Dzieci adoptowane

[tabakierka2]

Są tutaj mamy takich?
Jak wyglada Wasze zycie? miłość do maluchów?
Podzielicie się doświadczeniami?

Generalnie intersuje mnie temat

[chmurka_257]

Nasze życie nieróżni się zupełnie niczym od innych , jestem mama taką samą jak
inne mamyKocham swoje dziecko miłością bezgraniczną tak samo ja Ty kochasz
swojeTworzymy normalną ,kochającą się rodzinę i na co dzień w ogóle nie
myślimy o tym ,że nasze dziecko jest adoptowane

[tabakierka2]

chmurka_257 napisała:

> Kocham swoje dziecko miłością bezgraniczną tak samo ja Ty kochasz
> swoje

ja nie mam jeszcze dziecka
pamietam Cię chmurko, kiedyś rozmawiałyśmy o Waszej coreczce

To dlaczego ludzie patrzą na pary, które decydują się na adopcję jak
gdyby decydowali się na strzał w plecy z łuku?? albo jakby
zdecydowali o samobójstwie?
Jak mówię, że być może adoptujemy dziecko ( jeśli nie bedziemy mieć
własnego, że tak powiem albo jeśli zechcemy) to reakcje są tego
typu "no co Ty! na pewno się Wam uda mieć własne" albo "nie no,
takiego adoptowanego to nie kocha się tak samo" - ale to chyba może
stwierdzić tylko ktoś, kto ma i wlasne i adoptowane, prawda???

[kachna79]

"nie no,
> takiego adoptowanego to nie kocha się tak samo" - ale to chyba
może
> stwierdzić tylko ktoś, kto ma i wlasne i adoptowane, prawda???

Ja mam dwie biologiczne córki i obydwie kocham nad życie, ale nie
kocham ich tak samo
Ogólnie jeśli ktoś ma takie obiekcje jak opisałaś to znaczy, że
adopcja nie dla niego.

[tabakierka2]

kachna79 napisała:


> Ogólnie jeśli ktoś ma takie obiekcje jak opisałaś to znaczy, że
> adopcja nie dla niego.


To raczej osoby odradzające adopcję.
Kiedyś rozmawiałam z koleżanką, która ma 30lat i próbuje
bezskutecznie zajść w ciążę od dłuższego czasu. Męża już
zterroryzowała, że facet ma dość starań pytam, czy nie biorą pod
uwagę adopcji, a ona na mnie wielkie oczy - no co ty! nawet mnie nie
wkurzaj, nidgy w życiu. Bedziemy próbować do skutku. Powiedziałam
jej, że my myślimy o adopcji i to nie tylko w sytuacji jeśli
mielibyśmy nie doczekać własnego potomka - już przed slubem
ustaliliśmy, że chcemy. O mało mnie nie zabiła. Teksty 'nie możesz
tak myśleć' ' musisz mieć nadzieję'... Przykre to i jakieś
takie...no nie wiem. Widzę po sobie, że potrafię kochać nawet cudze
dzieci ( siostrzencow i bratanków męża), więc chyba żaden problem
pokochać dziecko adoptowane?

[moofka]

> Kiedyś rozmawiałam z koleżanką, która ma 30lat i próbuje
> bezskutecznie zajść w ciążę od dłuższego czasu. Męża już
> zterroryzowała, że facet ma dość starań pytam, czy nie biorą pod
> uwagę adopcji, a ona na mnie wielkie oczy - no co ty! nawet mnie nie
> wkurzaj, nidgy w życiu. Bedziemy próbować do skutku.

uwazam ze to duzy nietakt osobie ktora boryka sie nieplodnoscia i walczy o
wlasne dziecko sugerowac adopcje
to nie jest to samo

[tabakierka2]

moofka napisała:


> uwazam ze to duzy nietakt osobie ktora boryka sie nieplodnoscia
i walczy o
> wlasne dziecko sugerowac adopcje
> to nie jest to samo

wszystko jest z nimi OK - nie ma żadnych fizycznych powodów, dla
których nie mogliby mieć dzieci. Nie sugerowałam jej adopcji,
pytałam, czy bierze taką opcję pod uwagę - wynikło to w zupełnie
luźnej rozmowie, w której powiedziałam, że dla mnie to nie problem -
my też staramy się o dziecko.

[leli1]

uwazam ze to duzy nietakt osobie ktora boryka sie nieplodnoscia i walczy o
> wlasne dziecko sugerowac adopcje
> to nie jest to samo

a ja wcale tak nie uwazam.
Moja walka o dziecko trwała długo, bo az 13 lat i dłuuugo nie brałam pod uwagę adopcji, bo jakoś tak zaślepiona byłam i możliwość taka mi umknęła. To własnie ktos otworzył mi oczy, za co jestem bardzo wdzieczna. A kiedy ogłosiłam nowine w domu to rodzina skwitowała, ze juz dawno chcieli mi to zaproponowac, ale uwazali ze to moze byc zle odebrane przeze mnie.

A czy macierzynstwo adopcyjne to nie to samo co biologiczne, tego nie wiem, ale moofka tez tego nie wie .
Ja tylko moge powiedziec, że czuje sie 100% mamą, mimo ze nie pisane mi bylo wydac swojego syna na swiat tradycyjna droga
Pozdrawiam wiec dzis szczegolnie wszystkie mamy.

[mama_kotula]

CytatPrzykre to i jakieś takie...no nie wiem. Widzę po sobie, że potrafię kochać nawet cudze dzieci ( siostrzencow i bratanków męża), więc chyba żaden problem pokochać dziecko adoptowane?

Uruchom wyobraźnię nieco i spróbuj zrozumieć, że są osoby, które mimo gigantycznej miłości do całego tabunu siostrzeńców i bratanków (w ogóle porównanie od czapki, to nie są TWOJE dzieci, to jest zupełnie coś innego) chcą mieć dziecko biologiczne, a nie adoptowane.
I tak, jest dla nich problemem pokochać dziecko adoptowane.
I nie, nie jest to powód do potępienia.

