Psychoterapia

[virtual_moth]

Temat dla mnie kontrowersyjny.

Dzieląc się z Wami moimi rozterkami, opisując intymne szczegóły życia
oczekiwałam mentalnego kopnięcia w tyłek, pogłaskania po główce, wysłuchania.
Wszystkiego, tylko nie wysłania do psychologa

Póki co dowiedziałam się, że mam "syndrom wyuczonej bezradności" i psycholog
pomógłby mi się z tym uporać. To pobudziło mój zainfekowany wirusem
bezradności mózg do podzielenia się z Wami refleksją na temat psychoterapii...

MOje rozważania wykluczają przypadki silnych depresji z myślami samobójczymi,
choroby alkoholowej, silnych depresji wywołanych tragedią życiową (śmierć
bliskiej osoby, rozwód, utrata środków do życia i wylądowanie na bruku).

Otóż uważam, że istnieje coś takiego jak moda na psychoterapię nakręcana
przez samych psychoterapeutów, którym przecież zalezy na jak największej
liczbie przypadków do leczenia. Na każdy stan umysłu mają "naukowy" termin,
każde zachowanie potrafią zgrabnie zaszlufadkować. Oczywiście koncerny
farmauceutyczne mają tu także niebagatelny udział: zależy im przecież na
sprzedaży jak największej ilości antydepresantów, które w przeważającej
większości są horrendalnie drogie.
Taki mechanizm porównuję tutaj do efektu, jaki wywołują reklamy produktów
typu Danonki czy Actimel. Popyt jest nakręcany sztucznie i miliony matek
gładko nabierają się na tę "zawartość wapnia pomagającą w tworzeniu mocnych
kości" czy też "bakterie alcasei tworzącą barieię ochornną dla organizmu".
Wszystko pięknie ładnie, tylko nikt nie wspomina o konserwantach czy
zawartości cukru. Poprzez odpowiednią manipulację kształtuje się popyt.

Mamy tu dwie różne sytuacje, ale mechanizm jest ten sam. O ile nic nikomu się
nie stanie, jak zje Danonka (hm...), o tyle w przypadku psychoterapii możemy
być narażeni na znaczny dren portfela, nie mówiąc o marnowaniu czasu i
energii.

Zapewne wiele z Was powie, ze psychoterapia pomogła Wam uporać się z
nierozwiązywalnymi, mogłoby się wydawać, problemami. Nie będę zaprzeczać -
dla mnie jednak jest to nie tyle kwestia "wyleczenia schorzenia" co efekt
wspomnianej przeze mnie manipulacji. Chętnie zrzucamy odpowiedzialność za
własne postepowanie na "depresję" czy inny "syndrom" i jeszcze chętniej
udajemy się do "specjalisty", który pomaga nam "spojrzeć w sieie". Czasami
wręcz wyolbrzymiamy nękające nas problemy, tarzamy się we własnym
nieszczęściu i jak chipondrycy szukamy tylko okazji, aby móc być leczonym
(przyznaję jednak, że to skrajne przypadki).
W ludziach od zawsze tkwi potrzeba oddania losu w czyjeś ręce; chcą czuć, że
tak naprawdę nic nie zalezy od nich (tylko od "choroby"), że "wszystko jest
zapisane w gwiazdach". Chętnie chodzimy do wróżek, jasnowidzów...
Zdaje nam się, że jeśli poznamy "naukowy" termin naszego schorzenia, że jeśli
nadamy imię naszemu demonowi, to łatwiej nam będzie go ujarzmić. Najlepiej
oczywiście, aby istnienie tego demona nie wynikało z naszego postępowania,
ale z jakichś bliżej nieokreślownych "naukowych" przyczyn typu predyzpozycje
genetyczne itd.

Przypominam, że jestem za leczeniem "prawdziwych" przypadków.

Wiem, że większość z Was powie, ze o co mi chodzi - jesli komuś to pomaga, to
dlaczego miałby tego nie robić?
A mnie chodzi tylko o uzasadnienie mojej decyzji, że z problemem toksycznej
matki uporam się bez psychoterapii O ile to oczywiście kogoś obchodzi

Jeśli macie ochotę, zapraszam do dyskusji. Jestem gotowa zmienić zdanie))

Pozdrawiam

[carri]

Nie podyskutuje z Toba, bo u psychologa jeszcze nie bylam. Rozwazam taka
mozliwosc, ale sie waham, bo przede wszystkim nie wiem, czy to naprawde cos mi
da. Czy nie pojde tam tylko, zeby wlasnie uslyszec naukowo, co mi jest. A ja
szukam konkretnego rozwiazania. Chcialabym czasem, zeby ktos mi powiedzial zrob
tak, bo to dobre dla Ciebie, a tego chyba psycholog nie zrobi. Moze to
infantylne, moze uciekam od stawienia czola moim problemem sama, ale troche sie
ich nawarstwilo i znikad pomocy. Czekam na wpis kogos, kto na nowo nauczyl si
cieszyc zyciem, mimo ze mocno mu dokopalo i to w najculszy punkt.

[chalsia]

Hłe hłe.
Ty się i tak kwalifikujesz na psychoterapię bo przeżyłas tragedię życiową w
postaci rozpadu związku (nie musi koniecznie być rozwód). A tego, że masz
depresję, możesz nawet nie wiedzieć. Bo np. jednym z objawów depresji jest
totalna niemożność podjęcia jakichs decyzji, kroków, czyli taka bezradność i
tkwienie w kropce również.

