponieważ do takiej decyzji jak adopcja nie można
nikogo zmusić, pozostaniemy rodziną z dwojgiem dzieci

[zebra51]

Mam własne dziecko. Nie wykluczamy z mężem adopcji. Najchętniej
rodzeństwa.

[chmurka_257]

mam takie i kocham tak mocno ,że mocniej już nie można
Boję się nawet, że gdyby teraz okazało się że jestem w ciąży to ,to biologiczne
nie pokochałabym tak mocno jak adoptowane.

chmurko

[tabakierka2]

a w jakim wieku jest Twoj dzieć?
Wie już, że został adoptowany?

[chmurka_257]

w lutym skończyła 6 lat to że jest adoptowana wie odkąd skończyła 2 latka

[tabakierka2]

A ile miała lat jak ją adoptowaliście?
I jak jej powiedzieliście o tym?

tematyka bardzo mnie interesuje - a strasznie mnie wkurza jak
rodzice zatajają takie informacje przed dziećmi:/aż do pełnoletności.

[chmurka_257]

trafiła do nas mając rok i 9 mies. W tłumaczeniu bardzo pomogły nam wcześniej
zrobione przez nas zdjęcia i filmy z domu dziecka kiedy do niej jeździliśmy
.Dzięki temu tak małe dziecko mogło już wtedy zrozumiec że kiedyś mieszkała
gdzieś indziej niż teraz .Później doszły wszelkiego rodzaju bajki które oswajały
dziecko ze słowem adopcja,dom dziecka, mama biologiczna ,mama adopcyjna...Nie
chciałam aby moje dziecko przybiegło kiedyś z przedszkola zapłakane i przerażone
bo ktos nazwał je dzieckiem adoptowanym a ona nie wiedziałaby co to znaczy.Dziś
jest już na tyle dużym dzieckiem że na temat adopcji wie już chyba wszystko i
nie wstydzi się tego ,wrecz przeciwnie jest z tego dumna bo nie każdy może miec
dwie mamy

[tabakierka2]

wzruszyłaś mnie, chmurka...poważnie.
bardzo podoba mi się Twoje podejście.
Życzę sukcesów wychowawczych i szczęśliwego malucha

[chmurka_257]

tylko proszę bez łez

[chmurka_257]

zapomniałam jeszcze dodac ,to że pomimo tego że moje dziecko już dużo wie na
temat adopcji to nie znaczy że to koniec tematu ,wręcz przeciwnie ,temat był
,jest i będzie ,mam bardzo ciekawskie dziecię i tak szybko nie odpuszcza

[tabakierka2]

o co jeszcze pyta? Dawaj lubię takie dzieciowe przemyślenia

[chmurka_257]

ostatnio podczas wizyty u jej biologicznych rodziców ( raz w roku spotykamy się
z mojej córki rodzicami i rodzeństwem biologicznym)moje dziecko postawiło pod
mur swoja mamę biol. zadając jej pytanie " powiedz mi po co ty mnie
urodziłaś,lepiej by było gdyby to tamta mama mnie nosiła w brzuchu bo ty i tak
mnie oddałaś"

[tabakierka2]

oj
a dlaczgeo dowiedzacie jej biologiczną rodzinę?
Dlaczego w ogóle rodzice ją oddali?

[chmurka_257]

odwiedzamy tylko i wyłącznie ze względu na rodzeństwo ,moja córka bardzo
pokochała swoja młodsza siostrę i widzę jak wiele radości dają jej te
spotkania,rok temu urodził się jeszcze brat, więc fajnie tak popatrzec jak
rodzeństwo poprzez takie spotkania nawiązuje ze sobą więź .

Tak naprawdę to rodzice jej nie oddali ,tylko im ją zabrali gdyż nie mieli
srodkow do zycia ,nie mieli dachu nad glowa, byli mlodzi i pochodzili z rodzin
patologicznych ,nikt tak naprawde nie dal im szans aby mogli choc troszke sie
wykazac jako rodzice ,moze wystarczyłoby podac pomocna dlon ? Po tym jak zabrano
im córkę dostali kuratora ktory bardzo im pomogl ,dzis ojciec ma prace ,maja
gdzie mieszkac i jak widac maja 2 dzieci przy sobie i je kochają...

[madziaaaa]

tak, zdecydowałabym się na adopcję. Ja nawet mając własne dziecko zdecydowałbym
się , gdybym miała odpowiednie warunki. Marzy mi się taki rodzinny dom dziecka.

[mantha]

Tak! a najlepiej na prowadzenie rodzinnego domu dziecka.

[spartanka4]

Tak. piersze dziecko zmarło w 25tc i przed badaniami genetycznymi
zastanwaialiśmy się nad tym teraz mamy już synka prawie 3 latka w
czerwcu urodzi się drugie dziecko ale i tak jeśli nasza sytuacja
materialna się nie zmieni to adoptujemy dziecko

[sanciasancia]

Po śmierci małej rozważałam adopcję, gdyby okazało się, że mamy trudności z
zajściem w ciążę i donoszeniem jej, i byłam na nią zdecydowana.

[mama-maxa]

tak i mimo że mamy syna, to nie porzucilismy tematu adopcji w
przyszłości. Jeszcze przed slubem zapowiedziałam wtedy niemężowi, że
kiedyś chcę adoptować dziecko, bez względu na to, czy będziemy mieli
własne czy tez nie. Przyjął to do wiadomości, przemyslał sprawę i
zgodził się ze mną.

[mariolka55]

dawno temu,nie majac własnych dzieci(ogólnie nie myslac jeszcze zbyt intensywnie
o potomstwie) wydawało mi sie ze nie chciałabym adoptowac
teraz majac 2 swoich dzieci,coraz czesciej mysle ze mogłabym i chiałabym jedno
zaadoptowac.

[brak.polskich.liter]

Gdybym pragnela miec dzieci - to tak.

[aetas]

tak

[croyance]

Nie wiem.

Mysle, ze nie chcialabym miec dzieci adopcyjnych.

Albo, nie wiem, moglabym wychowywac nieswoje dzieci, i na pewno
bylabym dla nich dobra, ale nie traktowalabym ich jak swoje wlasne.

Ale kto wie, jak sie w zyciu moze ulozyc. Nie wiem.

[croyance]

Chociaz z drugiej strony, bardzo bardzo kocham swoja bratanice i
gdyby (nie daj Boze) cos sie stalo jej rodzicom, naturalne jest dla
mnie, ze wzielabym ja do siebie.

[deela]

ja zamierzam adoptowac mimo ze mam swoje dzieci

[wieczna-gosia]

nie na adopcje nie- natomiast jednym z moich pomyslow na zycie po dzieciach jest
rodzicielstwo zastepcze/ rodzinny dom dziecka.

tak, bo to bedzie niestety moja jedyna opcja.

[clk]

[danagr]

tak jak chmurka, mam synka z adopcji i byla to moja najlepsza decyzja w
dotychczasowym zyciu......fizia mam na jego punkcie