[tabakierka2]

mama_kotula napisała:


>
> Uruchom wyobraźnię nieco i spróbuj zrozumieć, że są osoby, które
mimo gigantycz
> nej miłości do całego tabunu siostrzeńców i bratanków (w ogóle
porównanie od cz
> apki, to nie są TWOJE dzieci, to jest zupełnie coś innego)

no własnie o to chodzi, że POMIMO, ŻE TO NIE SĄ MOJE DZIECI TO JE
KOCHAM.

chcą mieć dziecko bi
> ologiczne, a nie adoptowane.
> I tak, jest dla nich problemem pokochać dziecko adoptowane.
> I nie, nie jest to powód do potępienia.
>

Ja pisałam o sobie, a nie o tabunie innych ludzi, OK?
Dla mnie to nie jest problem,a czy dla innych tak - to już jakby
inna historia.

[mama_kotula]

CytatJa pisałam o sobie, a nie o tabunie innych ludzi, OK?
Dla mnie to nie jest problem,a czy dla innych tak - to już jakby
inna historia.

Tabakierko, ale jednak uogólniłaś, zadając pytanie retoryczne "czy to taki problem pokochać adoptowane?" (w domyśle: no przecież nie moze być problemem, skoro ja kocham moich siostrzeńców).

Można kochać setki dzieci "nieswoich", a mimo to mieć watpliwości, czy dziecko adoptowane tak luźno i z marszu pokocha się jako SWOJE - bo to już nie będzie jakimś tam kochanym siostrzeńcem, tylko twoim synem/córką. I tak, wiem, to truizm, ale obce dzieci (mam na mysli siostrzeńców, kuzynów i całe to tałatajstwo powiązane rodzinnie/spowinowacone/dzieci znajomych) jednakoż kocha się inaczej niż dziecko swoje (adoptowane=swoje).

[tabakierka2]

mama_kotula napisała:


>
> Tabakierko, ale jednak uogólniłaś, zadając pytanie retoryczne "czy
to taki prob
> lem pokochać adoptowane?" (w domyśle: no przecież nie moze być
problemem, skoro
> ja kocham moich siostrzeńców).

jesli tak to odczytałaś, to faktycznie można powiedzieć, że
uogólniłam, ale cały czas pisałam o sobie -> czy to taki problem
pokochać adoptowane dziecko - raczej miało formę pytania
retorycznego do mnie samej za bardzo analitycznie podeszłaś do
mojej wypowiedzi


>
> Można kochać setki dzieci "nieswoich", a mimo to mieć watpliwości,
czy dziecko
> adoptowane tak luźno i z marszu pokocha się jako SWOJE

nie no, oczywiście, podejrzewam, że każda para ( albo większość)
zanim zdecyduje się na adopcję bedzie przeżywać rozterki i zadawać
sobie pytanie 'czy pokocham'. Dlatego, zapewne, nie dla wszystkich
par adopcja jest dobrym rozwiązaniem.

- bo to już nie będzie j
> akimś tam kochanym siostrzeńcem, tylko twoim synem/córką. I tak,
wiem, to truiz
> m, ale obce dzieci (mam na mysli siostrzeńców, kuzynów i całe to
tałatajstwo po
> wiązane rodzinnie/spowinowacone/dzieci znajomych) jednakoż kocha
się inaczej ni
> ż dziecko swoje (adoptowane=swoje).
>
>

każdego kocha się inaczej - inaczej kocham mamę niż tatę, inaczej
kocham męża niż rodziców i pewnie inaczej kocham
sisotrzeńców/bratanków i w tym każdego z nich z osobna różne
miłości, ale czy gorsze/mniejsza ta miłość? <to są pytania
retoryczne, nie mające na celu uogólniać >

[bri]

Siostrzeńcy i bratankowie to są nadal po części Twoje geny, Twoja
rodzina. Ja nie jestem pewna czy byłabym w stanie pokochać dziecko
adoptowane, tak jak własne czy mojej siostry.

[chmurka_257]

> ja nie mam jeszcze dziecka

Bardzo ,bardzo przepraszam!!Nie wiem dlaczego ,ale byłam święcie przekonana ,że
masz już dziecko.


Temat adopcja to nadal temat tabu ,choc w dzisiejszych czasach jest już lepiej
niż kilka lat temu.
Ludzie bardzo często nie znając "tematu" wypowiadają się tylko z tego co gdzieś
usłyszeli drogą pantoflową .To bardzo mylne i bardzo krzywdzące dla takich
dzieci ,z góry już wiekszośc zakłada ,że z takich dzieci wyrosną tylko łobuzy
,alkoholicy,narkomani itp. tylko dlatego,że geny zrobią swoje.Owszem ,geny mają
duże znaczenie ,ale wychowanie i miłośc rodziców też dużo znaczą.Zawsze ,kiedy
słyszę tego typu teksty kwituję tylko jedną odpowiedzią " jaką masz pewnośc
,że twoje dziecko będzie idealne, że nie odziedziczy genów po pradziadku co był
alkoholikiem ,albo po prababci co się łajdaczyła..."Zazwyczaj pomaga
Co innego jest z miłością do takiego dziecka, to zrozumiałe ,że nie kady potrafi
pokochac dziecko ,które nie jest jego własnym rodzonym.Dlatego ,aby adoptowac
dziecko trzeba byc tego pewnym w 100%,że jest się na to gotowym .

