Jak się zachować?

[azile.oli]

Od dłuższego czasu jestem skłócona z teściową, właściwie to ona jest
obrażona i to do tego stopnia, że nie chce mnie widzieć u siebie w
mieszkaniu (którego na ironię jestem głównym najemcą). Nie jesteśmy
w stanie jednak całkowicie unikać swojego towarzystwa przy okazji
różnych imprez, których się teraz nagromadziło. I teraz tak: stoi
teściowa z mężem , a przy niej jakaś ciotka, wujek, kuzynka, trzeba
podejść i się przywitać. Wygląda to tak, że podchodzimy (ja, mąż i
dzieci,) wszyscy się witają, ja mówię ogólne ''dzień dobry'' i witam
się ze wszystkimi oprócz teściowej. Wiem, że ona sobie tego nie
życzy, najchętniej by się mnie pozbyła, ale ciotki i reszta rodziny
o tym nie wiedzą i wychodzi, że jestem niewychowana. Oczywiście
teściowa jest starsza i to ona powinna podać rękę, ale wiadomo, że w
ogólnym zamieszaniu nikt na to nie patrzy, ale widać, że jedną osobę
omijam.

[broceliande]

Ja bym mówiła "dzień dobry, mamo", a potem witała się z ludźmi
naokoło. Może sobie nie życzyć, ale wymaga tego zwykła uprzejmość.
Jak Ci nie odpowie, to sama będzie nieuprzejma.

[azile.oli]

Zawsze mówię jej ''dzień dobry'', albo nie odpowiada, albo mruczy
coś pod nosem. Nie mówię do niej ''mamo'' od czasu kłótni, raczej
zwracam się bezosobowo, jeśli muszę. Wogóle do niej zawsze trzeba
było mówić w 3-ciej osobie.

[ib_k]

to mów "dzień dobry teściowo", i reszta jak zwykle

[fetka13]

tesciowa po prostu horror.tez go mam.pamietaj jak zaczely sie kwasy
to one juz beda i nic tego nie zmieni .musisz przyjac postawe
obojetnosci. ja tez tak robie i skutkuje.witac sie oczywiscie bo to
grzecznosc ale nic poza tym.powodzenia .tlumacz sobie zawsze ze nie
z nia zyjesz.

[18_lipcowa1]

jesli sobie tego nie zyczy to nie podchodzic

[azile.oli]

Jeśli stoi w grupie z ciotkami i wujkami to muszę podejść aby się z
nimi przywitać. Nie jestem skłócona z całą rodziną, tylko z
teściową. Nawet z jej mężem normalnie rozmawiam i się witam.

[18_lipcowa1]

jak nie wiem co masz te problemy
podchodzisz, witasz sie, przy tesciowej mowisz dzien dobry i tyle

[pitahaya1]

Sytuacja ciężka, znam taką z własnego podwórka. Z tym, że w moim przypadku
teściowie przy okazji obrazili się na nas wszystkich Nie widzimy się od
kikunastu lat. A powodem obrażenia się był mój mąż a ich syn

Ale w Twoim przypadku, gdy faktycznie niezręcznie czujesz się w takiej sytuacji
(mam tu na myśli zbiorowe powitania), przy okazji wylewnego powitania "dzień
dobry teściowo/mamo" dodałabym z uśmiechem "no jak, przestała się mama na nas
gniewać? dorośli ludzie a gniewamy się jak dzieci". Miło, z uśmiechem,
koniecznie przy wszystkich.

Ja tak kiedyś zrobiłam. Teściowa nie miała wyjścia, musiała odpowiedzieć, żeby
nie wyszło, że odpycha wyciągniętą rękę. Swoją drogą na boku mi dogryzła

[mearuless]

gdyby ktos zrobil mine lub skomentowal ze zle sie witam z tesciowa, uswiadomila
bym go ze owa pani nie zyczy sobie moich powitan.Wiele razy nie odpowiadala na
nie a ja nie jestem chlystkiem i nie bede kogos uszczesliwiac na sile swoja osoba.

po co krazyc, szukac wyjsc bokiem- jak mozna po prostu powiedziec prawde.

[azile.oli]

Oczywiście, gdyby ktoś zrobił jakąś uwagę, powiedziałabym prawdę,
albo po prostu spojrzała porozumiewawczo. Rodzina wie, że teściowa
jest bardzo konfliktową osobą. Niestety, nie mogę udawać, że jest w
porządku, bo nie jest i to bardzo. Trudno, niech sobie ludzie
myślą , co chcą. Dla mnie spoirym wysiłkiem jest wogóle przebywanie
w jej bliskim towarzystwie. Zresztą cała sytuacja jest chwilami
komiczna, bo ciotki mnie ściskają, mówią jak dzieci wyrosły i
ogólnie prowadzą ze mnśą ożywioną rozmowę, a teściowa stoi nadęta i
nawet nie mruknie, choć o jej wnukach mowa.

[broceliande]

A co na to Twoj mąż? Może by jej powiedział, żeby zakopała topór
wojenny?

[azile.oli]

Mąż niespecjalnie ma wpływ na jej zachowanie. Teściowa jest dośc
toksycznym człowiekiem i nawet są pewne plusy tego, że jest
obrażona. Cały problem polega na tym, że mąż nie potrafi rozmawiać z
matką szczerze. Ona wychowała swoich synów w ten sposób, że nie
przyjmuje z ich strony żadnych uwag , a jeśli już takowe czynią,
uznaje je za brak szacunku. Bo jakże można zwrócić jej uwagę?.
Oczywiście mąż powiedział jej do słuchu po generalnym incydencie,
ale do baby nie trafia. Nie będę jej przepraszała, bo nic nie
zrobiłam, to ja powinnam zostać przeproszona, ale byłam gotowa
puścić sprawę w niepamięć. Niestety, kobieta zapałała do mnie chorą
nienawiścią. Efekt jest taki, że mieszkając kilometr od nas
praktycznie nie widuje wnuków, a syna dość rzadko. Dzieci nie chcą
tam chodzić same, bo skoro ich matka nie może... Mąż zabiera je
sporadycznie ze sobą, bo nie chce , aby wysłuchiwały nadawania na
mnie i , co gorsza,, aby mi powtórzyły. Oczywiście mówi wtedy, że
sobie nie życzy, aby mnie obrażała.