Podam swój przykład - poszłam do psychoterapeuty, bo po tym co się stało w
moim zyciu nie chciałam skamienieć wewnętrznie. I nie widziałam możliwości
działania samodzielnie, bo sama z siebie nie wyjdę (Ty również). Nie jesteś w
stanie często sama zobaczyć swoich ograniczeń. I żadna reklama, trend, etc nie
miały na moją decyzję wpływu. Jak mnie ząb boli to idę do dentysty. I nie
zwalnia mnie to z obowiązku samodzielnej pracy w postaci codziennej dbałości o
uzębienie. Terapeuta czy psychiatra nie zrobią nic za Ciebie - to jest ciężka
samodzielna praca, często całkiem niemiła. Oni tylko nakierowują. To trochę tez
tak jak z nauką prawa jazdy - to Ty siedzisz za kierwonicą a facet z boku jest
od podpowiadania albo korygowania. A przepisy i tak musisz wkuć sama.

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

chalsia napisała:

> Ty się i tak kwalifikujesz na psychoterapię bo przeżyłas tragedię życiową w
> postaci rozpadu związku (nie musi koniecznie być rozwód). A tego, że masz
> depresję, możesz nawet nie wiedzieć. Bo np. jednym z objawów depresji jest
> totalna niemożność podjęcia jakichs decyzji, kroków, czyli taka bezradność i
> tkwienie w kropce również.

No cóż, przewidywałam, że ktoś tam wie lepiej co czuję po rozpadzie związku i
że mam depresję Zewsząd słyszę, że kocham exa i tylko mi się wydaje, że go
nie kocham. A jesli rzeczywiście rozpad związku nie był dla mnie przyczynkiem
do wpadnięcia w otchłań rozpaczy, to z pewnością coś ze mną nie tak i tak czy
inaczej nadaję się do leczenia)) Zdaję sobie sprawę, że psychoterapeuci
znaleźliby u mnie 350 schorzeń i wykryli rozpad osobowości, a fakt, iż -
oczywiście pozornie - uważam się za osobę zdrową świadczy tylko na moją
niekorzyść, bo coś tam spycham do podświadomości. Tak czy owak na pewno nadaję
się do leczenia, tylko jeszcze o tym nie wiem))

> I nie widziałam możliwości
> działania samodzielnie, bo sama z siebie nie wyjdę (Ty również). Nie jesteś w
> stanie często sama zobaczyć swoich ograniczeń.

Nie rozumiem dlaczego porównujesz swoją sytuację do mojej. Fachowiec
powiedziałby, ze stosujesz "przeniesienie" czy cuś. Może ja nie potrzebuję
pomocy "fachowca", bo po prostu czuję się dobrze? Co najwyżej potrzebna mi
jakaś dobrze urządzona sala trningowa z takimi specjalnymi workami A sam
fachowiec mógłby mi pomoć, pewnie, ale jako ewentualny pracodawca tudzież
kandydat na męża(to taki mało lotny żart z mojej strony, wiem).

Co do charakteru pomocy jaką udziela psychoterapeuta, to oczywiście wiem co
masz na myśli. Dpskonale obrazuje to dowcip:
- Ile potrzeba psychoterapeutów do wkręcenia żarówki?
- Jeden, tylko żarówka musi sama chcieć się wkręcić.

Sorry za prześmiewczy ton mojego postu. Wiem, że ludzie czasami znajdują się w
takich sytuacjach życiowych i tak ich życie poniewiera, że nie ma innego
wyjściścia niż psychoterapia i leki. Chciałam jednak, na przykładzie mojej
sytuacji, trochę oddemonizować rolę "fachowców od duszy" i zachęcić do
zastanowienia się nad całym tym szumem, jaki ostatnio się robi wobec
psychoterapii. Czy, mimo wszystko, nie jest to tylko moda?

Pozdrawiam

[ann_mart]

Wiesz a ja naprawdę nie wiedziałam, że mam depresję. A mam już ponad rok. I
miałam ją długo przed jej zdiagnozowaniem. Tak się zdarza. Tak więc
stwierdzenie Chalsi, że możesz sama o tym nie wiedzieć, jest prawdziwe. Nie
chcę przez to powiedzieć, że wiem lepiej co czujesz i na co chorujesz. Po
prostu to się zdarza.
A co do terapii - jeżeli to moda to jak najbardziej dobra. Oczywiście nie mówię
tu o biegani do terapeuty z każdym problemem czy chodzeniu do niego latami, czy
niemożności podjęcia bez niego żadnej decyzji (bo to uzaleznienie). Mówię o
pójściu do kogoś kto wie jak przebiegają pewne procesy w życiu (bo to schematy,
z których nie zdajemy sobie nawet sprawy) i wie jakimi "sztuczkami" się
posłużyć, żeby je oswoić. Kto cię wysłucha i nie będzie wmawiał, "że go kochasz
tylko o tym nie wiesz". I będzie nastawiony, żeby ci pomóc. Kilka wizyt pozwala
inaczej spojrzeć na problemy a wtegdy łatwiej znaleźć rozwiązanie.
Poza tym jeżeli kwestionujesz mozliwość niesienia pomocy "nieprawdziwym"
przypadkom to jak te osoby miałyby pomóc "prawdziwym"?
Aha i nie uważam, że psycholog wyleczy Cię z "syndromu wyuczonej bezradności"
czy jak mu tam. On Cię nie wyleczy. Ty to musisz zrobić. jednemu łatwiej samemu
innemu z pomocą. Ale chyba lepiej, żeby pomoc, jeśli ma być, była fachowa.
Pozdrawiam
Anka

[iwona3]