[annamariamuff]

chmurka_257 naze
>
.
> Ludzie bardzo często nie znając "tematu" wypowiadają się tylko z
tego co gdzie
dzieci wyrosną tylko łobuzy
> ,alkoholicy,narkomani itp. tylko dlatego,że geny zrobią
swoje.Owszem ,geny mają
> duże znaczenie ,ale wychowanie i miłośc rodziców też dużo znaczą.
Chmurko mysle ,ze to nie chodzi o geny chyba ,ze w sensie
przekazanie twojego materialu genetycznego przyszlym dzieciom
biologicznym dla wielu jest to bardzo istotne i nie ma co sie dziwic
(TO INSTYNKT)
Jest rowniez wiele zaburzen ktore moga sie pojawic u dzieci
adopcyjnych i z ktorymi nie kazdy moze czuc sie na silach zmierzyc
pisze o RAD, FAS .Mnie by bardziej przerazaly te zaburzenia niz
jakies tam geny

[chmurka_257]

nie mówię tu o wszystkich lecz o większości
Pierwsze co słyszysz od ludzi na wieśc o twojej adopcji to " nie boisz się,
przecież nie wiesz z jakiej ono rodziny będzie pochodzic ,nie wiesz co z niego
wyrośnie..." Ja na własnej skórze przekonałam się, że tu chodzi tylko o geny

[tabakierka2]

annamariamuff napisała:


> Jest rowniez wiele zaburzen ktore moga sie pojawic u dzieci
> adopcyjnych i z ktorymi nie kazdy moze czuc sie na silach zmierzyc
> pisze o RAD, FAS .Mnie by bardziej przerazaly te zaburzenia niz
> jakies tam geny
>

ok, ale jaką masz pewność jakie choroby może mieć Twoje własne
dziecko???
dla przykładu wśród rodzeństwa mojej babci pojawiły się chyba
wszystkie możliwe nowotwory - w tym czerniak, rak szyjki macicy, rak
okręznicy (babcia miała b.liczne potomstwo), mukowiscydoza (ciotka
dozyła 50tki z chorobą) + nadciśnienie tętnicze -> to choroby o
których wiem. Od strony mamy - > żylaki, otyłość
Mąż -> cukrzyca ( w kazdym pokoleniu przynajmniej jedno z dzieci ma
cukrzycę - w tym mąż i jego brat)...

Jaką mam pewność że moje dzieci nie zachorują na którąs z tych
chorób?
Co do FASu możesz mieć pewność, jak nie pijesz, to OK, ale poza tą
chorobą jest wiele wiele innych.
Nie wiadomo, czy geny męża i żony połączone w dziecku nie kryją za
sobą jakichś strasznych chorób.

[annamariamuff]

tabakierka2 napisała:

> annamariamuff napisała:
>
>
> > Jest rowniez wiele zaburzen ktore moga sie pojawic u dzieci
> > adopcyjnych i z ktorymi nie kazdy moze czuc sie na silach
zmierzyc
> > pisze o RAD, FAS .Mnie by bardziej przerazaly te zaburzenia niz
> > jakies tam geny
> >
>
> ok, ale jaką masz pewność jakie choroby może mieć Twoje własne
> dziecko???
Nie mama zadnej pewnosci tylko przypuszczenia) ale w przypadku
dziecka adaptowanego moge miec jeszcze o te dwa zaburzenia wiecej.
Pomijajac fakt ,ze w Polsce leczenie zaburzenia wiezi jest jeszcze w
powijakach i trudno znalezc opracowania na ten temat nie mowiac juz
o porzadnym specjaliscie.
Nie neguje adpopcji jako takiej uwazam jednak ,ze wiele osob
podchodzi do adopcji ze zbytnia lekkoscia nie zdajac sobie sprawy z
czym tak naprawde trzeba bedzie sie zmierzyc.

[tabakierka2]

annamariamuff napisała:


> Nie mama zadnej pewnosci tylko przypuszczenia) ale w przypadku
> dziecka adaptowanego moge miec jeszcze o te dwa zaburzenia wiecej.

niekoniecznie

> Pomijajac fakt ,ze w Polsce leczenie zaburzenia wiezi jest jeszcze
w
> powijakach

ale masz na myśli tzw. przywiązanie do obiektu ( od ok.6mc zycia
dziecka)? generalnie najnowsze badania ( niestety nie mam źródła
przy sobie) pokazują, że jednak ten okres krytyczny nie jest aż
istotny jak kwestia stałości obiektu ( żeby dziecko mogło nawiązać
więź z jednym i tym samym opiekunem < ewentualnie z dwoma, trzema,
ale stałymi>

i trudno znalezc opracowania na ten temat nie mowiac juz
> o porzadnym specjaliscie.

No co Ty. Jak to trudno? Jak będę w domu, poszperam w materiałach i
Ci prześlę, jeśli chcesz.

uwazam jednak ,ze wiele osob
> podchodzi do adopcji ze zbytnia lekkoscia nie zdajac sobie sprawy
z
> czym tak naprawde trzeba bedzie sie zmierzyc.
>

hmm...wiele osób decyduje się OGOLNIE na dziecko nie zdając sobie
sprawy z czym trzeba się zmierzyć, tyle, że przyszli rodzice
adopcyjny przechodzą mnóstwo 'badań' i spotkań z psychologami i
pedagogami, więc można się pokusić o stwierdzenie, że są lepiej
przygotwani do roli rodziców niż 'przeciętni' rodzice ( nie poparte
badaniami, to wyłącznie moje tezy i nie zgeneralizowane na ogół
populacji)i bardziej świadomi własnych potrzeb i ograniczeń.
Przecież nikt nie przygotowuje 'zwykłych' rodziców do tej roli; są
szkoły rodzenia, ale wychowania już nie a ci adopcyjny są dość
dokładnie przecież weryfikowani.

[annamariamuff]

Tabakierko napisalam "moga miec" co nie znaczy musza ale jest to
bardzo prawdopodobne zwlaszcza przy adopcji dziecko starszego ale
nie tylko.Mama fajne strony na temat zaburzenia wiezi RAD tylko
niestety moj laptop nie kopiuje linkow.
O specjaliste dobrego specjaliste jest trudno. Wiekszosc opracowan
jest w jezyku angielskim.
Tu wklejam fragment
wystapienia Danuty Platek Flasz jesli Cie to interesuje jak wrzucisz
w google jej nazwisko i haslo wywolawcze wyskoczy caly artykul
RAD: Reactive Attachmen Disorder - Zespół Zaburzenia Więzi

Kiedy człowiek przychodzący na świat , skazany jest na rozwój
biologiczny , psychospołeczny,moralny,intelektualny , emocjonalny
itp...
Powszechnie wiadomo ,że w życiu człowieka mają znaczenie , tak
pragnienia popędowe, jak i relacje z innymi ludźmi. Bez nawiązania
relacji , kontaktu z jedna osobą , a potem i innymi osobami , nie
jest możliwy prawidłowy rozwój jednostki.
W wieku niemowlęcym zależność dziecka od osób opiekujących jest
niezwykle ważna dla wielu czynników rozwoju dziecka nie tylko
fizjologicznego, ale również psychicznego w tym emocji. Wpływ
czynnika emocjonalnego stanowi olbrzymią siłę sprawcą dla dalszego
rozwoju dziecka. Natomiast urazy tego okresu rozwojowego powodują
poważne konsekwencje dla dalszych etapów rozwoju psychofizycznego.
Im te urazy zdarzają się wcześniej tym skutki dla dalszego rozwoju
są poważniejsze.
Pozbawienie dziecka uczuć matki, ciepła opieki, symbiozy dziecka z
matka prowadzi do deprawacji uczuciowej.Matka może tu oznaczać
wszelkie osoby znaczące, które mogą tę role pełnić, tej funkcji nie
musi pełnić matka biologiczna, jednak musi to być jakaś jedna,
odpowiedzialna osoba np. babcia, czy rodzic adopcyjny czy
zastępczy.. najczęściej jest to kobieta. z kobietą łączy się
opiekuńczość, serdeczność, ciepło.
Uczucia, którymi matka obdarza dziecko stanowi dla dziecka rodzaj
emocjonalnej stymulacji.
Ta sfera emocjonalna odgrywa bardzo ważną rolę w rozwoju.
Nastawienie dziecka do matki i stosunek uczuciowy jest prototypem
wszystkich relacji dziecka w późniejszym życiu, prototypem kontaktów
interpersonalnych człowieka.
Matka i dziecko wymieniają między sobą komunikaty. Początkowo
dziecko wydaje dźwięki nie artykułowane, potem są to dźwięki o
wyraźniejszej artykulacji takie jak gaworzenie, mimiczno-emocjonalne
(uśmiecha się). Jest to repertua odczuwania w zakresie uczuć
wyższych. Poprzez kontakt mimiczny, emocjonalny, wokalny tworzy się
ten repertuar, który rzutuje na sferę uczuciową. W zachowaniu matki
mogą występować takie elementy zachowania, które dają dziecku
poczucie bezpieczeństwa (to jest przede wszystkim stała obecność
matki fizyczna lub wzrokowa - matka kontroluje dziecko).
Gotowość matki do wymiany sygnałów- matka to ujawnia tonem głosu
mimika, gestem. Tworzy się więź między matką a dzieckiem.
Konsekwencją tego kontaktu jest wyróżnienie matki z otoczenia i
wyrażanie uczuć do matki.
Dziecko również prowokuje matkę do takich reakcji.
Psychiatra John Bowlby opisał takie reakcje dziecka i nazwał je
społecznymi wyzwalaczami. Uważał, że są to reakcje wrodzone.

Pięć społecznych wyzwalaczy:

1) Uśmiech - niemowlęcia specyficzny dla gatunku ludzkiego (3
miesiąc).
2) Krzyk - wyzwalacz społeczny; on sygnalizuje potrzeby dziecka,
wyzwala instynkty opiekuńcze (mało która osoba jest obojętna na
krzyk dziecka).
3) Przywieranie - wrodzona potrzeba kontaktu fizycznego, szczególnie
u bardzo małych dzieci (b. małe dzieci 2-4 m. - jest im obojętne kto
ich przytula). Natomiast powyżej 6- miesiąca życia dziecko zaczyna
różnicować miedzy matką a innymi osobami. Śledzi gdzie idzie matka.
Dzieci w tym wieku źle znoszą rozłąkę, silnie reagują na
pozostawienie ich samym sobie. Dziecko na różne sposoby próbuje
zwrócić na siebie uwagę: poprzez gaworzenie, stukanie klockiem,
mimiką, gestami. gdy bierze je ktoś obcy dziecko nieruchomieje
(około 9-miesiaca pojawia się wyraźny strach, dziecko wyróżnia obraz
matki od innych osób).
4) Podążanie i nie odstępowanie wzrokiem (7-8 miesiąc)
5) Ssanie - kwitek reakcji wrodzonych. W pierwszym etapie życia
nazywamy etapem przywiązania. Jest to etap kiedy buduje się związek
matki z dzieckiem
A tu kilka przykladow zachowan dziecka z zaburzeniem wiezi
Każde dziecko jest inne, niektóre symptomy zależą od wieku.


- negująca postawa wobec najbliższych ( matka, opiekun, rodzice)
- bardzo nieregularne spanie, jedzenie, agresywna mimika nawet u
niemowlaków
- szukanie w nienaturalny sposób kontaktu fizycznego
- posiadają nienaturalne, ekstremalne poczucie własności
- niektóre z tych dzieci nie chcą być dotykane, próby przytulenia
wywołują lęk lub agresję. Trudniej tutaj załagodzić sytuację gestem,
przygarnięciem dziecka do siebie
- niektóre dzieci wywołują sztuczną wesołość wcielając się w
role "domowego klauna"
- inne znowu są ciche , przyjmują postawę wyczekiwania, bliską
apatii
- jeszcze inne są hałaśliwe i niedelikatne Wciąż szukają powodu do
kłótni
- mają nieskoordynowane ruchy, przewracają różne przedmioty, niszczą
je
- w razie konfliktu nie można dotrzeć do dziecka, nic nie robi na
nich wrażenia- ani łagodne podejście ani poważniejsze kary nie dają
żadnego efektu
- dziecko prawie nigdy nie okazuje skruchy.