Chalsia, ja myślę, że virtual moth nie o to chodziło. Wszystko w porządku,
jeżeli idziesz do dentysty z zepsutym zębem. Gorzej, jeżeli zgłaszasz się np.
na okresowy przegląd, a dentysta chce Ci naprawić pół szczęki, bo tam coś
zżółkło, a tu starą plombę można by wymienić. Kiedyś sama trafiłam do
takiego „specjalisty”, który zatruł mi zdrowy ząb, wprawił plombę w ósemkę,
chorego nie wyleczył, a mi wyparowało ponad tysiąc złotych. Kiedy się
połapałam, byłam wściekła, że tak dałam się oskubać. Podobnie z psychologiem.
Są przypadki, kiedy pomoc terapeuty jest niezbędna, ale czasem idziemy po
prostu na łatwiznę. Życie jest po to, by je przeżyć, podejmować decyzje
samodzielnie, wygrzebywać się z dołów o własnych siłach. Dla mnie psycholog
jest jak antybiotyk, na ciężkie przypadki, i nie można go nadużywać. Najlepszy
przykład to ten syndrom nadpobudliwości u dzieci. Zrobiono z tego chorobę, w
Stanach dzieciaki szprycuje się psychotropami. Tylko mało który psychiatra ma
odwagę powiedzieć, że ta „choroba” po prostu… mija z wiekiem.
Z tego, co piszesz wynika, że ja przeżyłam kilka depresji. I obeszło się bez
psychologa.
Virtual month ma rację, teraz są takie czasy, że podaż jest kreowana przez
popyt, a nie odwrotnie. Cała masa specjalistów wmawia nam, że musimy mieć coś,
co tak naprawdę do życia nie jest nam wcale potrzebne. Mi też chce się śmiać z
tych actimelów, drogie jak jasna cholera, a warte tyle, co kefir.
Pozdrawiam

[pelaga]

iwona3 napisała:

> Najlepszy
> przykład to ten syndrom nadpobudliwości u dzieci. Zrobiono z tego chorobę, w
> Stanach dzieciaki szprycuje się psychotropami. Tylko mało który psychiatra ma
> odwagę powiedzieć, że ta „choroba” po prostu… mija z wiekiem.

Z tego co piszesz wynika jasno, ze nie masz pojecia o nadpobudliwosci
psychoruchowej u dzieci. Ja wychowuje dziecko nadpobudliwe i zapewniam Cie, ze
TO JEST CHOROBA. I bardzo chce wierzyc w to, ze to minie z wiekiem, o niczym
innym nie marze tylko o tym, zeby to mu minelo z wiekiem, zeby mogl zaczac
normalnie zyc i zeby to wszystko nie wyrylo trwalego pietna na psychice mojego
dziecka. Tylko, ze czasem leki sa potrzebne, bo coz z tego, ze dziecku minie
np. w wieku 14 lat napobudliwosc, skoro nie uda mu sie do tego wieku przyswoic
umiejetnosci czytania??????????????????????????? A leki wyciszaja i pozwalaja
na odkrycie zdolnosci dziecka, na wydobycie z niego umiejetnosci,z ktorych
nikt nie zdawal sobie sprawy.
Jak to jest, ze czasem ludzie nie potrafia zrozumiec innych ludzi i potrafia
tak mocno dopiec... Po co wyrazac opinie na tamaty o ktorych nie ma sie
zielonego pojecia? Gdybys wiedziala z jakimi problemami na co dzien borykaja
sie rodzice dzieci nadpobudliwych nie twierdzialabys, ze to nie jest choroba, a
ja Ci zycze szczerze, zebys sie NIGDY nie przekonala, jak bardzo sie mylisz.

Pozdrawiam

[cheddar]

Pelaga, napisz coś więcej, bo czasem mam obawy, że moja córcia należy do tej
grupy. Na razie ma 2 latka i 3 miesiąca i jest bardzo, bardzo bardzo żywa.
Zajmowanie się nią to ciężka fizyczna praca, naprawdę. Nie wiem, czy to jest po
prostu "zywy dzieciak", czy może już symptomy tej choroby. Jak można to
sprawdzić, bez ganiania po lekarzach (już się naganiała, bo trochę była
rehabilitowana). Czy na tym etapie jestem w stanie sama to rozpoznać?
I chwała za to mediom, że coraz wiecej miejsca poświęcają tym dzieciom. NIe
mogę myśleć o tym horrorze, jaki przeżywały te dzieci do czasu nazwania tej
choroby. Jak sobie wyobraże te odtrącane dzieciaki, szufladkowane
jako "niedobre, nieprzystosowane itp.". Gdbyby pójść tym tropem to nasze
szpitale psychiatryczne nadal wyglądałyby tak jak w Rumunii po zamachu na
Caucescu.

[pelaga]

cheddar napisała:

> Pelaga, napisz coś więcej, bo czasem mam obawy, że moja córcia należy do tej
> grupy.

Podaj mi swoj adres mailowy na GG, bo ja chyba nie jestem jeszcze gotowa zeby
pisac o swoich i mojego dziecka problemach publicznie. Nie znioslabym
komentarzy osob lubiacych komentowac dla hobby, nie majacych pojecia o skali
problemu. Moje dziecko tez bylo rehabilitowane, z powodu kreczu szyjnego.
Odpisze Ci jutro, bo teraz lece spac, wstaje codziennie o 5.00

Pozdrawiam serdecznie

[cheddar]

napisałam na priva bo GG kompletnie nie znam.
Pozdrawiam

[iwona3]