Sumienie o podwójnej naturze.


- dziecko nieprawidłowo odróżnia rzeczy ważne od błahych , podłe od
niegrzecznego zachowania
- brak sumienia
- dziecko nigdy samo nie przyznaje się do popełnienia jakiegoś
przekroczenia , na drugi dzień lub jeszcze wcześniej zapomina o nim
- dziecko pamięta , że rodzice byli wściekli / dostało lanie,
reprymendę/, ale nie pamięta powodu ich reakcji
- " jeśli znowu będziesz kłamać mamusia będzie znowu wściekła"- za
takim tokiem myślenia dziecko nie nadąża i nie lokuje go w pamięci.

link

[annamariamuff]

www.misjanadziei.org.pl/artykuly/rad_flasz.htm


Co do opracowan mozna cos znalezc w necia w formie definicji
natomiast gorzej z wyjasnieniej jak dziecku pomoc ,jak sie do tego
zabrac jak postepowac z zaburzonym dzieckiem.Dlatego hurra optymizm
w stosunku do adopcji mnie zawsze rozklada na lopatki

[agnieszka2012]

Witaj
Jestem mama adopcyjna od 2003 roku i jak każda mama kocham dziecko
nie zastanawiając się nad tym skąd się wzieło i jakie ono jest jakie
ono będzie w przyszłości, choć się mówi o genach to i tak wiemy, że
zależy to od tego co my damy jak my wychowamy, co przekażemy, co
ztłumimy, a co wzmocnimy, nie da się przewidzieć rekcji na
100% .Poprostu w życiu, dzieje się i toczy, czasami przymykamy oczy
aby zobaczyć świat uroczy. A całym moim światem sa moje dzieci.

agnieszka

[tabakierka2]

a w jakim wieku masz dzieci? wszystkie adopcyjne?
I jakie reakcje otoczenia?
( moi rodzice ' my chcemy mieć WŁASNEGO wnuka' )

[chmurka_257]

>moi rodzice ' my chcemy mieć WŁASNEGO wnuka


Moja mama również odradzała mi adopcję tylko dlatego,że byliśmy jeszcze młodzi
(ja 23,mąż 24 lata i 2 lata po ślubie).Zawsze mówiła nam ,że na pewno nam się
uda ,że warto poczekac itp.Dziś ,nasza córka jest oczkiem w głowie dziadków
,całym ich światem , choc nie jest jedyną wnuczką i nie najmłodszą

chmurka

[tabakierka2]

a to nie jest tak, że trzeba być 5 lat po ślubie, żeby móc adoptować
dziecko?

A Wy nie możecie/nie chcecie mieć 'własnych' dzieci? (jesli pytanie
jest niekulturalne albo niegrzeczne to udajmy, że go nie bylo, OK?).

[chmurka_257]

niektóre ośrodki mają wymagania co do stażu ,nasz akurat takiego nie miał i nie
ma do dziś


> A Wy nie możecie/nie chcecie mieć 'własnych' dzieci? (jesli pytanie
> jest niekulturalne albo niegrzeczne to udajmy, że go nie bylo, OK?).

Nie ,dlaczego niekulturalne Z nami jest tak ,że nikt nam nidy nie
powiedział,żę dzieci miec nie możemy miec ,zawsze słyszeliśmy tylko ,że możemy
miec "małe " problemyJak widac ,problem jest chyba znacznie większy bo przez 8
lat tylko raz udało mi się zajś w ciążę ,którą poroniłam Ale ,tak naprawdę nie
myślę już o ciąży ,nawet nie wiem do końca czy chciałabym w niej byc Cieszę
się z tego co los mi dał i czuję się już spełniona jako mama

[kasiakasienka1981_2]

Witam!
Ja mogę się wypowiedzieć z drugiej strony czyli jako dziecko z rodziny zastępczej.
Mam najwspanialszą Mamę pod słońcem, która kocha mnie nad życie zapewniła mi wspaniałe dzieciństwo i do dziś jest najukochańszą najwspanialszą mama na świecie, na którą zawsze mogę liczyć. Koleżanki zawsze zazdrościły mi mojej mamy. Nigdy nie odczułam ze nie jestem jej biologicznym dzieckiem ani z jej strony ani ze strony rodziny.
Od zawsze wiedziałam, że nie jest moja biologiczną mama i kiedy zdarzało, że np. w szkole dokuczano mi z tego powodu to Mama zawsze mnie wtedy przytulała i mówiła "Pamiętaj kochanie mimo tego, że cie nie urodziłam to kocham cię najbardziej na świecie i zawsze będę cie kochać" i wszystkie smutki znikały

Kocham Cię Mamo

[agnieszka2012]

Mój syn ma 6 a moja córka 2 właśnie kończymy adopcję, mojej rodziny
sie nie bałam i nie zależałomi co powiedzą ponieważ wiedziałam, że
oni mają swoje życie i nie mieszkam z nimi, poza tym jak mi mogą
odradzać dzieci jak sami je posiadali i pragęli posiadać, Ja
wiedziałam że chcę mieć wesoło w domu, czasem strasznie , czasem
głośno a czasem ciszę, nie przeraża mnie otoczenie co powiedzą bo to
co ja chce to moje

[tabakierka2]

a jak długo trwa taka procedura?
i w jakim wieku były maluchy kiedy do Was trafiły?
Co oznacza, że procedura adopcyjna się kończy?
Jestem zielona w temacie, a jest dla mnie interesujący i chciałabym
poznać spojrzenie osób, które adoptowały.
I jak to wyglada praktycznie? określa się w jakim wieku chciałoby
się adoptować dziecko i jakiej płci?

[agnieszka2012]

Syn do nas trafił jako 2 miesięczne dziecko, a córka jako 18
miesięczna dziewczynka, przy pierwszej adopcji trwało to 18miesięcy
a przy drugiej 3 lata, tylko dlatego ze tak dużo rodzin się zgłasza,
a do tego, jak wiadomo kto lepiej stoi finansowo i co posiada ma
dobrze i szybko, później zależy do jakiego ośrodka sie trafi czy
poństwowy czy katolicki, to wszystko zależy od ale

[chmurka_257]

> a jak długo trwa taka procedura?

Jeśli chodzi procedurę sądową,to może trwac różnie ,zależy to wszystko od
sądu.Czasem trwa to miesiąc ,czasem rok.
Jeśli zaś o procedurę adopcyjną to zależy to wszystko do jakiego ośrodka
trafisz,zazwyczaj jest to od 6 mies. do 3 lat.

> Co oznacza, że procedura adopcyjna się kończy?
To znaczy to,że znalazło się już dziecko lecz nie odbyła się jeszcze końcowa
sprawa adopcyjna.


> I jak to wyglada praktycznie? określa się w jakim wieku chciałoby
> się adoptować dziecko i jakiej płci?

Możesz określic i płec dziecka i wiek oraz narodowośc a także pochodzenie. Ale
powiem Ci z własnego doświadczenie (chcieliśmy dziecko do 6 mies. dostalismy
prawie 2-letnie),żę tak naprawdę nikt na to nie patrzy i jeśli jest jakies
dziecko gotowe do adopcji to dzwonią z propozycją do Ciebie ,możesz sie zgodzic
lub odmówic jeśli proponowane dziecko nie spełnia Twoich oczekiwań.Dla mnie to
straszne ,ale uwierz mi są tacy ludzie ,którzy potrafią powiedziec " NIE
DZIĘKUJEMY ,POCZEKAMY JESZCZE"

[aandzia43]

jeśli jest jakies
> dziecko gotowe do adopcji to dzwonią z propozycją do
Ciebie ,możesz sie zgodzic
> lub odmówic jeśli proponowane dziecko nie spełnia Twoich
oczekiwań.Dla mnie to
> straszne ,ale uwierz mi są tacy ludzie ,którzy potrafią
powiedziec " NIE
> DZIĘKUJEMY ,POCZEKAMY JESZCZE"
>


A nie przyszło ci do głowy, że może ktoś zdaje sobie sprawę, że nie
podoła leczeniu, rehabilitacji i wychowawniu dziecka chorego, z
licznymi dysfunkcjami? Z grubsza każdy zna swoje możliwości. Z
grubsza, rzecz jasna. Czy to takie straszne?

[tabakierka2]

aandzia43 napisała:


> A nie przyszło ci do głowy, że może ktoś zdaje sobie sprawę, że
nie
> podoła leczeniu, rehabilitacji i wychowawniu dziecka chorego, z
> licznymi dysfunkcjami? Z grubsza każdy zna swoje możliwości. Z
> grubsza, rzecz jasna. Czy to takie straszne?
>


ale mówimy o opcji "wiek, płeć" więc spokojnie. Nie mówiłyśmy o
dysfunkcjach to inna inszość i trzeba być odpowiednio
przygotowanym i świadomym.

[aandzia43]

aaaaa..., to co innego

[chmurka_257]

A nie przyszło ci do głowy, że może ktoś zdaje sobie sprawę, że nie
podoła leczeniu, rehabilitacji i wychowawniu dziecka chorego, z
licznymi dysfunkcjami? Z grubsza każdy zna swoje możliwości. Z
grubsza, rzecz jasna. Czy to takie straszne?

ja tu pisałam o wieku i płci dziecka ,a nie chorych dzieciach bo to jest inny
temat i tu akurat nikt kto pragnie zdrowe dziecko nie wciśnie chorego .

[agnieszka_gk]

Kwestia wieku też nie jest taka oczywista - bo to duża róznica
adoptować dziecko 2-miesięczne a 6 letnie.
A jeśli chodzi o miłość do dziecka adoptowanego, to warto wiedzieć,
że kochać to jedno, a radzić sobie z licznymi dysfunkcjami
rozwojowymi i emocjonalnymi dziecka to drugie. Większośc znanych mi
dzieci adoptowanych to dzieci zdrowe, normalnie się rozwijające, w
niczym nie odstające od rówieśników, ale bywają też dzieci na prawdę
trudne, z dużą traumą odrzucenia, z zaburzeniem więzi, którym sama
miłośc nie wystarcza, a o profesjonalną, specjalistyczną poradę i
opiekę psychologiczną też bardzo trudno.
Warto to wszystko wiedzieć, bo jakie dziecko trafi do nas nigdy nie
wiemy.

[chmurka_257]

agnieszka_gk napisała:
> Warto to wszystko wiedzieć, bo jakie dziecko trafi do nas nigdy nie
> wiemy.

ale przecież rodząc własne dziecko, też nie wiesz nigdy z jakimi problemami
będziesz musiała się borykac w przyszłości .Dziecko to wielka niewiadoma ,nie
ważne czy adoptowane czy biologiczne .

niezupełnie

[agnieszka_gk]

"ale przecież rodząc własne dziecko, też nie wiesz nigdy z jakimi
problemami będziesz musiała się borykac w przyszłości .Dziecko to
wielka niewiadoma ,nie ważne czy adoptowane czy biologiczne"

To częsty argument podnoszony w dyskusjach o adopcji i prawdziwy
tylko do pewnego stopnia. Oczywiście, że nasze biologiczne dziecko
może mieć rózne problemy zdrowotne czy sprawiać przeróżne problemy.
Ale prawdopodobieństwo, że będzie mieć chorobę sierocą, traumę
porzucenia, zaburzenia więzi ze wszelkimi tego konsekwencjami jest
juz raczej minimalne. Nie znaczy, że kazde dziecko dziecko
adoptowane jest "trudne" - jak juz mówiłam, zdecydowaną większośc
dzieci jaką znam są to "normalnie" rozwijające się dzieci, ale
czytam i znam z opowieści własnie takie trudniejsze historie.