Przykro mi, że poczułaś się dotknięta tym, co napisałam. To nie był zarzut.
Masz rację, nie mam pojęcia, czym jest nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci,
bo moje dziecko jej nie ma. Jest normalnym, w normie energicznym trzylatkiem.
Chodzi mi o coś innego, tzn. o nadużycia. Moje dziecko też kiedyś wylądowało u
lekarza, od którego wyszliśmy z diagnozą: „reakcje nerwicowe” i skierowaniem do
psychiatry. I jeszcze stwierdzeniem, że mógłby już teraz dostać leki
uspakajające. Przez kilka dni umierałam. Zastanawiałam się, jak do tego doszło,
czułam się winna. Koniec końców stwierdziłam, że nie pozwolę szprycować mojego
dziecka chemią, a psychiatra wydał mi się za dużym kalibrem. I pewien mądry
człowiek (psycholog) zburzył tą misterną diagnozę nerwicy, powiedział, że to,
co dzieje się teraz, za jakiś czas samo przejdzie. I przeszło. Nie wiem, co by
było, gdybym nie wyrzuciła tego skierowania do kosza. Najprawdopodobniej moje
dziecko zaczęto by „leczyć”.
Czytałam kiedyś reportaż o dziecku, któremu lekarz b. wcześnie postawił
diagnozę nadpobudliwości, przepisał leki uspakajające, następnie pobudzające,
bo dziecko było zbyt ospałe, w wieku 4 lat chłopczyk był uzależniony od
wszystkiego. Wrak człowieka. Rzecz działa się w Stanach, recepty były na
życzenie mamy, która z dzieckiem nie mogła wytrzymać. Lekarz do próśb się
przychylał.
Z drugiej strony wiem, że dzieci z nadpobudliwością mogą chodzić do normalnej
szkoły, że trzeba być przy nich niesamowicie cierpliwym, np. powtarzać po
kilkadziesiąt razy to samo polecenie, by mogły je usłyszeć. Wierzę, że nie jest
łatwo żyć z takim dzieckiem, ale z nim można pracować i osiągnąć sukces.
Taak, oby nigdy mnie to nie spotkało… Codziennie dziękuję siłom opatrzności, że
żadne z nas nie wpadło dziś pod samochód, że moje dziecko urodziło się bez
żadnych wad genetycznych czy urazów okołoporodowych, że mamy co jeść i gdzie
spać, że mogę pojechać na wakacje, że nie mieszkam w Afganistanie itd.
Naprawdę, doceniam to, co mam. I nie narzekam.
Pozdrawiam

[pelaga]

iwona3 napisała:

> Przykro mi, że poczułaś się dotknięta tym, co napisałam.

Moze za ostro zareagowalam, bo mamy ostatnio zaostrzenie stanu i wysiadam
powoli psychicznie ((

> Koniec końców stwierdziłam, że nie pozwolę szprycować mojego
> dziecka chemią, a psychiatra wydał mi się za dużym kalibrem.

Mi tez sie tak wydawalo do niedawna. A dzis niestety bylam zmuszona umowic sie
na wizyte do psychiatry (((( Chcialabym znalezc zloty srodek, ale nie
potrafie (( Pani psycholog przez godzine tlumaczyla mi, ze czasem leki
pomagaja...


> Z drugiej strony wiem, że dzieci z nadpobudliwością mogą chodzić do normalnej
> szkoły,

Moj chodzi do normalnej szkoly, ale niestety odstaje od poziomu klasy, bo nie
potrafi sie skupic odpowiednio dlugo. Pracuje z nim w domu, ale to wszystko za
malo.

> że trzeba być przy nich niesamowicie cierpliwym, np. powtarzać po
> kilkadziesiąt razy to samo polecenie, by mogły je usłyszeć. Wierzę, że nie
> jest łatwo żyć z takim dzieckiem,

Oj nie jest latwo...

> ale z nim można pracować i osiągnąć sukces.

Wlasnie zbieram ponownie sily, staram sie wydobyc nowe poklady, bo stare sie
wyczerpaly i baterie mi wysiadly ostatnio.

> Naprawdę, doceniam to, co mam. I nie narzekam.

Ja tez sie staram, choc nie zawsze mi sie udaje i czasem sobie ponarzekam.
Ale to chyba nie jest takie straszne, skoro jednak bilans wychodzi na plus

Pozdrawiam

[ewik35]

Hmm. sama skończyłam wydział psychologii UW, ale moj adroga zawodowa poszła
innym torem (poniekąd z braku wiary w moc terapii). Też znalazłam się w związku
z trudną osobą, bardzo trudną osobą - na granicy tego co społecznie
akceptowane, też mamy dziecko razem, też tkwiłam długo w niemożnosci podjęcia
stanowczej decyzji i konsekwentnego zachowania.....
poszłam do polecanej osoby - terapeutki by się jakoś wzmocnić wewnętrznie i
zmobilizować do działania..... po jednym spotkaniu nabrałam przekonania, że
muszę sama ta decyzję podjąć i tyle, nikt i nic mi nie pomoże.
Podjęłam, pracuję nad sobą, wewnętrznie - jest mi dobrze - tzn. obiektywnie
moja sytuacja jest trudna - ale ja nie umieram, nie wpadam w depresję,
przeciwnie, cieszę, że udało mi się samej zrobić pierwszy krok. Teraz robię
kolejne, małe kroczki i modlę się, bym szła dalej. Nie szukam teraputy choć
czytam tony artykułów, książek.
Mój partner chodził pół roku na terapię - ale nie dało to nic, bo On nadal nie
widzi swojej "choroby", tkwi w przekonaniu o swoim, jest uparty, nieprzystępny,
nie okazuje uczuć, nie zajął się sobą, nie dał się wciągnąc w przygodę pracy ze
sobą....w pzrygodę budowania czegoś... wartościowego pomimo trudności. On chyba
woli być sobą starym, i żaden terapeuta nic nie wskóra.