[chmurka_257]

I właśnie dlatego nie każdy może stac się rodzicem adopcyjnym .Na adopcje
trzeba byc gotowym w 100% ,taka decyzja musi byc bardzo dobrze przemyślana
,trzeba pomyślec nie tylko o tym dobrym co nas spotka ale też o tym "złym".Taki
rodzic musi przejśc szereg badania i testów psychologiczne oraz szkolenia .Na
tych szkoleniach właśnie dostajesz podpowiedzi jak się wychowuje takie dziecko
,co trzeba robic w sytuacjach kiedy dziecko ma chorobę sieroca ,co trzeba
dziecku mówic aby odzyskało swoje poczucie wartości...Nie mówię ,że to są
banalnie proste sprawy ,ale uwierz mi ,jeśli kocha się to dziecko całym sercem
to jest to do pokonania

[agnieszka_gk]

Jestem mamą adopcyjną i przechodziłam przez wszystkie szkolenia,
badania testy. OAO, jeśli podchodzą do swojej pracy profesjonalnie,
przekazują przyszłym rodzicom adopcyjnym wiele potrzebnych
informacji i teoretycznie r.a. są bardziej przygotowani do
rodzicielstwa generalnie niż przecietni rodzice biologiczni. Ale są
poruszane z reguły najbardziej powszechne problemy występujace w
rodzinach adopcyjnych - jawnośc adopcji, budowanie tożsamości,
poczucia wartości itd. To ważne, ale gama i skala probelmów mogą
znacząco wybiegać poza "standardowe" problemy. Proponuję zajrzeć na
nasz-bocian.pl i poczytać o róznych problemach malych i nastoletnich
dzieci na Adopcyjnych dylematach.

[agnieszka2012]

Co do tego jakie dziecko i w jakim wieku to wszystko zależy od
ośrodka, od pań jak na to patrzą jakie są wasze wymagania, choć
czasem im sie nie podoba że ktoś konkretnie chce mieć syna albo
córke i sie tu z nimi zgadzam bo to wieksze ryzyko rozczarowania a
miało być tak pięknie, a tak byłam w ciąży adopcyjnej inie
wiedziałam co urodze to było piękne i już tak chciałam i tak mam tak
wybrałam i los mi szczęscie dał, dwa razy 100% marzeń

[agnieszka2012]

Gdyby mi mama tak powiedziała to ja bym jej jedno zadała pytanie czy
ty mnie chciałaś, a gdybyś nie mogła to co byś zrobiła jakie ty
miałaś pragnienia, czy ty byś potrafiła żyć bez dziecka, czy ty mnie
się wstydzisz, ja mam takie samomażenie jak ty mamo Kocham i szanuję
cię za to ze ty mnie chiałaś ja też tego chcę doświadczyć, nie
odbieraj mi tego mówiąc chce mieć własnego wnuka

[leli1]

patrze na mojego mlodego i mowie do męża "ale on sliczny, z nas by taki ładny nie był" ), to oczywiscie w formie zartu, ale jakos tak nie mam sczegolnego pędu do przekazywania walsnych genów, a dziecko do kochania, troszczenia sie o nie, wprowadzania w zycie juz mam. I to jest MOJE dziecko, WLASNY wnuczek swojej babci i dziadka i nie wyobrazam sobie ze urodzone przeze mnie moglabym kochac bardziej.

[agnieszka2012]

a co do zakończenia adopcji to mi chodzi o to, że Pani sędzia
pozwoliła sobie na głębsze badanie naszej chćei adopcji, więc
postanowiła że nam da czas na zastanowienie się czy nadal chcemy
adoptować małą i do tego jeszcze raz musieliśmy przejśc procedurę
badań psychologicznych i pedagogicznych, ale jest wszystko na dobrej
drodze myślę ze w czerwcu będzie koniec i córa będzie nosić wkoncu
nasze nazwisko zdązyła już sie jego nauczyć
szczęśliwa rodzinka

[verdana]

Moja matka ma adoptowanego brata. Został adoptowany, gdy miał 7 lat -
owszem, byly problemy z nauka (ja ze swoimi rodzonymi mam o wiele
wieksze...), ale skonczył studia, ma wlasne dzieci.
A najsmieszniejsze, ze jeśli chodzi o zachowanie, wady , zalety i
sposób mowienia - jest po prostu kopia mojego dziadka...

[tabakierka2]

u mnie na osiedlu była podobna historia
para adoptowała chłopca. Chłopiec nie bardzo do nich podobny, no
bywa.
Ożenił się i ma dwójkę dzieci obecnie.
Synek jest tak podobny do dziadka, że jest nieprawdopodobne! te same
ruchy, gestykulacja, sposób chodzenia Jak to możliwe??? możliwe,
że adoptowany syn przejał ruchy/gestykulację na zasadzie obserwacji
<nieświadomie> a jego syn odziedziczył?