[omama]

Moda modą, ale ja tam w psychoterapię wierzę. W sytuacji silnego stresu szłam
do szpenia napięta jak struna fortepianowa a wychodziłam w stanie nirwany
niemal. Kompletna harmonia.
A najbardziej niesamowite było to, że gość mi nie robił wykładów, tylko w
cwanym momencie stawiał pytanie, które kompletnie inaczej oświetlało
zagadnienie.

[cynamoon6]

Moda modą, ale ja tam w psychoterapię wierzę. W sytuacji silnego stresu szłam
> do szpenia napięta jak struna fortepianowa a wychodziłam w stanie nirwany
> niemal. Kompletna harmonia.
> A najbardziej niesamowite było to, że gość mi nie robił wykładów, tylko w
> cwanym momencie stawiał pytanie, które kompletnie inaczej oświetlało
> zagadnienie.

Dokladnie, dokladnie tak!!!
Omamo, gdyby nie Ty, napisalabym to samo!

Mam wrazenie, ze wiekszosc ludzi wyobraza sobie wizyty u psychologa w sposob,
jaki pokazuja w filmach (tak samo zreszta, jak porod-jest to zazwyczaj mocno
przesadzone). A to wyglada calkiem inaczej.

Poza tym, ja np w zyciu nie uslyszlam od mojej babeczki, do ktorej chodze jak
mi zle zadnego naukowego terminu, typu wspomnainy przez mnie syndrom itp. Za
to, gdy ja ich uzywam, ona dziwnie na mnie patrzy
Podobnie reaguje, jak mwoie o ksiazkach psychologicznych, ktore przeczytalam

Ludzie sa rozni. Mnie naprzyklad pomaga, jak mam publicznosc, w osobie
psycholozki, ktora darza szacunkiem i ufam jej, przy ktorej moge sie
uwewnetrznic po czym smam dochodze do konkretnego wniosku i wszytsko zaczyna
pasowac do ukladanki.
A jak sama sobie mysle do siebie, to mam chaos i bledne kolo i czuje sie
bezradna. Tak wiec, zalezy pewnie od czlowieka. Nie wszystko jest dobre dla
kazdego.
A czy jest na to moda? Mysle, ze po prostu ludzie sa coraz bardziej zagubieni,
z powodu presji bycia najlepszym we wszytskim i szczesliwym.
Warto sprobowac, zeby sie przekonac.

[cheddar]

Bez psychoterki nigdy nie dowiedziałabym się, że moje gadanie typu "mama była
taka a taka, ale przecież ona też miała ciężkie życie, teraz mnie kocha" itp.
to tylko dalszy ciąg rozpoczętej w dzieciństwie na mój własny użytek bajeczki.
To że ciągle coś się u mnie pieprzyło zrzucałam na karb mojego osobistego
popieprzenia. Miałam mnóstwo kłótni z moim eksem o to, że czepiał się swojej
matki że go lała. Tłumaczyłam mu jak nauczyciel "lała, ale cię wychowała, a
ojciec odszedł". Bezsensowne kłótnie. Dopiero moja Małgosia zadała mi
pytanie "ale dlaczego Ciebie tak to rusza? Dlaczego nie pozwolisz mu po prostu
ponarzekać, że matka go lała?". Po nitce do kłębka. Dzięki niej po raz pierwszy
wyryczałam wiele spraw, między innymi ból tamtej kilkulteniej tłuczonej
dziewczynki. Widzę wiele rzeczy jaśniej i mnie już nic nie usrpawiedliwi, jeśli
podobną krzywdę zrobię mojej córce. Wiem, na co dmuchać, może nie wszystko
wiem, ale istnieje mniejsza szansa, że moją córkę będę motywować do działania
szantażem emocjonalnym i wpędzaniem w poczucie winy. A do tej pory były to moje
ulubione narzędzia - mimo że sobie nie zdawałam sprawy. A teraz gdy moja mama,
która chwilowo opiekuje się moją córcią, bo ja leżę z ospą- zabiera słuchawkę
córce i mówi "skończ niuniu, bo telefon kosztuje i mamusia nie będzie miała na
autobusik do Ciebie" - wiem, że za jej niby dobrą intencją i kochającym głosem
tkwi właśnie ta metoda wychowawcza, wpędzić w poczucie winy, wtedy uzyskam
efekt o który mi chodzi. Oczywiście nie można wpadać w paranoję, ale dzięki
psychoterapii umiem wychwycić te niby niewinne uwagi i poprosić ją, aby nie
mówiła takich rzeczy mojej córce, bo bez względu na to, ile pieniędzy przegadam
przez telefon, na autobus aby po nią przyjechać, zawsze będę miała. Jeśli chce
ją uczyć krótszych rozmów telefonicznych, niech to robi inaczej, bo nie chcę
aby moje prawie 2,5 letnie dziecko myślało, że sama jest sobie winna ze po nią
nie przyjeżdzam. To tylko malutki przykład, ale chwała dobrym psychoterapeutom,
którzy nazwali i zajmują się temat np. toksycznej matki.
Jeżeli nigdy nie spróbowałaś psychoterapii (bo Danonki jak rozumiem próbowałaś)
to nie krytykuj, nie można tak autorytatywnie mówić o czymś, czego się naprawdę
dobrze nie poznało.

[virtual_moth]

Cheddar, dziękuję Ci za cenną wypowiedź

Jednego nie rozumiem: dlaczego część za Was odbiera moje posty jako krytykę?
Nie pierwszy raz spotkałam się tutaj z protekcjonalnym tonem i niemal
oburzeniem, że niektóre Wasze rady śmiem odrzucać.
Jeśli piszę jakiś żartowbilwy post, to "niepotrzebnie bagatelizuję problem",
jesli na coś marudzę to jestem "malkontentką". Jeśli z jakimś poglądem się nie
zgadzam i zaczynam dyskusję to wmawia się mi, że tak naprawdę nie powinnam
zabierać głosu, bo się nie znam.

Jak bardzo trzeba być zdołowanym i ja żałosny ton ma przybrać post, aby autor
godzien był przyjaznego traktowania?

Pozdrawiam

[cynamoon6]

Dokladnie to wszytsko jest opisane w ksizcze "Toksyczni rodzice"
Czytanie jej bardzo boli ale leczy. I otwiera oczy na wiele takich spraw.
Dziewczyny, przeczytajcie to!
Wiem, ze ciagle o tu proponuje te ksiazke, ale gwarantuje, ze zadna nie
pozaluje!

[grzalka]

Poglądy virtual_moth sa moimi poglądami na psychoterapię. Jest tak, jak
piszesz, z tą jednak uwaga, że siła psychiki jest naprawdę wielka i wielu
ludziom psychoterapia/wizyta u psychologa własnie dlatego pomaga. Ale ani
Tobie, ani mnie by nie pomogła, niestety.

[virtual_moth]

Cześć Grzałka,

ja wcale nie uważam, że psychoterapia by mi nie pomogła. Gdybym zmagała się z
problemem alkoholizmu, gdybym chciała się zabić, gdybym miała silną depresję -
szukałabym pomocy u psychiatry. Wiem nawet, że alkoholizmu wręcz NIE DA się
pokonać bez terapii.

A to, że mam toksyczną matkę nie jest problemem mojej psychiki, tylko właśnie
psychiki matki. Ja sobie mogę być asertywna, mogę sobie manifestować moją
niezależność mentalną, mogę sobie nawet wytatuwać na czole "mam 29 lat i prawo
do własnego życia", ale to i tak niewiele da bez JEJ zrozumienia problemu.

Pozdrawiam

[chalsia]

Oj, oj, oj.....
Czyli co - w wypadku alkoholizmu problem ma tylko alkoholik ???? a jego rodzina
nie?

Twoja matka ma problem, ale Ty też masz problem w związku z tym jaka ona jest,
bo to jaka ona jest wpływało na Ciebie przez dziesci lat Twojego życia.

Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

chalsia napisała:

> Oj, oj, oj.....
> Czyli co - w wypadku alkoholizmu problem ma tylko alkoholik ???? a jego
rodzina nie?

Mam swój prywatny pogląd na ten temat. Moim zdaniem problem tak zwanego
współuzależnienia kończy się po podjęciu przez chorego (czyli alkoholika)
skutecznej terapii, lub też po urwaniu z nim kontaktu (np. rozwód). Do momentu,
kiedy alkoholik będzie pił, MOIM ZDANIEM żadna terapia dla jego rodziny nie ma
sensu.

> Twoja matka ma problem, ale Ty też masz problem w związku z tym jaka ona
jest, bo to jaka ona jest wpływało na Ciebie przez dziesci lat Twojego życia.

Oczywiście, dlatego też uważam, że najprostszym i najskuteczniejszym sposobem
uzdrowienia naszych relacji jest wyleczenie mojej matki (jeśli już mówimy o tym
w kontekście choroby) z zaborczej, toksycznej miłości. To, że JA "zrozumiem"
dzięki lekarzowi jaka ta nasza relacja jest, wcale nie wyeliminuje głównej
przyczyny konfliktu.

Pozdrawiam

[virtual_moth]

Bardzo Ci współczuję

Pójście do psychoterapeuty pewnie nie zaszkodzi - zresztą nie chcę się wtrącać,
zrobisz jak będziesz chciała.
Mówią, że nienawiść jest uczuciem destrukcyjnym. Moim zdaniem - niekoniecznie.
Czasami są takie sytuacje, kiedy nienawiść daje nam siłę, by walczyć z jej
źródłem. Najgorsze jest zobojętnienie i związana z nim niemoc (pewnie taką
postawę reprezentuje Twój ojciec).
Nienawiść unieszczęśliwia, jednka daje siłę do działania. Moim zdaniem bardziej
unieszczęśliwia bezsilność, którą czujemy bedąc poniżani.

Cóż, najlepiej by było po prostu pójść na swoje... Po czasie nienawiść minie.

Pozdrawiam

[grzalka]

Mnie psychoterapia właśnie dlatego by nie pomogła, ze mam do niej zbyt
krytyczny stosunek. I do własnej psychiki także.
Ale myslałam, ze my tu rozmawiamy o standardowym "człowieku z problemami", a
nie o alkoholikach i depresjach endogennych (cóż, tu akurat wierzę tylko w
farmakologię, pychoterapia jako jedynie wpomaganie).
A prostych sztuczek z własna psychiką mozna się nauczyć z książek, jak ktos ma
ochotę.