[chmurka_257]

jasne ,że możliwe
U nas jest identycznie ,różnimy się bardzo,bardzo wyglądem .My- ciemne włosy
,ciemna karnacja ,ciemne oczy ,a nasz córcia -blondyneczka ,malutka i drobna jak
calineczka ,oczka błękitne ,cera jasna ,ale za to ruchy,gestykulacja,sposób
wysławiania się ma nasze ,uwielbia lody za tatą ,uwielbia wodę za mamą,nawet ma
pieprzyk na buzi w tym samym miejscu co tata

[smerfetka8801]

rozmawialiśmy z mężem o adopcji choć mamy własne dziecko i chcemy jeszcze jedno
sęk w tym,ze jeśli tylko będzie nas stać na zapewnienie godnego życia większej
ilości dzieci to zapewne zdecydujemy się na adopcję.
oboje uważamy ,ze każde dziecko zasługuje na miłość

[phantomka]

O adopcji mysle dlugo, ten temat wraca co jakis czas w rozmowach z
moim partnerem. I rowniez nie raz slyszalam oburzenie, jak mozna
brac cudze dziecko, przeciez to sa obce, zle geny, ze z takich
dzieci nic dobrego nie wyrasta, itd. Wtedy szukam w glowie jakiejs
znajomej rodziny, ktora ma problemy z bilogicznymi dziecmi. Podaja
jako przyklad bzdury nt. tych zlych genow (chodzi im z reguly o
alkoholizm, przestepczosci, itp.) i wtedy faktycznie ciezko znalezc
kontrargumenty.
Moja ciocia kilkadziesiat lat temu zdecydowala sie na adopcje,
dostali najpierw dziewczynke na jakis czas. Byla to Rumunka. Ciotka
twierdzi, ze z malej wychodzily zle nawyki i zrezygnowali z adopcji.
Ciotka mocno to przezyla i wiecej nie zdecydowala sie podejmowac
prob. Cale zycie zaluje, ze nie ma dzieci, bo je kocha. I widze, ze
ma poczucie bezsensu zycia odkad przeszla na emeryture, bo wczesniej
uciekala mocno w prace, zeby nie myslec o tym pustym gniezdzie.

[lacitadelle]

Też rozmyślam o adopcji, właściwie od zawsze (mam rocznego synka), chyba
dlatego, że chciałabym pomóc nieszczęśliwym dzieciom, odmienić ich świat na
lepsze. Brzmi to strasznie patetycznie i chyba głupio? Nie wiem, jak to lepiej
wyrazić, jestem bardzo szczęśliwą osobą, doświadczyłam w życiu wiele dobrego i
chcę się tym podzielić. Może to jest kiepski powód do adopcji... jeżeli bym się
kiedyś na nią (z moim mężczyzną oczywiście) zdecydowała, to mam nadzieję, że
odpowiednie procedury pomogą to zweryfikować. Aha, gdybym się już na to
zdecydowała, to raczej chciałabym adoptować takie dziecko, którego większość
rodziców mogłaby nie chcieć z jakichś przyczyn, świadoma spowodowanych tym
trudności. Mam znajomych, którzy po urodzeniu własnego dziecka adoptowali
rodzeństwo z FAS, bardzo ich podziwiam.
To jest poważna decyzja, więc poważne argumenty przeciw na pewno starałabym się
poważnie rozpatrywać, ale tekst w stylu "chcemy mieć własnego wnuka"
skomentowałabym z właściwym sobie brakiem oporów.

[protozoa]

Są ludzie, którzy chcą adoptować dzieci, potrafia pokochać je jak własne i tacy,
którzy nie nadają się na rodziców adopcyjnych. Nie oznacza to, że ci pierwsi są
lepszymi ludxmi niz ci drudzy. Sa po prostu inni.
Rzadko się o tym mówi, ale najczęściej ludzie decydują się na adopcje DLA SIBIE
nie żeby uszczęśliwić dziecko, ale dla zaspokojenia własnych potrzeb
macierzyństwa i ojcostwa - i to też nie jest naganne.
Czy miłość rodzi się od pierwszego wejrzenia - najczęściej nie, i z tego powodu
potencjalni rodzice adopcyjni nie powinni się obwiniać.
Problemy z dziećmi adoptowanymi - są. Podobnie jak są z biologicznymi, tylko
rodzice biologiczni nie szukają "złych genów", a w przypadku BARDZO POWAŻNYCH
PROBLEMÓW występujących u dzieci adoptowanych - zwykle w wieku dojrzewania lub
gdy dowiedzą się, że nie są dziecmi biologicznymi, rodzice adopcyjni szukają
własnie tych "złych genów" i skłonności po rodzinie biologicznej.
Bywa, że pojawiają się problemy zdrowotne wynikające z zaniedbań matki w czasie
ciąży (np. nadużywania alkoholu) i wtedy też nie zawsze rodzina adopcyjna sobie
z tym radzi.
I są to rzeczy realne, występujące, z których trzeba sobie zdawać sprawę. Nie
oceniac, nie potępiać, nie koloryzować, nie zmuszać ani siebie ani partnera do
niczego, ale zrobić uczciwy, rzetelny rachunek - czy podoła się wychowywać,
kochac dziecko, którego się nie urodziło, dziecko obce genowo. I mniejszym złem
jest uczciwe przyznanie się, że nie, zaniechanie adopcji niż robienie
czegokolwiek na siłe lub "odwracanie" całego procesu adopcyjnego.

[kawka74]

> Rzadko się o tym mówi, ale najczęściej ludzie decydują się na adopcje DLA SIBIE
> nie żeby uszczęśliwić dziecko, ale dla zaspokojenia własnych potrzeb
> macierzyństwa i ojcostwa - i to też nie jest naganne.

Powiem więcej - to znakomita motywacja.
"Pomoc sierotce" to krok w przepaść.

[wieczna-gosia]

w koncu na wlasne dzieci tez sie czlowiek decyduje dla siebie, wiec adopcja "dla
siebie" to motywacja najblizsza naturalnej.

Ja bym zalozyla rodzinny dom dziecka najchetniejm, tylko nie mam z kim juz
nawet kiedys kurs zaczelam. Ale adoptowac dziecka bym nie chciala.

[wieczna-gosia]

Cudna w Ostatnicj Obcasach byla opowiesc o Henryce Krzywonos- pare lat temu mi
cos przebieglo po oczach ze tramwajarka co strajki zaczela wziela sie za dom
dziecka, ale nie wiedzialam nic blizej. Swietna opowiesc na Dzien Matki- taka do
bolu zwyczajna, kazda z nas taka opowiesc by mogla strzelic o wlasnych dzieciach