[cheddar]

Do virtual_moth
Zdawało mi się, że Twój drugi post był prześmiewczy, dlatego może odebrałaś
moją odpowiedź jako oburzenie. Może trochę nim było. Poczułam się jakby ktoś
bagatelizował mój problem, jak by to że miałam (i mam) toksyczną matkę (ja
także czytałam te książkę, podobała mi sie, ale daleko jej do efektów jakie
osiągnęłam dzięki terapii), że to wszystko co przeżyłam, mój ból, moje łzy,
rozpacz, że ktoś to bagatelizuje tylko dlatego, że nie była to głęboka depresja
lub alkoholizm. Użyłaś lekko ironicznego tonu, a niektóre z nas, jak ja, mają
bardzo bolesne, traumatyczne wspomnienia i czasem jeszcze tego typu opinie bolą.
Nie jest prawdą, że trzeba leczyć matkę, a nie mnie (czy też Ciebie, czy też
każdą dziewczynę), bo jeśli Twoja matka nie zechce się zmienić, a na Ciebie
działa jak płachta na byka, tzn. że nie masz szansy na lepsze życie. To my
jesteśmy odpowiedzialne za nasze życie, za przerwanie dziedzictwa.
Edzieckokarenina. Doskonale Cię rozumiem. Ja powoli przestaję nienawidzieć
mojej matki, już nie mam ochoty jej pobić. A najśmieszniejsze jest to, że idąc
to terapeuty bardzo ją kochałam, ze wszystkiego usprawiedliwiałam. Tyle że w
moim życiu jakoś się pieprzyło. Wchrzaniałam się w niemożliwe związki (żonaci,
emocjonalnie niedostępni, popaprani) a jak już z kimś byłam to potrafiłam to
koncertowo spieprzyć. Długo by opisywać pozory mojej pozornie normalnej
egystencji - zdarza się przecież że komuś nie idzie tak standardowo, że wybiera
nie tych facetów, że nie umie sobie znaleźć miejsca. Ale ja byłam w ciąży i ta
huśtawka była groźna dla mojego dziecka. Bałam się, jak sobie poradzę z
dzieckiem, skoro sama ze sobą sobie nie radzę.
Przerwałam terapie na etapie bólu, nienawiści i chęci wykrzyczenia jej tego
wszystkiego, co mi robiła w dzieciństwie i młodości. Pozornie nic takiego, ale
gdy moja Gosia powiedziała mi, że tak nie wolno robić dzieciom, że to co
zostało mi zrobione to krzywda którą trzeba odpłakać, nagle wrócił do mnie
strach, samotność i poczucie, ze jestem gównem, przez które mama ciągle musi
płakać (przez kilkuletnie dziecko, umówmy się?) przez które mamusię ciągle
głowa boli. Potem przeczytałam jeszcze książkę "Zimno mi, mamo" Hanny Samson.
Wypisz wymaluj moja historia. Ale to co robiła moja mama nie jest karalne.
Przecież jeszcze nigdy nikogo nie wsadzano za szantaże emocjonalne, za łamanie
charakteru.
I to nie prawda edzieckokarenina, że Twoja matka musi się zmienić. To jak Ty na
nią reagujesz to jest Twój problem, nie jej. Psychoterapia pozwoli Ci wyzwolić
się z tych reakcji, uwolnić się od niej. Pozwoli Ci spojrzeć - jak mnie - na
swoją matkę z dystansu, już nie będzie boleć.
Jak wspominałam, moja terapia nie dobiegła końca, dlatego sama sobie musiałam
poradzić z tym bólem. Zajęło to dużo czasu i przebiegało może nie tak jak
trzeba. Po prostu przy wielu okazjach wykrzykiwałam jej swoje żale. Oczywiście
uznała, że to wina mojego eksa, że mnie buntuje itp. Wypierała się wszystkiego,
wszyściusieńkiego. Teraz dalej się wypiera. Ale mnie to już wali. Ważne że ja
już wiem, że nie jestem gównem, że jestem warta miłości itp. Wiem też, że
niechcący przejęłam wiele jej cech (no może "ceszek") na które, jak na
uśpionego demona muszę uważać.
Muszę pamiętać, że nie jest najważniejsze np. aby osiągnąć określony cel przy
wychowywaniu dziecka, tylko sposób w jaki osiągasz. Moja mama zawsze szła na
skróty, sprawiała że gdybym nie zrobiła tego co ona chce, to sama czuła bym się
paskudnie (poza sytuacjami, gdy zmuszała mnie po prostu biciem). Wiem, że ja
muszę wytłumaczyć dziecku, dlaczego czegoś od niego oczekuje, a jeśli to zrobi,
to ma to zrobić dlatego, że wierzy że tak jest słusznei, a nie dlatego, że się
mnie boi, albo że nie chce aby mi było przykro, abym płakała, albo nie odzywała
się do niej kilka dni, a przeprosiny przyjmowała westchnieniem "taką podłą
matkę przepraszasz?". Moja matka wyparła się wszystkiego, nawet tego, że
powiedziała mi "no to leć do tego swojego tatuśka (byli po rozwodzie), gdyby
nie ja to byś nie żyła, bo tatuś chciał cię wyskrobać". Mimo, że mam żal do
mojego eksa, wiem, że to są tylko moje frustracje i do dziecka ani razu złego
słowa nie powiedziałam, wręcz przeciwnie, nie mówimy o nim inaczej niż "tatuś".
Wierzcie mi, nie raz ostatnio, gdy miałam duże problemy, w dodatku od dwóch lat
mam tylko problemy, a od kilku ogromne stresy, no więc, gdyby nie terapia i
uświadomienie sobie pewnych mechanizmów, nie raz nie wytrzymałabym i wyżyła się
na dziecku. Świadomość tego łańcuszka pokoleń, którą zyskałam dzięki terapii,
pozwala mi trzymać tego demona w środku. Nawet nie zdajemy sobie sprawy, jak
wiele z cech, które nienawidzimy u swoich rodziców, nieświadomie przejmujemy.
Jak wspominałam, ja po prostu automatem przejęłam (w wersji soft coprawda)
sposób na manipulowanie ludźmi, poprzez wpędzanie w poczucie winy. Zdałam sobie
sprawę że moje życie pełne było takich drobniutkich gierek z ludźmi. Teraz
staram się grać fair, nawet wobec eksa. Bo to jest mój problem. Nie mojej
matki. I to że jej nienawidziłam to też był mój problem, bo nienawiść nie
dawała mi normalnie żyć. Teraz, cieszę się że moje dziecko ma kochającą babcię,
tylko czasem muszę ją "naprostować". Ona oczywiście się unosi, że się jej
czepiam, ba mówi mi "nie krzycz na mnie" i oczywiście wypiera się wszystkiego
co dosłownie przed chwilą powiedziała, ona zupełnie co innego powiedziała a ja
jak zwykle mam pretensje, że ona wszystko źle robi. Stary teatrzyk, próba
wpędzenia w poczucie winy, bo ona taka dobra a ja ją tak krzywdzę. Ale mnie to
teraz wali. Asertywnie mówię jej, że nie życzę sobie tego a tego i ignoruję jej
sceny. Bez psychoterapii, byłabym dalej gównem nie wartym miłości, jak by mi
było źle, to czasem przylałabym córce, jakby nie posprzątała zabawek, albo coś
zbroiła, to bym jej powiedziała, że nie będę się do niej odzywać, moją mamę
nadal uważałabym za świętą krowę i biłabym się jak do tej pory z każdym, kto
choćby słówkiem ważyłby się ją tknąć. I już nigdy nie uwierzyłabym, że mogę być
dla kogoś najważniejsza na świecie, bo przecież tyle krzywdy zrobiłam mojej
mamie, że na pewno nie jestem warta miłości. No i oczywiście czytałabym, jak
moja mama, pamiętniki mojej córki, bo nikt mnie nie uczył poszanowania cudzej
intymności. Zresztą torbę i notesy, telefony eksa, kontrolowałam przy każdej
okazji. A teraz jestem wolna, może jeszcze nie do końca, ale jestem wolna, bo
moje upodlenie było moim problemem, nie mojej matki. Moja matka, tak wybrała,
chce nadal grać swoją role, swój teatr. Trudno. Ale beze mnie.

[chalsia]

No właśnie. Nic dodać, nic ująć.
Ja chciałam tylko dopisać, że łatwiej i szybciej "leczyć" tych, którzy niejako
rykoszetem cierpią z powodu toksycznej matki, ojca alkoholika, etc, etc niz
tych, których bezpośrednio dana "przypadłość" trapi.
Pozdrawiam,
Chalsia

[virtual_moth]

chalsia napisała:

> łatwiej i szybciej "leczyć" tych, którzy niejako
> rykoszetem cierpią z powodu toksycznej matki, ojca alkoholika, etc, etc niz
> tych, których bezpośrednio dana "przypadłość" trapi.

No pewnie. W końcu łatwiej leczyć skutki choroby niż jej przyczynę.

[virtual_moth]

Cheddar,
nie chciałam Cię urazić - wypowiadam tylko swoje poglądy. Nie rozumiem dlaczego
część z Was tak bardzo bierze sobie do siebie moje słowa. Przecież to tylko
moje zdanie - JA nie poszłabym do psychologa z problemem toksycznej matki. Nie
potępiam osób, które szukają pomocy u psychologa, zachęcam tylko do podzielenia
się swoim doświadczeniami.

Jeśli zaś chodzi o toksyczną matkę, to może dlatego nie czuję potrzeby terapii,
bo po prostu moja matka nie jest toksyczna? Po Twoim poście i poście
Edzieckokareniny coraz bardziej utwierdzam się w tym przekonaniu. Jednocześnie
dochodzę do wniosku, że część osób dopowiedziało sobie tę "toksyczność" mojej
matki, przenosząc swoje doświadczenia na moje.

U mnie wygląda to zupełnie inaczej niż u Was - moja matka WIE, że może sobie do
mnie mówić i mówić, a ja i tak postawię na swoim. Nie może się jednak
powstrzymać od komentarzy, sugestii, pouczania, odwoływania się do rozsądku
itd. Zbyt wiele razy manifestowałam moją niezalezność w czynach (w słowach też,
ale to i tak nic nie daje), aby jeszcze wierzyła, że może na mnie wpłynąć. Nie
przeszkadza jej to jednak na każdym kroku krytykować moich zachowań - robi to
jednak ot tak, dla samego krytykowania i nigdy się nie dziwi ani nie "obraża",
gdy i tak robię swoje. Niby nic takiego, poględzi, poględzi i tyle, ale na
dłuższą metę może to człowieka doprowadzić do szału. Mimo tego, że prawie
zawsze wychodziło na moje i prawie zawsze to JA miałam rację, ona i tak musi
dorzucić swoje trzy grosze. Nie mówi mi wprost: "a nie mówiłam, zmarnowałaś
życie", ale nasila po prostu swoje ględzenie od kiedy z nią mieszkam.
Mimo tego, że prawie zawsze postepowałam wbrew jej radom, ona nigdy nie
próbowała wzbudzić we mnie poczucia winy (albo może na mnie to nie działało).
Raczej szanowała moje zdanie, tym bardziej przecież, że prawie zawsze miałam
rację...

Mój problem jest zatem 100 razy bardziej błahy niż Wasz, dziewczyny i nawet mi
wstyd z tego powodu, że marudzę. Moja matka po prostu jest chorobliwie skąpa,
chorobliwie "prawa" (może popełniła jakieś straszne grzechy w przeszłości i
teraz boi się, że ja je popełnię?) i trzymając "bank" pod swoją prawicą może
teraz spokojnie mną manipulować. Poza tym jestem w JEJ domu i czuję, że
powinnam to szanować.

Pozdrawiam